III SA/Łd 451/24

III SA/Łd 451/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-10-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Krawczyk
Anna Dębowska /sprawozdawca/
Paweł Dańczak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 119 pkt 3, z art. 120, art. 3 § 1, art. 145 § 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1 § 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 113 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Dnia 3 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , , po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6 maja 2024 roku znak: KO.481.12.2024 w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 maja 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy postanowienie Starosty Bełchatowskiego z 6 marca 2024 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w sentencji oraz uzasadnieniu decyzji tego organu z 8 marca 2010 r., nr KD.II-5520/219/10 256/09, w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami A.U. poprzez zastąpienie błędnych sygnatur akt [...] poprawną sygnaturą akt [...] oraz poprzez zastąpienie błędnej daty wydania wyroku 26 listopada 2009 r. poprawną datą 5 lutego 2009 r.
2 grudnia 2009 r. do Starostwa Powiatowego w Bełchatowie wpłynęło pismo Sądu Rejonowego w Bełchatowie, II Wydziału Karnego z 26 listopada 2009 r. przekazujące odpis prawomocnego od 29 kwietnia 2009 r. wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie, VI Wydziału Grodzkiego z 5 lutego 2009 r., sygn. akt [...] w celu wykonania jego punktu 4 (zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych i rowerów).
Wyrokiem z 5 lutego 2009 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w Bełchatowie, VI Wydział Grodzki uznał oskarżonego A.U. o to, że 8 marca 2008 r. o godz. 10.00 w D. woj. łódzkiego jechał jako kierujący rowerem po drodze publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości 1,09 mg/l, tj. o czyn z art. 178a § 2 k.k., winnym zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 178a wymierzający mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zawiesił na okres próby 2 lat. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego oraz pojazdów rowerowych po drogach publicznych i w strefach zamieszkania na okres 3 lat (punkt 4).
W związku z powyższym 8 marca 2010 r. Starosta Bełchatowski wydał decyzję o cofnięciu A.U. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A i B nr dokumentu [...], nr druku [...], wydanego przez Starostę Bełchatowskiego 3 stycznia 2008 r. na okres od 29 kwietnia 2009 r. do 29 kwietnia 2012 r. zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia "2009-11-26 syg. akt [...].
W uzasadnieniu tej decyzji Starosta Bełchatowski wskazał, że 2 grudnia 2009 r. do organu wpłynął prawomocny i podlegający wykonaniu wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z "26.11.2009, sygn. akt[...]". W wyroku tym orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 36 miesięcy.
Pismem z 13 grudnia 2023 r. A.U. zwrócił się Starosty Bełchatowskiego o niezwłoczne wydanie kserokopii dokumentacji, a w szczególności decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami i decyzji o zwrocie dokumentu, które to żądanie jest sprzeczne z wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie. W piśmie tym skarżący wniósł także o pisemne wyjaśnienie przez organ niewłaściwej interpretacji przepisów prawa i sprzecznych decyzji wobec wyroku sądu z 5 maja 2009 r., sygn. akt [...]. Skarżący podniósł, że wniósł zaistniałą sprawę do rozpatrzenia pod rozwagę Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prokuratora Krajowego z uwagi na to, że Starosta Bełchatowski wbrew temu wyrokowi i niewłaściwej oraz błędnej decyzji o nakazie zwrotu dokumentu prawa jazdy, po upływie zakazu prowadzenia pojazdów, nie usunął tego zakazu z rejestru danych kierowców.
11 stycznia 2024 r. doręczono skarżącemu pismo Starosty Bełchatowskiego z 28 grudnia 2023 r. wraz z kserokopią decyzji z 8 marca 2010 r. W piśmie tym organ pierwszej instancji podkreślił, że decyzja z 8 marca 2010 r. jest zgodna z prawem. Stronie przysługiwało prawo zaskarżenia decyzji, z którego skarżący skorzystał. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalski decyzją z 17 maja 2010 r. utrzymało w mocy "wadliwą", w ocenie skarżącego, decyzję administracyjną. Organ pierwszej instancji wezwał skarżącego do sprecyzowania żądania w sposób niebudzący wątpliwości w przedmiocie kwalifikacji pisma, tj. wskazania, czy intencją wnioskodawcy było wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji z 8 marca 2010 r.
W odpowiedzi A.U. w piśmie z 16 stycznia 2024 r. wyjaśnił, że w piśmie z 13 grudnia 2023 r. wniósł o wydanie kserokopii dokumentacji dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A+B, kserokopii decyzji starosty o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, kserokopii decyzji starosty o nakazie, żądaniu zwrotu uprawnień lub dokumentu upoważniającego do kierowania pojazdami mechanicznymi. Z uwagi na to, że nie zostało spełnione żądanie zawarte w jego piśmie, ponownie żąda i wnosi o wydanie kserokopii wszystkich dokumentów, wyroków, akt, decyzji oraz pism, które stanowiły przedmiot postępowania związanych ze sprawą cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, a będących w posiadaniu organu. Skarżący ponadto zażądał wydania kserokopii wyroków Sądu Rejonowego w Bełchatowie, zawartych w decyzji z 8 marca 2010 r., z "26.11.2009" r. o sygnaturach akt "[...]" (sygnatura w orzeczeniu decyzji) i "[...]" (sygnatura zawarta w uzasadnieniu decyzji), w oparciu i na podstawie których Starosta Bełchatowski wydał decyzję o cofnięciu uprawnień.
31 stycznia 2024 r. doręczono skarżącemu pismo Starosty Bełchatowskiego, do którego załączono kserokopie wszystkich dokumentów, wyroków, akt, decyzji i pism, które stanowiły przedmiot postępowania w sprawie wydania decyzji z 8 marca 2010 r. W piśmie wyszczególniono przekazane dokumenty.
Kolejnym pismem, które wpłynęło do organu pierwszej instancji 27 lutego 2024 r., A.U. zwrócił się z ponownym żądaniem o pilne wydanie kserokopii prawomocnych wyroków Sądu Rejonowego w Bełchatowie o sygnaturach akt: [...] z 26 listopada 2009 r. (wyrok wskazany w orzeczeniu decyzji) i [...] z 26 listopada 2009 r. (wyrok wskazany w uzasadnieniu decyzji), na podstawie których Starosta Bełchatowski 8 marca 2010 r. wydał decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A i B. Skarżący oświadczył, że wobec niego nigdy nie wydano 26 listopada 2009 r. wyroków o takich sygnaturach.
Postanowieniem z 6 marca 2024 r. Starosta Bełchatowski sprostował oczywistą omyłkę pisarską w sentencji oraz uzasadnieniu decyzji z 8 marca 2010 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami A.U. poprzez zastąpienie błędnych sygnatur akt Sądu Rejonowego: [...] i [...] poprawną sygnaturą akt: [..] oraz poprzez zastąpienie błędnej daty wydania wyroku przez Sąd Rejonowy 26 listopada 2009 r. poprawną datą 5 lutego 2009 r.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że z wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie jednoznacznie wynika, że sprawę prowadzono pod sygnaturą akt [...], zaś wyrok wydano 5 lutego 2009 r. W sentencji i uzasadnieniu decyzji z 8 marca 2010 r. błędnie zapisano jego datę oraz sygnaturę.
W zażaleniu A.U. zaskarżył w całości postanowienie z 6 marca 2024 r.
W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że Starosta Bełchatowski rażąco naruszył przepisy prawa administracyjnego i sądowego, wydając dwie błędne decyzje: z 16 listopada 2009 r. i z 8 marca 2010 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie trzech różnych wyroków, a w swoich pismach powołuje się na dwa kolejne wyroki. Jedyny wyrok, w którego jest posiadaniu, to wyrok z 5 lutego 2009 r., sygn. akt [...], na podstawie którego Starosta Bełchatowski nie wydał żadnej decyzji. Wydane decyzje są niezgodne z wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie z 5 lutego 2009 r., sygn. akt [...], który to wyrok w żaden sposób nie nakładał na skazanego obowiązku zwrotu dokumentu prawa jazdy czy uprawnień.
Przywołanym na wstępie postanowieniem z 6 maja 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy postanowienie Starosty Bełchatowskiego z 6 marca 2024 r.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie ze względu na przedmiot zaskarżonego postanowienia, instancyjną oceną mogą być objęte wyłącznie przesłanki i podstawy jego podjęcia. Poza postępowanie zażaleniowe wykraczają kwestie związane z postępowaniem pierwszoinstancyjnym dotyczącym wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, jak również wyroków podejmowanych względem skarżącego przez sądy karne.
Organ drugiej instancji zaznaczył, że nie jest sporne błędne powołanie w decyzji Starosty Bełchatowskiego z 8 marca 2010 r. daty i sygnatury akt wyroku Sądu Rejonowego z 5 lutego 2009 r., sygn. akt [...]. Wobec pism wnoszonych przez skarżącego, zawierających żądanie wydania kserokopii wyroków ze wskazaniem "błędnej" sygnatury, czy też niewłaściwej daty, organ z urzędu sprostował w trybie art. 113 § 1 k.p.a. oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji z 8 marca 2010 r. Skarżący w istocie nie kwestionuje samej istoty poprawienia w treści decyzji organu pierwszej instancji z 8 marca 2010 r. niewłaściwej sygnatury akt, jak i daty wyroku Sądu Rejonowego.
W ocenie organu drugiej instancji sprostowanie przez organ pierwszej instancji własnej decyzji z 8 marca 2010 r. było uprawnione i nie naruszyło przepisu art. 113 § 1 k.p.a. Decyzja Starosty Bełchatowskiego z 8 marca 2010 r. była przedmiotem postępowania odwoławczego przed Kolegium, które decyzją z 17 maja 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W decyzji tej Kolegium prawidłowo przywołało zarówno datę, jak i sygnaturę akt sprawy zakończonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie z 5 lutego 2009 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 6 maja 2024 r. A.U. zaskarżył je w całości i wniósł o zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że znany jest mu wyrok z 5 lutego 2009 r., sygn. akt [...], ponieważ jest to jedyny wyrok, w którego jest posiadaniu i tylko nim posługuje się w pismach. Natomiast nie jest przekonany, czy "urzędy, SKO, Sądy orzekają i wydają postanowienia na podstawie tego wyroku".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie wyjaśnić jednak należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.".
Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ostateczne postanowienie kończące postępowanie wydane na skutek wniesienia zażalenia w postępowaniu administracyjnym, a więc mieszczące się w katalogu postanowień wskazanych w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2015 r., I OSK 1110/13). Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. np. wyrok NSA z 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.
Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części.
Z przepisów tych wynika że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddane zostało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 6 maja 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Bełchatowskiego z 6 marca 2024 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w sentencji oraz uzasadnieniu decyzji Starosty Bełchatowskiego z 8 marca 2010 r. o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami poprzez zastąpienie błędnych sygnatur akt "[...]" i "[...]" poprawną sygnaturą "[...]" oraz poprzez zastąpienie błędnej daty wydania wyroku "26.11.2009 r." poprawną datą "05.02.2009 r.".
Sąd, oceniając w zakreślonych wyżej granicach legalność zaskarżonego postanowienia, stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa.
Podstawę prawną postanowienia o sprostowaniu decyzji Starosty Bełchatowskiego z 8 marca 2010 r. stanowił art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Wyjaśnić należy, że na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego można wyróżnić dwie kategorie środków prawnych służących usuwaniu wad aktów administracyjnych. Zastosowanie konkretnego środka zależy od istotności takiej wady. To oznacza, że wybór ten nie jest dobrowolny, a podyktowany konkretnymi kryteriami istotności. Wady istotne podlegają zatem eliminowaniu przy wykorzystaniu zwyczajnych i nadzwyczajnych środków prawnych, takich jak np.: zmiana decyzji, jej uchylenie, czy stwierdzenie nieważności. Są to środki prawne, które powodują szczególne konsekwencje dla aktu albowiem wzruszają jego trwałość i eliminują go z obrotu prawnego w całości lub w części. Tryby te wykorzystywane są w przypadku wad istotnych, a więc takich, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia i którym można przypisać walor merytoryczny. Nie każda wada decyzji musi jednak skutkować tak restrykcyjnymi środkami prawnymi, jak wskazane powyżej. Wydany akt administracyjny może bowiem zawierać takie wady, które nie wpływają na treść rozstrzygnięcia, ale powodują pewne nieścisłości. Eliminacja takich nieistotnych wad możliwa jest w trybie sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a.
Przyjęta w art. 113 § 1 k.p.a. klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca i charakteryzuje się oczywistością. Stanowi ona więc granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania, wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia. Wada merytoryczna nie jest bowiem oczywistą omyłką i nie podlega sprostowaniu w tym trybie.
Oczywistość danej wady powinna być w każdym przypadku oceniana indywidualnie na gruncie realiów rozpatrywanej sprawy. Za oczywiste omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. uważa się omyłki nie powodujące istotnej wadliwości orzeczenia organu, mogącej skutkować koniecznością eliminacji rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W orzecznictwie niekwestionowany jest pogląd, że błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r., II OSK 2530/16). Oczywistość omyłki polega zatem na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwości faktów. Sytuacja taka może się wiązać z tym, że w decyzji administracyjnej czy w postanowieniu wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ administracji publicznej, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie.
Sprostowanie decyzji z 8 marca 2010 r. przez Starostę Bełchatowskiego postanowieniem z 6 marca 2024 r. nie skutkowało zmianą stanu faktycznego i nie miało wpływu na merytoryczne orzeczenie prostowanej decyzji. Podanie nieprawidłowych danych w decyzji z 8 marca 2010 r. było bez wątpienia niedopatrzeniem organu pierwszej instancji i stanowi oczywistą omyłkę pisarską. Kilkukrotne popełnienie błędów w sentencji oraz uzasadnieniu decyzji z 8 marca 2010 r. budzić może po stronie skarżącego uzasadnione zastrzeżenia i wątpliwości, które niewątpliwie nie sprzyjają budowaniu zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, lecz załatwienie sprawy nie po myśli skarżącego nie świadczy automatycznie o naruszeniu zasady praworządności. Zauważyć trzeba, że nie każde naruszenie prawa oznacza prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z tej zasady wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, które wyznaczają treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Nie doszło zatem do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej.
Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie działanie organu prostującego własną decyzję nie stanowiło zmiany rozstrzygnięcia co do jego istoty. Jego przedmiotem nie było sprostowanie mylnych ustaleń faktycznych organu. Sprostowanie oczywistych błędów było konieczne, aby usunąć oczywistą nieprawidłowość i rozbieżność w treści sentencji i uzasadnienia decyzji. Ekonomia procesowa nakazuje usuwanie oczywistych błędów, które nie wpływają na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie organu nie uległo żadnej zmianie, a prawa skarżącego nie zostały w żaden sposób naruszone. Nie budzi wątpliwości, że podstawą wydania decyzji Starosty Bełchatowskiego z 8 marca 2010 r. cofającej skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A i B był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie VI Wydziału Grodzkiego z 5 lutego 2009 r., sygn. akt [...]. Odpis tego wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności od 26 kwietnia 2009 r. został załączony do pisma Sądu Rejonowego z 26 listopada 2009 r. przekazującym go organowi pierwszej instancji w celu wykonaniu punktu 4 wyroku (zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych i rowerów). Skarżący w skardze sam potwierdził, że ten właśnie wyrok jest mu znany, gdyż jest w jego posiadaniu. Skarżący podniósł także, że żaden inny wyrok w tym przedmiocie nie został wydany.
W świetle wyżej zaprezentowanych rozważań sprostowanie przez Starostę Bełchatowskiego oczywistej omyłki w decyzji z 8 marca 2010 r. zakresie daty wydania i sygnatury akt wyroku Sąd Rejonowego w Bełchatowie orzekającego w punkcie 4 wobec skarżącego o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego oraz pojazdów rowerowych po drogach publicznych i w strefach zamieszkania na okres 3 lat poprzez zastąpienie błędnych sygnatur "[...]" i "[...]" oraz błędnej daty "2009-11-26", "26.11.2009" prawidłową sygnatury akt, tj. "[...]" i datą tego wyroku, tj. "5.02.2009 r.", jest dopuszczalne w trybie art. 113 § 1 k.p.a.
Wobec tego uznać należy, że zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o sprostowaniu decyzji z 8 marca 2010 r. jest zgodne z prawem i nie ma podstaw do jego uchylenia.
Z powołanych powyżej względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
d.j.