III SA/Łd 459/22

III SA/Łd 459/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska
Krzysztof Szczygielski /sprawozdawca/
Małgorzata Kowalska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 134, art. 145 § 1 pkt 1, art. 15, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 510
art. 35
Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 77 § 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 20 września 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Asesor WSA Anna Dębowska, , Protokolant asystent sędziego Agata Zarychta, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2022 roku sprawy ze skargi T. H. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 18 maja 2022 roku nr SO-II.621.43.2022 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 18 maja 2022 r. nr SO-II.621.43.2022 Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491, 2052) w zw. z art. 5 ust. 1, art. 25 ust. 1 i art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 510, 1000, 1641, 1978, z 2022 r., poz. 350), po rozpatrzeniu odwołania T.H. od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 14 marca 2022 r. nr DOM-SOK-VI.5343.1.444.2021 w przedmiocie wymeldowania go z pobytu stałego przy ul. [...] w Ł., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z 14 marca 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi, działając na wniosek T.H., właścicielki nieruchomości zlokalizowanej w Ł. przy ul. [...], orzekł o wymeldowaniu T.H. (byłego męża wnioskodawczyni) z pobytu stałego pod ww. adresem.
Organ I instancji, przytaczając art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności ustalił, że T.H. przestał koncentrować swoje życie osobiste i rodzinne w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Ł., co było spowodowane rozpadem związku małżeńskiego stron. Zameldowanie osoby w danym lokalu jest potwierdzeniem jej pobytu w tym miejscu i w żaden sposób nie jest uzależnione od spraw sądowych o podział majątku. W ocenie organu gminy, przebywanie pod danym adresem z zamiarem stałego pobytu oznacza skoncentrowanie w tym miejscu spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów, co przejawia się w stałym korzystaniu z urządzeń lokalu, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich życiowych funkcji.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją T.H. złożył odwołanie do Wojewody Łódzkiego, zarzucając naruszenie art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez błędne ustalenie, że na stałe opuścił miejsce pobytu stałego, zabierając z tego miejsca swoje rzeczy osobiste i że podział majątku ma charakter ostateczny. Odwołujący się zaznaczył, że w spornym lokalu pozostawił swoje rzeczy osobiste. Rzeczy te wchodzą w skład majątku wspólnego z wnioskodawczynią. Lokalu nie opuścił dobrowolnie i przygotowuje wniosek do Sądu o uzupełniający podział majątku. Ma zamiar zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Ponadto zarzucił organowi meldunkowemu nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego zakończenia podziału majątku pomiędzy stronami oraz wniósł o przesłuchanie go w charakterze strony na okoliczności związane z zamieszkiwaniem w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Ł.
Wojewoda Łódzki po rozpatrzeniu odwołania uznał, że należy utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy, przytaczając treść art. 25 ust. 1, art. 33 ust. 1 i art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, stwierdził, że T.H. opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. 4 października 2021 r. opuścił lokal przy ul. [...] w Ł., gdyż zastosował się do zawartej przed Sądem Rejonowym dla Łodzi-Widzewa ugody w kwestii podziału majątku wspólnego byłych małżonków T. i T.H. Na mocy tej ugody strony ustaliły, że dokonują podziału majątku wspólnego w ten sposób, że lokal mieszkalny przy ul. [...] otrzymuje na wyłączną własność T.H. Natomiast nieruchomość położona w A., R. przy ul. [...], przeszła na wyłączną własność T.H. Jednocześnie T.H. zobowiązał się wydać wnioskodawczyni sporny lokal w terminie 3 miesięcy od zawarcia ugody, zaś strony zgodnie oświadczyły, że ugoda wyczerpuje wszelkie ich roszczenia związane z podziałem majątku wspólnego, ewentualnymi nakładami na składniki podlegające podziałowi i stanowi całościowe rozliczenie stosunków majątkowych związanych z podziałem majątku wspólnego. W następstwie zawartej ugody sądowej T.H. wyprowadził się z mieszkania 4 października 2021 r., zabierając swoje rzeczy i oddając właścicielce klucze. Od października 2021 r. odwołujący się nie przebywa w lokalu i nie ponosi kosztów jego utrzymania. Pomimo otrzymania na własność nieruchomości w A., R. i opuszczenia spornego lokalu, T.H. nie dokonał czynności wymeldowania się. Aktualnie deklaruje on zamiar zamieszkiwania w spornym lokalu, nie zgadza się z podziałem majątku określonym w ugodzie przed sądem oraz zamierza wystąpić do sądu o uzupełniający podział majątku.
Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że ziściły się przesłanki wymeldowania T.H. z pobytu stałego przewidziane w art. 35 w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. W ocenie organu odwoławczego, bez znaczenia dla sprawy jest okoliczność, że T.H. nie zgadza się z ugodą sądową i zamierza w przyszłości wystąpić o uzupełniający dział majątku oraz ma dodatkowe roszczenia majątkowe wobec byłej małżonki. Opuścił on miejsce pobytu stałego w sposób dobrowolny i nie posiada tytułu prawnego do spornej nieruchomości, a przy tym pozostaje w konflikcie z byłą żoną, która nie zgadza się na jego powrót do zamieszkania. Zatem jego zamiar pobytu stałego przy ul. [...] nie jest obiektywnie możliwy do zrealizowania.
Zdaniem organu utrzymywanie przez skarżącego, że dobrowolnie nie opuścił miejsca pobytu stałego oraz że nie miał dostępu do lokalu, gdyż T.H. wymieniła zamki w drzwiach mieszkania, także nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku, gdyż do wymiany zamków doszło już po opuszczeniu przez niego spornego lokalu.
Odnosząc się do zarzutów strony, że organ I instancji nie zawiesił postępowania w sprawie meldunkowej, organ odwoławczy wskazał, iż przypadki kiedy zawieszenie postępowania administracyjnego następuje obligatoryjnie oraz przypadki, kiedy zachodzi możliwość zawieszenia postępowania określają przepisy art. 97 § 1 i art. 98 § 1 k.p.a. Na gruncie postępowania pierwszoinstancyjnego brak było podstaw prawnych do zawieszenia postępowania administracyjnego (obligatoryjnie lub fakultatywnie) w związku z czym Prezydent Miasta Łodzi słusznie odmówił zawieszenia postępowania w sprawie postanowieniem z 8 grudnia 2021 r.
Natomiast odnosząc się do wniosku T.H. zawartego w odwołaniu o przesłuchanie go w charakterze strony na okoliczność zamieszkiwania przy ul. [...] w Ł., organ odwoławczy uznał przeprowadzenie takiego dowodu za zbyteczne. Wszystkie okoliczności kluczowe dla sprawy zostały już bowiem ustalone innymi dowodami, a stanowisko T.H. jest organowi odwoławczemu znane. Ponadto przesłuchanie strony jest dowodem skażonym cechą subiektywizmu (zeznający jest bezpośrednio zainteresowany wynikiem postępowania) w związku z czym wartość takiego dowodu może być kontestowana i powinien on być stosowany jedynie posiłkowo (art. 86 k.p.a.). Organ podkreślił, że z mocy art. 78 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Postępowanie w sprawie pierwszoinstancyjnej toczyło się od 16 listopada 2021 r., czyli strona miała blisko 5 miesięcy na zgłaszanie swoich wniosków dowodowych. Jednakże T.H. wystąpił o przesłuchanie go, jako strony postępowania, dopiero w odwołaniu od decyzji, co sugeruje, że wniosek ten ma bardziej na celu przedłużenie postępowania, aniżeli wyjaśnianie okoliczności faktycznych sprawy.
Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że T.H. opuścił miejsce pobytu stałego w sposób dobrowolny i trwały. Utrzymywanie w ewidencji ludności wpisu o zamieszkiwaniu T.H. na pobyt stały w Ł. przy ul. [...], w sytuacji gdy od października 2021 r. przebywał on gdzie indziej, stanowiłoby jedynie fikcję meldunkową i jako takie byłoby sprzeczne z celem prowadzenia ewidencji ludności. Stosownie bowiem do art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody Łódzkiego wniósł pełnomocnik T.H., zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci obrazy art. 7 k.p.a poprzez nieprzeprowadzenie dowodu w postaci oględzin lokalu nr [...] w Ł. przy ul. [...] w Ł. na okoliczność, iż skarżący nie opuścił przedmiotowego lokalu, znajdują się w nim jego rzeczy, przez co niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. W konkluzji, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie na jego rzecz zwrotu wszystkich kosztów postępowania według norm przewidzianych prawem.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, m.in. że skarżący ani w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, ani odwoławczego nie zgłaszał wniosków dowodowych w zakresie wskazanym w skardze. W ocenie organu, przeprowadzenie oględzin było zbyteczne. Wszystkie okoliczności kluczowe dla sprawy zostały bowiem ustalone innymi dowodami. Z mocy art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej (a nie strona postępowania) ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W toku postępowania skarżący nie kwestionował, że nie przebywa w spornym lokalu, a jedynie utrzymywał, że ma zamiar zamieszkiwania w lokalu i nie zgadza się z warunkami zawartej ugody sądowej dotyczącej podziału majątku wspólnego.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik uczestniczki T.H. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącego na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wskazał, m.in. że przeprowadzenie dowodu z oględzin było zbyteczne. Wszystkie okoliczności niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy zostały ustalone innymi zebranymi w sprawie dowodami. 21 grudnia 2021 r. organ administracji przeprowadził tak zwaną "kontrolę meldunkową". T.H. i świadkowie zeznający w sprawie (T.H.) potwierdzili, że skarżący nie zamieszkuje na ul. [...]. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie kwestionował, że nie przebywa na ul. [...], a jedynie utrzymywał, że ma zamiar zamieszkania w tym lokalu, bo nie zgadza się z warunkami ugody sądowej dotyczącej podziału majątku wspólnego z uczestniczką. Skarżący przeniósł swoje centrum spraw życiowych na ul. [...] w A. R. w związku z przyznaniem mu na wyłączną własność znajdującego się na nieruchomości pod tym adresem budynku mieszkalnego. Skarżący w związku z zawartą ugodą nie posiada tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...]. Lokal ten dobrowolnie opuścił. Uczestniczka jako wyłączny dysponent lokalu mogła wymienić zamki w drzwiach wejściowych do tego lokalu. Ewentualne wydanie rzeczy znajdujących się w lokalu będącym we władaniu uczestniczki może być przedmiotem odrębnego postępowania, o czym organ administracyjny pouczył skarżącego. Uchylenie zaskarżonych decyzji tworzyłoby w istocie fikcję meldunkową i byłoby sprzeczne z celem prowadzenia ewidencji ludności (art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności).
W związku z odpowiedzią na skargę Wojewody Łódzkiego pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 2 sierpnia 2022 r. podniósł, że skarżący nie zna się na prawie i dlatego nie wnioskował przeprowadzenia dowodu z oględzin przedmiotowego lokalu celem bezspornego ustalenia rzeczywistego stanu sprawy, rzutującego na rozstrzygnięcie, a mianowicie czy skarżący zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. To organ administracji powinien był należycie zbadać sprawę, a tego nie uczynił. Organ administracji nie wyjaśnił też, dlaczego skarżący nie kwestionował nieprzebywania w powyższym lokalu. Uczestniczka, mimo faktu zamieszkiwania skarżącego w przedmiotowym lokalu i zameldowania w nim skarżącego, wymieniła bezprawnie zamki od mieszkania i skarżący nie mógł do niego się dostać i to jest powodem, że skarżący nie kwestionował nieprzebywania w nim. Zachowanie uczestniczki było bezprawne wobec faktu zameldowania powoda w tym lokalu i zamieszkiwania w nim i stanowiło nadużycie prawa w celu wymeldowania skarżącego z tego lokalu, co nie może korzystać z ochrony prawnej. Skarżący sam dobrowolnie nie wyprowadził się z przedmiotowego lokalu, został z niego wyrzucony w sposób wyżej opisany. Organ administracji nie zbadał tych okoliczności i zaskarżoną decyzją usankcjonował stan bezprawia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W tym zakresie kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 – dalej: p.p.s.a.) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga podlega natomiast oddaleniu w przypadku braku uzasadnionych podstaw zaskarżenia (art. 151 p.p.s.a.)
Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r. o ewidencji ludności ( tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 510 ze zm., dalej: ustawa). Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.
Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się jednolite stanowisko, iż zarówno zameldowanie jak i wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 310/13; wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 824/11 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) - dalej "CBOSA",). Zameldowanie nie służy zatem powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności do określonego lokalu, zaś wymeldowanie w żaden sposób tego prawa nie niweczy. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania.
Zatem przy ustalaniu zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 35 ustawy o ewidencji ludności należy mieć na uwadze, że zameldowanie ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy, a więc nie ma ono nic wspólnego z prawem rzeczowym bądź obligacyjnym przysługującym danej osobie względem określonego lokalu. Jeżeli opuszcza ona miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełni obowiązku wymeldowania się, właściwy organ gminy z urzędu lub na wniosek musi podjąć decyzję w sprawie wymeldowania. Dla przyjęcia zatem podstaw uzasadniających wydanie przez organ decyzji o wymeldowaniu wymagane jest jedynie: opuszczenie miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania.
Na gruncie omawianego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych opracowano pewne ogólne kryteria dookreślające przesłankę opuszczenia lokalu przyjmując, że w sytuacjach typowych konieczne jest wiążące ustalenie, że opuszczenie miejsca pobytu nosiło cechy trwałości i dobrowolności, połączone było z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów danej osoby.
Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast na podstawie art. 80 k.p.a. organ ocenia w oparciu o całokształt materiału dowodowego, czy dana okoliczność jest udowodniona.
Zdaniem sądu organ prawidłowo zgromadził i ocenił materiał dowodowy, a następnie prawidłowo przyjął, iż skarżący przedmiotowy lokal opuścił dobrowolnie i opuszczenie to miało charakter trwały.
Zasadność przyjętego stanowiska potwierdzają zeznanie i oświadczenie świadków T.H. i I.K. Pierwszy z wymienionych świadków przesłuchany 27 stycznia 2022 r. (błędnie organ wskazał 2021 rok) zeznał, że skarżący od października 2021 r. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, gdyż wyprowadził się po podziale majątku zabierając ze sobą swoje rzeczy osobiste oraz rzeczy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zeznania świadka korespondują z oświadczeniem sąsiadki I.K. z dnia 5 stycznia 2022 roku: " Pan T.H. jest mi znaną osobą, gdyż był moim sąsiadem od 1993 r. Obecnie nie przebywa w tym lokalu i nie widzę go od około ½ roku. W tym lokalu zamieszkuje tylko jego była żona Pani T.H.".
Opuszczenie lokalu znajduje potwierdzenie w pisemnym oświadczeniu samego skarżącego z 6 grudnia 2021 r., w którym przyznaje że nie ma dostępu do mieszkania od października 2021 r. i deklaruje powrót do mieszkania w przypadku nie dojścia z byłą żoną do porozumienia w kwestii rozliczenia majątku.
Skarżący zobowiązał się wydać sporny lokal byłej żonie na mocy zawartej z nią 30 czerwca 2021 r. ugody przed sądem powszechnym. Tym samym, w ocenie sądu administracyjnego, opuszczenie lokalu w październiku 2021 r. stanowiło realizację przyjętego przez skarżącego w punkcie 7 ugody sądowej zobowiązania, to jest wydania lokalu w terminie 3 miesięcy od zawarcia ugody. Wydanie takie miało charakter dobrowolny i było zgodne z prawem. Po upływie trzech miesięcy od zawarcia ugody uczestniczka uprawniona była zmienić zamki w drzwiach mieszkania nr [...] przy ulicy [...]. Zgodnie z postanowieniami ugody mieszkanie to stanowiło jej wyłączną własność w związku z przyznaniem skarżącemu wyłącznej własności nieruchomości położonej w A.
Wobec dokonania przez organ administracji ustaleń na podstawie spójnego zeznania i oświadczenia świadków oraz dowodów w postaci oświadczenia skarżącego z dnia 6 grudnia 2021 r. i dokumentu (ugody sądowej) nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z oględzin lokalu na okoliczność, iż skarżący nie opuścił przedmiotowego lokalu i pozostawienia w lokalu jego rzeczy.
Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził opuszczenie lokalu przez skarżącego w październiku 2021 r. Natomiast kwestia zwrotu pozostawionych w tym lokalu przedmiotów należących do strony skarżącej nie mogła być przedmiotem procedowania organów administracji. Zagadnienie to rozpatrzyć może sąd powszechny w postępowaniu cywilnym.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wymieniony przepis ani inne przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości zasądzenia kosztów postępowania od strony skarżącej. Tym samym wniosek pełnomocnika uczestniczki o zasądzenie kosztów nie mógł zostać uwzględniony.
d.cz.