III SA/Łd 538/19

III SA/Łd 538/19 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2019-08-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Monika Krzyżaniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
II GSK 1430/19 - Wyrok NSA z 2023-03-23
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 800
art. 228 par 1 pkt 2, art. 150 par. 1, 2 i 3, art. 223 par 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Dnia 20 sierpnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2019 roku sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], na podstawie art. 216, art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., nr 800 ze zm.; dalej: "O.p."), po przeprowadzeniu postępowania wstępnego wywołanego wniesieniem przez M. T. odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry na automatach o nazwach: Game System nr [...], Lion R Adeli nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...], nr [...]
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że 18 lutego 2019 r. do Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [...] wpłynęło odwołanie, wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika działającego w imieniu M. T., od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry na automatach o nazwach: Game System nr [...], Lion R Adeli nr [...].
Organ I instancji przeanalizował odwołanie w kontekście sprawy, w której zostało wniesione i ustosunkował się do przedstawionych zarzutów, informując stronę o sposobie ustosunkowania się do nich. Co do terminowości złożenia odwołania ustalił, że prowadzone wobec skarżącego postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej zostało zakończone w 2018 roku decyzją nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało przesłane na adres strony: ul. [...], za pośrednictwem Poczty Polskiej. Przesyłka pierwszy raz była awizowana w dniu 22 stycznia 2018 r. W skrzynce pocztowej została pozostawiona informacja o przechowywaniu przesyłki w placówce pocztowej i możliwości jej odbioru w terminie 7 dni. Pismo awizowano powtórnie 30 stycznia 2018 r. Z powodu nieodebrania pisma przez M. T. przesyłka pocztowa zawierająca decyzję została zwrócona na adres organu 6 lutego 2018 r. Tym samym organ I instancji uznał, że miało miejsce doręczenie przedmiotowej decyzji w trybie zastępczym.
Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego wskazał ponadto, że przed wniesieniem odwołania, tj. w dniu 4 stycznia 2019 r. złożone zostało również przez M. T. pismo z 16 grudnia 2018 r., w którym zażądał m.in. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] nr [...]. We wniosku podniósł, iż decyzja z [...] nie została mu skutecznie doręczona. Według strony, nie została ona również poinformowana ani o wszczęciu, ani o zamknięciu postępowania oraz nie miała możliwości ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego w sprawie, w której została wydana przedmiotowa decyzja.
W ramach wstępnego badania możliwości załatwienia sprawy co do istoty, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [...] decyzją z dnia [...] wymierzył M. T. karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry na automatach o nazwach: Game System nr [...], Lion R Adeli nr [...]. Decyzja ta posiadała w swej treści prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie przewidzianym na wniesienie odwołania. Organ II instancji uznał przy tym, że Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [...] skierował decyzję na prawidłowy adres strony, tj.: ul. [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] powołując dalej treść art. 145 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wskazał, że w toku postępowania administracyjnego skarżący nie działał przez pełnomocnika, a zatem prawidłowa była ekspedycja korespondencji na adres strony. Decyzja z dnia [...] była przedmiotem doręczenia za pośrednictwem Poczty Polskiej, nadana listem poleconym o numerze [...], ze wskazaniem jako adresata: M. T., ul. [...]. Organ podniósł, iż w aktach sprawy znajduje się koperta wraz z drukiem zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki, z których wynika, że pierwsza próba doręczenia przedmiotowej przesyłki nastąpiła w dniu 22 stycznia 2018 r. Tego też dnia zostało w skrzynce pozostawione awizo, a na kopercie umieszczona adnotacja, iż pismo pozostawiono do odbioru w Agencji Pocztowej. W dniu 30 stycznia 2018 r. awizowano przesyłkę powtórnie, a w dniu 6 lutego 2018 r. przesyłka została zwrócona nadawcy. W dniu 22.01.2018 r. (tj. w dniu nieskutecznego doręczenia przesyłki) operator pocztowy pozostawił pierwsze awizo w skrzynce pocztowej. Tego zatem dnia rozpoczął się bieg 14 dniowy termin, w którym operator pocztowy zobowiązany był do przechowywania przedmiotowej przesyłki w placówce pocztowej.
Organ odwoławczy stwierdził, że z powyższego wynika, iż doręczenie zastępcze decyzji z dnia [...] było zgodne z wzorcem normatywnym zawartym w przepisie art. 150 O.p. Informacje zawarte na wskazanych dokumentach, stanowiących dowód doręczenia decyzji organu I instancji są wystarczające dla uznania, iż decyzja ta została skutecznie doręczona w dniu 5 lutego 2018 r. (poniedziałek). W dniu 6 lutego 2018 r. rozpoczął więc bieg termin do wniesienia odwołania od decyzji. Czternastodniowy termin do dokonania czynności bezskutecznie upłynął zatem w dniu 19 lutego 2018 r. (poniedziałek). Tymczasem odwołanie nadane zostało w placówce pocztowej dopiero w dniu 13 lutego 2019 r.
Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], w sprawie niniejszej wystąpiły zatem okoliczności, uzasadniające wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że uchybiony termin jest możliwy do przywrócenia, jednak przywrócenie jest obwarowane wymogami, które muszą być spełnione (wniosek o przywrócenie złożony w terminie, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu, jednoczesne dopełnienie uchybionej czynności - art. 162 O.p.). Organ odwoławczy zauważył, iż w sprawie takie okoliczności nie wystąpiły, gdyż pisma z 12 lutego 2019 r. (odwołanie) nie można kwalifikować jednocześnie jako wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zarówno odwołanie, jak i korespondencja zgromadzona po dacie jego wniesienia nie dają podstaw do tego, aby zaistniały jakieś wątpliwości konieczne do wyjaśnienia, co do charakteru pisma z dnia 12 lutego 2019 r.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik M. T., zaskarżając je w całości oraz zarzucając naruszenie:
1. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w sposób jasny i zrozumiały przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, szczątkowe uzasadnienie postanowienia oraz brak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wszechstronnego rozważenia wszystkich przepisów i okoliczności związanych z przedmiotową sprawą;
2. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. polegającym w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a także na wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału oraz oczywiście błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów oraz dowolności w wydaniu postanowienia poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie rozstrzygnięcia;
3. naruszeniu art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący;
4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 240 § 1 pkt 4 O.p., poprzez błędne uznanie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym, nie wystąpiły przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania, podczas gdy z prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych winno wynikać, iż strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co tym samym uzasadnia wznowienie przedmiotowego postępowania, które nastąpiło na mocy rozstrzygnięcia organu I instancji;
5. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 228 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. poprzez bezpodstawne stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] nr [...] z dnia [...], w sytuacji w której organ I instancji wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie na wniosek skarżącego z dnia 4 stycznia 2019 roku.
W oparciu o wskazane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na terminie rozprawy w dniu 6 sierpnia 2019 roku strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska procesowe.
W piśmie procesowym pełnomocnika organu z 16 maja 2018 r. wskazano, że postanowieniem z [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] zawiesił wznowione postepowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] z uwagi na zaskarżenie przez stronę do Sądu postanowienia DIAS w [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakładającej karę pieniężną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z [...] w przedmiocie wymierzenia M. T. kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem gry na automatach: Game System nr [...] i Lion R Adell nr [...].
Podstawę prawną wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – dalej: "O.p."), zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Powyżej powołany przepis nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli danego środka zaskarżenia pod względem formalnym. Inaczej mówiąc, pierwszą czynnością jaką winien podjąć organ jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje jego bezskuteczność czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego. Wskazać również należy, że kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy środek zaskarżenia został wniesiony po jego upływie. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Treść powołanego przepisu art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wskazuje bowiem wyraźnie, iż stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (podob. Brolik J., Dowgier R., Etel L., Kosikowski C., Pietrasz P., Popławski M., Presnarowicz S., Stachurski W., Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX 2013, komentarz do art. 228). Ponadto o stwierdzeniu uchybienia terminu można mówić wyłącznie wówczas, gdy wcześniej doszło do skutecznego doręczenia przesyłki.
W niniejszej sprawie decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w [...] z [...] została skarżącemu doręczona na adres ul. [...] za pośrednictwem Poczty Polskiej w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 150 § 1 i § 2 O.p. Od decyzji przysługiwało odwołanie, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem.
Stosownie do treści art. 150 § 1 pkt 1 i pkt 2 O.p., w razie niemożności razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.
Art. 150 § 2 O.p. stanowi, że zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
Natomiast w myśl art. 150 § 3 O.p. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 O.p.)
Z załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy wynika bezspornie, iż pierwsza próba doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] nastąpiła w dniu [...] na adres [...]. Z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, została ona pozostawiona w placówce pocztowej, o czym doręczyciel poinformował adresata poprzez pozostawienie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie 7 dni, kierowana do skarżącego korespondencja została powtórne awizowana w dniu 30 stycznia 2018 r. Następnie, niepodjęta przez adresata przesyłka została w dniu 6 lutego 2018 r. zwrócona do nadawcy z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie".
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ w sposób prawidłowy uznał, iż doręczenie skarżącemu decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w [...] z [...] na adres [...] nastąpiło w dniu 5 maja 2018 r., tj. z upływem 14 dniowego okresu, o którym mowa art. 150 § 1 O.p. Jak słusznie wskazał organ, adnotacje widniejące na znajdującej się w aktach sprawy kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej ww. decyzję, wskazują na przyczynę niedoręczenia skarżącemu decyzji osobiście oraz, że został on dwukrotnie zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki do jego dyspozycji w konkretnej placówce pocztowej. Ww. dokumenty potwierdzają, że doręczyciel pocztowy nie zastał skarżącego w dniu 22 stycznia 2018 r, w miejscu zamieszkania, nie miał również możliwości doręczenia przesyłki pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, tj. w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p. Na druku potwierdzenia odbioru i kopercie wskazano daty pierwszego i powtórnego zawiadomienia skarżącego o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej. Drugie zawiadomienie nastąpiło w dniu 30 stycznia 2018 r. (tj. po upływie 7 dni od pierwszego zawiadomienia), a zwrot przesyłki do nadawcy w dniu 6 lutego 2018 r. (po upływie 14 dni od pierwszego zawiadomienia) z uwagi na niepodjęcie jej przez skarżącego lub upoważnioną przez niego osobę. Tym samym, w wypełnionym przez podmiot doręczający potwierdzeniu doręczenia pisma zamieszczono wszystkie wymagane ustawą informacje, wobec czego dokument ten nie budzi wątpliwości i spełnia stawiane przez prawo wymogi. Wskazać przy tym należy, że jak podkreślano już wielokrotnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wszelkie adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami, mają walor dokumentu urzędowego i mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Zwrotne potwierdzenie odbioru korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę obalenia tego domniemania należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 12 grudnia 2008 r., w sprawie o sygn. akt II GSK 554/08 i 8 grudnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 11/11, postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 474/12 ).
Zgodnie art. 223 § 2 O.p. termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie.
Z zestawienia dat doręczenia decyzji skarżącemu (5 lutego 2018 r.) oraz wniesienia przez niego odwołania (13 lutego 2019 r.), jednoznacznie wynika, że doszło do uchybienia 14-dniowemu terminowi, o którym stanowi art. 223 § 2 O.p.
Podkreślenia wymaga, że skarżący w toku niniejszego postępowania nie kwestionował procedury zastępczego doręczenia przedmiotowej decyzji, jak również nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] błędne uznanie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym nie wystąpiły przesłanki uzasadniające jego wniosek z 4 stycznia 2019 roku o wznowienie postępowania, który zgodnie z argumentacją skarżącego został złożony z uwagi na fakt, iż przedmiotowa decyzja nie została mu doręczona na prawidłowy adres. Wniósł jednocześnie o doręczenie mu decyzji z [...] na wskazany przez niego adres do doręczeń i adres zamieszkania, tj.: ul. [...]. Podniósł przy tym, że decyzja ta nigdy nie została mu skutecznie doręczona wobec kierowania korespondencji na adres: ul. [...], który nie jest i nie był jego adresem zamieszkania. Zdaniem skarżącego nie został on ponadto poinformowany ani o wszczęciu, ani o zamknięciu postępowania, w którym wydana została decyzja, a tym samym nie miał możliwości ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Z powyższym stanowiskiem strony skarżącej nie można się jednak zgodzić. Jak wynika bowiem z akt sprawy, postępowanie zostało wszczęte postanowieniem nr [...] z [...], które zostało doręczone na adres: ul. [...] w dniu 3 lipca 2015 r. do rąk własnych skarżącego (postanowienie wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 73 załączonych akt administracyjnych). Kolejnym postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] z [...] wyznaczono stronie 7 - dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie to również doręczono stronie na adres ul. [...] w dniu 21 sierpnia 2015 roku do rąk własnych (postanowienie wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 81 załączonych akt administracyjnych). Także decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...] wysłana została do skarżącego na wskazany przez niego adres zamieszkania ul. [...].
W tym stanie rzeczy, zarzuty strony sprowadzające się do twierdzenia, iż korespondencja była do niej kierowana na wadliwy adres, nie znalazły żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy.
Reasumując Sąd stwierdził, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] w sposób prawidłowy ocenił formalną dopuszczalność wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji organu I instancji. Ustalając w sposób bezsporny datę doręczenia skarżącemu w/w decyzji oraz zestawiając ją z datą wniesienia odwołania, prawidłowo stwierdził, że skarżący uchybił 14 dniowemu terminowi określonemu w art. 223 § 2 O.p. Powyższe obligowało organ do wydania zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Sąd nie stwierdził przy tym naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku, z uwagi na to, że do postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry, odpowiednie zastosowanie mają przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (art. 91 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.
R.T.