III SA/Łd 439/22

III SA/Łd 439/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-10-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-06-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska
Krzysztof Szczygielski /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Krzyżaniak
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
II GSK 35/23 - Wyrok NSA z 2025-11-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15zzs4 ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 888
art. 2 ust. 3 i 5, art. 3, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 3
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j.)
Sentencja
Dnia 12 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 18 maja 2022 roku numer 1001-IOA.4246.7.2022.7.KI w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automatach oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 18 maja 2022 r. nr 1001-IOA.4246.7.2022.7.KI Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2021 poz. 1540 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 21 stycznia 2022 r. nr 368000-COC-3.4246.94.2021.22.KJS wymierzającej karę pieniężną w wysokości 100 000 zł za urządzanie bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia gier hazardowych na automacie Casino Games bez numeru oraz karę pieniężną w wysokości 100 000 zł za urządzanie bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia gier hazardowych na automacie Hotspot numer 119522, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że D.T. od 2 grudnia 2013 r. do 16 lutego 2021 r. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą A. D.S., a przeważającym rodzajem prowadzonej działalności od 21 września 2015 r. był wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionym (kod PKD 68.20.Z) i w ramach powołanej działalności uzyskała tytuł prawny do dysponowania co najmniej kilkunastoma lokalami znajdującymi się na terenie Ł., w których podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi ujawnione zostały nielegalne automaty do gier hazardowych (6 kwietnia 2017 r. do rodzaju prowadzonej działalności dodana została działalność o kodzie PKD 95.21.Z, tj. naprawa i konserwacja elektronicznego sprzętu powszechnego).
D.T., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą A. D.S., zawarła 30 października 2015 r. umowę najmu lokalu użytkowego położonego w Ł. przy ul. B. 49 z osobą posiadającą tytuł prawny do tego lokalu. Przedmiotem najmu był lokal o powierzchni 10 m2. Z tytułu najmu D.T. miała płacić miesięczny czynsz w wysokości 500 zł. Z kolei 14 września 2016 r. D.T. również w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod ww. nazwą wydzierżawiła część ww. lokalu firmie C. Sp. z o.o. celem umieszczenia tam automatów do gier, tzw. quizomatów, zaś 1 kwietnia 2017 r. oddała cały lokal firmie D. na potrzeby działalności prowadzonej przez tę firmę.
27 lutego 2018 r. w bezobsługowym lokalu mieszczącym się w Ł.i pod adresem ul. B. 49, funkcjonariusze Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi dokonali kontroli przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, zwanej dalej ustawą o grach hazardowych lub u.g.h. W lokalu tym znajdowały się dwa urządzenia wyglądające jak automaty do gier hazardowych o nazwach Casino Games bez numeru i Hotspot numer 119522. Urządzenia posiadały wygląd oraz poszczególne elementy typowe dla automatów do gier losowych występujących w kasynach gry (dwa ekrany monitorów ułożone jeden pod drugim, pod nimi panel z klawiszami służącymi do sterowania urządzeniem, wrzutnikiem monet i akceptorem banknotów, a jeszcze niżej rynienkę na wypadające z urządzenia monety, a z tyłu podłączenie do sieci elektrycznej).
W kontrolowanym lokalu nie stwierdzono obecności żadnej osoby, ani obsługującej lokal lub ujawnione urządzenia, ani grającej na ujawnionych urządzeniach. W trakcie kontroli funkcjonariusze przeprowadzili na ww. urządzeniach eksperyment procesowy celem ustalenia, czy zainstalowane w nich gry spełniają przesłanki, o których mowa w art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h., tj. czy są grami na automatach.
W wyniku przeprowadzonego eksperymentu stwierdzono, że w grach przeprowadzonych na urządzeniach występował element losowości, ponieważ grający naciskając klawisz z napisem START nie miał wpływu na wynik gry, który był zależny tylko od urządzenia. W wyniku przeprowadzonego eksperymentu stwierdzono także, że w grach padały wygrane rzeczowe w postaci punktów umożliwiających grającemu przedłużenie danej gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a którą można było zamienić na wygraną pieniężną i dokonać jej wypłaty. Biorąc pod uwagę powyższe, kontrolujący stwierdzili, że gry przeprowadzone na urządzeniach są grami na automacie, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h.
Dodatkowo, organ odwoławczy ustalił również, iż w lokalu przy ul. E. 5/7 oraz F. 46 znajdują się magazyny, w których przechowywane są nielegalne automaty do gier hazardowych. Do tych pomieszczeń przyjeżdżał M.T. (mąż D.T.).
Ponadto, skarżąca, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą "A." D.S. polegającą na pozyskiwaniu lokali i ich dalszym podnajmowaniu, chciała ukryć własną działalność na automatach pod umowami wystawionymi na H. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., I. Sp. z o.o. Ujawnione w postępowaniu administracyjnym pieczęcie firmowe H. Sp. z o.o. z siedzibą w G., G. Sp. z o.o. z siedzibą w E. czy I. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., pieczątki imienne o treściach: "Prezes Zarządu W.M." - wg KRS Prezes Zarządu spółki I., "Prokurent P.C." - wg KRS prokurent spółki G. czy "Prezes K.P." - wg KRS Prezes Zarządu H. oraz pieczątka z faksymilią podpisu W. M. oraz dwie pieczątki z faksymiliami parafek świadczą o tym, że ujawnione umowy najmu nie prezentowały stanu faktycznego, zostały jedynie wystawione na ww. spółki w celu stworzenia pozorów, że to te spółki były dysponentem lokali i zajmowały się urządzaniem gier na automatach. Za wystawieniem tych umów stała skarżąca, ponieważ to ona była w ich posiadaniu, jak i pieczęci firmowych tych spółek i imiennych prezesów tych spółek. Zachowanie D.T. świadczyć mogło o możliwości posługiwania się nimi w sposób nieuprawniony.
W związku z ujawnieniem naruszenia przestrzegania prawa w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach organ I instancji decyzją z 21 stycznia 2022 r. wymierzył stronie wcześniej wspomniane kary pieniężne.
Strona, za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika, złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Wniosła o dopuszczenie dowodów z zeznań świadków M.T. i K.P. oraz zeznań strony na okoliczności związane z wynajmem przedmiotowego lokalu.
Organ odwoławczy, przytaczając treść art. 2 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 u.g.h., stwierdził, że w lokalu mieszczącym się w Ł. pod adresem ul. B. 49 w dniu kontroli znajdowały się dwa automaty do gier hazardowych (art. 2 ust. 3 u.g.h.). Funkcjonariusze wykazali, że automaty eksploatowane były w lokalu, który nie był objęty koncesją, urządzenia nie posiadały wymaganego urzędowego sprawdzenia oraz nałożonych wymaganych urzędowych zamknięć. Działalność prowadzona przez stronę postępowania naruszyła zatem art. 3, art. 23a, art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.
Organ II instancji stwierdził, że D.T. nie posiadała i nie posiada koncesji na prowadzenie kasyna gry ani zezwolenia na urządzanie gier w salonach gier, jak również w punktach gier na automatach o niskich wygranych, a lokal znajdujący się w Ł. przy ul. B. 49 nie był kasynem gry.
Zdaniem organu odwoławczego, poza kasynem gry działalności na automatach nie mogą prowadzić podmioty prywatne. Decyzją Prezesa Rady Ministrów wykonywanie monopolu państwa w zakresie gier hazardowych powierzono Totalizatorowi Sportowemu Sp. z o.o. (jednoosobowej spółce skarbu państwa), która jest jedynym podmiotem mogącym prowadzić gry na automatach poza kasynem gry w tzw. salonach gier na automatach. Biorąc pod uwagę powyższe, urządzanie gier na automatach przez podmiot nieposiadający koncesji oraz poza kasynem gry było działaniem nielegalnym.
Ustawa o grach hazardowych, mimo że posługuje się terminami "urządzanie" i "prowadzenie" gier hazardowych, w żadnym miejscu nie definiuje tych pojęć. Wobec braku definicji legalnej zasadnym jest posiłkowanie się w tym zakresie ich potocznym, językowym rozumieniem. Urządzającym jest więc zarówno osoba posiadająca tytuł prawny do automatu (właściciel automatu), jak również może nim być osoba dzierżawiąca automat bądź wynajmująca lub wydzierżawiająca powierzchnię pod automat, jak również każda inna czerpiąca korzyści z tego rodzaju nielegalnej działalności (właściciel lokalu, stacji paliw, sklepu, pubu, kafejki internetowej, osoba obsługująca automat).
Zdaniem organu odwoławczego, D.T. organizowała i urządzała gry hazardowe, gdyż stworzyła warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie ujawnionych urządzeń oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych poprzez: pozyskanie tytułu prawnego do lokalu znajdującego się w Ł. przy ul. B. 49 "do wykorzystywania na cele handlowo-usługowe", stworzenie wrażenia oddania ww. lokalu firmie D. Oddział w Polsce, zainstalowanie w ww. lokalu ujawnionych automatów do gier, zapewnienie serwisu, części i akcesoriów, pomieszczeń do magazynowania automatów do gier, przy czym część tych czynności było podejmowanych w sposób nieformalny, aby odsunąć podejrzenie ich podejmowania od D.T. na rzecz innych podmiotów, m.in. na rzecz D. Oddział w Polsce, H. Sp. z o. o. czy I. Sp. z o.o. Tym samym, zdaniem organu, D.T. należy traktować jako urządzającego gry, ponieważ poprzez swoją działalność realizowała czynności, które w swoim efekcie końcowym doprowadziły do tego, że gry hazardowe faktycznie się odbywały. Realizowanie bowiem nawet jednej z wielu czynności prowadzących do tego, że gra hazardowa ma miejsce jest wystarczającym powodem, by uznać podmiot realizujący tę czynność za urządzającego. Mając na uwadze, iż D.T., biorąc w najem lokal znajdujący się przy ul. B. 49 w Ł. oraz instalując w tym lokalu ujawnione automaty do gier, udostępniała sprzęt do gier i oprogramowanie innym podmiotom odpłatnie oraz nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry wymaganej na podstawie art. 6 ust. 1 u.g.h. ani zezwolenia w myśl art. 129 ust. 1 u.g.h., organ odwoławczy stwierdził, że bez wątpienia urządzała gry na automatach niezgodnie z ustawą o grach hazardowych.
Organ II instancji ustalił również, że na dzień wydania przedmiotowej decyzji wobec strony wydano szereg decyzji wymierzających kary pieniężne za urządzanie gier na automatach do gier na łączną kwotę przekraczającą 3 000 000 zł.
Organ odwoławczy dodał, że skarżąca jako dysponent lokalu zapewniała klientom lokalu dostęp do automatów do gier. Pomimo twierdzeń skarżącej, że jej czynności sprowadzały się wyłącznie do podnajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier i nie przyjęła na siebie żadnych obowiązków związanych z funkcjonowaniem automatów, istotne jest, że to skarżąca stworzyła techniczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń używanych do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych, takich jak udostępnienie powierzchni w lokalu pod zainstalowanie urządzeń. Bez zgody skarżącej na wstawienie do lokalu urządzeń, urządzanie gier na automatach nie byłoby możliwe. Warunkiem niezbędnym do urządzania gier na automatach jest bowiem postawienie automatów w miejscu ogólnodostępnym, dla nieograniczonej ilości potencjalnych graczy. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze współdziałaniem podmiotów organizujących nielegalne gry hazardowe w celu uzyskania określonych korzyści majątkowych. Dokonana subsumcja zachowania skarżącej pod regulację wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest, zdaniem organu odwoławczego, prawidłowa i bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostaje to, że skarżąca nie była właścicielem kontrolowanych urządzeń, ich użytkownikiem, czy konserwatorem.
W ocenie organu odwoławczego, skarżąca zawierała liczne fikcyjne umowy z najemcami, takimi jak D., H. Sp. z o.o., czy I. Sp. z o.o. w celu faktycznego prowadzenia przez nią działalności związanej z urządzaniem gier hazardowych na automatach i osiąganiem zysków, a następnie je wypowiadała.
Zdaniem organu odwoławczego, za chybione i niemogące wywołać zamierzonego skutku należy także uznać podniesione w odwołaniu zarzuty sprowadzające się do braku powiadamiania odwołującej się o poszczególnych czynnościach postępowania (w tym brak powiadomienia o przeprowadzonych oględzinach i eksperymentach, brak informacji, czy urządzenia były sprawne, czy miały zabezpieczenia), co zdaniem artykułującej zarzuty stanowiło pozbawienie prawa do obrony i udziału w sprawie.
Organ II instancji stwierdził, że protokoły, sporządzone przez funkcjonariuszy w ramach podejmowanych czynności kontrolnych, są istotnym dowodem w przedmiotowej sprawie. Uznanie za zasadne uwag i zastrzeżeń do protokołu skutkuje przyjęciem, że protokół przestaje stanowić wiarygodny dowód. Wobec braku zanegowania treści wynikających ze sporządzonej przez kontrolujących dokumentacji, organ wydający skarżone rozstrzygnięcie, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, miał pełne prawo przyjąć, że prowadzono działalność objętą normą sankcyjną.
Zdaniem organu odwoławczego, protokoły kontroli zostały sporządzone prawidłowo i stanowią rzetelny dowód w sprawie. Zawierają wyczerpujący opis stanu faktycznego oraz poczynionych ustaleń i pozwalają na odtworzenie przebiegu podjętych czynności. D.T. miała możliwość realizacji prawa wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Powyższe potwierdza zapewnienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym umożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie, co czyni postawiony zarzut naruszenia prawa do obrony, całkowicie bezzasadnym.
W ocenie organu, wnioski dowodowe strony zawarte w odwołaniu nie zasłużyły na uwzględnienie. Mając na uwadze art. 188 Ordynacji podatkowej, organ przyjął, że realizacja zgłoszonych przez skarżącą wniosków o przeprowadzenie dowodów nie miałaby wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy należy do uznania organu, który jest związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. Na tle kompletnych ustaleń stanu faktycznego sprawy ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest wszechstronna, racjonalna, obejmuje całokształt dowodów i nie przekracza granic jej swobodnej oceny.
D.T. w ramach prowadzonej działalności wielokrotnie wynajmowała powierzchnie lokali pod instalację automatów do gier, co świadczy o działaniu świadomym i powtarzalnym. Pozyskując właścicieli lokali i umożliwiając wielokrotne instalowanie automatów do urządzania nielegalnych gier hazardowych, czynnie współpracowała ona z właścicielami urządzeń, podejmując związane z tym ryzyko. Zdaniem organ, takie działanie wyczerpuje znamiona definicji urządzania gier.
Pomimo tego, że strona posiadała wiedzę o prowadzonej w swoich lokalach działalności hazardowej, to organizowała tę działalność. Odwołująca się wynajmowała lokale pod tego typu działalność w celu ich późniejszego wynajmu. O procederze tym oraz o jego skali świadczą wyniki kontroli prowadzonych na terenie Ł., w których najemcą lokalu była D.S., i w których odbywały się nielegalne gry na automatach do gier hazardowych. Powyższe dowodzi, że z procederu nielegalnego urządzania gier hazardowych strona postępowania urządziła sobie stałe źródło utrzymania, a rzekome wynajęcie lokalu osobie trzeciej miało jedynie na celu odwrócenie uwagi organów od rzeczywistego rodzaju prowadzonej przez stronę działalności i utrudnienie wskazania osoby odpowiedzialnej za popełniony delikt.
Skargę na powyższą decyzję wniosła D.T., reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła ją w całości zarzuciła:
1) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., analogicznie art. 210 § 1 ust. 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia w sposób jasny i zrozumiały przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, szczątkowe uzasadnienie decyzji oraz brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszechstronnego rozważenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wszystkich przepisów i okoliczności związanych z przedmiotową sprawą w zakresie, w jakim lokal w którym ujawniono automaty nie był w posiadaniu skarżącej, skarżąca nie prowadziła w lokalu żadnej działalności,
2) naruszenie art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez pozbawienie strony skarżącej możliwości udziału w sprawie poprzez brak powiadamia o prowadzonych czynnościach, brak przeprowadzenia wnioskowanych czynności przez stronę skarżącą, pozbawiając stronę obrony swoich praw i udziału w sprawie,
3) naruszeniu art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., analogicznie art. 210 § 1 ust. 6 w zw. z art. 233 § 1 ust. 1 Ordynacji podatkowej, polegającym w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 29 grudnia 2021 roku, a także na wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału oraz oczywiście błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów oraz dowolności w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie skarżonej decyzji,
4) naruszeniu art. 7 i 8 k.p.a., analogicznie ar. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez nierozpoznanie sprawy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w sposób wszechstronny i wyczerpujący,
5) naruszeniu art. 75 i 77 k.p.a., analogicznie art. 180, 188 i 190 Ordynacji podatkowej, poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych strony mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy organ zobligowany jest do przeprowadzenia dowodów, których żąda strona,
6) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. i art. 77 § 4 k.p.a., analogicznie art. 210 § 1 ust. 6 w zw. z art. 233 § 1 ust. 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuzasadnione powtórzenie stanowiska organu I instancji i niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji oraz niewskazanie dowodów na których oparł się przy wydaniu rozstrzygnięcia, w szczególności organ nie przedstawił dowodów potwierdzających faktyczne prowadzenie w lokalu działalności przez skarżącą, dowodów, iż to skarżąca była faktycznym posiadaczem lokalu, jak również nie wykazał, aby skarżąca podejmowała faktyczne czynności związane z obsługą automatów, a organ wydając decyzje działa jedynie z automatu i z domniemania,
7) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwą i sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zebranego materiału dowodowego w postaci umowy podnajmu zawartej z firmą H., polegający na błędnym przyjęciu, że skarżąca była posiadaczem lokalu znajdującego się w Ł. przy ul. B. 49 w chwili kontroli, i czerpała korzyści z gier, podczas gdy umowa podnajmu zawierała swoje elementarne postanowienia zgodne z prawem, jak również podstawowe obowiązki stron wynikające z oddania lokalu w dalszy najem, a tym samym nie może stanowić podstawy, iż to skarżąca była urządzającym gry na automatach,
8) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwą i sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zebranego materiału dowodowego, polegający na błędnym przyjęciu, że skarżąca jest posiadaczem lokalu znajdującego się w Ł. przy ul. B. 49, a tym samym iż ponosi odpowiedzialność za urządzanie gier na automatach, w sytuacji gdy urządzenia te nie należały do skarżącej, skarżąca nie była użytkownikiem, ani konserwatorem tych urządzeń, jak również nie czerpała z nich korzyści, nie była też posiadaczem zależnym lokalu w myśl art. 336 k.c., a który to błąd w ustaleniach faktycznych doprowadził do bezzasadnego przyjęcia, że skarżąca wypełniła dyspozycje art. 89 ust. 1 pkt. 3 i 4 u.g.h., w sytuacji gdy skarżąca była głównym najemcą lokalu, podnajmowała go zaś innemu podmiotowi, a na urządzeniach wskazani byli ich właściciele,
9) naruszenie prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 pkt. 2, 3 i 4 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ustalenia, że odpowiedzialność na podstawie niniejszego przepisu ponosi skarżąca,
10) naruszenie prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 pkt. 2, 3 i 4 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ustalenia, że odpowiedzialność na podstawie niniejszego przepisu ponosi skarżąca jako posiadacz zależny podczas gdy lokal był oddany w dalsze posiadanie firmie H.,
11) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że odpowiedzialności na podstawie art. 89 ustawy mogą ponosić jedynie podmioty wskazane w art. 6 ust. 4 ustawy,
12) naruszenie art. 123 i 172 Ordynacji podatkowej poprzez brak zawiadomienia strony o prowadzonych czynnościach, w tym brak zawiadomienia o zajęciu automatu w lokalu i dopuszczenia do udziału skarżącej w czynnościach, brak sporządzenia prawidłowego protokołu, brak wskazania, aby automat w chwili kontroli działał, brak wskazania, aby w automacie były pieniądze, brak wykazania, aby automat był w ogóle sprawny, brak protokołu zajęcia środków pieniężnych, które mogły być lub były w automacie, jeśli automat był sprawny.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Wniosła także o zobowiązanie organów do podjęcia czynności ustalających przebieg postępowań prowadzonych z udziałem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością H., a także o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków M.T. i K.P. na okoliczność ustalenia kto faktycznie zajmuje lokal przy ulicy J. 2 w chwili kontroli.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 20 lipca 2022 r., w sprawie o sygn. akt III SPP/Łd 81/22, starszy referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 18 maja 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 21 stycznia 2022 r. w przedmiocie wymierzenia D.T. kary pieniężnej w łącznej wysokości 200 000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia na automacie do gier Casino Games bez numeru oraz automacie Hotspot numer 119522.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 165), dalej u.g.h.
Zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 wymienionej ustawy, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości.
W myśl art. 2 ust. 4 u.g.h., wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze.
Zgodnie z treścią art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.
W myśl art. 3 u.g.h., urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia.
Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2.
W myśl art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5.
Zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 pkt 1 i 3 u.g.h., karze pieniężnej podlega:
1) urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia;
3) posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa;
W myśl art. 89 ust. 4 pkt 1 i 3 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa:
1) w ust. 1 pkt 1 - wynosi:
a) w przypadku gier na automatach - 100 tys. zł od każdego automatu,
b) w przypadku gier innych niż określone w lit. a i c - 5-krotność opłaty za wydanie koncesji lub zezwolenia,
c) w przypadku gier urządzanych bez dokonania wymaganego zgłoszenia - do 10 tys. zł;
3) w ust. 1 pkt 3 i 4 - wynosi 100 tys. zł od każdego automatu;
Należy zaznaczyć, że dla stwierdzenia odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i istnienia podstaw do nałożenia kary pieniężnej, przewidzianej w art. 89 ust. 4 ww. ustawy nie jest konieczne nawiązywanie wprost do art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy. Jakkolwiek bowiem przepis określający obowiązek dla urządzającego grę pozostaje w związku z przepisem określającym sankcję za jego naruszenie, to jednak art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych samodzielnie określa działanie mające postać deliktu administracyjnego, podlegającego ustalonej w nim odpowiedzialności administracyjnej. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i ma charakter obiektywny, a dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie naruszenia, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Istotą kary wskazanej w tej regulacji jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Dla stwierdzenia w postępowaniu prowadzonym przez właściwe organy wskazanej odpowiedzialności administracyjnej konieczne jest zatem ustalenie, czy gry prowadzone poza kasynem spełniały przesłanki z art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5 ww. ustawy, a nie rozstrzyganie o obowiązku wynikającym z art. 6 ust. 1 lub art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych.
Przede wszystkim należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa jest kolejną sprawą toczącą się w tutejszym sądzie, której przedmiotem jest wymierzenie D.T. (z domu S.) kary pieniężnej za urządzanie nielegalnych gier hazardowych na automatach do gier. Dotychczas w tutejszym sądzie toczyło się lub toczy się kilkadziesiąt spraw ze skargi D.T. (8 maja 2021 r. wyszła za mąż i przyjęła nazwisko męża T.) na decyzje organów podatkowych o wymierzeniu jej kar pieniężnych za nielegalne urządzanie gier hazardowych (sygnatury spraw, takiej jak np.: III SA/Łd 736/19, 759/19, 789/19, 945/19, 12/20, 13/20, 24/20, 104/20, 338/20, 347/20, 587/20, 588/20, 1094/20, 83/21, 188/21, 288/21, 444/21, 447/21, 667/21,887/21). W przeważającej ilości spraw wydano wyroki oddalające skargi, w innych sprawach skargi odrzucono z powodu nieuzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skarg, zaś inne sprawy oczekują na wyznaczenie terminu posiedzenia. Analiza uzasadnień wyroków, w których skargi zostały oddalone wskazuje, że skarżąca urządzała nielegalne gry hazardowe w różnych lokalach na terenie całej Ł. (m.in. w lokalach przy ul. K. 23, przy ul. L. 1, przy ul. Ł. 24, przy ul. M. 55, przy ul. N. 85 i innych). Sposób urządzania gier hazardowych przez skarżącą był w zasadzie prawie identyczny we wszystkich sprawach. D.T. wyszukiwała odpowiednie lokale na terenie Ł. i zawierała umowy ich najmu (dzierżawy) na dłuższy okres. Następnie jako najemca zawierała umowy podnajmu z podmiotami, które wstawiały do tych lokali automaty do gier hazardowych (z reguły były to te same podmioty w różnych lokalach). W ocenie składów orzekających w wymienionych sprawach, skarżąca współurządzała w ten sposób nielegalne gry hazardowe czerpiąc z tego korzyści finansowe.
Dodać należy, że skarżąca wielokrotnie urządzała gry hazardowe w jednym punkcie. Mimo że kontrola organów podatkowych ujawniała nielegalne gry hazardowe w konkretnym punkcie i zatrzymywała automaty do gier, kolejna kontrola w tym samym lokalu po pewnym czasie stwierdzała ponownie urządzanie gier hazardowych na nowych automatach. Ponownie zatrzymywano automaty do gier, zaś kolejna kontrola ujawniała nowe automaty do gier. Sytuacja taka powtarzała się po kilka razy w tym samym lokalu. Dowodzi to, że skarżąca nie przejmowała się kontrolami organów podatkowych i wszczynanymi postępowaniami w sprawie wymierzenia kar pieniężnych, lecz doprowadzała do wstawiania kolejnych automatów do tego samego lokalu, a tym samym ponownie współurządzała nielegalne gry hazardowe.
Analiza uzasadnień wyroków wydanych w tutejszym sądzie ze skargi D.T. wskazuje, że skarżąca uczestniczyła w stałym procederze, jakim było urządzanie nielegalnych gier hazardowych w szeregu miejscach na terenie Ł. Z procederu tego uczyniła sobie stałe źródło dochodu nie przejmując się przeprowadzonymi kontrolami organów podatkowych ani wymierzanymi jej karami pieniężnymi. Świadczy to o jej lekceważącym stosunku do obowiązku przestrzegania porządku prawnego i wyjątkowej uporczywości w naruszaniu tego obowiązku. Wymienione okoliczności nie mają oczywiście wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, lecz należy wziąć je pod uwagę w kontekście wersji skarżącej przedstawionej w niniejszej sprawie, że zajmowała się ona jedynie wynajmowaniem lokali, następnie podnajmowała je i nie wiedziała, czym się zajmuje podnajemca. O tym, jakie było rzeczywiste postępowanie skarżącej świadczą uzasadnienia kilkudziesięciu wyroków wydanych w tutejszym sądzie.
Analiza uzasadnień wymienionych wyroków wskazuje ponadto na jeszcze jeden element, a mianowicie taki, że przy kolejnych kontrolach lokali, w których urządzano gry hazardowe ujawniono, iż ograniczono do minimum treść zawieranych umów podnajmu eliminując z nich obowiązki stron umowy tak, aby nie można było ich dokładnie określić. Umowy te były coraz bardziej lakoniczne i ogólnikowe. Zmieniano także sposób funkcjonowania punktów urządzania nielegalnych gier hazardowych eliminując obecność w nich osób działających w imieniu urządzających gry hazardowe. Podczas kontroli lokalu znajdującego się przy ul. B. 49 w dniu 27 lutego 2018 r. nie było żadnej osoby obsługującej ten punkt. Powyższe okoliczności świadczą, że urządzający nielegalne gry hazardowe starali się wyeliminować jakiekolwiek fakty, które mogłyby świadczyć o ich odpowiedzialności za urządzanie nielegalnych gier. Również i to należy mieć na uwadze przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że 27 lutego 2018 r. funkcjonariusze Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi przeprowadzili kontrolę w lokalu przy ul. B. 49 w Ł. W wyniku kontroli stwierdzono, że w lokalu znajdowały się urządzenia do gier o nazwie Casino Games bez numeru oraz Hotspot numer 119522. Gry na wymienionych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Wskazują na to wyniki eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych. W wyniku eksperymentu stwierdzono, że urządzenia eksploatowane są w celach komercyjnych, o czym świadczy konieczność użycia środków finansowych do ich uruchomienia. Gry na automatach zawierają element losowości. Grający nie ma wpływu na wynik gry, a jego zdolności percepcji i sprawności nie dają gwarancji wpłynięcia w pożądany sposób na ten wynik, a o odpowiedniej konfiguracji bębnów decyduje mechanizm urządzenia, a nie działanie gracza. Wynik gry jest nieprzewidywalny dla grającego. Urządzenie służy do gier o wygrane pieniężne. W ocenie Sądu, organy celne trafnie uznały, że gry na wymienionych automatach spełniają przesłanki określone w art. 2 ust. 3 u.g.h.
Z przepisu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. wynika, że karze pieniężnej podlega osoba urządzająca grę na automacie. Pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.), urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje zatem w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier, jeżeli można im przypisać nawet niewielki wycinek z opisanej wyżej aktywności.
W niniejszej sprawie przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że D.T. urządzała gry na automacie w lokalu przy ul. B. 49. Wskazuje na to analiza całego materiału dowodowego.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że pomimo nieposiadania koncesji na prowadzenie kasyna gry, D.T. stworzyła warunki umożliwiające funkcjonowanie ujawnionych automatów do gier oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych poprzez pozyskanie tytułu prawnego do lokalu znajdującego się w Ł. przy ul. B. 49, stworzenie wrażenia oddania ww. lokalu firmie D. Oddział w Polsce, zainstalowanie w ww. lokalu ujawnionych automatów do gier, zapewnienie oprogramowania, serwisu, części i akcesoriów, pomieszczeń do magazynowania automatów do gier, przy czym część tych czynności była podejmowana w sposób nieformalny, aby odsunąć podejrzenie ich podejmowania od D.T. na rzecz innych podmiotów, m.in. na rzecz D. Oddział w Polsce, H. Sp. z o. o. czy I. Sp. z o.o.
Wymienione zachowanie D.T. można określić jako pozyskanie lokalu dla wstawienia w nim automatów do gier hazardowych. Przez "urządzanie gier na automatach" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. należy rozumieć realizowanie czynności, które w swoim efekcie doprowadzają do tego, że gra hazardowa faktycznie się odbywa. Realizowanie nawet jednej z wielu czynności przyczyniającej się bezpośrednio i w takim samym stopniu do tego, że gra na automacie w ogóle się odbędzie, jest wystarczające do uznania osoby realizującej te czynności za urządzającego grę hazardową. Do takich czynności zaliczyć należy także te związane z organizacją (stworzeniem warunków) samej gry na automatach, takie jak pozyskanie lokalu dla wstawienia do niego automatu do gier, wyposażenie lokalu (miejsca prowadzenia gry) w automaty do gier, zakup lub wynajem lokalu, w którym prowadzona jest gra na automatach, stworzenie zasad i systemu danej gry, określenie wygranych itp.
W ocenie Sądu, organy podatkowe wykazały istnienie przesłanek do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach, D.T. wielokrotnie wynajmowała powierzchnie różnych lokali na terenie Ł. pod instalacje automatów do gier, co świadczy o działaniu świadomym i powtarzalnym. Jej zachowanie sprowadzało się do pozyskiwania różnych lokali i umożliwienia wstawienia do nich automatów do gier hazardowych. Można uznać, że skarżąca zawodowo trudniła się tego rodzaju działalnością. Pozyskując lokale i umożliwiając instalowanie w nich automatów do urządzania nielegalnych gier hazardowych współpracowała ona z właścicielami tych urządzeń, podejmując związane z tym ryzyko. Takie działanie wyczerpuje znamiona definicji urządzania gier. Podobna sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie i organy prawidłowo przyjęły, że wobec skarżącej wystąpiły przesłanki jej odpowiedzialności z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.
Prawidłowa ocena zachowania skarżącej w niniejszej sprawie wymaga spojrzenia na całą działalność, jaką ona prowadziła na terenie miasta Ł. Należy zatem wziąć pod uwagę okoliczność, że skarżąca zawodowo trudniła się pozyskiwaniem lokali, a następnie oddawaniem ich w podnajem podmiotom, które wstawiały do niej automaty dla prowadzenia nielegalnych gier hazardowych. Okoliczność tą należy uwzględnić przy ocenie, czy wobec skarżącej spełnione zostały przesłanki wymierzenia kary, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.
Skarżąca jako dysponent lokalu zapewniała klientom lokalu swobodny dostęp do urządzeń w godzinach otwarcia lokalu. Pomimo jej twierdzeń, iż jej czynności sprowadzały się wyłącznie do podnajęcia lokalu innemu podmiotowi i nie przyjęła na siebie żadnych obowiązków związanych z funkcjonowaniem automatu, istotny jest fakt, że to skarżąca stworzyła techniczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzenia używanego do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Skarżąca, wynajmując lokal przy ul. B. 49, a następnie podnajmując innemu podmiotowi celem wstawienia do lokalu automatu do gier, stworzyła techniczne i organizacyjne warunki zapewniające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie automatu do gier hazardowych.
Dokonana przez organy subsumpcja zachowania skarżącej pod regulację wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy jest, zdaniem Sądu, prawidłowa. Sąd podziela prezentowany już w orzecznictwie pogląd, że "istotny jest fakt stworzenia technicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzenia i używanie go do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych, takich jak udostępnienie powierzchni lokalu pod zainstalowane urządzenia, zapewnieniu ciągłości dostępu energii elektrycznej, otwieraniu i zamykaniu lokalu, a przez to organizacji czasu urządzania gier na automatach" (por. wyroki NSA: z 14 marca 2019 r., II GSK 125/17, z 13 kwietnia 2018 r., II GSK 420/18 i II GSK 429/18).
Całokształt zebranego materiału dowodowego wskazuje, że D.T. współurządzała gry hazardowe zarówno w lokalu przy ul. B. 49, jak i w wielu innych punktach na terenie Ł. Świadomie ignorowała ona przepisy dotyczące koncesjonowanego charakteru działalności w zakresie hazardu i zawierała kolejne umowy wynajmu lokali pod instalację automatów do gier. Prowadząc działalność gospodarczą świadomie we wcześniejszych i w kolejnych latach udostępniała lokale do wstawienia automatów do gier hazardowych. Działalność skarżącej polegała na wyszukiwaniu właściwego lokalu, spełniającego określone kryteria i warunki do zainstalowania automatów do gier hazardowych i z tego procederu uczyniła sobie stałe źródło dochodu.
W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżąca wielokrotnie już uczestniczyła w zorganizowaniu warunków umożliwiających korzystanie z wstawionych do pozostających w jej dyspozycji lokali automatów, co oznacza, że systematycznie wraz z właścicielami urządzeń urządzała gry hazardowe poza kasynami gry. Jednocześnie, dysponując wiedzą o nielegalnym charakterze prowadzonej działalności, w związku z kolejnymi kontrolami w jej lokalach, nie podjęła żadnych działań, by odstąpić od udziału w nielegalnym procederze urządzania gier na automatach. Była to świadoma i celowa działalność zarobkowa. Z tego procederu skarżąca uczyniła sobie stałe źródło dochodu.
W ocenie Sądu, organy podatkowe trafnie uznały, że D.T. współurządzała gry hazardowe w lokalu przy ul. B. 49 nie posiadając koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia. Spełnione zatem zostały przesłanki wymierzenia jej kary pieniężnej określone w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.
Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż wobec skarżącej nie może być wymierzona kara pieniężna, gdyż nie była ona właścicielem automatu do gier ani też posiadaczem zależnym lokalu przy ul. B. 49 w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego. Okoliczność, że skarżąca nie była właścicielem automatu do gier hazardowych nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż istotne jest jedynie to, że współurządzała ona nielegalne gry hazardowe w spornym lokalu, o czym była mowa we wcześniejszych rozważaniach. Z kolei okoliczność, że skarżąca nie jest posiadaczem zależnym lokalu również nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ w niniejszej sprawie skarżąca odpowiada za swoje zachowania na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., a nie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., stanowiącym o odpowiedzialności posiadacza zależnego lokalu.
Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że skarżąca nie może ponosić odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 u.g.h., gdyż art. 6 u.g.h. wskazuje, kto może urządzać gry hazardowe i nie ma wśród nich osoby fizycznej. Przepis art. 89 ust. 1 u.g.h., dokładnie określa, jakie podmioty podlegają karze pieniężnej w tym między innymi urządzający gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia oraz posiadacz zależny lokalu, w którym znajduje się automat do gier. Nie ma przy tym znaczenia, jakiego rodzaju jest to podmiot, a więc czy jest to osoba fizyczna, osoba prawna czy też jeszcze inna jednostka. Skoro nielegalne gry hazardowe urządzała osoba fizyczna, to podlega ona karze pieniężnej jak każdy inny podmiot. Przyjęcie poglądu przedstawionego w skardze oznaczałoby, że osoby fizyczne mogłyby urządzać nielegalne gry hazardowe bez żadnych konsekwencji pranych. Sąd nie podzielił takiego poglądu i uznał, że zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.
Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że skarżąca nie urządzała gier hazardowych, a jedynie wynajęła lokal najmującemu i to ten najmujący organizowała gry na automacie.
Jeszcze raz należy powtórzyć, że urządzaniem gier hazardowych jest także stworzenie technicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie automatów do gier hazardowych, takich jak udostępnienie powierzchni lokali pod zainstalowane automaty, zapewnienie ciągłości dostępu energii elektrycznej czy otwieranie i zamykanie lokali. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca wyszukała odpowiedni lokal przy ul. B. 49, wynajęła go, a następnie podnajęła lokal celem zainstalowania w nim automatów do nielegalnych gier hazardowych. Analiza materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie oraz kilkudziesięciu uzasadnień wyroków tutejszego sądu wskazuje, że D.T. zawodowo trudniła się wyszukiwaniem odpowiednich lokali na terenie Ł., wynajmowaniem ich, a następnie ich podnajmowaniem podmiotom wstawiającym do lokali automaty do nielegalnych gier hazardowych. Świadomie przy tym ignorowała obowiązujący porządek prawnym ani nie przejmowała się wszczynanymi postępowaniami administracyjnymi oraz wymierzanymi karami pieniężnymi. Lokal przy ul. B. 49 był jednym z elementów procederu, jakim zajmowała się skarżąca. Kwestie te zostały omówione we wcześniejszych rozważaniach. Pogląd, że skarżąca jedynie wynajęła lokal najmującemu i wyłącznie ten najmujący organizował nielegalne gry hazardowe jest nie do zaakceptowania. Pozostaje on w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym oraz treścią kilkudziesięciu wyroków tutejszego Sądu w sprawach ze skargi D.T. Zarzuty skargi w tym zakresie nie są uzasadnione.
Dodać należy, że kara pieniężna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. może zostać wymierzona więcej niż jednemu podmiotowi. Nielegalną grę hazardową może urządzać więcej niż jeden podmiot i każdy z tych podmiotów podlega karze. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, w jakim stopniu każdy z tych podmiotów przyczynił się do współurządzania gier hazardowych. W sytuacji gdy dwa lub więcej podmiotów podejmuje działania dotyczące zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (np. tworzenie technicznych i organizacyjnych warunków dla funkcjonowania automatów do gier hazardowych), to każdy z nich podlega karze określonej w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.
Nieuzasadniony jest zarzut skargi bezpodstawnego oddalenia wszystkich wniosków dowodowych złożonych przez skarżącą. Należy zaznaczyć, że pełnomocnik skarżącej w odwołaniu od decyzji organu I instancji złożył wniosek o przeprowadzenie kilku różnych dowodów. Organ odwoławczy odmówił ich przeprowadzenia, zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił motywy swojego stanowiska. Sąd w obecnym składzie podzielił argumentację organu tam przedstawioną. W szczególności trafnie podniesiono, że okoliczności, na które powołuje się skarżąca zostały udowodnione innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie i nie było potrzeby przeprowadzenia kolejnych dowodów. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Organy administracji podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaś ocenie zebranego materiału dowodowego nie można zarzucić dowolności. Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.
Sąd nie uwzględnił również szeregu wniosków dowodowych zawartych w skardze o zażądanie szeregu wyjaśnień i informacji oraz o dopuszczenie dowodów z zeznań świadków. Należy zaznaczyć, że sądy administracyjne w zasadzie nie prowadzą postępowania dowodowego. Postępowanie przed sądem nie jest dalszym ciągiem postępowania dowodowego rozpoczętego przed organami administracji. Jedynie wyjątkowo sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co wynika z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przesłanki, o których mowa w wymienionym przepisie nie zostały spełnione. W związku z czym Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 4, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., podkreślić należy, że postępowaniu dotyczącym wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Wynika to z treści art. 91 u.g.h., zgodnie z którym do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Zarzuty zatem dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są niezasadne.
Reasumując, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że D.T. urządzała nielegalne gry hazardowe na automacie w lokalu przy ul. B. 49 bez koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia. Organy administracji trafnie zatem wymierzyły karę pieniężną, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Rozpoznając sprawę, sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.
Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.).
bg