III SA/Łd 466/25

III SA/Łd 466/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-11-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska
Ewa Alberciak /przewodniczący/
Joanna Wyporska-Frankiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1210
art. 98a ust 1 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 41 i art. 44
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Dnia 5 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2025 roku nr SKO.4121.70.2025 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 8 kwietnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, sko lub kolegium) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 21 lutego 2025 r. o zatrzymaniu K. G. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżący) prawa jazdy kat. B wydanego w dniu 22 lipca 1999 r.
W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Prezydent Miasta Łodzi, pismem z 19 czerwca 2024 r., poinformował skarżącego o obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz kursowi reedukacyjnemu w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia informacji. Informację tę wysłano na adres zamieszkania strony znany organowi, tj. Ł.:, ul. [...] i doręczono 1 lipca 2024 r.
W piśmie z 25 września 2024 r. organ zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy i wyznaczył 7 dniowy termin na zajęcie stanowiska w sprawie, liczony od daty jego doręczenia.
21 listopada 2024 r. organ wystosował do strony kolejne pismo informujące o toczącym się postępowaniu w sprawie i wzywające do przedstawienia staroście wymaganego zaświadczenia oraz złożenia wyjaśnień. Pisma te wysłane były na adres zamieszkania strony.
Decyzją z 21 lutego 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi, działając na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B wydanego w dniu 22 lipca 1999 r., wobec nie poddania się przez skarżącego kursowi reedukacyjnemu w ustawowym terminie.
Skarżący pismem z 26 marca 2025 r., złożył odwołanie od powyższej decyzji.
Powołaną na wstępie decyzją z 8 kwietnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 21 lutego 2025 r. o zatrzymaniu stronie skarżącej prawa jazdy. Organ w pierwszej kolejności przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę materialno-prawną wydanego rozstrzygnięcia, a następnie wyjaśnił, że ustawodawca w art. 101 ust. 1 pkt. 1 ustawy o kierujących pojazdami, wprowadził jednomiesięczny termin na dostarczenie staroście odpowiedniego zaświadczenia, skracając go w stosunku do poprzednio obowiązującego terminu wynoszącego 3 m-ce, tak, aby jak najbardziej zmotywować kierowców do podjęcia niezwłocznych działań w celu odbycia kursu reedukacyjnego pod rygorem zatrzymania prawa jazdy w razie jego uchybienia lub nie poddania im się wcale. Obowiązek ten spowodowany jest koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż w wyznaczonym miesięcznym terminie, tj. do 1 sierpnia 2024 r., skarżący nie poddał się kursowi, o którym został poinformowany i nie przedstawił organowi pierwszej instancji wymaganego zaświadczenia. W tej sytuacji nie może więc budzić wątpliwości, że - wobec nie poddania się przez stronę kursowi reedukacyjnemu i wobec braku przedłożenia organowi stosownego zaświadczenia w wyznaczonym terminie, wynikająca z powołanego powyżej przepisu – została spełniona przesłanka do zatrzymania prawa jazdy, co uprawnia organ do wydania decyzji w tym zakresie. Tym samym organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zasadna i znajduje swoje umocowanie w przywołanych powyżej przepisach, zaś wniesione przez stronę odwołanie jest nieuzasadnione. Organ zważył, że z samego już literalnego brzmienia art. 102 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o kierujących pojazdami wynika, że starosta jest zobligowany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w każdym przypadku nieprzedstawienia w wymaganym terminie zaświadczenia o ukończeniu kursów reedukacyjnych. Termin ten wynika wprost z przepisu ustawy, ma on charakter materialny, bowiem od jego dochowania zależą dalsze skutki przewidziane w ustawie, zaś w razie jego uchybienia obliguje on organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ II instancji za nieuzasadniony uznał argument strony skarżącej, iż nie miał wiedzy na temat toczącego się postępowania, bowiem nie odebrał skierowanego doń zawiadomienia o wszczęciu postępowania, ponieważ przebywała w tym czasie poza granicami kraju. Organ zawiadamiając skarżącego pismem z 19 czerwca 2024 r. o obowiązku poddania się badaniom lekarskim, badaniom psychologicznym oraz kursowi reedukacyjnemu, poinformował o jednomiesięcznym terminie ich wykonania oraz o skutkach prawnych niezrealizowania tego obowiązku. Wobec nie poddania się przez stronę kursowi reedukacyjnemu i wobec braku przedłożenia organowi stosownego zaświadczenia w wyznaczonym terminie, przesłanka do zatrzymania prawa jazdy w przedmiotowej sprawie została spełniona. Organ odwoławczy wskazał, że 25 września 2024 r. zawiadomiono skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy i wyznaczono 7 dniowy termin na zajęcie stanowiska w sprawie, liczony od daty jego doręczenia. Następnie, 21 listopada 2024 r., organ wystosował do strony kolejne pismo informujące o toczącym się w sprawie postępowaniu i wzywające do przedstawienia staroście wymaganego zaświadczenia oraz złożenia wyjaśnień. Pisma te wysłane były na adres zamieszkania skarżącego, którym on również aktualnie się posługuje, i skutecznie doręczone adresatowi w trybie art. 44 k.p.a. Organ II instancji stwierdził, że strona skarżąca miała zatem wiedzę o obowiązkach, jakie na niej ciążą, o terminach ich realizacji oraz o skutkach ich niedopełnienia. Nawet gdyby uznać za prawdziwe twierdzenia strony jakoby nie odebrała ona kierowanej doń korespondencji z powodu wyjazdu za granicę to i tak nie mogą one odnieść pożądanego skutku. Samo czasowe nieprzebywanie strony w miejscu zamieszkania nie wyklucza automatycznie braku możliwości odbioru kierowanej do niej urzędowej korespondencji, przy dochowaniu należytej staranności i dbałości o własne interesy. Można bowiem podjąć działania zmierzające do tego, by otrzymywać korespondencję, choćby w postaci zlecenia w urzędzie pocztowym na przekierowywanie korespondencji na inny adres, można także ustanowić pełnomocnika do doręczeń. Z akt sprawy nie wynika aby strona podjęła w tym kierunku jakiekolwiek kroki. Należy zatem uznać, że skarżący w sposób co najmniej niefrasobliwy pokierował swoim postępowaniem w tym zakresie. Argument strony o niemożności odebrania korespondencji został przez kolegium oceniony jako niewiarygodny. Nie można zatem uznać za usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami, których strona nie była w stanie przezwyciężyć, kwestii wynikających ze sposobu zorganizowania odbioru urzędowej korespondencji w czasie nieobecności w kraju. Zaprezentowana przez pełnomocnika strony próba wywołania wrażenia, że istniały trudności w odbiorze korespondencji jest niezasadna, albowiem nie wskazuje na to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Materiał ten pozwala natomiast wywieść wniosek, że strona poprzez własne, niczym nieusprawiedliwione zaniechania nie podejmowała przez 14 dni awizowanej przez pocztę przesyłki. Kolegium nie dopatrzyło się błędów w postępowaniu organu administracji, ani podmiotu, który dokonywał doręczeń. Na marginesie organ II instancji dodał, że skarżący pomimo niewątpliwie posiadanej już wiedzy o obowiązkach, które na nim ciążą, do dnia orzekania w niniejszej sprawie, nadal wymaganego zaświadczenia nie złożył.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika zaskarżył powyższą decyzję organu w całości, zarzucając jej:
1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: art. 6, art. 7, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz zaniechanie zebrania i rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a w konsekwencji uznanie, iż zachodzą podstawy do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy wobec nie poddania się niego kursowi reedukacyjnemu w ustawowym terminie;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art, 102 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż zachodzą podstawy do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy wobec nie poddania się przez niego kursowi reedukacyjnemu w ustawowym terminie.
W oparciu o wskazane zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 21 lutego 2025 r. o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B, wydanego w dniu 22 lipca 1999 r.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 98a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1210 ze zm.) - dalej: "u.k.p.", kierowca lub osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie tramwajem, która kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, jest obowiązana:
1) poddać się:
a) badaniu lekarskiemu,
b) badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu oraz
2) ukończyć kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii.
Starosta wysyła osobom, o których mowa w ust. 1-3, informację o obowiązku poddania się odpowiednio badaniom lekarskim, badaniom psychologicznym lub o obowiązku ukończenia odpowiednich kursów reedukacyjnych (art. 98a ust. 4 u.k.p.). Stosownie zaś do treści art. 98a ust. 5 pkt 2, starosta wysyła informację, o której mowa w ust. 4, z urzędu na podstawie wyroku sądu - w zakresie, o którym mowa w ust. 1. Zaznaczyć również należy, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 i 2 u.k.p., osoba obowiązana do ukończenia kursu reedukacyjnego, o którym mowa w art. 98a ust. 1 pkt 2 lub ust. 3, jest obowiązana do: przedstawienia staroście zaświadczenia o jego ukończeniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 98a ust. 4. Co więcej, osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2, lub obowiązana do odbycia badań, o których mowa w art. 98a ust. 1 pkt 1 lub ust. 2, jest obowiązana do: dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1, lub doręczenia informacji, o której mowa w art. 98a ust. 4 (art. 101 ust. 2 pkt 1 u.k.p.).
W myśl art. 102 ust. 1 pkt 2 i 3 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku, gdy: osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie zaświadczenia o ukończeniu:
a) kursu dokształcającego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w art. 91 ust. 2 pkt 1 lit. a,
b) praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym, o którym mowa w art. 91 ust. 2 pkt 1 lit. b,
c) kursów reedukacyjnych, o których mowa w art. 98a ust. 1 pkt 2 lub ust. 3 (art. 102 ust. 1 pkt 2 u.k.p.).
Co więcej, w myśl art. 102 ust. 1 pkt 3) u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku, gdy: osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia:
a) o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2,
b) o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1.
W ocenie sądu, trafnie przyjęły organy obu instancji, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.k.p. Z powyższego przepisu wynika, że fakt nieprzedstawienia w zakreślonym terminie zaświadczenia o ukończeniu stosownego kursu reedukacyjnego zobowiązuje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, przy czym nie jest to decyzja uznaniowa zależna od woli organu, a wręcz przeciwnie, organ jest związany dyspozycją przepisu art.102 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.k.p. w pełnym zakresie (por. np. wyrok NSA z dnia 12 października 2023 r., sygn. akt II GSK 2069/22, Lex/el nr 3630455 czy wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 756/23, Lex/el nr 3701799 oraz wskazane tam poglądy judykatury). Jak już bowiem wcześniej wskazano, zgodnie z art. 101 ust. 1 pkt 1 u.k.p. osoba obowiązana do ukończenia kursu reedukacyjnego, o którym mowa w art. 98a ust. 1 pkt 2, jest obowiązana do przedstawienia staroście zaświadczenia o jego ukończeniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 98a ust. 4. Termin ten ma charakter materialny, a więc jego niedochowanie musi skutkować wydaniem przez organ decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.
W niniejszej sprawie nie jest sporne, iż skarżący nie wypełnił wskazanego powyżej obowiązku, nie przedstawił on bowiem zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego. Przy czym, jak trafnie wywiodło kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nieprzedstawienie przedmiotowego zaświadczenia stanowi niezbędny i wystarczający warunek wszczęcia postępowania administracyjnego, a następnie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Nie są zasadne zarzuty skargi zmierzające do wykazania braku należytego zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania, tj. doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w trybie tzw. awizo, co zdaniem skarżącego skutkowało brakiem wiedzy o toczącym się postępowaniu, który w tym czasie przebywał poza granicami Polski. Przede wszystkim wskazać należy, iż z prawidłowo poczynionych przez organ ustaleń faktycznych wynika, że Prezydent Miasta Łodzi, pismem z 19 czerwca 2024 r., poinformował skarżącego o obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz kursowi reedukacyjnemu w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia tej informacji. Ponadto w zawiadomieniu pouczono także, że w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie wskazanych dokumentów starosta wyda decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy zgodnie z treścią art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Informację tą wysłano na adres zamieszkania strony skarżącej znany organowi, tj. Ł., ul. [...] i została ona doręczona skarżącemu 1 lipca 2024 r. (w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru tego pisma podpisane własnoręcznie przez stronę skarżącą). Zaznaczyć przy tym należy, iż w zawiadomieniu tym pouczono stronę o treści art. 41 § 1 i 2 k.p.a. Następnie pismem z 25 września 2024 r. organ zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy i wyznaczył 7 dniowy termin na zajęcie stanowiska w sprawie, liczony od daty jego doręczenia. Zawiadomienie to doręczono stronie skarżącemu również na adres: Ł., ul. [...], w trybie awizo. Z akt sprawy wynika też, że 21 listopada 2024 r., organ wystosował do strony kolejne pismo informujące o toczącym się postępowaniu i wzywające do przedstawienia staroście wymaganego zaświadczenia oraz złożenia wyjaśnień w sprawie. Pisma te wysłane były również na wskazany powyżej na adres zamieszkania strony. Następnie, decyzją z 21 lutego 2025 r. - doręczoną skarżącemu 18 marca 2025 r. na wskazany powyżej adres (w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane własnoręcznie przez stronę) - Prezydent Miasta Łodzi orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. Od decyzji strona wniosła odwołanie.
Wobec powyżej wskazanych okoliczności faktycznych sprawy sąd w pełni zgodził się ze stanowiskiem organu, iż strona skarżąca miała wiedzę zarówno o obowiązkach, jakie na niej ciążą, jak i o terminach ich realizacji oraz o skutkach ich niedopełnienia, w szczególności o tym, że niedopełnienie obowiązku przedstawienia zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego będzie skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Organ prawidłowo uznał przy tym, że pisma wysłane na adres zamieszkania skarżącego, którym posługuje się on również aktualnie, należało uznać za skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a. Skarżący nie kwestionował przy tym ustaleń organu co do zachowania warunków doręczenia zastępczego, które nie budziły również wątpliwości sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę. Należy zauważyć, że adres, na jaki skierowano do strony przesyłkę zawierającą zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, był identyczny z adresem, na który skutecznie doręczano skarżącemu zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 19 czerwca 2025 r., a następnie ostateczną decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy z 21 lutego 2025 r. – doręczoną do rąk własnych strony skarżącej 18 marca 2025 r. Prawidłowo zatem organ II instancji wywiódł, że nawet gdyby uznać za prawdziwe twierdzenia strony jakoby skarżący nie odebrał kierowanej do niego korespondencji z powodu wyjazdu za granicę, to samo czasowe nieprzebywanie strony w miejscu zamieszkania nie wyklucza automatycznie braku możliwości odbioru kierowanej doń korespondencji urzędowej. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt II GSK 47714, Lex/el nr 1982670, "przewidując dłuższą nieobecność skarżący, zachowując należytą dbałość o własne interesy, powinien zorganizować odbiór kierowanej do niego korespondencji np. poprzez udzielenie właściwego pełnomocnictwa. Uniknięcie komplikacji związanych z pobytem poza miejscem zamieszkania jest co do zasady możliwe także poprzez powiadomienie o tym organu i podanie adresu, pod który w tym czasie może być przesyłana korespondencja". Skarżący mógł także – jak słusznie wskazał organ II instancji – dokonać odpowiedniego zlecenia w urzędzie pocztowym na przekierowywanie korespondencji na inny adres. Tymczasem strona nie podjęła żadnych działań w powyższym zakresie. Skoro zatem skarżący nie poinformował organu o czasowej nieobecności w miejscu zamieszkania, pomimo istnienia takiego obowiązku, o którym nie mógł nie wiedzieć z uwagi na pouczenie go przez organ o tym obowiązku zarówno zawiadomieniu z 19 czerwca 2024 r. jak i z 25 września 2024 r., to doręczenie dokonane pod dotychczasowym adresem należy uznać za skuteczne. Podkreślić również należy, że przyjęcie dopuszczalności doręczenia zastępczego nie naruszyło procesowych gwarancji strony, czy to w zakresie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, czy to możliwości wypowiedzenia się, zapoznania się z treścią decyzji i terminowego wniesienia odwołania. Wobec powyższego należało uznać, że zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania o zatrzymaniu prawa jazdy jak i decyzja o jego zatrzymaniu zostały prawidłowo skierowane do skarżącego, tj. na właściwy adres zamieszkania strony, i skutecznie doręczone. Samo zaś twierdzenie skarżącego, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczone mu w trybie awizo, skutkowało tym, iż nie miał wiedzy o toczącym się postępowaniu nie mogło odnieść zamierzonego skutku.
Mając na uwadze powyższe sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie wydanych decyzji z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Ustalony stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości – uzasadniał on bowiem zastosowanie art. 102 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.k.p. i wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.
W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.
a.kr