III SA/Łd 412/04

III SA/Łd 412/04 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Nowacki /przewodniczący/
Krzysztof Szczygielski
Małgorzata Łuczyńska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.),, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant Asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 1419 (tysiąc czterysta dziewiętnaście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
III SA/Łd 412/04
UZASADNIENIE
W dniu 4 lutego 2000 r. B spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. dokonała zgłoszenia celnego (Nr [...]), m.in. opisanego w pozycji 2 importowanego z Niemiec preparatu o nazwie "Vita Buerlecithin 1000 ml", deklarując zaklasyfikowanie tego towaru do kodu 3004 50 10 0 taryfy celnej.
Decyzją nr [...] z dnia [...] wydaną po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie prawidłowości przedmiotowego zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł., działając na podstawie art. 207 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja Podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 23 § 1, art. 65 § 4 pkt 2 lit. b, art. 83 § 1 , art. 85 § 1, art. 222 § 4, art. 231 § 1, art. 242 § 2 oraz art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. — Kodeks celny (tj. Dz.U. z 2001 r. nr 75, poz. 802), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.12.1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. nr 107, poz. 1217 ze zm.) oraz Wyjaśnień do Taryfy Celnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24.08.1999 r. (Dz.U. nr 74, poz. 830), § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.11.1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz.U. nr 143, poz. 958 ze zm.), uznał zgłoszenie celne nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej oraz stawki celnej i określił kwotę długu celnego. W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. sprowadzony preparat winien zostać zaklasyfikowany do kodu PCN 2208 90 69 1.
W odwołaniu od wyżej wymienionej decyzji spółka "B" wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji i zaklasyfikowanie spornego towaru do pozycji 3004.
Po rozpatrzeniu odwołania decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 85 § 1, 222 § 4, art. 264 § 1 pkt 2 oraz art. 262 Kodeksu celnego, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.12.1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24.08.1999 r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy Celnej, § 1 ust. 3, § 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.11.1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy podzielając stanowisko organu pierwszej instancji co do prawidłowości klasyfikacji taryfowej sprowadzonego preparatu. Organ odwoławczy stwierdził, że skład chemiczny preparatu "Vita Buerlecithin" (napój spożywczy zawierającym.in lecytynę z witaminami, sacharozę oraz około 13-16,2 % etanolu), sposób jego używania (preparat doustny), jego właściwości (środek wzmacniający, poprawiający samopoczucie i utrzymujący organizm w dobrym stanie zdrowia), jak również jego dystrybucja (preparat sprzedawany w aptekach bez recepty lekarskiej) wskazują, iż przedmiotowy produkt jest napojem alkoholowym na bazie lecytyny, którego właściwym kodem taryfy celnej jest kod PCN 2208 90 69 1. Według organu powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie w wyjaśnieniach do pozycji 2208 taryfy celnej, stanowiących obowiązujący akt prawny, w których wymieniono m.in. "alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80 % obj., wódki, likiery i inne napoje alkoholowe" oraz "napoje alkoholowe określane jako uzupełnienie diety na bazie ekstraktów roślinnych, koncentratów owocowych, lecytyny, substancji chemicznych itd. z dodatkiem witamin lub związków żelaza". Zdaniem organu zaklasyfikowanie preparatu do pozycji taryfy celne 3004, obejmującej leki jest niezasadne, gdyż nie ma on charakteru leku, zawierającego substancje czynne leczące choroby lub zapobiegające określonym dolegliwościom. W decyzji stwierdzono również, że przedłożone przez stronę Świadectwo Rejestracji, wydane przez Ministra Zdrowia oraz określenie kodu przez niemieckiego eksportera nie są dokumentami wystarczającymi do uznania preparatu w świetle obowiązującej taryfy celnej za lek, gdyż zgodnie z przepisami art. 278 i art. 280 Kodeksu celnego, właściwymi do ustalania kodu PCN są wyłącznie polskie organy celne.
Na wymienioną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. — następca prawny "B" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.. Skarżąca zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. naruszenie art. 2, art. 7 i art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 3 ust. 1 lit. a. oraz lit. a. pkt (i) Międzynarodowej Konwencji w Sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów sporządzonej w Brukseli w dniu 14.06.1983 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 11, poz. 62), art. 13 § 1 i 5, art. 83 § 1 i 3, art. 85 § 1, 222 § 4 Kodeksu celnego oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.12.1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej, § 1 ust. 3, § 2 ust 3 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.11.1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania, art. 121-125, art. 130 § 1 pkt 5 i § 3, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 197, art. 200 § 1 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W obszernym uzasadnieniu spółka przedstawiła stan faktyczny sprawy oraz stanowisko uzasadniające zakwalifikowanie preparatu do kodu PCN 3004 50 10 0.
Skarżąca podniosła, że sprowadzony preparat posiada wskazania do użycia w konkretnych, opisanych w ulotkach i potwierdzonych opiniami biegłych chorobach, dolegliwościach i stanach. W ocenie skarżącej, jak wynika z przedłożonych przez nią dokumentów i opinii Vita Buerlecithin jest cennym lekiem stosowanym w profilaktyce stresów zarówno psychicznych jak i fizycznych, nerwicach, chorobach wieku starczego, w celu obniżenia poziomu cholesterolu i zapobiegawczo w miażdżycy. Jego klasyfikacja do kodu PCN 3004 50 10 0 jest w pełni uzasadniona i udowodniona.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. nr [...] z dnia [...], jak również decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. nr [...] z dnia [...] i uznał zgłoszenie celne [...] z dnia [...] za prawidłowe. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej w Ł. wyjaśnił, że na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie należało uznać, że preparat Vita Buerlecithin posiadający właściwości profilaktyczne i wpisany przez Ministra Zdrowia do Rejestru Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych jako środek farmaceutyczny (lek) należy klasyfikować do pozycji 3004 Taryfy celnej
Wobec powyższego w piśmie z dnia 29 listopada 2005 r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r. pełnomocnik skarżącej również zgłosił wniosek o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji zgodnej ze stanowiskiem strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.
Z chwilą uchybienia przepisom postępowania, bądź przepisom prawa materialnego, regulującego określony stosunek prawny, zachodzi podstawa do ingerencji sądu.
Nie zawsze jednak będzie zachodziła konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanej decyzji, postanowienia, aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Mogą być różne tego przyczyny. Jedną z nich jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie, która może wynikać z różnych powodów.
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) — dalej p.p.s.a. — sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli:
1) skarżący skutecznie cofnął skargę,
2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania,
3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z wymienionego przepisu wynika, iż postępowanie podlega umorzeniu między innymi wtedy, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w punkcie 1i 2. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego " z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 zachodzi wtedy, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sytuacja taka zaistniała właśnie w niniejszej sprawie. Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. nr [...] z dnia [...], jak również decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. nr [...] z dnia [...] i uznał zgłoszenie celne [...] z dnia [...] za prawidłowe. Organ odwoławczy uwzględnił zatem skargę w całości. Skoro zatem skarga została uwzględniona i zaskarżona decyzja została uchylona to brak jest przedmiotu zaskarżenia.
Mając to na uwadze sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie w sprawie.
Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona sąd, na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 1419,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólną sumę kosztów złożyły się kwoty: 204,- zł tytułem zwrotu wpisu sądowego kwota 1200,- zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 15,- zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od udzielonego radcy prawnemu D. S. pełnomocnictwa.