III SA/Łd 411/24

III SA/Łd 411/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-10-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Joanna Wyporska-Frankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6260 Statut
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Sejmik Województwa
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 147 par. 1, art. 151, art. 161 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 60
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 711
art. 2 ust. 2 pkt 1, art. 42 ust. 4, art. 42 ust. 2 pkt 4 i 5, art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 48 ust. 2, art. 48 ust. 12,  art. 50a ust. 1, art. 52, art. 53, art. 56 ust. 1 i 2, art. 121 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.
Dz.U. 2024 poz 566
art. 15
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j.)
Sentencja
Dnia 16 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Aneta Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 2 października 2024 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Sieradzu na uchwałę Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 22 czerwca 2021 roku nr XXXII/427/21 w sprawie zmiany Statutu Szpitala Wojewódzkiego im. Prymasa Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Sieradzu 1. stwierdza nieważność: § 2 ust. 2; § 13 ust. 1 w zakresie słów: "oraz w innych uzasadnionych przypadkach"; § 17, § 20 ust. 2 oraz § 21 załącznika do zaskarżonej uchwały 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. umarza postępowanie w zakresie żądania stwierdzenia nieważności § 16 ust. 2 załącznika do zaskarżonej uchwały.
Uzasadnienie
Uchwałą Nr XXXII/427/21 z dnia 22 czerwca 2021 r. Sejmik Województwa Łódzkiego zmienił Statut Szpitala Wojewódzkiego im. Prymasa Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Sieradzu. Przedmiotowa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z dnia 15 lipca 2021 r. pod poz. 3164 i weszła w życie.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Prokurator Rejonowy w Sieradzu (dalej: Prokurator, skarżący, strona skarżąca) zaskarżył powyższą uchwałę, zarzucając:
1) dokonanie w § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 załącznika do uchwały, tj. w Statucie Szpitala Wojewódzkiego im. Prymasa Kardynała Stefana Wyszyńskiego – dalej również: statut, załącznik lub załącznik do uchwały, istotnego naruszenia prawa poprzez przekroczenie upoważnienia do stanowienia prawa miejscowego, wynikającego z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (dalej również: u.dz.l.), a także istotne naruszenie art. 2, 7, 87 i 94 Konstytucji RP, polegające na powieleniu art. 15 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa;
2) dokonanie w § 2 ust. 2 załącznika do uchwały istotnego naruszenia prawa poprzez przekroczenie upoważnienia do stanowienia prawa miejscowego, wynikającego z art. 42 i 50a ust. 1 u.dz.l., a także istotne naruszenie art. 2, 7, 87 i 94 Konstytucji RP, polegające na powtórzeniu art. 50a ust. 2 u.dz.l.;
3) dokonanie w § 9 ust. 1 załącznika do uchwały istotnego naruszenia prawa poprzez przekroczenie upoważnienia do stanowienia prawa miejscowego, wynikającego z art. 42 ust. 4 i art. 50a ust. 1 u.dz.l., a także istotne naruszenie art. 2, 7, 87 i 94 Konstytucji RP, polegające na powtórzeniu art. 2 ust. 2 pkt. 1 oraz art. 46 ust. 1 u.dz.l.;
4) dokonanie w § 10 załącznika do uchwały istotnego naruszenia prawa poprzez przekroczenie upoważnienia do stanowienia prawa miejscowego, wynikającego z art. 42 ust. 2 pkt. 4 u.dz.l., a także istotne naruszenie art. 2, 7, 87 i 94 Konstytucji RP, polegające na powieleniu art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 u.dz.l.;
5) dokonanie w § 13 ust. 1 pkt. 5 załącznika do uchwały istotnego naruszenia art. 42 ust. 2 pkt. 4 u.dz.l. oraz art. 2, 7 i 94 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że członka Rady Społecznej przed upływem kadencji można odwołać poza innymi, wymienionymi w pkt. 1-4, przypadkami na wniosek organu, który wskazał przedstawiciela, a także w innych uzasadnionych przypadkach, podczas gdy okoliczności odwołania członka Rady Społecznej muszą być jednoznacznie wymienione w statucie podmiotu leczniczego w sposób nie budzący wątpliwości interpretacyjnych, ani nie stwarzający możliwości swobodnego decydowania o odwołaniu członka Rady Społecznej przez organ tworzący albo przez organ, który go wyznaczył;
6) dokonanie w § 14 załącznika do uchwały istotnego naruszenia art. 42 ust. 2 pkt. 4 u.dz.l. oraz art. 2, 7 i 94 Konstytucji RP, polegającego na powieleniu art. 48 ust. 2 u.dz.l.;
7) dokonanie w § 16 ust. 2 załącznika do uchwały istotnego naruszenia art. 42 ust. 2 pkt. 4 i art. 48 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.dz.l. oraz art. 2, 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie delegacji ustawowej a także modyfikację przepisu art. 48 ust. 1 pkt. 1 i 2 polegającego na dokonanym bez podstawy prawnej, przyznaniu Dyrektorowi Zakładu Leczniczego uprawnienia do składania odwołań od uchwał Rady Społecznej, oraz na ogólnikowym wskazaniu podmiotu uprawnionego do rozstrzygania sporów pomiędzy Dyrektorem a Radą Społeczną;
8) dokonanie w § 17 załącznika do uchwały istotnego naruszenia art. 42 ust. 2 pkt. 4 u.dz.l. oraz art. 2, 7 i 94 Konstytucji RP, polegającego na powtórzeniu art. 51 u.dz.l.;
9) dokonanie w § 18 ust. 1 i 2 załącznika do uchwały istotnego naruszenia art. 42 ust. 2 pkt. 4 oraz art. 48 u.dz.l. oraz art. 2, 7 i 94 Konstytucji RP polegającego na powieleniu art. 52 i art. 53 u.dz.l.;
10) dokonanie w § 19 załącznika do uchwały istotnego naruszenia art. 42 ust. 2 pkt. 4 u.dz.l. oraz art. 2, 7 i 94 Konstytucji RP polegającego na powieleniu art. 56 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.dz.l.;
11) dokonanie § 20 załącznika do uchwały istotnego naruszenia art. 42 ust. 2 pkt. 4 u.dz.l. oraz art. 2, 7 i 94 Konstytucji RP, polegającego na powtórzeniu w ust. 1, art. 121 ust. 1 u.dz.l., a także modyfikacji art. 121 ust. 2 u.dz.l. poprzez ograniczenie zakresu nadzoru podmiotu tworzącego poprzez wyłącznie z zakresu nadzoru względów celowości, gospodarności i rzetelności i zastąpienie tych kryteriów, pojęciami bardziej ogólnymi, takimi jak "kontrola" i "ocena działalności";
12) istotne naruszenie prawa, tj. art. 42 ust. 2 pkt. 5 u.dz.l., a także istotne naruszenie art. 2, 7, 87 i 94 Konstytucji RP, polegające na niewykonaniu delegacji ustawowej poprzez zaniechanie określenia formy działalności finansowej utworzonego zakładu leczniczego.
W oparciu o wskazane powyżej zarzuty prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności w całości wskazanej uchwały Sejmiku Województwa Łódzkiego Nr XXXII/427/21 z dnia 22 czerwca 2021 r. zmieniającej Statut Szpitala Wojewódzkiego im. Prymasa Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Sieradzu.
W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący podniósł, że w przypadku zaskarżonej uchwały organ administracji wyszedł poza upoważnienie ustawowe oraz dokonał licznych powtórzeń ustawy upoważniającej, jej modyfikacji, a także nie zrealizował w pełni delegacji ustawowej.
W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa Łódzkiego wniósł o jej oddalenie wskazując, że Sejmik Województwa Łódzkiego podejmując zaskarżoną uchwałę uregulował w statucie elementy obligatoryjne wymienione w art. 42 ust. 2 u.dz.l., zgodnie z dyspozycją ustawową. Nadto, podniesiono, że statut stanowi swoistą konstytucję podmiotu leczniczego, to akt wyznaczający strukturalno-organizacyjne granice jego funkcjonowania. A co za tym idzie aby spełniał on swoją funkcję, powinien być spójny wewnętrznie, przejrzysty i zrozumiały dla osób, które będą go czytały. Przy czym postulat zapewnienia komunikatywności i spójności takiego aktu nie będzie spełniony wówczas, gdy statut będzie regulował tylko częściowo sprawy związane z funkcjonowaniem podmiotu działającego na jego podstawie, pozostawiając część regulacji w wielu innych aktach prawnych (i to bez wyraźnego odesłania do tych aktów). Zaznaczono przy tym, że normy zawarte w statucie kierowane są nie tylko do podmiotu leczniczego, któremu statut jest nadawany, ale również do osób spoza struktury organizacyjnej tego podmiotu, w tym do aktualnych i potencjalnych pacjentów podmiotu leczniczego. Uregulowanie w statucie tylko części spraw, enumeratywnie wyliczonych w ustawie - jako najważniejszych i podstawowych - dawałoby przeciętnemu odbiorcy poczucie, że akt ten nie jest zupełny. Stosowanie powtórzeń zapewnienia komunikatywność, zupełność tekstu prawnego, a judykatura dopuszcza powtarzanie w aktach prawa miejscowego, takich zwłaszcza jak statuty czy regulaminy, innych regulacji normatywnych. W ocenie organu zarzuty skargi w zakresie przekroczenia przez Sejmik Województwa Łódzkiego delegacji ustawowej do stanowienia prawa poprzez stosowanie w statucie powtórzeń, nie uwzględniają faktu, że regulacje wskazane w skarżonych postanowieniach wraz z pozostałymi postanowieniami statutu tworzą spójną całość i jako taka stanowią wypełnienie delegacji ustawowej. Wprowadzenie do statutu powtórzeń regulacji ustawowych miało na celu uczynienie tego aktu czytelnym i zrozumiałym dla jego adresatów. Powtórzenia, z jakimi mamy do czynienia w uchwale są przy tym dosłowne, a zatem w tym kontekście dopuszczalne. W odpowiedzi na skargę zaprezentowano również stanowisko w odniesieniu do kolejnych zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą wskazując w konkluzji, iż Sejmik Województwa Łódzkiego, nadając statut, który jest przedmiotem skargi, działał w granicach i na podstawie prawa.
Na rozprawie w dniu 2 października 2024 r. strona skarżąca cofnęła skargę w zakresie zarzutu skargi dotyczącego § 16 yst. 2 statutu oraz rozszerzyła skargę przez sformułowanie zarzutu pod adresem § 21 statutu, w pozostałej zaś części oświadczyła, że skargę popiera. Z kolei pełnomocnik organu na rozprawie podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a także na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W myśl natomiast art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z zasadą praworządności, wynikającą z art. 7 Konstytucji RP, która wiąże wszystkie organy władzy publicznej, w tym organy samorządu terytorialnego, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że każde działanie organu władzy musi mieć oparcie w obowiązującym prawie. Działanie na podstawie i w granicach prawa to działanie organu, który na podstawie przepisu prawa jest właściwy, a nadto podejmowane przez ten organ działanie oparte jest na przepisie prawa, który daje umocowanie do jego podjęcia. O związaniu zasadą praworządności w zakresie stanowienia prawa miejscowego przez organy samorządu terytorialnego stanowi art. 94 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy samorządu terytorialnego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Przy czym zarówno ustawa p.p.s.a., jak i ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa, nie wprowadzają innych kryteriów kontroli sądowoadministracyjnej niż zgodność zaskarżonego aktu z przepisami prawa.
Przedmiot skargi stanowiła w niniejszej sprawie uchwała Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 22 czerwca 2021 r. o nr XXXII/427/21 zmieniająca Statut Szpitala Wojewódzkiego im. Prymasa Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Sieradzu.
Kompetencje podmiotu tworzącego do nadania statutu podmiotu leczniczego ustawodawca przewidział w art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2021 r., poz. 711) – dalej – jak już wskazywano: "u.dz.l.". Zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 u.dz.l. ustrój podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, a także inne sprawy dotyczące jego funkcjonowania nieuregulowane w ustawie określa statut. W statucie, o czym stanowi art. 42 ust. 2 u.dz.l., określa się:
1) nazwę podmiotu, o którym mowa w ust. 1, odpowiadającą rodzajowi i zakresowi udzielanych świadczeń zdrowotnych;
2) siedzibę podmiotu, o którym mowa w ust. 1;
3) cele i zadania podmiotu, o którym mowa w ust. 1;
4) organy i strukturę organizacyjną podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w tym zadania, czas trwania kadencji i okoliczności odwołania członków rady społecznej, o której mowa w art. 48, przed upływem kadencji;
5) formę gospodarki finansowej.
Nadto, w myśl art. 42 ust. 3 u.dz.l. statut może przewidywać prowadzenie określonej, wyodrębnionej organizacyjnie działalności innej niż działalność lecznicza. Przy czym, jak już wskazywano, statut nadaje podmiot tworzący (art. 42 ust. 4 u.dz.l.).
Mając na względzie zakres spraw podlegających regulacji statutowej uznać należy, iż zaskarżona uchwała - zmieniająca statut podmiotu leczniczego, tj. Szpitala Wojewódzkiego im. Prymasa Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Sieradzu, jest aktem prawa miejscowego, podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Zawiera ona normy o charakterze abstrakcyjnym, nie konsumującym się przez jednokrotne zastosowanie, zaś jej postanowienia kształtują w sposób bezpośredni prawa pewnej kategorii potencjalnych adresatów. Uchwała ta nie ma jedynie charakteru wewnętrznego, sprowadzającego się do relacji pomiędzy organami zakładu opieki zdrowotnej, gdyż jej postanowienia określają również uprawnienia pomiotów zewnętrznych np. poprzez wskazanie rodzaju oferowanych przez ten zakład świadczeń zdrowotnych (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1818/12, wyrok dostępny w: Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA, a także wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 158/19, Lex nr 3027023).
W tym miejscu podnieść należy, iż przesłanki zgodności z prawem uchwały organu samorządu województwa sprecyzowane zostały przez ustawodawcę w art. 82 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 566) – dalej, jak już wskazywano: u.s.w., w myśl tego przepisu uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna. Podczas kontroli sądowoadministracyjnej badaniu podlega przy tym wyłącznie legalność zaskarżonego aktu, czyli zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury jego wydania. Według przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przy czym podstawą stwierdzenia nieważności uchwały jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Z kolei za istotne naruszenie prawa, jak wynika ze stanowiska doktryny i judykatury (por. np.: wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OSS 1998, nr 3, poz. 79, wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95 - dostępne w: CBOSA) uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały. Takie uchybienie stanowi między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do wydania aktu lub podstawę prawną, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie wystąpiło (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd terytorialny z 2001 r., z. 1-2, s. 101-1023). Za nieistotne naruszenie prawa należy natomiast uznać takie naruszenie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak nieścisłość prawna czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu organu samorządu terytorialnego. Naruszenia nieistotne są jedynie przesłanką do wskazania, że akt został wydany z naruszeniem prawa, a nie stanowią przesłanki do stwierdzenia jego nieważności.
Przechodząc od uwag o charakterze ogólnym do oceny zasadności wywiedzionej skargi, sąd w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów, które skutkowały stwierdzeniem nieważności.
Prokurator przedmiotem skargi uczynił m. in. § 2 ust. 2 statutu, wskazując na istotne naruszenie podstawy do stanowienia prawa miejscowego, wynikającej z art. 42 i 50a ust. 1 u.dz.l., a także istotne naruszenie art. 2, art. 7, art. 87 i art. 94 Konstytucji RP, polegające na powtórzeniu art. 50a ust. 2 u.dz.l. Wobec powyższego w pierwszej kolejności wskazać należy, iż § 2 ust. 2 statutu otrzymał następujące brzmienie: "Zakład posiada osobowość prawną". Zgodnie natomiast z art. 50a ust. 2 u.dz.l.: "Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej podlega obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Z chwilą wpisania do tego rejestru samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej uzyskuje osobowość prawną". Wobec powyższego stwierdzić należało, że zaskarżona w tej części uchwała stanowi niedopuszczalną modyfikację art. 50a ust. 2 u.dz.l., a tym samym narusza prawo w sposób istotny. Należy się bowiem zgodzić ze stanowiskiem, iż powtórzenie w treści statutu przepisu ustawowego może być niekiedy pomocne dla jego odbiorców, dla których statut może stanowić podstawowe źródło informacji, o ile jednak nie niesie ono ze sobą jego modyfikacji. W ocenie sądu sformułowanie zawarte w § 2 ust. 2 statutu oznacza nieuprawnioną modyfikację art. 50a ust. 2 u.dz.l. i jako takie stanowi istotne naruszenie prawa, stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności wskazanego przepisu uchwały.
Rację ma także strona skarżąca wskazując, iż norma określona w § 13 ust. 1 statutu stanowi istotne naruszenie art. 42 ust. 2 pkt 4 u.dz.l. oraz art. 2, 7 i 94 Konstytucji RP – niemniej jednak jedynie w zakresie słów: "oraz w innych uzasadnionych przypadkach". Wskazać bowiem należy, iż w myśl § 13 ust. 1 statutu: "Samorząd Województwa Łódzkiego odwołuje członka Rady Społecznej przed upływem kadencji w przypadku:
1) rezygnacji ze stanowiska;
2) utraty zdolności do pełnienia powierzonych obowiązków na skutek długotrwałej choroby, trwającej co najmniej 6 miesięcy, potwierdzonej orzeczeniem lekarskim;
3) nieusprawiedliwionej nieobecności na 3 kolejnych posiedzeniach Rady Społecznej;
4) prawomocnego skazania za przestępstwo popełnione umyślnie lub w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem, w którym orzeczono karę pozbawienia praw publicznych bądź zajmowania określonych stanowisk;
5) złożenia przez organ, który wskazał swoich przedstawicieli do Rady Społecznej wniosku w przedmiocie ich odwołania;
oraz w innych uzasadnionych przypadkach".
Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 2 pkt 4 u.dz.l.: "W statucie określa się: (...); organy i strukturę organizacyjną podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w tym zadania, czas trwania kadencji i okoliczności odwołania członków rady społecznej, o której mowa w art. 48, przed upływem kadencji". Wobec powyższego sąd przyznał rację stronie skarżącej uznając, iż okoliczności odwołania członka Rady Społecznej muszą być jednoznacznie wymienione w statucie podmiotu leczniczego – tj. w sposób, który ani nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, ani nie stwarza możliwości swobodnego decydowania o odwołaniu członka Rady Społecznej przez organ tworzący albo przez organ, który go wyznaczył. W omawianym zakresie należy odwołać się do trafnych wywodów i przekonującej argumentacji zawartej chociażby w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 930/12 - dostępny w: CBOSA oraz powołanego tam wyroku NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1819/12 - dostępny w: CBOSA), w których stwierdzono, iż: "dokonując analizy przepisu art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy o działalności leczniczej, w zakresie, w jakim odnosi się on do »okoliczności odwołania członków rady społecznej«, w pierwszej kolejności sięgnąć należało do jego wykładni literalnej. Przeprowadzona w ten sposób interpretacja przepisu nakazuje przyjąć, że przewidziana w treści statutu możliwość odwołania członka rady społecznej przed upływem jej kadencji wiąże się nieodłącznie ze wskazaniem okoliczności to odwołanie uzasadniających. Użycie przez ustawodawcę w omawianym przepisie sformułowań »określa się« oraz »okoliczności odwołania« wskazuje na konieczność określenia w statucie przesłanek, warunków, przyczyn, czy zdarzeń uzasadniających odwołanie. Okoliczności te powinny zostać wskazane w sposób konkretny, nie budzący wątpliwości. (...) takie sformułowanie przepisu art. 42 ust. 2 pkt 4 oznacza konieczność uwzględnienia w treści statutu kontekstu sytuacji, w jakiej możliwe jest odwołanie członka rady społecznej". Podobny pogląd został wyrażony także w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 431/19 – dostępny w: CBOSA, w którym wskazano, iż: "obowiązek określenia w statucie podmiotu leczniczego podstaw odwołania członków Rady Społecznej stwarza konieczność podania, w jakich sytuacjach, bądź też jakie wydarzenie musi nastąpić, aby można było skutecznie odwołać członka rady społecznej przed upływem kadencji. Okoliczności te muszą być jednoznacznie wymienione w statucie. Musi to nastąpić w taki sposób, aby z jednej strony nie budziły wątpliwości interpretacyjnych, a z drugiej - nie stwarzały możliwości swobodnego decydowania o odwołaniu członka rady zarówno przez Przewodniczącego Rady jak i przez organ, który wyznaczył przedstawiciela" (por. także: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 817/21, jak również chociażby wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1819/12 – dostępne w: CBOSA). Poglądy wyrażone we wskazanych wyrokach tutejszy sąd podziela, a co za tym idzie uznał, że treść § 13 ust. 1 statutu w zakresie słów: "oraz w innych uzasadnionych przypadkach" daje nieograniczoną możliwość swobodnego decydowania o odwołaniu członka rady społecznej, w sytuacji gdy okoliczności te powinny być skonkretyzowane, tj. konkretne i określone w sposób nie budzący wątpliwości, tym bardziej jeśli zważy się, że odwołanie członka rady społecznej przed upływem końca kadencji jest odstępstwem od zasady i powinno następować tylko w wyjątkowych okolicznościach. W tym stanie rzeczy sąd uznał, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności § 13 ust. 1 statutu, niemniej jednak jedynie w zakresie słów: "oraz w innych uzasadnionych przypadkach".
W zakresie § 17 statutu strona skarżąca wskazała na istotnie naruszenie art. 42 ust. 2 pkt 4 u.dz.l. polegające na powtórzeniu art. 51 u.dz.l. Wobec powyższego wskazać należy, iż w myśl § 17 ust. statutu: "Gospodarka finansowa Zakładu prowadzona jest na zasadach określonych w ustawach dla podmiotów leczniczych, przepisach wykonawczych do tych ustaw oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa finansowego". Z kolei zgodnie z § 17 ust. 2 statutu: "Zasady rachunkowości określa ustawa z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości (Dz. U. z 2021 r. poz. 217)". Z kolei art. 51 u.dz.l. stanowi, że: "Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie". Wobec powyższego sąd uznał, że przywołana powyżej treść § 17 statutu stanowi nieuprawnioną modyfikację art. 51 u.dz.l. i jako taka stanowi istotne naruszenie prawa, które z kolei stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności § 17 statutu.
Podobnie, zdaniem sądu, należało ocenić zarzut skargi co do § 20 ust. 2 statutu. W myśl § 20 ust. 1 statutu: "Nadzór nad Zakładem sprawuje Samorząd Województwa Łódzkiego". A zgodnie z § 20 ust. 2 statutu: "Samorząd Województwa Łódzkiego sprawuje nadzór nad zgodnością działań Zakładu z przepisami prawa, statutem i regulaminem organizacyjnym oraz dokonuje kontroli i oceny jego działalności". Z kolei przepis art. 121 ust. 1 u.dz.l. stanowi, iż "Nadzór nad podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą sprawuje podmiot tworzący". A zgodnie z art. 121 ust. 2 u.dz.l. "Podmiot tworzący sprawuje nadzór nad zgodnością działań podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą z przepisami prawa, statutem i regulaminem organizacyjnym oraz pod względem celowości, gospodarności i rzetelności". Wobec powyższego sąd uznał, że treść przytoczonego § 20 ust. 2 statutu stanowi nieuprawnioną modyfikację art. 121 ust. 2 u.dz.l., która spowodowała ograniczenie zakresu nadzoru podmiotu tworzącego poprzez wyłączenie z zakresu nadzoru względów celowości, gospodarności i rzetelności i zastąpienie tych kryteriów pojęciami natury ogólnej, takimi jak: "kontrola" i "ocena działalności". Tym samym, zdaniem sądu, doszło do istotnego naruszenie prawa, stanowiącego podstawę stwierdzenia nieważności wskazanego § 20 ust. 2 statutu.
Odnośnie § 21 statutu i zawartej w nim klauzuli generalnej, zgodnie z którą "W sprawach nieuregulowanych w Statucie mają zastosowanie odpowiednie postanowienia innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa" sąd uznał, że jest on niezgodny z art. 87 Konstytucji RP, bowiem narusza hierarchię źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są bowiem: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa są także akty prawa miejscowego obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Tym samym więc z przepisu uchwały nie może wynikać, iż unormowania tego aktu mają pierwszeństwo przed przepisami powszechnie obowiązującego prawa – a z taką sytuacją mamy w istocie do czynienia. Tym samym więc należało uznać, że treść § 21 statutu nie da się pogodzić z obowiązującym hierarchicznym systemem źródeł prawa. Uchwałodawca pominął bowiem zupełnie to, że statut może być oparty na konkretnym upoważnieniu ustawowym i nie można wykraczać poza to upoważnienie. Inaczej mówiąc statut władny jest normować tylko te kwestie, do których ma upoważnienie znajdujące się w akcie wyższego rzędu. Nie jest zatem, zdaniem sądu, dopuszczalne odsyłanie w § 21 statutu do postanowień innych, bliżej nieokreślonych, powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Zatem, podzielić należy pogląd, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie może warunkować stosowania przepisów aktów normatywnych wyższego rzędu brakiem odpowiedniej regulacji w akcie normatywnym niższego rzędu. Oczywistą regułą nawiązującą do elementarnych zasad techniki prawodawczej jest bowiem dyrektywa, w myśl której przepisy prawne niższego rzędu, w sprawach nieuregulowanych, nie mogą zawierać odesłań do przepisów hierarchicznie wyższych (zob. chociażby wyroki WSA we Wrocławiu: z dnia 25 czerwca 2008 r., IV SA/Wr 176/07 oraz z dnia 30 stycznia 2013 r., IV SA/Wr 673/12, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 117/24 – dostępne w: CBOSA). Wobec powyższego należało zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że również w odniesieniu do § 21 statutu doszło do istotnego naruszenia prawa, skutkującego stwierdzeniem nieważności wskazanego przepisu.
Wobec powyższego, mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
W ocenie sądu nie zasługują natomiast na aprobatę zarzuty skargi w zakresie naruszenia:
- § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 statutu polegającego na powieleniu art. 15 u.s.w.;
- § 9 ust. 1 statutu polegającego na powtórzeniu art. 2 ust. 2 pkt 1 oraz art. 46 ust. 1 u.dz.l.;
- § 10 statutu polegającego na powieleniu art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 u.dz.l.;
- § 14 statutu polegającego na powieleniu art. 48 ust. 2 u.dz.l.;
- § 18 ust. 1 i 2 statutu polegającego na powieleniu art. 52 i art. 53 u.dz.l.;
- § 19 statutu polegającego na powieleniu art. 56 ust. 1 pkt 1 i 2 u.dz.l. oraz
- § 20 ust. 1 statutu polegającego na powtórzeniu art. 121 ust. 1 u.dz.l..
Wobec wskazanych powyżej zarzutów skargi wskazać należy, że:
W myśl § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 statutu: "Podmiotem tworzącym Zakład jest Samorząd Województwa Łódzkiego, który działa przez swoje organy: 1) Sejmik Województwa Łódzkiego; 2) Zarząd Województwa Łódzkiego". Z kolei zgodnie z art. 15 u.s.w.: "Organami samorządu województwa są: 1) Sejmik województwa, 2) Zarząd województwa". A tym samym wskazanego powyżej zarzutu skargi nie sposób podzielić.
W myśl § 9 ust. 1 statutu: "Dyrektor kieruje działalnością Zakładu, reprezentuje go na zewnątrz i ponosi odpowiedzialność za zarządzanie Zakładem". Z kolei art. 2 ust. 2 pkt 1 u.dz.l. stanowi, że: "Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) kierowniku bez bliższego określenia - rozumie się przez to także zarząd spółki kapitałowej, a w przypadku innych podmiotów wykonujących działalność leczniczą - osobę uprawnioną do kierowania tymi podmiotami i ich reprezentowania na zewnątrz, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej;". Natomiast przepis art. 46 ust. 1 u.dz.l. brzmi w sposób następujący: "Odpowiedzialność za zarządzanie podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą ponosi kierownik". A tym samym wskazanego powyżej zarzutu skargi nie sposób podzielić.
W myśl § 10 statutu: "Rada Społeczna jest organem inicjującym i opiniodawczym Samorządu Województwa Łódzkiego oraz organem doradczym Dyrektora". Z kolei art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 u.dz.l. stanowi, iż: "W podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą działa rada społeczna, która jest organem: 1) inicjującym i opiniodawczym podmiotu tworzącego; 2) doradczym kierownika". A tym samym wskazanego powyżej zarzutu skargi nie sposób podzielić.
W myśl §14 statutu: "Do zadań Rady Społecznej należy:
1) przedstawianie Samorządowi Województwa Łódzkiego wniosków i opinii w sprawach:
a) zbycia aktywów trwałych oraz zakupu lub przyjęcia darowizny nowej aparatury i sprzętu medycznego,
b) związanych z przekształceniem lub likwidacją, rozszerzeniem lub ograniczeniem działalności,
c) przyznawania Dyrektorowi nagród,
d) rozwiązania stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej z Dyrektorem;
2) przedstawianie Dyrektorowi Zakładu wniosków i opinii w sprawach:
a) planu finansowego, w tym planu inwestycyjnego,
b) rocznego sprawozdania z planu finansowego, w tym planu inwestycyjnego,
c) kredytów bankowych lub dotacji,
d) podziału zysku,
e) zbycia aktywów trwałych oraz zakupu lub przyjęcia darowizny nowej aparatury i sprzętu medycznego,
f) regulaminu organizacyjnego;
3) dokonywanie okresowych analiz skarg i wniosków wnoszonych przez pacjentów, z wyłączeniem spraw podlegających nadzorowi medycznemu;
4) opiniowanie wniosku w sprawie czasowego zaprzestania działalności leczniczej;
5) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie i statucie".
Z kolei zgodnie z art. 48 ust. 2 u.dz.l.: "Do zadań rady społecznej należy:
1) przedstawianie podmiotowi tworzącemu wniosków i opinii w sprawach:
a) zbycia aktywów trwałych oraz zakupu lub przyjęcia darowizny nowej aparatury i sprzętu medycznego,
b) związanych z przekształceniem lub likwidacją, rozszerzeniem lub ograniczeniem działalności,
c) przyznawania kierownikowi nagród,
d) rozwiązania stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej z kierownikiem,
e) (uchylona);
2) przedstawianie kierownikowi wniosków i opinii w sprawach:
a) planu finansowego, w tym planu inwestycyjnego,
b) rocznego sprawozdania z planu finansowego, w tym planu inwestycyjnego,
c) kredytów bankowych lub dotacji,
d) podziału zysku,
e) zbycia aktywów trwałych oraz zakupu lub przyjęcia darowizny nowej aparatury i sprzętu medycznego,
f) regulaminu organizacyjnego;
3) dokonywanie okresowych analiz skarg i wniosków wnoszonych przez pacjentów, z wyłączeniem spraw podlegających nadzorowi medycznemu;
4) opiniowanie wniosku w sprawie czasowego zaprzestania działalności leczniczej;
5) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie i statucie".
A tym samym wskazanego powyżej zarzutu skargi nie sposób podzielić.
W myśl § 18 ust. 1 statutu: "Podstawą gospodarki Zakładu jest plan finansowy, ustalany przez Dyrektora". A zgodnie z § 18 ust. 2 statutu: "Zakład pokrywa z posiadanych środków i uzyskiwanych przychodów koszty działalności i reguluje zobowiązania". A z kolei przepis art. 52 u.dz.l. brzmi: "Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej pokrywa z posiadanych środków i uzyskiwanych przychodów koszty działalności i reguluje zobowiązania". Natomiast w myśl art. 53 u.dz.l.: "Podstawą gospodarki samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest plan finansowy ustalany przez kierownika". A tym samym wskazanego powyżej zarzutu skargi nie sposób podzielić.
W myśl § 19 statutu: "Wartość majątku Zakładu określają: 1) fundusz założycielski; 2) fundusz zakładu". Z kolei art. 56 ust. 1 pkt 1 i 2 u.dz.l. stanowi, iż: "Wartość majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej określają: 1) fundusz założycielski; 2) fundusz zakładu". A tym samym wskazanego powyżej zarzutu skargi nie sposób podzielić.
W myśl § 20 ust. 1 statutu: "Nadzór nad Zakładem sprawuje Samorząd Województwa Łódzkiego". Z kolei zgodnie z art. 121 ust. 1 u.dz.l. "Nadzór nad podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą sprawuje podmiot tworzący". A tym samym wskazanego powyżej zarzutu skargi nie sposób podzielić.
Wobec powyższego wskazać w tym miejscu należy, że w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość powtórzenia w akcie prawa miejscowego przepisów ustawowych, o ile jednak takie powtórzenie ma charakter dosłowny i jest to uzasadnione względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, stanowiąc określenie materii, która jest regulowana aktem prawa miejscowego (por. chociażby wyroki: WSA w Krakowie z dnia 7 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1125/19, Lex nr 2767676; WSA w Bydgoszczy z dnia 17 grudnia 209 r., sygn. akt II SA/Bd 923/19, Lex nr 2771723; WSA w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1284/14, Lex nr 1761206). Zatem podejmując akty prawa miejscowego w oparciu o normę ustawową organ stanowiący musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny między tym aktem a ustawą, co jak już wskazano, z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji, zaś normy kompetencyjne powinny być intepretowane w sposób ścisły, literalny. Jeżeli więc organ stanowiący wychodzi poza wytyczne zawarte w upoważnieniu, to mamy do czynienia z przekroczeniem kompetencji, a więc z istotnym naruszeniem prawa, co w konsekwencji musi skutkować stwierdzeniem nieważności aktu (por. np.: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 230/11; czy też wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 484/18, Lex nr 2520086). Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że w zakresie wskazanych powyżej zarzutów organ uchwałodawczy nie naruszył wytycznych zawartych w upoważnieniu ustawowym wynikającym z przytoczonych powyżej przepisów a zatem nie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w tej części. W powyższym zakresie sąd przyznał słuszność stanowisku, zgodnie z którym regulacje wskazane w zaskarżonych postanowieniach wraz z pozostałymi postanowieniami statutu tworzą spójną całość i jako takie stanowią wypełnienie delegacji ustawowej. Sąd podziela również stanowisko, iż wprowadzenie do statutu wskazanych powyżej powtórzeń regulacji ustawowych miało na celu uczynienie tego aktu czytelnym i zrozumiałym dla jego adresatów zważywszy, że kwestie dotyczące podmiotów leczniczych regulowane są przez wiele aktów prawa powszechnie obowiązującego. Zatem wskazane powyżej powtórzenia sąd uznał za dopuszczalne.
Za nieuzasadniony sąd uznał również zarzut skargi dotyczący istotnego naruszenia prawa, tj. art. 42 ust. 2 pkt 5 u.dz.l. polegający na niewykonaniu delegacji ustawowej poprzez zaniechanie określenia formy działalności finansowej utworzonego zakładu leczniczego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 5 u.dz.l.: "W statucie określa się: (...); 5) formę gospodarki finansowej". Nadto, przepis art. 51 u.dz.l. stanowi, iż: "Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie". A zgodnie z art. 53 u.dz.l.: "Podstawą gospodarki samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest plan finansowy ustalany przez kierownika". Z kolei w Rozdziale 6 statutu, pt.: "Gospodarka finansowa" w § 18 ust. 1 wskazano, iż "Podstawą gospodarki Zakładu jest plan finansowy, ustalany przez Dyrektora". A zgodnie z § 18 ust. 2 statutu: "Zakład pokrywa z posiadanych środków i uzyskiwanych przychodów koszty działalności i reguluje zobowiązania". Co więcej w myśl § 19 statutu "Wartość majątku Zakładu określają: 1) fundusz założycielski; 2) fundusz zakładu". Wobec powyższego w ocenie sądu należało zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, iż postanowienia zawarte w rozdziale 6 Statutu w sposób prawidłowy wypełniają dyspozycję art. 42 ust. 2 pkt 5 u.dz.l. i mogą być uznane za wystarczające. Jak słusznie wskazano z § 1 statutu wprost wynika, że Szpital Wojewódzki im. Prymasa Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Sieradzu jest podmiotem leczniczym prowadzonym w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Z kolei wskazany w § 18 ust. 1 statutu plan finansowy jest dokumentem, który jest podstawą do wydatkowania środków publicznych przez podmiot leczniczy działający w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Przy czym u.dz.l. – jak słusznie wskazuje organ - nie zawiera przepisów wskazujących na formę lub treść planu finansowego (jego obligatoryjne elementy), nie reguluje też w sposób zupełny gospodarki finansowej podmiotów leczniczych. Tym samym podmiot leczniczy prowadząc gospodarkę finansową stosuje nie tylko przepisy u.dz.l., ale i przepisy odrębne. Podmiot leczniczy, jako jednostka sektora finansów publicznych, opracowując plan finansowy kieruje się zasadą gospodarności, oszczędności i celowości wydatkowania środków publicznych.
Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie.
Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia § 16 ust. 2 statutu wskazać należy, że skarżący cofnął skargę w odniesieniu do tego zarzutu, co skutkowało umorzeniem postępowania w tym zakresie, o czym sąd orzekła jak w pkt 3 wyroku. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi stanowi wyraz rezygnacji strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym (por. B. Dauter, Komentarz do art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2024 r., LEX/el). Ponadto z art. 60 p.p.s.a. wynika, że sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten bowiem musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności organów administracji dotknięte wadą nieważności. Tok postępowania sądowego po cofnięciu skargi nie leży zatem w pełni w dyspozycji strony, lecz zależy od wyników dokonanej przez sąd merytorycznej oceny we wskazanym zakresie. Ratio legis tego rozwiązania wiąże się z umożliwieniem wyeliminowania z obrotu prawnego aktów objętych wadą rażącego naruszenia prawa i nieuznaniem za skuteczne tych czynności, które mają na celu wywołanie skutku niezgodnego z prawem. Po zbadaniu niniejszej sprawy sąd uznał, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W myśl bowiem § 16 ust. 1 statutu: "Sposób zwoływania posiedzeń Rady Społecznej, tryb pracy i podejmowania uchwał określa regulamin uchwalony przez Radę Społeczną i zatwierdzony przez Samorząd Województwa Łódzkiego". Z kolei w myśl § 16 ust. 2 statutu: "Od uchwały Rady Społecznej Dyrektorowi przysługuje odwołanie do Samorządu Województwa Łódzkiego". Równocześnie zgodnie natomiast z art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 u.dz.l.: "W podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą działa rada społeczna, która jest organem: 1) inicjującym i opiniodawczym podmiotu tworzącego; 2) doradczym kierownika". Z kolei art. 48 ust. 12 u.dz.l. stanowi, iż: "Od uchwały rady społecznej kierownikowi przysługuje odwołanie do podmiotu tworzącego". Przy czym kierownikiem, zgodnie z definicją wskazaną w art. 2 ust. 2 pkt 1) u.dz.l., jest osoba uprawniona do kierowania podmiotem i reprezentowania go na zewnątrz, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej – czyli zgodnie z § 9 ust. 1 statutu - dyrektor. Z kolei podmiotem tworzącym jest, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6) u.dz.l., podmiot albo organ, który utworzył podmiot leczniczy w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jednostki budżetowej albo jednostki wojskowej, w tym przypadku Samorząd Województwa Łódzkiego. Tym samym więc – biorąc pod uwagę treść art. 48 ust. 12 u.dz.l. - należało uznać cofnięcie skargi za skuteczne.
Zatem mając na uwadze powyższe okoliczności, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., wobec cofnięcia skargi w powyższym zakresie oraz uznania, iż jest ono dopuszczalne orzeczono jak w punkcie 3 wyroku.
a.kr