III SA/Łd 4/05

III SA/Łd 4/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak
Irena Krzemieniewska /sprawozdawca/
Janusz Furmanek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Dnia 6 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny wŁ. - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1.uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. kwotę 715 (siedemset piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
III SA/Łd 4/05
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...], nr [...] w części dotyczącej klasyfikacji towarowej towarów o nazwach A i B oraz kwoty wynikającej z długu celnego.
W sprawie ustalono, iż w dniu [...] skarżąca spółka A zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na formularzu SAD nr A towary wpisane w 5 pozycjach, w tym w pozycji 1 towary opisane jako odżywki dla sportowców i sklasyfikowane do kodu 2106 90 92 0 oraz w pozycji 2 towary opisane jako odżywki – mieszaniny witamin i zaklasyfikowane do kodu 2936 90 90 0.
Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. zakwestionował klasyfikację w/w towarów zgłoszonych na podstawie w/w zgłoszenia celnego i decyzją nr [...] z dnia [...] uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej produktów zgłoszonych w pozycjach 1 i 2 przedmiotowego zgłoszenia celnego, ustalając dla towarów zgłoszonych w pozycji 1 kod 2202 10 00 0 oraz stawkę celną w wysokości 30% od wartości celnej towaru oraz dla towarów zgłoszonych w pozycji 2 kod 2106 90 92 0 oraz stawkę celną w wysokości 20% od wartości celnej towaru.
Od decyzji organu I instancji skarżąca odwołała się pismem z dnia 27 maja 2002 roku wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towarów o nazwach A i B i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.
Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi - skargą z dnia 22 marca 2004 roku.
Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie norm prawa procesowego, w tym art. 65 § 4 i § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001 roku, Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz naruszenie norm prawa procesowego, w tym art. 120, 121, 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.). W skardze spółka stwierdziła, iż w związku z upływem 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, a zatem terminu przewidzianego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego organ odwoławczy nie miał możliwości wydania decyzji w sprawie odwołania od decyzji organu celnego I instancji i tym samym był zobowiązany tę decyzję uchylić i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Skarżący powołał się przy tym na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2003 roku (sygn. akt FPS 8/03), w której zdaniem skarżącej, uznano że zobowiązanie podatkowe przedawnia się jeżeli pięcioletni termin przedawnienia upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego. Ma to miejsce wówczas, gdy decyzja I instancji została skutecznie doręczona stronie jeszcze przed jego upływem. Zdaniem skarżącej powyższe twierdzenie odnosi się także do postępowania celnego z tym, że przepisy Kodeksu Celnego przewidują nie 5 letni termin przedawnienia lecz 3 letni..
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje :
Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty i ich uzasadnienie jest trafne.
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004 r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania - m.in. art.: 122, 187, 191 i 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wprowadzenie towaru na polski obszar celny następuje w chwili faktycznego przywozu towaru na polski obszar celny (czyli terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - art. 2 § 1 i art. 3 § 1 pkt. 13 Kodeksu celnego). Wprowadzenie towaru na polski obszar celny powoduje powstanie z mocy prawa uprawnień i obowiązków, wynikających z przepisów prawa celnego (art. 2 § 2 Kodeksu celnego). Jednym z nich jest obowiązek dokonania zgłoszenia celnego na właściwym formularzu.
W formularzu tym, zgodnie z przepisami § 205 i załącznikami do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 104, poz. 1193 ze zm.) importer winien m.in. wskazać właściwy kod towaru, zgodny z Polską Scaloną Nomenklaturą Towarową Handlu Zagranicznego PCN (art. 13 § 3 pkt. 1 Kodeksu celnego). Organ celny zobowiązany jest przyjąć zgłoszenie celne, jeżeli spełnia ono wymogi formalne, określone w art. 64 Kodeksu celnego oraz jeżeli (poza wyjątkiem przewidzianym w art. 80 § 2) wraz z nim przedstawiony jest towar (art. 65 § 1 Kodeksu celnego). Zgłoszenie celne może być z urzędu lub na wniosek strony poddane przez organ celny kontroli po zwolnieniu towarów. Jeżeli w wyniku kontroli organ celny stwierdzi, iż przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane nieprawidłowo, podejmie on wszelkie działania niezbędne do prawidłowego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane (art. 83 § 1 i 2 Kodeksu celnego). Może zatem m.in. wydać decyzję uznającą zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określić kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego. W ramach przysługujących mu uprawnień organ celny może zatem także zakwestionować wskazany przez stronę w zgłoszeniu celnym kod towaru.
W postępowaniu w sprawach celnych stosuje się, na podstawie art. 262 Kodeksu celnego odpowiednio przepisy art. 12 i działu IV Ordynacji podatkowej. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wynikającą z art. 122 Ordynacji podatkowej, obowiązkiem organu celnego jest dokładnie i wnikliwe wyjaśnienie okoliczności sprawy, w stopniu niezbędnym do jej załatwienia. Organ celny winien zebrać w sposób wszechstronny cały materiał dowodowy, rozpatrzyć go (art. 187 § Ordynacji podatkowej) i ocenić zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej). Ponadto winien on zapewnić stronie w toku całego postępowania czynny udział (art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej). Winien zatem nie tylko zapoznać stronę z zebranym materiałem dowodowym przed rozstrzygnięciem sprawy (art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej), ale także uwzględnić złożone przez nią wnioski dowodowe. Wprawdzie bowiem o zakresie postępowania dowodowego decyduje przede wszystkim organ celny, to jednak nie może on odmówić przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę, jeżeli przedmiotem tego dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Odmowa taka jest prawnie dopuszczalna tylko wówczas, gdy okoliczności, na które wnioskowany przez stronę dowód ma być przeprowadzony stwierdzone są dostatecznie innym dowodem (art. 188 Ordynacji podatkowej).
Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, iż przedmiotem sporu między stronami jest zaklasyfikowanie importowanych towarów do właściwego kodu. Przesądza on bowiem o zastosowaniu stawki celnej, a więc i o wysokości długu celnego.
Zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej (stanowiących załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej – Dz. U. Nr 129, poz. 1253 z późn. zm.) klasyfikacje towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Wyroby stanowiące mieszaniny lub składające się z kilku materiałów lub substancji należy ustalać według następujących zasad:
- pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy, ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny; w przypadku, gdy dwie lub więcej pozycji odnosi się tylko do części materiałów lub substancji zawartych w mieszaninie lub wyrobie złożonym albo tylko do części towarów w zestawach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, pozycje te należy uważać za równorzędne, nawet gdy jedna z nich określa dany wyrób w sposób bardziej szczegółowy lub bardziej pełny;
- do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl wyżej wymienionej reguły nie jest możliwa, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania;
- jeżeli klasyfikacja i w taki, jak wyżej sposób nie jest możliwa, należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania.
Wskazane wyżej kryteria klasyfikacji obligują zatem podmiot dokonujący tej klasyfikacji do ustalenia składu danego towaru, ustalenia, czy stanowi on mieszaninę różnych składników, jakie jest jego przeznaczenie, czy wśród tych komponentów jeden decyduje o zasadniczym charakterze wyrobu. Reguły klasyfikacji przesądzają też o zakresie postępowania dowodowego, jakie winien przeprowadzić organ celny, uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej m.in. klasyfikacji towaru. Wprawdzie zgodzić się należy ze stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej, iż ostateczna klasyfikacja towaru jest uprawnieniem organu celnego, lecz nie można a priori wykluczyć, iż dla jej dokonania niezbędne będzie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Biegły ten niewątpliwie nie może zastępować organu w dokonaniu klasyfikacji czy kontrolować prawidłowość klasyfikacji dokonanej przez organ, sporządzona przez niego opinia może jednakże dostarczyć danych niezbędnych do dokonania tej klasyfikacji w przypadku towarów, stanowiących mieszaniny różnych komponentów. W postępowaniu celnym jako dowód należy bowiem dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 Ordynacji podatkowej).
Strona w uzupełnieniu odwołania z dnia 1 października 2002 roku, korzystając z przysługujących jej uprawnień do czynnego udziału w postępowaniu, złożyła wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność prawidłowej klasyfikacji towarowej sprowadzonych przez nią towarów. W uzasadnieniu wskazała, iż jej zdaniem skład jak i przeznaczenie sprowadzonego przez nią preparatu nie jest zrozumiały dla organu celnego. W odwołaniu storna skarżąca podniosła również, iż znając złożony skład chemiczny zgłaszanych towarów organ celny mógł przed dopuszczeniem do obrotu przeprowadzić dowód z opinii biegłego bądź zażądać dodatkowych dokumentów.
Organ celny nie odniósł się do tego wniosku ani w odrębnym postanowieniu (art. 187 § 2 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej), ani w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie rozpoznając wniosku strony i wydając decyzję organ celny naruszył art. 123 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. W tym kontekście wskazać należy, iż w wyroku z dnia 25 stycznia 2001 r. V SA 1085/00 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził iż ; "Rezygnacji z przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego nie może usprawiedliwiać użyte w art. 197 Ordynacji podatkowej słowo "może", gdy chodzi o prawną regulację korzystania z opinii biegłego, gdyż regulacja ta pozostawia wprawdzie organowi swobodę w korzystaniu z tego środka dowodowego, jednakże granice tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej, bo z niej wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). W sprawach zatem o zawiłym stanie faktycznym, który tak jak w sprawie niniejszej można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami, organ celny jest obowiązany wykorzystać środek dowodowy w postaci opinii biegłego.".
Sąd w tym składzie w pełni podziela pogląd wyżej wyrażony. Stwierdzić zatem należy, iż w sprawie niniejszej organy celne nie wykorzystały tego środka dowodowego, wskutek czego okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia nie zostały w sposób dokładny wyjaśnione.
Ponadto wskazać należy, iż w niniejszej sprawie akta administracyjne są niekompletne. Brakuje w nich dokumentów na które powołuje się organ celny.
W szczególności podnieść należy, iż w uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że dokonując klasyfikacji towarów wprowadzonych na polski obszar celny przez skarżącą organy celne oparły się na danych, zawartych w zezwoleniach Głównego Inspektora Sanitarnego (k. 4 akt administracyjnych). Tymczasem w aktach administracyjnych brak jest wskazanych dokumentów. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien uzupełnić akta administracyjne o brakujące dokumenty i odnieść się w swojej decyzji do wszystkich zarzutów i wniosków strony skarżącej. Wnioski i twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji muszą bowiem znajdować oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wymaganie to nie zostaje spełnione między innymi wówczas, gdy organ administracji powołuje się na dokument niedołączony do akt sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 1999 roku, sygn., akt IV SA 835/97).
Należy jednak zwrócić uwagę na to, że w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto pogląd, iż dokumenty klasyfikujące dany preparat według kryteriów wymaganych przez inne przepisy prawa niż przepisy prawa celnego nie przesądzają o klasyfikacji celnej towaru. ( wyrok NSA z dnia 28 lutego 2002 r V S.A. 14444/01 ONSA z 2003 r nr 1 poz. 38 , wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2005 r V S.A. Wa 2657/04 nie publikowany ).
Sąd w tym składzie w pełni ten pogląd podziela.
Podkreślić także wypada, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 4 akt administracyjnych) organ odwoławczy wymienia enumeratywnie produkty, które były przedmiotem importu i o których jest mowa w decyzji organu I instancji (pod pozycją 2). Tymczasem decyzja Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. nie wskazuje tych produktów. Innymi słowy uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie ma odzwierciedlenia w decyzji organu I instancji. Tego rodzaju konstrukcja decyzji i wymienione braki uzasadnienia powodują, iż zaskarżona decyzja jest mało czytelna i niejasna. Wskazać w tym miejscu trzeba, iż elementy, które powinna zawierać decyzja określone są w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. W myśl punktu 6-go tegoż przepisu decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Jak wskazuje się w orzecznictwie jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez NSA. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma - zdaniem sądu - nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych" (wyrok NSA OZ w Lublinie z 15 grudnia 1995 r., SA/Lu 2479/94 - IV SA 935/98 ).
Natomiast nie jest zasadny zarzut strony skarżącej dotyczący niemożności wydania przez organ odwoławczy decyzji po upływu terminu przewidzianego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Zgodnie bowiem z orzecznictwem NSA decyzja wydana przez dyrektora izby celnej, uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe, może być wydana po upływie 3 lat od daty zgłoszenia celnego, nie podlega więc czasowemu ograniczeniu przewidzianemu w art. 65 § 5. Organ drugiej instancji jest uprawniony do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia i może decyzję utrzymać w mocy, bądź też, w razie stwierdzenia, że decyzja jest wadliwa, dokonuje niezbędnej korekty, na korzyść dłużnika. Zakaz wydania i doręczenia decyzji po upływie trzech lat dotyczy wydania decyzji przez organ pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2005 r. sygn. GSK akt 1295/04, wyrok NSA z dnia 29 października 2004 r. sygn. akt GSK 1087/04).
Natomiast wyjaśnienia organu odwoławczego złożone w odpowiedzi na skargę nie mogą stanowić uzupełnienia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych - odpowiedź na skargę nie może zastępować uzasadnienia decyzji. Cel tego pisma jest zupełnie inny - ma ono w zasadzie zawierać ustosunkowanie się do zarzutów skargi. Podniesienie dopiero w odpowiedzi na skargę okoliczności, które powinny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, jest wadą postępowania administracyjnego, pozbawiającą stronę możliwości ustosunkowania się do tych okoliczności w toku postępowania. (Wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r . syn. akt VI SA/Wa 1357/04 nie publikowany ).
Podobnie składane w toku postępowania sądowego dowody winny być zebrane, przedstawione stronie skarżącej i poddane ocenie w toku postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i prawnego istniejących w dniu jej wydania. Oznacza to, że ukazane w skardze do Sądu nowe dowody lub okoliczności, które nie były zgłoszone w toku postępowania administracyjnego nie mogą być uwzględniane w postępowaniu sądowym i muszą być pomijane przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ celny winien ponownie ocenić kompletność zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza pod kątem możliwości dokonania właściwej klasyfikacji towaru na podstawie dotychczas zebranych dowodów, a także rozważyć potrzebę skorzystania z pomocy biegłego – rzeczoznawcy. Winien także w uzasadnieniu decyzji wskazać dowody, na których się oparł oraz przedstawić wynik oceny zebranego materiału dowodowego oraz przesłanki, które przesądziły o zaklasyfikowaniu danego towaru do konkretnego kodu Taryfy.
Należy przy tym podnieść, iż w podobnym stanie faktycznym i prawnym Naczelny Sąd Administracyjny jako Sąd II instancji podzielił podobny pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wyrokami z dnia 7 marca 2006 r o sygn. akt : I GSK 1834/05, I GSK 1835/05, oraz I GSK 2000/05 - oddalił skargi kasacyjne organu celnego.
Wskazane wyżej naruszenie przez organ celny przepisów postępowania – art. 122, 187 § 1, 191 i 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Skutkuje to koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z wynikiem postępowania na podstawie art. 200 i 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 6 i § 14 ust.2 pkt.1 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi