I SA 1801/00

II SA/Łd 861/02 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-06-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Nowacki
Małgorzata Łuczyńska
Teresa Rutkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie NSA Janusz Nowacki, p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant referendarz sądowy Ewa Alberciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...]
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] stwierdzającą brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u H. K..
Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 90z 1998 r., poz. 575 z póżn. zm.) oraz § 1 i § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Jak wynika z załączonej przez organ dokumentacji H. K. skierowana została na badania do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w celu stwierdzenia patologii zawodowej przez MOMP Nr 1 w Ł. ( skierowania tego brak jest w aktach sprawy). W dniu 12 czerwca 2001 r , po przeprowadzeniu badań w Przychodni Konsultacyjno- Diagnostycznej WOMP wydane zostało orzeczenie rozpoznające u H. K. skrzywienie przegrody nosa, suchy nieżyt gardła, zmiany obrzękowe fałdów głosowych typu Reincke i dysfonię hypofunkcjonalną.
We wnioskach stwierdzono, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej , gdyż w/w schorzenia nie są objęte wykazem chorób zawodowych. Stwierdzone zmiany w krtani należy raczej łączyć z długotrwałym paleniem papierosów .
Na skutek odwołania złożonego przez H. K. ( odwołania brak w załączonych dokumentach), orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w dniu [...] wydał Instytut Medycyny Pracy w Ł. Rozpoznano skrzywienie przegrody nosa, przewlekły nieżyt gardła suchy, zmiany obrzękowe fałdów głosowych typu Reincke i dysfonię hypofunctionalną .
We wnioskach stwierdzono, że po przeanalizowaniu całości dostarczonej dokumentacji dotyczącej przebiegu pracy zawodowej, narażenia na wzmożony wysiłek głosowy oraz w oparciu o wyniki badań brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. W dniu 19 listopada 2001 r. sporządzony został protokół z dochodzenia epidemiologicznego przedstawiający przebieg pracy zawodowej i ustalający zakres obowiązków H. K..
Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. stwierdził brak podstaw do rozpoznania u H. K. choroby zawodowej.
Organ ustalił, że była ona zatrudniona w zawodzie nauczyciela matematyki od 1 września 1974 r. do 31 sierpnia 2001 r. , w tym w Zespole Szkół [...] w Ł., ul. A 159/163 w okresie od 20 września 1977 r do 31 sierpnia 2001 r.
Wskazał, że Instytut Medycyny Pracy w Ł. - Samodzielna Pracownia Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej - wydał orzeczenie lekarskie [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W tej sytuacji z uwagi na brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wykluczona była możliwość wydania decyzji o jej stwierdzeniu.
Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła H. K., wnosząc o ponowne przeanalizowanie jej wniosku . Skarżąca wskazała, że w orzeczeniach z dnia [...] i [...] nie uwzględniono stwierdzonych u niej zmian przerostowych, które są uznawane za chorobę zawodową. (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych – Dz.U. Nr 65, poz. 294 – § 9 ust. 1).
Skarżąca podała, że jest nauczycielem matematyki od 1974 r. Kłopoty z gardłem zaczęła odczuwać pod koniec lat osiemdziesiątych. Polipowatość strun głosowych stwierdzono u niej w 1992 r. O tym, ze zmiany w strunach głosowych są też obrzękowe dowiedziała się w wyniku badania przeprowadzonego w Przychodni Konsultacyjno – Diagnostycznej WOMP CP – L w Ł. Wskazała także, że dwukrotnie miała usuwane zmiany z fałdów głosowych w Klinice Otolaryngologii Akademii Medycznej w Ł.
Organ odwoławczy rozpoznając sprawę wskazał, że zgodnie z postanowieniem § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w załączniku do tego rozporządzeniu, jeżeli była ona spowodowana wykonywaniem pracy w warunkach narażających na jej powstanie.
Stwierdził, że H. K. poddana była badaniom specjalistycznym w jednostkach organizacyjnych służby zdrowia uprawnionych, zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia, do orzekania o chorobach zawodowych.
Jednostki te wydały orzeczenia, w których zawarto sformułowanie, iż w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań laryngologicznych, foniatrycznych oraz videostroboskopowych rozpoznano zmiany obrzękowe typu Reinche, mające etiologię pozazawodową, które nie są objęte obowiązującym wykazem chorób zawodowych (poz. 7 wykazu). Wprawdzie w dochodzeniu epidemiologicznym stwierdzono narażenie zawodowe mogące spowodować zaistnienie choroby zawodowej z pozycji nr 7 wykazu chorób zawodowych, lecz samo narażenie nie jest jednoznaczne z powstaniem choroby zawodowej.
Organ odwoławczy wskazał, że nie zostały spełnione wymogi zawarte w § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. K. zarzuciła powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez oddalenie wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej, pomimo ustalenia w orzeczeniach lekarskich nr [...] i [...] zmian obrzękowych fałd głosowych, które zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. pkt 7 stanowią chorobę zawodową, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie materiałów dowodowych zgłoszonych przez stronę, w szczególności wyników badania bipsyjnego nr [...] z Kliniki Otolaryngologii, gdzie wyraźnie stwierdzono “zmiany przerostowe – obrzękowe lewego fałdu głosowego".
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. i utrzymanej nią decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Ł. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie od przeciwnika skargi na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zgodnie z załącznikiem do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych za chorobę zawodową w pkt 7 uznaje się “przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki śpiewacze, niedowłady strun głosowych, zmiany przerostowe)".
W obydwu orzeczeniach lekarskich nr [...] i [...], które były podstawą wydania powyższych decyzji odmawiających stwierdzenie choroby zawodowej, stwierdzono u niej zmiany obrzękowe fałdów głosowych, podczas gdy lekarz laryngolog foniatra dr B. M. – R. stwierdziła podczas badania w dniu 28 lutego 2001 r. zmiany przerostowe fałdów głosowych skarżącej. Także badania biopsyjne robione w Klinice Otolaryngologii w dniu 17 lipca 2001 r. potwierdziły zmiany przerostowo – obrzękowe fałdu głosowego
Skarżąca podniosła, że art. 75 § 1 k.p.a. “jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem".
Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. oraz [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. oparli się wyłącznie na orzeczeniach lekarskich nr [...] i [...], a nie wzięli pod uwagę dowodów dostarczonych przez skarżącą. Skarżąca wskazała ponadto, że z obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciążącego na organie administracyjnym (II S.A. 1205/84 wyrok NSA z dnia 26 października 1984 r.) wynika wprost obowiązek zajęcia stanowiska wobec różnic w wskazanym materiale dowodowym będącym podstawą decyzji, a zaniedbanie tegoż obowiązku stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy.
Takie pominięcie przedstawionych przez stronę środków dowodowych, które nie były w żadnym wypadku sprzeczne z prawem, zaś okoliczności, które miały potwierdzić, mają istotne znaczenie dla sprawy, było rażącym naruszeniem prawa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wnosił o oddalenie skargi.
Organ podkreślił, że nie zgadza się z zarzutami zawartymi w skardze. Wskazał, że jednostki służby zdrowia wydające opinie w niniejszej sprawie dysponowały wynikami badań laryngologicznych, na które powołuje się skarżąca . Dlatego w ocenie organu nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Organ stwierdził, że dochodzenie epidemiologiczne uwzględnia narażenie zawodowe skarżącej, jednakże samo istnienie narażenia zawodowego nie jest jednoznaczne z powstaniem choroby zawodowej.
Na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r. skarżąca popierała skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Na wstępie rozważań wskazać jednak należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r z mocy art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1269 ) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270).
W myśl art. 97 § 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające /.../, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z powyższego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r dla obszaru województwa łódzkiego, jest właściwy do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie, choć skarga była skierowana do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../.
Jak stanowi art. 1 § 2 wskazanej już wyżej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie . Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej do niego decyzji (postanowienia), tj. czy nie narusza ona prawa materialnego oraz czy organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 145 § 1 wymienionej ustawy ( p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, skargę należało uwzględnić, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294, zm. Dz. U. z 1989 r Nr 61, poz. 364 ), które obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.
Aby dane schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową :
1/ stwierdzona choroba musi być wymieniona w Wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia i
2/ w środowisku pracy muszą występować czynniki szkodliwe dla zdrowia, które mogły wywołać tę chorobę.
Wystąpienie wyżej wskazanych przesłanek lub ich brak, organ orzekający obowiązany jest ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, które w zakresie ustalania stanu faktycznego przyjmują – jako naczelną - zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a.
Inspektora sanitarnego prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej obowiązują wszystkie reguły dotyczące przebiegu postępowania określone w tym kodeksie, zwłaszcza art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Ponadto, wydana decyzja musi odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
W niniejszej sprawie odmowę uznania u H. K. choroby zawodowej narządu głosu organy obu instancji uzasadniły treścią orzeczenia Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. i orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. – jednostek organizacyjnych właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych ( § 7 rozporządzenia ).
Niewątpliwie warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki lecznicze. Orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i prowadzi do odmowy stwierdzenia choroby ( wyrok NSA z 24.05.2001 r. I SA 1801/00 – nie publikowany).
Orzeczenie w sprawie choroby zawodowej jednostki te wydają, jak stanowi § 7 ust. 4 rozporządzenia, na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej. Dochodzenie epidemiologiczne musi więc być przeprowadzone przed wydaniem opinii przez zakład służby zdrowia właściwy do rozpoznawania chorób zawodowych i przesłane do tego zakładu ( § 6 rozporządzenia ), co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie..
Rozporządzenie nakłada więc na organy sanitarne obowiązek wszechstronnego zebrania materiału dowodowego. Dopiero spełnienie tych wymogów stwarza prawnoprocesową gwarancję trafności rozstrzygnięcia administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie wymogi te, w ocenie Sądu, nie zostały zachowane. W załączonych aktach administracyjnych , jak już zaznaczono wyżej, brak jest skierowania skarżącej na badania do WOMP, dlatego nie można ustalić, na czym podejrzenie występowania u skarżącej choroby zawodowej opierał lekarz kierujący. Nie załączono ponadto odwołania skarżącej od orzeczenia WOMP z dnia [...], brak zatem możliwości oceny czy opinia Instytutu Medycyny Pracy odnosiła się do jego treści.
Ponadto z orzeczeń obu placówek medycznych nie wynika jaka dokumentacja, poza bezpośrednim badaniem, stanowiła podstawę ich wydania i jakie badania przeprowadzono. Wprawdzie w wśród przesłanych do Sądu kserokopii dokumentów znajdują się dwie karty informacyjne leczenia szpitalnego skarżącej w 2000 i 2001 r oraz wynik badania z 28 lutego 2001r , ale z orzeczeń nie wynika czy były one brane pod uwagę i czy i jakie znaczenie mają dla ewentualnego rozpoznania choroby zawodowej.
Orzeczenia obu jednostek służby zdrowia zawierają jedynie rozpoznanie , nie odnoszą się do żadnej dokumentacji lekarskiej i nie wyjaśniają dlaczego stwierdzone zmiany nie wykazują klinicznych cech choroby zawodowej, a w szczególności dlaczego stwierdzone zmiany obrzękowe nie są traktowane jak zmiany przerostowe narządu głosu ( pkt 7 Wykazu Chorób Zawodowych) Ponadto skarżąca trafnie zarzuca w skardze, że nie uwzględniono wyników badania biopsyjnego. Wyniku tego także nie ma w nadesłanych do Sądu aktach i nie był on przedmiotem oceny organu ani I ani II instancji. Nie zostało także wyjaśnione dlaczego nie uwzględniono wyniku badania z dnia 28 lutego 2001 r ( k- 2 akt administracyjnych) , które stwierdza w opisie krtani “na prawym fałdzie duży polipowaty przerost obejmujący cały fałd głosowy" i “po stronie lewej podobne zmiany nieco mniejsze"
Jak już wskazano wyżej, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmowany jest pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, wydanym w trybie § 7-9 rozporządzenia i braku podstaw do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (np. wyrok NSA z 9.07.1998 r II SA 634/98 – Pr. Pracy 1998/12/38, wyrok NSA z 24.02.1998 r I S.A. 1520/97 - ONSA 1998/4/150).
Równocześnie powszechnie przyjmuje się, że te orzeczenia lekarskie są opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i jako opinie biegłego podlegają ocenie organu wydającego decyzję w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. ( np. wyrok NSA z 5.11.1998 r I S.A. 1200/98 – nie publikowany)
Wydanie decyzji administracyjnej o stwierdzeniu choroby zawodowej lub odmowie stwierdzenia takiej choroby, w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy, w tym orzeczenie lekarskie, należy już bowiem do właściwego inspektora sanitarnego.
Ponieważ orzeczenia zakładów służby zdrowia właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych są traktowane w postępowaniu w sprawie chorób zawodowych jak opinie biegłych, muszą być one umotywowane w sposób zrozumiały dla stron, organów orzekających, a także dla Sądu, który nie posiada wiedzy medycznej, a obowiązany jest ocenić, czy wydane na podstawie takich orzeczeń decyzje są zgodne z prawem ( wyrok NSA z 15.04.1998 r I S.A. 2074/97 – nie publikowany). Orzeczenia zakładów służby zdrowia w rozpoznawanej sprawie tego wymogu nie spełniają.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 1999 r – sygn. II SA/Wr 1452/97 ( ONSA 2000/2/63), orzeczenie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego. Wprawdzie w kodeksie postępowania administracyjnego nie określono wymagań jakim powinna odpowiadać opinia biegłego, ale z samej istoty tego dowodu wynika, że oprócz konkluzji powinna zawierać uzasadnienie zajętego stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez daną jednostkę, ale również do innych zebranych dowodów, zwłaszcza gdy wynikają z nich odmienne oceny.
Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonującego uzasadnienia, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone ( wyrok NSA z 5.11.1998 r. I S.A.1200/98 – nie publikowany).
Wskazane powyżej uchybienia uzasadniają postawienie zarzutu nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a tym samym naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ orzekający winien uzupełnić postępowanie rozpoznawcze załączając brakującą dokumentację z leczenia skarżącej i wyniki badań, a następnie zwrócić się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o uzupełnienie opinii. W zleceniu należy zobowiązać jednostkę do ponownego zbadania skarżącej, przedstawienia w orzeczeniu stwierdzonych zmian chorobowych z odniesieniem się do dokumentacji lekarskiej i wyników badań, także tych powoływanych przez skarżącą. Orzeczenie powinno stwierdzać czy u skarżącej występuje któreś ze schorzeń wymienionych w Wykazie Chorób Zawodowych i uzasadniać przyjęte stanowisko.
Nie można też wykluczyć wydania orzeczenia przez inną jednostkę służby zdrowia , upoważnioną do rozpoznawania chorób zawodowych , równorzędną Instytutowi, który wydawał już orzeczenie .
Dopiero po uzyskaniu pełnej i wyczerpującej opinii , organ będzie mógł ocenić, czy u skarżącej występuje schorzenie, które może być uznane za chorobę zawodową , co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.
Zawarte w decyzji rozstrzygnięcie winno bowiem stanowić logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa.
Uzasadnienie faktyczne i prawne winno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ załatwiając sprawę. Może ona bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane jej są przesłanki powziętej decyzji .
Uzasadnienie powinno odzwierciedlać tok rozumowania organu, a więc zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) oraz art. 135 p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji .
Z uwagi na brak przymiotu wykonalności , orzekanie w trybie art. 152 p.s.a . o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał za bezprzedmiotowe.