III SA/Łd 423/05

III SA/Łd 423/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak
Irena Krzemieniewska
Monika Krzyżaniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 26 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Asesor WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2006 roku sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę
Uzasadnienie
III SA/Łd 423/05
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł., działając na podstawie art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), art. 23 § 7, art. 24 § 1, art. 25, art. 65 § 4 pkt 2 lit. b i art. 70 § 1 i 2, art. 83, art. 85 § 1, art. 209 § 1 pkt 1, art. 222 § 1 ustawy Kodeks celny, § 2 ust. 1, § 12 pkt 2, § 13 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz. U. z 1997r. Nr 134, poz. 886) § 233 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885 z późn. zm.), uznał zgłoszenie celne Nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru oraz deklarowanej stawki celnej preferencyjnej i ustalił wartość celną sprowadzonego towaru na kwotę 232.775,31 PLN, określił kwotę długu celnego według stawki konwencyjnej na kwotę 21.193,20 zł oraz powiadomił o zarejestrowaniu kwoty wynikającej z długu celnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w dniu 5 maja 2003r. Agencja Celna B, działająca z upoważnienia Firmy Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A Sp. z o.o. w Ł. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci tkaniny poliestrowej barwionej 100% poliester o wartości określonej na kwotę 46.373,55 USD (poz. 1) i dzianiny poliestrowej barwionej (poz. 2). Do zgłoszenia celnego dołączono: fakturę z [...], świadectwo pochodzenia FORM o nr [...], deklaracje wartości celnej i parking list. Dla towaru z pozycji 1, strona zadeklarowała stawkę celną preferencyjną 7,2%. Organ wskazał, iż w związku z faktem, iż żaden z załączonych dokumentów nie zawiera informacji określającej numer lub inne cechy zamknięcia celnego (załącznik nr 49 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych), jak również ze względu na fakt, iż brak wśród załączników zgłoszenia dokumentu wymaganego zgodnie z § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997r., a strona nie dostarczyła go w trakcie prowadzonego postępowania mimo umożliwienia jej czynnego udziału w postępowaniu, dla towaru z pozycji 1 zastosowano stawkę celną konwencyjną. Jednocześnie z uwagi na fakt, iż cena jednostkowa towaru wymienionego w poz. 1 zgłoszenia celnego wzbudziła wątpliwość Urzędu, zakwestionował on, na podstawie art. 23 § 7 ustawy Kodeks Celny wiarygodność i dokładność informacji służących do określenia wartości celnej tego towaru. W przedmiotowej sprawie zastosowano metodę wartości transakcyjnej towarów identycznych, przewidzianą w art. 25 § 1 ustawy Kodeks celny. Jako materiał porównawczy wykorzystano dane ze zgłoszenia o numerze ewidencji [...] z dnia [...], do którego zabezpieczono próbki towarów. Wartość celną towaru z poz. 1 zgłoszenia celnego ustalono na kwotę 56.537,51 USD.
Organ dodał ponadto, iż w dniu 6 czerwca 2003r. wezwano stronę postępowania do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i w dniu 13 czerwca 2003r. pełnomocnik strony poinformował telefonicznie, iż dośle pocztą wnioski dowodowe, jednak do dnia wydania decyzji wnioski takie nie zostały zgłoszone.
W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik P.W. A Sp. z o.o. zarzucił: 1/ naruszenie art. 23 § 7 Kodeksu celnego przez błędną wykładnię pojęcia "uzasadnionych przyczyn" pozwalających w myśl powołanego przepisu na zakwestionowanie wiarygodności faktury i wynikającej z niej ceny transakcyjnej w sytuacji, gdy brak było rażących różnic pomiędzy ceną transakcyjną a ceną rynkową, 2/ naruszenie art. 25 § 2 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie dla celów porównawczych towarów sprzedawanych na innych poziomach handlu i w szczególności w innych ilościach, 3/ naruszenie przepisów postępowania tj. art. 187 § 1 w zw. z art. 121 § 1, 122 i 191 Ordynacji podatkowej przez bezkrytyczną i przekraczającą zasadę swobodnej oceny dowodów ocenę opinii biegłego i w konsekwencji przyjęcie na jej podstawie, że wartość transakcyjna sprowadzonego towaru nie odzwierciedla jego rzeczywistej ceny, 4/ naruszenie § 12 i 13 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz. U. Nr 134 z 1997r. poz. 886) oraz pkt 3 załącznik nr 49 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych poprzez zakwestionowanie stawki preferencyjnej w sytuacji gdy strona załączyła dowody wymagane w powołanych przepisach dla zastosowania stawki preferencyjnej. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie wartości celnej w oparciu o wartość transakcyjną wynikającą z faktury z [...] oraz zastosowanie stawki celnej preferencyjnej w wysokości 7,2%, zgodnie z deklaracją strony. W odwołaniu podniesiono, iż w deklaracji została wskazana stawka preferencyjna, gdyż Chiny z takiej stawki korzystają. Do SAD-u został dołączony konosament nr [...], który zawiera następujące informacje: został wystawiony na całą trasę z portu załadunku (S., China) do portu tranzytu w H. statkiem [...]. Na konosamencie znajduje się także numer kontenera: [...] oraz numer plomby: [...]. Ten sam numer kontenera znajduje się na SADzie, na którym jest też podany środek transportu z H.: samochód nr rej [...]. Jednocześnie brak jest w zebranym materiale jakichkolwiek dowodów wskazujących na uszkodzenie czy zerwanie plomby lub uszkodzenie kontenera. Zdaniem strony, w tej sytuacji został spełniony wymóg bezpośredniego transportu z kraju korzystającego do Polski, a do sprowadzonego towaru powinna być zastosowana stawka preferencyjna.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił decyzję z dnia [...] w części dotyczącej podstawy prawnej, wartości celnej, preferencji określonych w polu 36 SAD i kwoty wynikającej z długu celnego i określił kwotę długu celnego w wysokości 17.754,60zł, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, iż po ponownym przeanalizowaniu dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, uznał, że brak było podstaw do zakwestionowania wartości transakcyjnej jako wartości celnej towaru opisanego w poz. 1 zgłoszenia celnego. Skoro organ I instancji nie wykazał uzasadnionych przyczyn zakwestionowania wiarygodności danych zawartych na fakturze z dnia [...], niemożliwym jest w świetle przepisów Kodeksu celnego ustalenie wartości celnej jedną z metod ustalania wartości celnej towaru określonych w art. 25-29 tej ustawy. Odnosząc się do odmowy zastosowania stawki preferencyjnej dla towarów (poz.1) sprowadzonych według zgłoszenia celnego Nr [...], organ II instancji wskazał, iż strona nie dostarczyła wraz z towarem zaświadczenia wystawionego przez władze celne kraju tranzytu (tj władze niemieckie), wymaganych zgodnie z § 12 i 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.10.1997r. Z dokumentów transportowych nadesłanych w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że w przedłożonej kopii morskiego listu przewozowego nr [...] brak jest potwierdzenia przez władze celne kraju korzystającego nałożenia w Chinach plomby bądź innego zamknięcia celnego. Dodatkowo, organ podniósł, iż dokument ten jest nie podpisany przez przewoźnika i/lub spedytora, co powoduje, że faktycznie jest to niekompletnie wypełniony druk, wobec czego nie może być uznany za właściwy dokument. W odniesieniu do dokumentu [...] organ stwierdził, iż dokument ten został otwarty w H. i wystawiony do Polski i oprócz wskazania nałożenia w H. plomby [...] brak jest stwierdzenia nienaruszonych zamknięć celnych nałożonych na towary w "kraju korzystającym" i wskazanych w dokumencie transportowym wystawionym w tym kraju. Przedstawiony list przewozowy [...] z dnia [...] zawiera zapis o zamknięciu celnym nr [...] nałożonym przez chińskie władze celne, jednak plomby o takim numerze nie stwierdzono podczas odprawy celnej. Organ zauważył również, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzona przez urzędy celne (kraju tranzytu i kraju przeznaczenia) karta karnetu TIR nr [...], z której wynika, że w polu nr 9 brak jest adnotacji dot. Zamknięcia celnego nr [...], natomiast w przedłożonej przez stronę kopii formularza tego karnetu w polu nr 9 adnotacja taka występuje. Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż z uwagi na fakt, że strona nie udowodniła za pomocą odpowiednich dokumentów bezpośredniego przywozu przedmiotowego towaru z kraju korzystającego, niezasadnym było skierowanie świadectwa FORM A do administracji celnej kraju korzystającego w celu zweryfikowania autentyczności i rzetelności ww. dokumentu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik strony skarżącej zaskarżył opisaną wyżej decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję nr [...] i zarzucił naruszenie § 12 i 13 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz. U. Nr 134 z 1997r. poz. 886) oraz pkt 3 załącznik nr 49 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych poprzez zakwestionowanie stawki preferencyjnej w sytuacji gdy strona załączyła dowody wymagane w powołanych przepisach dla zastosowania stawki preferencyjnej. Wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona skarżąca podniosła, iż zgodnie z treścią § 13 rozporządzenia w zw. z pkt 3 załącznika nr 49 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych dla zastosowania stawki preferencyjnej wystarczające jest, gdy towary transportowane przez terytorium kraju trzeciego posiadają plomby, pieczęcie lub inne cechy podane w dokumencie transportowym towarzyszącym towarowi. W ocenie strony skarżącej ustalenia organu celnego w tym zakresie są sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym, gdyż Urząd, wbrew treści załączonych przez stronę dokumentów przyjął, iż żaden z załączonych do zgłoszenia dokumentów nie zawiera informacji określającej numer lub inne cechy zamknięcia celnego. Twierdzeniu temu przeczą, zdaniem strony, dane z konosamentu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podniósł również, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie dostarczyła ona wraz z towarem zaświadczenia wystawionego przez władze celne kraju tranzytu ani też konosamentu nr [...], a świadczą o tym zapisy pola 44 dokumentu SAD z dnia [...], z których wynika brak ww. dokumentów. Także żaden z dokumentów transportowych nadesłanych w trakcie postępowania, zdaniem organu, nie nosi znamion dokumentu, o którym mowa w § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z 21.10.1997r., wobec czego nie można uznać by strona skarżąca udowodniła bezpośredni przywóz przedmiotowego towaru z kraju korzystającego.
W piśmie z dnia 23 stycznia 2006r., skierowanym do Sądu po zamknięciu rozprawy, pełnomocnik strony skarżącej podał, iż na żadnej kopii listu przewozowego nie ma pieczęci ani podpisu, gdyż podpisy takie znajdują się wyłącznie na oryginałach. Do pisma załączony został fax oryginału listu przewozowego ze sprawy, będącej przedmiotem sporu, z podpisem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Wychodząc z tych przesłanek Sąd nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia.
Zgodnie z art. 13 § 4 ustawy z dnia 9 stycznia1997r. Kodeks Celny (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 z późniejszymi zmianami), obowiązującej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego wg dokumentu SAD nr [...] z dnia [...], preferencyje stawki celne są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania. Zastosowanie tych stawek oraz stawek, o których mowa w § 3 pkt 2, może nastąpić retrospektywnie, o ile zostaną spełnione warunki określone przepisami prawa, w tym umowami międzynarodowymi.
W myśl natomiast § 2 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997r. w sprawie określenia reguł preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz. U. Nr 134, poz. 886) towarami, do których stosuje się preferencyjne stawki celne przyjęte jednostronnie przez Rzeczpospolitą Polską w odniesieniu do niektórych krajów, grup krajów lub regionów, zwanych dalej "krajami korzystającymi", są towary pochodzące z kraju korzystającego, bezpośrednio przywożone z tego kraju do Rzeczypospolitej Polskiej oraz których pochodzenie zostało udokumentowane zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale 4. Podstawowe zasady dokumentowania preferencyjnego pochodzenia towarów określa § 16 ww. rozporządzenie, zgodnie z którym świadectwo pochodzenia na Formularzu A może stanowić dowód pochodzenia towaru z kraju korzystającego, pod warunkiem że:
1) kraj korzystający przekazał Głównemu Urzędowi Ceł nazwy i adres organów upoważnionych do wydawania świadectw pochodzenia na Formularzu A oraz wzory odcisków pieczęci stosowanych przez te organy,
2) świadectwo zostało sporządzone przez organ upoważniony w kraju korzystającym do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów i zostało potwierdzone pieczęcią zgodną z wzorem, o którym mowa w pkt 1,
3) kraj korzystający, na wniosek polskich organów celnych, dokonuje weryfikacji świadectw pochodzenia i przekazuje dokumenty ich dotyczące, zgodnie z zasadami określonymi w § 29,
4) świadectwo poświadcza, że towar objęty świadectwem spełnia określone w rozporządzeniu warunki dotyczące ustalania pochodzenia towarów,
5) świadectwo spełnia inne warunki określone w niniejszym rozdziale.
Stosownie natomiast do § 12 i 13 tego rozporządzenia za towary przywożone bezpośrednio z kraju korzystającego do Rzeczypospolitej Polskiej uważa się:
1) towary transportowane z kraju pochodzenia do Rzeczypospolitej Polskiej bez wprowadzania na terytorium krajów trzecich,
2) towary stanowiące przesyłkę, której transport odbywał się przez terytorium krajów innych niż kraj korzystający lub Rzeczpospolitą Polską, pod warunkiem że towary pozostawały pod dozorem organów celnych kraju tranzytu lub składania i nie zostały tam poddane innym operacjom niż składowanie, przeładunek lub operacje mające na celu zapewnienie utrzymania ich w nie zmienionym stanie,
3) produkty przesyłane transportem przesyłowym przez terytorium krajów innych niż kraj korzystający.
Dowodem bezpośredniego transportu, określonego w § 12 pkt 1, jest dokument transportowy sporządzony w kraju korzystającym lub w Rzeczypospolitej Polskiej. Dowodem, że warunki, o których mowa w § 12 pkt 2, zostały spełnione, może być:
1) dokument transportowy, obejmujący przejazd z kraju korzystającego do Rzeczypospolitej Polskiej lub z Rzeczypospolitej Polskiej do kraju korzystającego, albo
2) zaświadczenie wydane przez władze celne kraju tranzytu, zawierające:
a) dokładny opis towarów,
b) datę ich wyładunku i ponownego załadunku, z podaniem wykorzystanych statków lub innych środków transportu,
c) poświadczenie warunków, na których odbywał się ich tranzyt.
Dodatkowo, zgodnie z pkt 3 i 4 załącznika nr 49 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250 z późn. zm.) w celu stosowania preferencyjnych stawek celnych tranzyt towarów pod dozorem celnym powinien być potwierdzony przez władze celne kraju tranzytu, z wyjątkiem przypadków, gdy na towary transportowane, nawet z przeładunkiem lub czasowym składowaniem, nałożono w kraju pochodzenia towarów plomby, pieczęcie lub inne znaki urzędowe, których numer lub inne cechy podano w dokumencie transportowym towarzyszącym towarowi. Potwierdzenie, o którym mowa w pkt 3, składane jest na dokumencie sporządzonym w szczególności przez władze celne lub spedytora, przewoźnika, władze portowe itp. i może mieć dowolną formę, pod warunkiem że zawiera:
a) opis towaru pozwalający na ustalenie, że jest to towar tożsamy z towarem przywożonym na polski obszar celny,
b) datę wyładunku i ponownego załadunku towarów oraz nazwy identyfikujące użyte środki transportu (np. nazwa statku, nr rejestracyjny samochodu itp.),
c) oświadczenie, że dany towar pozostawał w kraju tranzytu pod dozorem celnym lub że nie był tam poddany innym operacjom niż składowanie, przeładunek lub operacjom mającym na celu zapewnienie utrzymania go w nie zmienionym stanie,
d) pieczęć właściwego urzędu celnego,
e) miejsce i datę potwierdzenia oraz podpis osoby upoważnionej.
Odnosząc powyższe regulacje prawne do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, iż bezspornym jest, iż towar w postaci tkaniny poliestrowej barwionej, pochodzący z Chin i objęty zgłoszeniem celnym nr [...], transportowany był tranzytem przez H. Oznacza to, iż zgodnie z cytowanym wyżej § 12 i 13 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia reguł preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania i pkt 3, 4 Załącznika nr 49 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych w celu skorzystania z preferencyjnej stawki celnej strona obowiązana była wykazać, iż towar podlegał bezpośredniemu transportowi z kraju korzystającego ze stawki preferencyjnej. Konieczne zatem było przedłożenie organowi celnemu zaświadczenia wydanego przez władze celne kraju tranzytu, w formie wskazanej w cytowanych wyżej przepisach, lub przedłożenie oryginału morskiego listu przewozowego (lub innego dokumentu transportowego towarzyszącego), w którym podano numer lub inne cechy plomby nałożonej na towar w kraju pochodzenia. Poza sporem jest, iż strona skarżąca nie dostarczyła wraz z towarem wskazanego wyżej zaświadczenia wystawionego przez władze celne kraju tranzytu, tzn. przez niemieckie władze celne.
Organy celne uznały jednocześnie, iż przedłożona przez stronę kopia morskiego listu przewozowego nr [...], nie może zostać uznana za właściwy dokument, o którym mowa w cytowanych wyżej przepisach, gdyż brak jest na nim potwierdzenia przez władze celne kraju korzystającego nałożenia w Chinach plomby, bądź innego zamknięcia celnego. Dodatkowo organy podniosły, iż dokument ten nie jest podpisany przez przewoźnika i/lub spedytora, co powoduje, że faktycznie jest to druk wypełniony niekompletnie. Zgodnie natomiast ze stanowiskiem strony skarżącej, przedłożone przez nią do odprawy celnej dokumenty, są wystarczające do potwierdzenia bezpośredniego transportu towaru z kraju korzystającego do Polski, gdyż konosament nr [...] został wystawiony na całą trasę z portu załadunku (S., Chiny) do portu tranzytu w H. statkiem [...]. Strona podniosła, iż na konosamencie znajduje się numer kontenera: [...] oraz numer plomby: [...], a ten sam numer kontenera znajduje się na dokumencie SAD, na którym podany jest też środek transportu z H.; samochód o nr rej.: [...]. W ocenie strony skarżącej § 13 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia reguł preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania w związku z pkt 3 załącznika nr 49 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych nie wymaga, aby na dokumencie transportowym towarzyszącym towarowi znajdowała się pieczęć bądź potwierdzenie organu celnego kraju tranzytu, a jedynie by na dokumencie tym podane były numery lub inne cechy plomb, pieczęci lub innych znaków, nałożonych w kraju pochodzenia towarów. Wystarczającym dowodem bezpośredniego transportu, zdaniem skarżącej Spółki, jest dokument transportowy, obejmujący przejazd z kraju korzystającego do Rzeczypospolitej Polskiej.
Powyższa interpretacja cytowanych wcześniej regulacji prawnych zbieżna jest z interpretacją tych przepisów dokonaną przez Sąd. Zdaniem Sądu, z przepisów tych wynika, iż tranzyt towarów pod dozorem celnym nie musi być potwierdzony przez władze celne kraju tranzytu, jeżeli na towary transportowane nałożono w kraju pochodzenia towarów plomby, pieczęcie lub inne znaki urzędowe, których numer lub inne cechy podano w dokumencie transportowym towarzyszącym towarowi. Jednak, w ocenie Sądu, strona skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania przed organami celnymi właściwego dokumentu transportowego, który towarzyszył towarom zakupionym zgodnie z fakturą nr [...] z dnia [...] z kraju pochodzenia do Rzeczypospolitej Polskiej i w którym podano by numer lub inne cechy plomb, pieczęci lub innych znaków urzędowych, nałożonych w kraju pochodzenia towarów. Za dokument taki nie można uznać kopii konosamentu nr [...], dostarczonego przez Spółkę organom celnym w trakcie postępowania, wystawionego z kraju pochodzenia towarów do portu w H., gdyż zgodnie z art. 131 § 2 ustawy z dnia 18 września 2001r. Kodeks morski (Dz. U. Nr 138, poz. 1545 z późn. zm.) jedynie konosament wystawiony zgodnie z przepisami działu 3 tej ustawy, stwarza domniemanie przyjęcia na statek przez przewoźnika określonego ładunku do przewozu w takiej ilości i stanie, jak to uwidoczniono w konosamencie. W myśl natomiast art. 136 § 1 pkt 13 konosament zawiera podpis przewoźnika albo kapitana statku lub innego przedstawiciela przewoźnika. Skoro kopia konosamentu nr [...], przedstawionego w toku postępowania przez stronę skarżącą (k. 76 akt sprawy), nie zawiera podpisu przewoźnika albo kapitana statku lub innego przedstawiciela przewoźnika, to nie można uznać, iż jest dokumentem transportowym, o którym mowa w § 13 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia reguł preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania i pkt 3 Załącznika nr 49 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych w celu skorzystania z preferencyjnej stawki celnej. Zdaniem Sądu, za dokument transportu morskiego może zostać uznany jedynie dokument wystawiony zgodnie z wymogami przewidzianymi dla tego rodzaju dokumentów.
Również żaden z pozostałych dokumentów, przedłożonych przez stronę skarżącą w toku postępowania przed organami celnymi, nie może zostać uznany za dokument, o którym mowa w § 13 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia reguł preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania. Dokument [...], otwarty w H. i wystawiony do Polski, oprócz wskazania nałożenia w H. plomby [...] nie zawiera informacji w przedmiocie braku naruszenia zamknięć celnych nałożonych na towary w kraju korzystającym. Dodatkowo w aktach sprawy znajduje się potwierdzona przez urzędy celne kraju tranzytu i kraju przeznaczenia karta karnetu TIR z której wynika, iż w polu nr 9 brak jest adnotacji dotyczącej zamknięcia celnego nr [...], natomiast w przedłożonej przez stronę w trakcie postępowania kserokopii tego karnetu (przeznaczonego dla przewoźnika) w polu nr 9 adnotacja taka występuje. List przewozowy [...] z dnia [...] wystawiony przez przewoźnika [...] z H. zawiera zapis o zamknięciu celnym [...], jednakże plomby o takim numerze nie stwierdzono podczas odprawy celnej.
Zdaniem Sądu, organy celne prawidłowo zatem oceniły, iż przedstawione przez stronę skarżącą w toku postępowania dokumenty nie mogą stanowić potwierdzenia bezpośredniego przywozu z kraju korzystającego towarów zawartych w poz. 1 zgłoszenia celnego nr [...]. W myśl cytowanego wyżej art. 13 § 4 Kodeksu celnego, to na stronie korzystającej z preferencyjnych stawek celnych ciąży obowiązek wykazania, że przywileje celne mają w stosunku do niej zastosowanie. Skoro przepisy prawne szczegółowo określają warunki, od których spełnienia zależy zastosowanie preferencyjnej stawki celnej to niewykazanie przez stronę korzystającą z tych stawek, iż posiada wymagane przepisami prawnymi dokumenty potwierdzające spełnienie tych warunków, rodzi konsekwencje w postaci odmowy udzielenia przywilejów celnych.
Odnosząc się do dokumentów załączonych przez pełnomocnika strony skarżącej do pisma procesowego z dnia 23 stycznia 2006r., należy stwierdzić, iż dokumenty te złożone zostały w Sądzie już po zamknięciu rozprawy, a ponadto zgodnie z art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest w zasadzie cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, lecz ma jedynie skontrolować działanie organu, między innymi w zakresie kompletności postępowania dowodowego. Z akt sprawy wynika, iż postanowieniem z dnia [...] Nr [...] (k. 74) strona skarżąca wzywana była do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedstawienie oryginału konosamentu nr [...], jednak pismem z dnia 16 grudnia 2004r. przedłożyła Dyrektorowi Izby Celnej jedynie oryginalną kopię tego konosamentu, która stanowiła przedmiot oceny organu w postępowaniu. Nie można wobec tego zarzucić organowi, iż nie zebrał i nie rozpatrzył materiału dowodowego sprawy w sposób wyczerpujący, skoro wzywał stronę w toku postępowania do przedstawienie dowodu potwierdzającego możliwość skorzystania ze stawki preferencyjnej, a strona tego nie uczyniła. Dodatkowo należy zauważyć, iż dołączona do pisma z dnia 23 stycznia 2006r. kopia oryginału konosamentu, sporządzona za pośrednictwem faxu, nie jest nawet potwierdzona za zgodność z oryginałem i z uwagi na słabą jakość tej kopii trudno jest stwierdzić, iż faktycznie zawiera np. podpis przewoźnika.
W związku z tym, iż w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko to mogło być podstawą do jej uchylenia w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy należało skargę oddalić.