III SA/Łd 522/07

III SA/Łd 522/07 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2009-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Małgorzata Łuczyńska /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak /sprawozdawca/
Teresa Rutkowska
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
I OZ 872/07 - Postanowienie NSA z 2007-11-23
I OZ 625/08 - Postanowienie NSA z 2008-08-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy
Dz.U. 1992 nr 11 poz 41
art. 79 ust. 1, art. 80 pkt 2
Ustawa z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym - t. jedn.
Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Dz.U. 1998 nr 72 poz 462
par. 16 ust. 2 pkt 3
Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 18 maja 1998 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77 par. 1, art 80, 104, art. 107 par. 2, art. 138 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 1, 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, c, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak /spr/. Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania wtórnika prawa jazdy i skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z zakresu posiadanych uprawnień 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] Nr [...] w zakresie w jakim orzeka o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w części w jakiej orzeka o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, 2. orzeka, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku
Uzasadnienie
III SA/Łd 522/07
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 79 ust. 1 i art. 80 pkt 2 ustawy z dnia 1 lutego 1983r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 1992r. Nr 11 poz. 41 ze zm.), art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) w związku z § 16 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 18 maja 1998r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. z 1998r. Nr 72, poz. 462 ze zm.) i art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku J. K. o wydanie wtórnika prawa jazdy orzekł o: 1/ wydaniu J. K. wtórnika prawa jazdy kategorii CBAE, 2/ skierowaniu J. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień wynikających z prawa jazdy kategorii CBAE – egzamin państwowy składający się z egzaminu teoretycznego i praktycznego – w terminie 30 dni od uprawomocnienia się decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż podstawę do wydania wtórnika prawa jazdy stanowi art. 80 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ponieważ z wniosku J. K. wynika, że skradziono mu posiadany dokument prawa jazdy.
Stosownie natomiast do art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym z 1997r. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdami, skierowana decyzją starosty w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji. Zdaniem organu, uzasadnione zastrzeżenia w zakresie posiadanych uprawnień w stosunku do J. K. wynikają z faktu pozbawienia go prawa jazdy na okres przekraczający 1 rok, co w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne.
W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. podniósł, iż prawo jazdy mu zatrzymano, ale nie został nigdy skazany na karę dodatkową zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Ponadto, roczny termin, o którym mowa w decyzji nie został przekroczony, ponieważ istotna jest nie data postanowienia Sądu ([...]), ale czas od zatrzymania prawa jazdy do daty upływu rocznego okresu przedawnienia. Wskazał, iż jego zdaniem brak jest przesłanek do wystawienia mu skierowania na sprawdzenie kontrolne.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), po zakończeniu postępowania w przedmiocie przewrócenia J. K. terminu do wniesienia odwołania, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ obszernie opisał stan faktyczny sprawy, przytoczył treść art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym i zacytował fragmenty uzasadnień wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnoszących się do sytuacji związanych z zatrzymaniem prawa jazdy na okres dłuższy niż jeden rok. Wskazał, iż na gruncie rozpatrywanej sprawy nie jest sporne, że postanowieniem z dnia 29 października 1996r. Kolegium ds. Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w Ł. zatrzymało J. K. prawo jazdy, a Sąd Rejonowy w Ł. postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] umorzył postępowanie i zwrócił skarżącemu prawo jazdy wobec upływu jednego roku od dnia popełnienia wykroczenia. W ocenie Kolegium, pozbawienie J. K. możliwości posługiwania się dokumentem prawa jazdy miało formę prawną i wynikało z wydania orzeczeń, a uwzględniając okres od dnia 29 października 1996r. do dnia 17 listopada 1997r. należy stwierdzić, że okres ten jest dłuższy niż jeden rok, co stanowi o podjętym w sprawie rozstrzygnięciu. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony i jej pełnomocnika, iż okres pozbawienia prawa jazdy należy liczyć nie do dnia podjęcia przez Sąd Rejonowy w Ł. postanowienia w sprawie przeciwko J. K., lecz do dnia w którym nastąpiło przedawnienie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wniósł J. K. i zażądał uchylenia tej decyzji całości oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji. Jednocześnie złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zarzucił organom brak możliwości obrony swoich praw w trakcie postępowania administracyjnego. Podniósł, iż nie zapoznał się z aktami sprawy ponieważ był chory, a pełnomocnik reprezentował go tak nieudolnie, że musiał cofnąć mu pełnomocnictwo. Dodał, iż pełne zarzuty skargi sformułuje adwokat przyznany z urzędu, ponieważ brak wykształcenia prawniczego i zawiłość sprawy powodują, że sam nie jest w stanie bronić swoich interesów.
Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał J. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, natomiast postanowieniem z dnia 12 września 2007r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 23 listopada 2007r. w sprawie o sygn. akt I OZ 872/07, oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji.
W dniu 4 marca 2008r. J. K. wypowiedział pełnomocnictwo adwokatowi wyznaczonemu z urzędu i na rozprawie w dniu 6 marca 2008 r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu innego pełnomocnika.
Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym wniosku o przyznanie J. K. prawa pomocy, od którego skarżący wniósł sprzeciw.
Kolejnym postanowieniem z dnia 5 czerwca 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, a postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2008r. w sprawie o sygn. akt I OZ 625/08 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższy środek zaskarżenia.
Na rozprawie w dniu 12 marca 2009r. skarżący oświadczył, iż jego intencją było zaskarżenie decyzji jedynie w części kierującej go na sprawdzenie kwalifikacji z zakresu posiadanych uprawnień. Nie kwestionuje natomiast decyzji w części dotyczącej wydania wtórnika prawa jazdy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (vide. T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki dążąc do usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy).
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, a powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na treść podjętych rozstrzygnięć.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w części utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień wynikających z prawa jazdy kategorii CBAE – egzamin państwowy składający się z egzaminu teoretycznego i praktycznego. Podstawą takiego rozstrzygnięcia stał się art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). W myśl tego przepisu, skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji podlega osoba, co do której występują uzasadnione zastrzeżenia odnoszące się do jej kwalifikacji. Oznacza to, iż w każdym przypadku, kiedy właściwy w sprawie organ administracji publicznej uzyska informację mogącą nasuwać zastrzeżenia co do kwalifikacji osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem lub pojazdami określonymi w prawie jazdy, może tę osobę skierować na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Nie ulega wątpliwości, że podstawowym wyznacznikiem przy stosowaniu powyższej normy prawnej będzie prawidłowe rozumienie użytego w tym przepisie pojęcia "kwalifikacje". Należy zaznaczyć, że w ustawie Prawo o ruchu drogowym nie została zawarta legalna definicja tego pojęcia, mimo, iż ustawodawca posługuje się nim wielokrotnie w odniesieniu do kierujących pojazdami. Z przepisów, w których zwrot ten został użyty, można wyprowadzić wniosek, iż określenie "kwalifikacje" odnosi się bezpośrednio do tych umiejętności, które są sprawdzane w drodze egzaminu państwowego i ich weryfikacja poprzez przeprowadzenie egzaminu w określonej części ma doprowadzić do usunięcia wątpliwości, co do posiadania tych umiejętności przez kierującego. Chodzi zatem o istotne braki w zakresie wiedzy teoretycznej, jak i umiejętności praktycznych (po. Wyrok WSA w Opolu z dnia 27 lutego 2006r. w sprawie o sygn. akt II SA/Op 409/05 – niepublik.).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, iż zasadność zastrzeżeń, co do kwalifikacji J. K. organ oparł wyłącznie na fakcie pozbawienia skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami na okres przekraczający 1 rok, tj. od dnia 29 października 1996r. (zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy przez Kolegium ds. Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w Ł.) do dnia 17 listopada 1997r. (postanowienie Sądu Rejonowego w Ł. w sprawie o sygn. akt VIIKws33/97 w przedmiocie umorzenia postępowania i zwrocie skarżącemu prawa jazdy wobec upływu jednego roku od dnia popełnienia wykroczenia, mającego polegać na prowadzeniu samochodu w stanie po użyciu alkoholu).
Sąd doszedł jednak do przekonania, że fakt pozbawiania skarżącego prawa jazdy przez okres przekraczający jeden rok, nie przesądza bezpośrednio o tym, iż zaszły uzasadnione podejrzenia co do jego kwalifikacji. Zastrzeżenia co do kwalifikacji kierowcy muszą być przecież uzasadnione, a więc powinny się opierać na konkretnych okolicznościach wskazujących, że kierowca ten nie zna przepisów ruchu drogowego lub nie potrafi bezpiecznie prowadzić pojazdu. Organy obu instancji nie przedstawiły tymczasem żadnego dowodu na okoliczność, że skarżący nie posiada kwalifikacji do prowadzenia pojazdu. Zdaniem Sądu, powoływanie się w niniejszej sprawie przez organy administracji wyłącznie na to, że J. K. miał zatrzymane prawo jazdy na okres przekraczający jeden rok, nie może stanowić samoistnej przesłanki do zastosowania art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nałożenie przez organ obowiązku musi bowiem wynikać wprost z przepisu właściwej ustawy. Jeżeli więc ustawodawca nie wskazał w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, że uzasadnionym zastrzeżeniem, co do kwalifikacji kierowcy jest fakt nieprowadzenia przez niego pojazdów przez określony czas, to organ winien wykazać dlaczego określona przerwa w posiadaniu dokumentu prawa jazdy i w prowadzeniu pojazdów uzasadnia skierowanie uprawnionego na egzamin kontrolny z powodu uzasadnionych zastrzeżeń, co do jego kwalifikacji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 września 2006r. w sprawie o syg. akt VI SA/Wa 1088/2006, Lex nr 255827).
Okoliczność związana z pozbawieniem prawa jazdy na okres przekraczający 1 rok stanowi przesłankę do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, ale w sytuacji, o której mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, tj. w przypadku gdyby skarżący ubiegał się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a faktyczny okres na jaki pozbawiony był tego dokumentu przekraczałby 1 rok. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w sprawie niniejszej, która toczy się z wniosku skarżącego o wydanie wtórnika prawa jazdy. Z akt administracyjnych wynika, iż po wydaniu przez Sąd Rejonowy postanowienia z dnia 17 listopada 1997r. w sprawie o sygn. akt VIIKws33/97 o umorzeniu postępowania prowadzonego przeciwko J. K. z powodu przedawnienia, zwrócono skarżącemu prawo jazdy i poruszał się on w ruchu drogowym jako kierowca co najmniej przez kilka miesięcy. Celem przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym jest, aby osoba pozbawiona możliwości prowadzenia pojazdu przez okres ponad 1 roku zweryfikowała swoje umiejętności przed ponownym włączeniem się do ruchu w charakterze kierowcy. Jednak skarżącemu, po upływie okresu zatrzymania prawa jazdy, wydano ten dokument i dopuszczono do udziału w ruchu drogowym bez kierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Przed podjęciem przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji o skierowaniu J. K. na ponowny egzamin praktyczny i teoretyczny, skarżący prowadził pojazdy mechaniczne przez pewien okres czasu, czego organy obu instancji w ogóle nie uwzględniły w uzasadnieniach swoich decyzji. Skoro w listopadzie 2007r., zwrócono skarżącemu prawo jazdy bez kierowania go na egzamin sprawdzający kwalifikacje, mimo, że był on pozbawiony tego dokumentu przez okres ponad 1 roku, to brak jest uzasadnionych podstaw, by w maju 1999r. podnosić okoliczność nieposiadania przez skarżącego dokumentu prawa jazdy przez okres od października 1996r. do listopada 1997r., jako samoistnej podstawy wskazującej na uzasadnione zastrzeżenia co do jego kwalifikacji jako kierowcy. Inne są bowiem przesłanki i cele postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 114 ust 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a inne, gdy postępowanie dotyczy sytuacji, o której mowa w art. 114 ust 1 pkt 2 lit. b tej ustawy.
Niewątpliwie, skierowanie na sprawdzenie kwalifikacji osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdem w razie uzasadnionych zastrzeżeń, co do jej kwalifikacji wiąże się z obowiązkiem czuwania właściwego organu nad tym, aby dopuszczeni do ruchu byli tylko ci kierowcy, którzy potrafią bezpiecznie prowadzić pojazd. Organ nie może jednak w sposób dowolny decydować o poddaniu kierowcy sprawdzeniu kwalifikacji, lecz powinien to uczynić tylko wówczas, gdy nasuną się uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji osoby poruszającej się po drogach. Chodzi więc tu o sytuację, gdy materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania daje podstawy do przypuszczenia, że kierujący utracił kwalifikacje do bezpiecznego prowadzenia pojazdu.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy nie wykazały, iż w stosunku do skarżącego zachodzi uzasadnione zastrzeżenie, co do posiadanych przez niego kwalifikacji kierowcy. Doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 114 ust 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Należy także zwrócić uwagę na fakt, iż przepis art. 114 ust 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym nie przewiduje terminu do złożenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Nie upoważnia on także organu do wyznaczenia takiego terminu, a tym samym do wyznaczenia daty wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. W razie niepoddania się obowiązkowi złożenia egzaminu, organ wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy. Co istotne, również ten przepis nie określa daty sprawdzenia kwalifikacji kierowcy, a tym samym nie precyzuje, po jakim czasie od skierowania na egzamin starosta może zastosować powyższą sankcję. Oznacza to - w ocenie Sądu - że organ każdorazowo musi ocenić, kiedy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu przedmiotowego obowiązku, a w konsekwencji kiedy zostaną spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Omawiana kwestia podlega zatem rozstrzygnięciu dopiero w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Natomiast decyzja, o jakiej mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit a tej ustawy, rozstrzyga wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, a nie o terminie wykonania takiego rozstrzygnięcia. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do określenia terminu sprawdzenia kwalifikacji w decyzji o skierowaniu na taki egzamin (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1363/06 – niepublikowany oraz wyroki WSA w Łodzi m. in. z dnia 24.04.2008r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 819/07 i z dnia 30.09.2008r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 334/08 – odnoszące się do art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym).
Wskazać należy w związku z tym, że termin jako dodatkowy element decyzji, zgodnie z poglądami piśmiennictwa, może być traktowany wyłącznie jako termin ważności decyzji, to znaczy może ograniczać czasowo uprawnienia lub obowiązki wypływające z decyzji. "Przydanie terminu ogranicza moc wiążącą decyzji w ten sposób, że albo zaczyna ona obowiązywać po upływie określonego czasu /termin początkowy/, albo też przestaje wiązać po upływie ustalonego okresu /termin końcowy/" (zob. T. Woś, Termin, warunek i zlecenie w prawie administracyjnym, Państwo i Prawo 1994 nr 6 str. 22 i n.). Przyjmując takie znaczenie analizowanego pojęcia, stwierdzić należy, że nie mieści się w nim określenie daty wykonania obowiązku, np. - jak w tym przypadku - określenie terminu obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. Tym samym należy dojść do wniosku, iż określenie takiej granicznej daty wykonania obowiązku będzie dopuszczalne jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę prawną decyzji administracyjnej, będzie przewidywał możliwość określenia w tej decyzji daty wykonania obowiązku.
W tym zakresie, należy stwierdzić, iż przy rozpoznaniu niniejszej sprawy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, bowiem w sentencji decyzji Prezydenta Miasta Ł. wyznaczono skarżącemu 30 dniowy termin, liczony od uprawomocnienia się decyzji, na poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, a organ odwoławczy utrzymał takie rozstrzygnięcie w mocy.
W związku z powyższym, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy administracji publicznej, uwzględniając odpowiednie zastosowanie przepisów prawa materialnego, powinny przeprowadzić postępowanie stosownie do wymogów zawartych w art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., celem podjęcia decyzji administracyjnej z przekonywującym jej uzasadnieniem, zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a.
Wobec tego, iż w rozpoznawanej sprawie, badane rozstrzygnięcia obu organów administracji - w części kierującej skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie spełniły wymagań wymienionych przepisów prawa, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w uchylonej przez Sąd części, orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
J.S.