III SA/Łd 393/24

III SA/Łd 393/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Joanna Wyporska-Frankiewicz
Małgorzata Kowalska
Teresa Rutkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 171
art. 42 ust. 1- 6, art. 99 ust.1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2015 poz 1236
par. 4 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości  uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia  zasadniczego.
Dz.U. 2022 poz 580
par. 3 i 14
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych  zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest  uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 14 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Protokolant, Starszy asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2025 roku sprawy ze skargi M. F. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 19 marca 2024 roku nr 1723 w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego z tytułu przywrócenia do służby oddala skargę.
Uzasadnienie
Rozkazem personalnym z 19 marca 2024 r. nr 1723 Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania M.F. od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w P. z 10 stycznia 2024 r. nr [...], w części dotyczącej wysokości przyznania świadczenia pieniężnego z tytułu przywrócenia do służby w wysokości wyłącznie za okres 6 miesięcy, nieprzyznania uposażenia za okres od dnia zgłoszenia gotowości do podjęcia służby, zaliczenia do wysługi lat jedynie 6-miesięcznego okresu pobierania świadczenia pieniężnego oraz zaniechania awansowania na wyższy stopień i do wyższej grupy zaszeregowania, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
Jak wynika z akt sprawy, rozkazem personalnym z 7 lipca 2020 r. nr 2202 Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji zwolnił sierż. szt. M.F. ze służby w Policji z dniem 31 lipca 2020 r., uzasadniając rozstrzygnięcie ważnym interesem służby.
M.F. złożył odwołanie od wyżej wskazanego rozkazu personalnego, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o pozostawienie go w służbie.
Rozkazem personalnym z 10 września 2020 r. nr 3313 Komendant Główny Policji uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalając nową datę zwolnienia ze służby w Policji na 30 września 2020 r., natomiast w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
M.F., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji.
Wyrokiem z 20 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2289/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony rozkaz personalny nr 3313 Komendanta Głównego Policji z 10 września 2020 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 7 lipca 2020 r. nr 2202.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 31 stycznia 2023 r. sygn. akt III OSK 7717/21 oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyżej wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął do Komendy Głównej Policji w dniu 17 marca 2023 r. ( k-60 akt adm.).
Podaniem z 6 lutego 2023 r. sierż. szt. M.F. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w P. o przywrócenie do służby w Policji na stanowisko równorzędne przed zwolnieniem oraz zgłosił swoją gotowość do służby. Pismem z dnia 20 marca 2023 r. sierż. szt. M.F. ponownie zgłosił gotowość do służby załączając kserokopie odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Następnie Komendant Miejski Policji w P. podjął czynności zmierzające do dopuszczenia sierż. szt. M.F. do służby poprzez ustalenie, czy policjant nadal spełnia warunki do pełnienia służby w tej formacji, a następnie mianowania na stanowisko równorzędne.
3 kwietnia 2023 r. organ I instancji skierował sierż. szt. M.F. na komisję lekarską w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby oraz wystąpił do pełnomocnika do spraw ochrony informacji niejawnych KMP w P. o ustalenie, czy sierż. szt. M.F. daje rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych.
Pismem z 28 kwietnia 2023 r. pełnomocnik do spraw ochrony informacji niejawnych KMP w P. poinformował, iż sierż. szt. M.F. posiada poświadczenie bezpieczeństwa nr [...] upoważniające do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą POUFNE ważne do 29 marca 2028 r.
Decyzją z 21 czerwca 2023 r. nr 10 Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi umorzył w całości postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia sierż. szt. M.F. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
14 grudnia 2023 r. do Komendy Miejskiej Policji w P. wpłynęło orzeczenie nr [...] Łódzkiej Rejonowej Komisji Lekarskiej z 29 listopada 2023 r., na podstawie którego sierż. szt. M.F. został uznany za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem - zdolny do pełnienia służby w warunkach służby opisanych w piśmie z 12 października 2023 r., kat. B. Przedmiotowe orzeczenie stało się prawomocne 30 grudnia 2023 r.
W związku z koniecznością obsadzenia wakatu na stanowisku referenta w Zespole Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji, Komendant Miejski Policji w P. pismem z 3 stycznia 2024 r. wystąpił do Poradni Badań Profilaktycznych SP ZOZ MSWiA w Łodzi o określenie, czy sierż. szt. M.F. może zostać dopuszczony do pełnienia służby na stanowisku referenta Zespołu Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji. Orzeczeniem lekarskim z 9 stycznia 2024 r. nr 13/2024 stwierdzono, iż wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych M.F. jest zdolny do pełnienia służby na w/w stanowisku służbowym.
Rozkazem personalnym z 10 stycznia 2024 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w P., na podstawie art. 32, art. 42 ust. 1, ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 171 ze zm.) w związku z § 1 ust. 1-4 oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z 6 grudnia 2001 r.", z dniem 11 stycznia 2024 r. mianował sierż. szt. M.F. - przywróconego z mocy prawa do służby w Policji na stanowisko równorzędne referenta Zespołu Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji w 3 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,031 kwoty bazowej wynoszącej 1740,64 zł z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3540 zł, z dodatkiem służbowym przyznanym na czas nieokreślony w kwocie 248 zł miesięcznie. Za okres pozostawiania poza służbą przyznano policjantowi świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy. Na dzień 11 stycznia 2024 r. do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego zaliczono 16 lat, 6 miesięcy, 11 dni i ustalono 16 % wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Organ I instancji nadał wydanemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z treścią art. 108 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż w związku z wyrokiem z 31 stycznia 2023 r. sygn. akt III OSK 7717/21 Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2289/20 zaistniały przesłanki do przywrócenia sierż. szt. M.F. do służby w Policji na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Komendant Miejski Policji w P. podkreślił, iż funkcjonariusz w ustawowym terminie zgłosił gotowość do podjęcia służby, co zobligowało organ do ustalenia, czy sierż. szt. M.F. nadal spełnia warunki do pełnienia służby w Policji. Wobec stwierdzenia, że policjant spełnia te warunki uzasadnionym jest mianowanie sierż. szt. M.F. na stanowisko równorzędne referenta Zespołu Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji.
M.F. złożył odwołanie od wyżej wskazanego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w P., wnosząc o jego uchylenie w części dotyczącej przyznania świadczenia pieniężnego przysługującego policjantowi przywróconemu do służby w Policji w zbyt niskiej wysokości, tj. wyłącznie za okres 6 miesięcy, nieprzyznania uposażenia za okres od dnia zgłoszenia gotowości do służby do dnia jej podjęcia, nieuwzględnienia w wysłudze lat okresu od dnia przywrócenia do służby, a także zaniechania awansowania na wyższy stopień i do wyższej grupy zaszeregowania. Jednocześnie policjant wniósł o zobowiązanie Łódzkiej Rejonowej Komisji Lekarskiej do złożenia dokumentacji dotyczącej skierowania go na badania.
Powołanym na wstępie rozkazem personalnym Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania M.F., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II wskazał, iż podstawę materialnoprawną przywrócenia sierż. szt. M.F. do służby w Policji stanowi art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Istotny dla przywrócenia policjanta do służby jest fakt funkcjonowania w obrocie prawnym prawomocnego bądź ostatecznego rozstrzygnięcia, które uchyla lub stwierdza nieważność ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze służby. Reaktywowany stosunek służbowy, aby mógł mieć charakter definitywny wymaga spełnienia dodatkowych warunków określonych w art. 42 ust. 2 i ust. 3 ustawy o Policji, tj. policjant zwolniony, w ciągu siedmiu dni od przywrócenia do służby, powinien zgłosić gotowość niezwłocznego jej podjęcia. Wymóg zgłoszenia gotowości policjanta do niezwłocznego podjęcia służby wynika również z art. 28 ust. 1 ustawy o Policji, który wskazuje, że stosunek służbowy policjanta powstaje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby.
Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wyjaśnił następnie, że przełożony w sprawach osobowych, po przywróceniu do służby i kolejno, złożonym w terminie zgłoszeniu gotowości pełnienia służby przez policjanta, jest upoważniony do zbadania, czy nie zachodzą okoliczności uniemożliwiające dopuszczenie policjanta do służby. Dla określenia, czy policjant nadal spełnia warunki do pełnienia służby niezbędne jest m.in. skierowanie go na badania lekarskie w celu oceny zdolności fizycznych i psychicznych, a także przeprowadzenie postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Konsekwencją przywrócenia policjanta do służby jest m. in. nabycie przez niego prawa do świadczenia pieniężnego za okres pozostawiania poza służbą. Powyższe świadczenie pieniężne jest równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby i przysługuje za okres nie więcej niż sześciu miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc. Konstrukcja przepisu art. 42 ust. 5 ustawy o Policji wskazuje, że ustawodawca gwarantuje policjantowi prawo do świadczenia, natomiast wysokość tego świadczenia pozostawia uznaniu organu, ograniczając je do minimum i maksimum.
Odnosząc się do pierwszego zarzutu sformułowanego w treści odwołania, tj. nieprzyznania świadczenia pieniężnego w wyższej wysokości, organ II instancji wskazał, że literalna analiza treści art. 42 ust. 5 ustawy o Policji w sposób jednoznaczny przesądza wymiar przysługującego policjantowi świadczenia pieniężnego i nie może ono zostać przyznane za okres dłuższy niż sześć miesięcy, ale również za okres krótszy niż jeden miesiąc. Komendant Miejski Policji w P. rozkazem personalnym z 10 stycznia 2024 r. nr [...] przyznał sierż. szt. M.F. za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby, za okres sześciu miesięcy. Organ I instancji przyznał zatem świadczenie pieniężne w maksymalnej wysokości przewidzianej przepisami prawa, gdyż uznał, że taka wysokość świadczenia pieniężnego w przypadku sierż. szt. M.F. będzie stanowić adekwatną rekompensatę za zwolnienie ze służby w Policji. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi podzielił stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w P. w zakresie wysokości przyznanego świadczenia pieniężnego, uznając, że wysokość przedmiotowego świadczenia mieści się w granicach zakreślonych w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji.
W zakresie drugiego zarzutu odwołania, tj. kwestii nieprzyznania stronie uposażenia za okres od dnia zgłoszenia się do służby do dnia jej podjęcia, organ II instancji powołał się na wyrok NSA z 3 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1495/15, w którym wskazano, że z analizy treści art. 42 ust. 2 ustawy o Policji wynika, iż ustawodawca rozróżnił kwestie: przywrócenia do służby w Policji, zgłoszenia gotowości podjęcia służby, dopuszczenia do służby oraz podjęcia służby, łącząc z nimi różne konsekwencje prawne. W przedmiotowej sprawie, uchylenie decyzji o zwolnieniu sierż. szt. M.F. ze służby w Policji stało się podstawą do przywrócenia go do służby z dniem 31 stycznia 2023 r., tj. z dniem uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2289/20 z 20 sierpnia 2021 r., po oddaleniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Czyniąc zadość wymaganiom określonym w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, sierż. szt. M.F. w ustawowym terminie zgłosił gotowość do podjęcia służby, po przywróceniu go do służby w Policji. Stosownie do art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, przywrócenie do służby z mocy prawa obliguje organ do ustalenia, czy policjant może być dopuszczony do służby. Mając na względzie powyższy przepis Komendant Miejski Policji w P. 3 kwietnia 2023 r. zwrócił się do pełnomocnika do spraw ochrony informacji niejawnych Komendy Miejskiej Policji w P. o ustalenie, czy sierż. szt. M.F. daje rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Ponadto Komendant Miejski Policji w P. skierował policjanta do Łódzkiej Rejonowej Komisji Lekarskiej, celem ustalenia jego stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Przełożony właściwy w sprawach osobowych, aby mianować policjanta na stanowisko służbowe, musi dysponować orzeczeniem komisji lekarskiej, stwierdzającym zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby na danym stanowisku, zwłaszcza jeśli, tak jak w przypadku sierż. szt. M.F., okres pozostawania poza służbą wynosił ponad dwa lata. Komendant Miejski Policji w P. dopiero po pozytywnym ustaleniu stanu zdrowia mógł przystąpić do mianowania odwołującego na równorzędne stanowisko służbowe, co uczynił niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia Łódzkiej Rejonowej Komisji Lekarskiej, wydając rozkaz personalny nr [...] z 10 stycznia 2024r.
Dalej Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi zauważył, że stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy o Policji prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, natomiast zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy prawo do uposażenia policjanta przywróconego do służby powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Powyższe dwa przepisy uzależniają zatem prawo do uposażenia policjanta przywróconego do służby nie tylko od mianowania na stanowisko służbowe, ale także od dopuszczenia do służby i faktycznego podjęcia tej służby przez funkcjonariusza. Sierż. szt. M.F. rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w P. z 10 stycznia 2024 r. nr [...] został mianowany 11 stycznia 2024 r. na stanowisko referenta Zespołu Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji, a tym samym od 11 stycznia 2024 r. mógł realnie wykonywać zadania służbowe i od tego dnia powstało jego prawo do uposażenia. W przedmiotowej sprawie komisja lekarska prowadziła własne, odrębne od tego, które prowadził Komendant Miejski Policji w P. postępowanie, zatem nie można uznać, że niemożność podjęcia służby była nieuzasadniona.
Organ odwoławczy nadmienił również, że w sytuacji przywrócenia do służby tylko okres 6 miesięcy, za który Komendant Miejski Policji w P. przyznał sierż. szt. M.F. świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, wlicza się do okresu służby uwzględnionego przy ustalaniu okresu, od którego zależą wskazane w tym przepisie uprawnienia, natomiast okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia pieniężnego, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Nadto zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. W ocenie organu odwoławczego obecnie obowiązujące przepisy prawa zapewniają funkcjonariuszowi Policji przywróconemu do służby rekompensatę pieniężną za okres maksymalnie sześciu miesięcy i tylko ten okres zostaje wliczony policjantowi do wysługi lat, zatem Komendant Miejski Policji w P. na 11 stycznia 2024 r. dokonał prawidłowego zaliczenia 16 lat 6 miesięcy i 11 dni do wysługi lat, od którego uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego M.F.
Następnie Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi zwrócił uwagę, że M.F. zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji został przywrócony do służby na stanowisko równorzędne 31 stycznia 2023 r. Legalna definicja pojęcia "równorzędne stanowisko służbowe" określona została w art. 38a ustawy o Policji. Równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Strona w dniu zwolnienia ze służby w Policji, tj. 30 września 2020 r. zajmowała stanowisko referenta Zespołu Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w P., zaszeregowanej w 3 grupie uposażenia zasadniczego, ze stopniem etatowym sierżant sztabowy. Sierż. szt. M.F. został mianowany na to samo stanowisko, jakie zajmował przed zwolnieniem ze służby w Policji, co było podyktowane trudną sytuacją kadrową w Zespole Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w P... Zdaniem organu odwoławczego zatem rozstrzygnięcie Komendanta Miejskiego Policji w P. zawarte w rozkazie personalnym z 10 stycznia 2024 r. nr [...] dotyczące mianowania sierż. szt. M.F. na stanowisko referenta Zespołu Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w P. było prawidłowe.
W odniesieniu do zarzutu zaniechania awansowania na wyższy stopień i do wyższej grupy zaszeregowania organ II instancji wskazał, iż mianowanie na stopień policyjny nie następuje w formie decyzji administracyjnej, zatem nie należy do kategorii spraw, co do których istnieje możliwość odwołania do wyższego przełożonego, a w konsekwencji nie przysługuje również sądowa ochrona w tym zakresie. Mianowanie na stopień policyjny następuje na wniosek bezpośredniego przełożonego, składany do przełożonego właściwego do mianowania na stopień policyjny za pośrednictwem komórki organizacyjnej Policji właściwej w sprawach osobowych (art. 48 ust. 4 ustawy o Policji), jeśli nie zaistnieją przesłanki negatywne określone w art. 48 ust. 5 ustawy o Policji. Nadto w niniejszej sprawie, jak słusznie zauważył Komendant Miejski Policji w P., sierż. szt. M.F. nie spełnia wymogów formalnych do mianowania na wyższy stopień, w tym przypadku stopień młodszego aspiranta Policji, gdyż nie spełnia warunków określonych w art. 49 ust. 2 ustawy o Policji, a mianowicie nie posiada wymaganych kwalifikacji zawodowych aspiranckich, a także nie został mianowany na stanowisko służbowe, dla którego określono policyjny stopień etatowy w korpusie aspirantów.
Dalej Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wskazał, że kwestię zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz uzyskiwania wyższych grup zaszeregowania regulują przepisy rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r., zmienione rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2022 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 580), dalej: "rozporządzenie z 4 marca 2022 r.". Zmiany wprowadzone rozporządzeniem z 4 marca 2022 r. w § 2b ust. 1 przewidują, że uzyskanie przez policjanta wyższej grupy zaszeregowana co do zasady uzależnione jest od upływu 4 lat służby na tym samym stanowisku służbowym, przy czym do tego okresu nie jest wliczany okres sprzed 1 stycznia 2022 r. (§ 14 rozporządzenia z 4 marca 2022 r.). Zgodnie z § 3 rozporządzenia z 4 marca 2022 r. policjant pełniący w dniu 1 stycznia 2022 r. służbę na stanowisku służbowym zaszeregowanym do grupy 3 albo pozostający w tym dniu w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych po zwolnieniu z takiego stanowiska uzyskuje z tym dniem 4 grupę zaszeregowania. Sierż. szt. M.F. został przywrócony do służby z mocy prawa 31 stycznia 2023 r., zatem w wymaganym do zaszeregowania do wyższej grupy dniu, tj.1 stycznia 2022 r. nie pełnił służby w Policji, a więc przepisy rozporządzenia z 4 marca 2022 r. nie mają w tym przypadku zastosowania. 4-letni okres służby do uzyskania wyższej grupy zaszeregowania w trybie § 2b ust. 1 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. przez sierż. szt. M.F. należy liczyć od dnia przywrócenia do służby, tj. od 31 stycznia 2023 r.
Organ II instancji wskazał ponadto, że nie uwzględnił żądania zawartego w odwołaniu dotyczącego zobowiązania Łódzkiej Rejonowej Komisji Lekarskiej do złożenia dokumentacji dotyczącej sierż. szt. M.F. W tym zakresie ponownie podkreślił, że komisja lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jest oddzielnym organem, który w ramach swoich kompetencji prowadzi w pełni autonomiczne postępowanie, które kończy się wydaniem decyzji - w tym przypadku orzeczenia komisji lekarskiej. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się kompletna dokumentacja i korespondencja prowadzona między Komendantem Miejskim Policji w P. a Łódzką Rejonową Komisją Lekarską.
M.F., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 19 marca 2024 r. nr [...]. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:
1) art. 42 ust. 1, ust.2, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 w zw. z art. 99 ustawy o Policji, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie przysługuje skarżącemu uposażenie od dnia zgłoszenia gotowości do podjęcia służby, mimo że nie został dopuszczony do jej wykonywania z przyczyn leżących po stronie organu, przez niego niezawinionych, obiektywnie usprawiedliwionych, a wobec tego uzasadniających przyznanie mu prawa do świadczenia w postaci uposażenia od dnia zgłoszenia gotowości do jej podjęcia, oraz niezaliczenia tego okresu do wysługi lat, a przyznanie świadczenia pieniężnego tylko za 6 miesięcy i zaliczenie do wysługi lat, od której zależą uprawnienia funkcjonariusza, jedynie tego 6 - miesięcznego okresu;
2) art. 52, art. 57 i art. 101 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie skarżącemu nie przysługuje awans na wyższy stopień i do wyższej grupy zaszeregowania;
3) art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 i art.107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania ustaleń i zgromadzenia materiału dowodowego co do przyczyn, dla których orzeczenie Komisji Lekarskiej o zdolności skarżącego do służby zostało wydane po upływie blisko roku od zgłoszenia się skarżącego do służby w trybie art. 42 ust. 2 ustawy o Policji i ponad pół roku od wystawienia skierowania na Komisję, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w kontekście art. 42 ust. 4 ustawy o Policji i badania przyczyn, dla których służba nie była ostatecznie niezwłocznie podjęta a rozkaz personalny o mianowaniu na stanowisko służbowe skarżącego został wydany dopiero 10 stycznia 2024 r. po upływie ponad 11 miesięcy od zgłoszenia przez skarżącego gotowości do podjęcia służby.
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym rozkazie personalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozstrzygnięcie organu podlega uchyleniu wyłącznie wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność rozstrzygnięcia w całości lub w części ( art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) albo stwierdza wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Badając legalność zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 19 marca 2024 r., sąd nie stwierdził naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie tego rozstrzygnięcia.
Postępowaniem sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie objęty był rozkaz personalny, który przywróconego z mocy prawa do służby w Policji sierż. szt. M.F. mianował na stanowisko równorzędne referenta Zespołu Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji określając grupę i wysokość uposażenia wraz dodatkiem służbowym, przyznał policjantowi świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy oraz ustalił wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe, w związku z przywróceniem do służby.
Podstawę materialnoprawną kontrolowanego w niniejszej sprawie rozkazu personalnego stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W świetle powołanego przepisu zasadnicze znaczenie dla przywrócenia policjanta do służby ma fakt funkcjonowania w obrocie prawnym prawomocnego bądź ostatecznego rozstrzygnięcia, które uchyla lub stwierdza nieważność ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze służby. Reaktywacja stosunku służbowego następuje z mocy prawa, w przypadku wydania wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność decyzji o zwolnieniu ze służby - z datą prawomocności tego wyroku (por. wyroki NSA: z 22 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 1027/23 i z 10 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 1409/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").
Następnie należy zauważyć, że jakkolwiek samo reaktywowanie stosunku służbowego w następstwie sytuacji opisanej w art. 42 ust. 1 ustawy o Policji nie wymaga żadnej aktywności ze strony przywróconego do służby policjanta, to jednak dalsze istnienie takiego stosunku zależy od podjęcia przez niego określonych działań w ściśle wyznaczonym przez ustawodawcę terminie. Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji policjant zobowiązany jest do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby, a przy tym oświadczenie takie musi bezwzględnie złożyć w terminie 7 dni od przywrócenia do służby. Niedopełnienie powyższego wymogu skutkuje rozwiązaniem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 3 ww. ustawy.
W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy skarżący został zwolniony z dniem 31 lipca 2020 r. ze służby w Policji rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 7 lipca 2020 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym z 10 września 2020 r. nr 3313 Komendant Główny Policji uchylił ww. rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalając nową datę zwolnienia ze służby w Policji na 30 września 2020 r., w pozostałej części utrzymując zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W dniu 20 sierpnia 2021 r. został wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 2289/20 uchylający ww. rozkazy personalne. Wskazany wyrok uprawomocnił się z dniem wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku sygn. akt III OSK 7717/21 oddalającego skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku sądu I instancji, tj. 31 stycznia 2023 r. Powyższe, zgodnie z treścią art. 42 ust. 1 ustawy o Policji stanowiło podstawę do przywrócenia M.F. do służby w Policji. Podaniem z 6 lutego 2023 r. policjant zgłosił gotowość do podjęcia służby. Przedmiotowe zgłoszenie wpłynęło do organu w ustawowym terminie 7 dni od przywrócenia do służby. Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie, w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości, wynika z załączonych akt administracyjnych i nie jest sporny.
Zgodnie z treścią art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. W świetle powołanego przepisu przywrócenie do służby z mocy prawa obliguje organ do ustalenia, czy policjant może być dopuszczony do służby.
Z treści art. 42 ustawy o Policji wynika, że ustawodawca rozróżnia pojęcia przywrócenia do służby w Policji, zgłoszenia gotowości podjęcia służby, dopuszczenia do służby oraz podjęcia służby, łącząc z nimi różne konsekwencje prawne. Przywrócenie do służby reaktywuje stosunek służbowy, ale nie jest równoznaczne z dopuszczeniem do służby i jej podjęciem. Dopuszczenie do służby - w przypadku skutecznego zgłoszenia gotowości podjęcia służby - decyduje o możliwości wykonywania czynności służbowych przydzielonych policjantowi na danym stanowisku służbowym i nastąpiło z dniem mianowania skarżącego na wskazane w rozkazie stanowisko tj. 11 stycznia 2024 r. Prawo do uposażenia, zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji powstaje dopiero z dniem podjęcia służby, a nie z dniem przywrócenia do służby, natomiast za okres pozostawania poza służbą policjantowi przywróconemu do służby przysługuje świadczenie pieniężne uregulowane odrębnie w art. 42 ust. 5 ustawy.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ był zobligowany i podjął niezbędne czynności zmierzające do ustalenia, czy M.F. po przywróceniu do służby może być do niej dopuszczony. W tym celu w pierwszym rzędzie zwrócił się do pełnomocnika do spraw ochrony informacji niejawnych Komendy Miejskiej Policji w P. o ustalenie, czy przywrócony do służby daje rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Ponadto Komendant Miejski Policji w P. skierował policjanta do Łódzkiej Rejonowej Komisji Lekarskiej, celem ustalenia jego stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby.
Konsekwencją pozytywnych ustaleń w powyższym zakresie było wydanie przez organ I instancji rozkazu personalnego o mianowaniu sierż. szt. M.F. na stanowisko równorzędne referenta Zespołu Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji w 3 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,031 kwoty bazowej wynoszącej 1740,64 zł z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3540 zł, z dodatkiem służbowym przyznanym na czas nieokreślony w kwocie 248 zł miesięcznie. Za okres pozostawiania poza służbą przyznano policjantowi świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy. Do wysługi lat zaliczono 16 lat, 6 miesięcy, 11 dni i ustalono 16 % wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, doliczając do niej 6 miesięczny okres za który przyznano świadczenie pieniężne. Zaskarżonym w niniejszej sprawie rozkazem personalnym z 19 marca 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu I instancji.
Skarżący nie zgadza się z powyższym rozstrzygnięciem, kwestionując przyznanie świadczenia pieniężnego w zbyt niskiej wysokości, tj. wyłącznie za okres 6 miesięcy, nieprzyznanie uposażenia za okres od dnia zgłoszenia gotowości do służby do dnia jej podjęcia, nieuwzględnienie w wysłudze lat okresu od dnia przywrócenia do służby, a także zaniechanie awansowania na wyższy stopień i do wyższej grupy zaszeregowania.
Podstawę materialnoprawną przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą stanowi art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Zgodnie z powołanym przepisem policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3.
Wskazana regulacja gwarantuje funkcjonariuszowi przywróconemu do służby świadczenie równe w swej podstawie uposażeniu, jakie otrzymywał na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem ze służby, przy czym chodzi tu o miesięczne uposażenie funkcjonariusza, jakie przysługiwało mu na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem ze służby, mnożone przez liczbę miesięcy, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Przyznanie świadczenia pieniężnego za okres pozostawania policjanta poza służbą następuje w formie decyzji administracyjnej, z której w sposób niebudzący wątpliwości powinno wynikać, że organ przyznaje powyższe świadczenie za okres pozostawiania poza służbą oraz w jakim wymiarze tj. za ile miesięcy je przyznaje. Konstrukcja przepisu art. 42 ust. 5 ustawy o Policji wskazuje, że w przypadku przywrócenia do służby ustawodawca gwarantuje funkcjonariuszowi prawo do świadczenia, natomiast wysokość tego świadczenia pozostawia uznaniu organu, określając jedynie jego minimum i maksimum. Celem tego świadczenia jest przynajmniej częściowe zrekompensowanie przywróconemu do służby policjantowi ujemnych następstw spowodowanych niezasadnym, albo też wadliwym zwolnieniem ze służby w Policji, a przede wszystkim zrekompensowanie policjantowi utraty uposażenia w okresie pozostawania poza służbą - od zwolnienia ze służby do przywrócenia go do służby. Przyjęta przez ustawodawcę konstrukcja prawna, o której mowa, nie ma więc charakteru nieograniczonego. Instytucja ta mimo, iż stanowi formę pewnej rehabilitacji dla policjanta za niezasadne zwolnienie go ze służby, nie uwzględnia wyłącznie jego interesu, ale także interes społeczny, wprowadzając ograniczenie wysokości świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą do wysokości 6 miesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby. Kategoryczne brzmienie przepisu nie daje możliwości przyznania tego świadczenia w wyżej wysokości.
W niniejszej sprawie organ przyznał funkcjonariuszowi przywróconemu do służby świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby, za okres 6 miesięcy. Skoro świadczenie pieniężne przyznane zostało skarżącemu w maksymalnej wysokości, przewidzianej w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, zarzut naruszenia art. 42 ust 5 ustawy o Policji przez nieprzyznanie świadczenia w wyższej wysokości nie może być uznany za uzasadniony. W ocenie sądu rozstrzygnięcie w tym zakresie nie nosi cech dowolności, bowiem mieści się w granicach przewidzianych ww. przepisem prawa i zostało uzasadnione okolicznościami faktycznymi sprawy. Ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków w zakresie możliwości przyznania wyższego świadczenia. Podnoszony w skardze zbyt długi czas trwania procedury przywracania do służby w Policji nie ma wpływu na wysokość świadczenia pieniężnego przyznanego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji.
Następnie odnieść się należy do zarzutu nieprzyznania uposażenia za okres od dnia zgłoszenia gotowości do służby do dnia jej podjęcia. Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, natomiast zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy prawo do uposażenia policjanta przywróconego do służby powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Powołane przepisy uzależniają prawo do uposażenia policjanta przywróconego do służby nie tylko od mianowania na stanowisko służbowe, ale także od dopuszczenia do służby i faktycznego podjęcia tej służby. Podjęcie służby w rozumieniu art. 42 ust. 4 ustawy o Policji oznacza faktyczne wykonywanie zadań funkcjonariusza Policji w ramach istniejącego stosunku służbowego. Prawo do uposażenia winno wiązać się z pozostawaniem w gotowości do pełnienia służby, przy czym chodzi o gotowość rozumianą jako nie tylko subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywną możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza. Uposażenie nie jest, co do zasady, świadczeniem wynikającym z samego tylko pozostawania przez policjanta w stosunku prawnym, lecz zostało powiązane z realnym wykonywaniem przez niego zadań służbowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 389/16, LEX nr 1069580).
W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący zgłosił gotowość do podjęcia służby 6 lutego 2023 r., natomiast rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w P. z 10 stycznia 2024 r. nr [...] został mianowany z dniem 11 stycznia 2024 r. na stanowisko referenta Zespołu Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji. Wobec powyższego od 11 stycznia 2024 r. M.F. mógł faktycznie wykonywać zadania służbowe i dopiero od tego dnia powstało jego prawo do uposażenia.
Zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 42 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 w zw. z art. 99 ustawy przez błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje uposażenie od dnia zgłoszenia gotowości do podjęcia służby, mimo że nie został dopuszczony do jej wykonywania z przyczyn leżących po stronie organu, przez niego niezawinionych, nie jest zasadny.
Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby, o których mowa w art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. W przepisie tym mowa przypadkach, kiedy policjant po zgłoszeniu do służby (a nie gotowości do podjęcia służby) faktycznie nie może podjąć obowiązków służbowych z przyczyn istniejących po zgłoszeniu do służby, które go usprawiedliwiają (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1495/15, LEX nr 2241905). Prawo skarżącego do uposażenia powstało od dnia 11 stycznia 2024 r. tj. od podjęcia przez niego służby na stanowisku, na które został mianowany. Organ nie miał żadnych podstaw faktycznych i prawnych do przyznania skarżącemu wynagrodzenia za wcześniejszy okres.
Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie Komendant Miejski Policji w P. miał obowiązek ustalić czy nie zaistniały okoliczności uniemożliwiające dopuszczenie policjanta do służby. W celu poczynienia ustaleń w powyższym zakresie organ prawidłowo zwrócił się do pełnomocnika do spraw ochrony informacji niejawnych Komendy Miejskiej Policji w P. o ustalenie, czy M.F. daje rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Pismem z 28 kwietnia 2023 r. pełnomocnik do spraw ochrony informacji niejawnych KMP w P. poinformował, iż M.F. posiada poświadczenie bezpieczeństwa nr [...]. Ponadto 3 kwietnia 2023 r. Komendant Miejski Policji w P. skierował policjanta do Łódzkiej Rejonowej Komisji Lekarskiej, celem ustalenia jego stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Orzeczeniem Łódzkiej Rejonowej Komisji Lekarskiej z 29 listopada 2023 r. M.F. został uznany za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem - zdolny do pełnienia służby w warunkach służby opisanych w piśmie z 12 października 2023 r., kat. B. Przedmiotowe orzeczenie wpłynęło do Komendy Miejskiej Policji w P. 14 grudnia 2023 r. Dopiero po uzyskaniu powyższego orzeczenia, wydawanego przez niezależny od Komendanta Miejskiego Policji organ, mógł być wydany przedmiotowy rozkaz.
Niezasadny w związku z tym jest sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 i art.107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania ustaleń i zgromadzenia materiału dowodowego co do przyczyn, dla których orzeczenie komisji lekarskiej o zdolności skarżącego do służby zostało wydane po upływie blisko roku od zgłoszenia się skarżącego do służby i ponad pół roku od wystawienia skierowania na komisję. W ocenie sądu w niniejszej sprawie postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanego rozkazu personalnego przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 k.p.a. Organy prawidłowo prowadziły czynności związane z przywróceniem policjanta do służby. Przed wydaniem rozstrzygnięcia wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie niezbędnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Dokonana przez organy ocena okoliczności sprawy jest prawidłowa i logiczna. Ocena ta została przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Przełożony właściwy w sprawach osobowych, aby mianować policjanta na stanowisko służbowe, musi dysponować orzeczeniem odpowiedniej komisji lekarskiej, stwierdzającym zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby na danym stanowisku, co dotyczy także sytuacji, gdy policjant jest przywracany do służby, po znacznym okresie jej nieświadczenia. Istotne jest tu także skontrolowanie, czy policjant w ogóle jest zdolny do pełnienia tej służby (art. 40 ustawy o Policji). Organy Policji są związane orzeczeniami komisji lekarskich. Dopiero zatem po ustaleniu braku przeciwskazań zdrowotnych do pełnienia przez skarżącego służby przełożony właściwy w sprawach osobowych mógł mianować policjanta na określone stanowisko, co uczynił 10 stycznia 2024 r. po otrzymaniu 14 grudnia 2023 r. orzeczenia lekarskiego Łódzkiej Rejonowej Komisji Lekarskiej z 29 listopada 2023 r. stwierdzającego zdolność skarżącego do służby oraz orzeczenia lekarskiego Poradni Badań Profilaktycznych SP ZOZ MSWiA w Łodzi z 9 stycznia 2024 r. stwierdzającego, że M.F. może zostać dopuszczony do pełnienia służby na stanowisku referenta Zespołu Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji. Podkreślić przy tym należy, że komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ustalając stan zdrowia oraz zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do służby policjanta, prowadzą w tym zakresie własne, w pełni autonomiczne postępowanie. Komisje, o których mowa, są odrębnymi organami działającymi w zakresie określonym przepisami prawa, w związku z czym organy Policji nie mogą wkraczać w strefę ich kompetencji. Organ prowadzący postępowanie w sprawie przywrócenia policjanta do służby nie ma wpływu na czas trwania postępowania przed komisją lekarską. Organ Policji nie był również uprawniony do badania przyczyn, dla których orzeczenie komisji lekarskiej o zdolności skarżącego do służby zostało wydane dopiero 29 listopada 2023 r.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 42 ust. 6 ustawy o Policji. Organ słusznie zaliczył do wysługi lat tylko okres, za który skarżący otrzymał świadczenie pieniężne równe uposażeniu na zajmowanym przed zwolnieniem stanowisku. Fakt zgłoszenia przez skarżącego gotowości do podjęcia służby podaniem z 6 lutego 2023 r. nie oznacza, że cały okres od tej daty do 11 stycznia 2024 r., kiedy skarżący podjął służbę w następnie mianowania na określone stanowisko, może być wliczony do wysługi lat. Art. 42 ust. 6 ustawy o Policji określa bowiem, że okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone m.in. w art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, tj. do posiadanej wysługi lat. Natomiast okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Z powyższą regulacją koreluje § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z 6 grudnia 2001 r.", który stanowi, że do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. W zaskarżonym rozkazie personalnym prawidłowo zatem do wysługi lat, obok okresów, które nie są przez skarżącego kwestionowane, zaliczono także okres 6 miesięcy, za które skarżący otrzymał świadczenie pieniężne w związku z pozostawaniem poza służbą.
Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 52, art. 57 i art. 101 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie skarżącemu nie przysługuje awans na wyższy stopień i do wyższej grupy zaszeregowania. M.F. zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji został przywrócony do służby na stanowisko równorzędne z dniem 31 stycznia 2023 r., tj. z dniem uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2289/20 uchylającego rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 10 września 2020 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 7 lipca 2020 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Stosownie do art. 38a ustawy o Policji równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne nie musi oznaczać przywrócenia do służby na to samo stanowisko, jakie policjant zajmował przed zwolnieniem ze służby. Skarżący w dniu zwolnienia ze służby w Policji tj. 30 września 2020 r. zajmował stanowisko referenta Zespołu Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w P., zaszeregowanej w 3 grupie uposażenia zasadniczego, ze stopniem etatowym sierżant sztabowy. Rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego w P. z 10 stycznia 2024 r. nr [...] został mianowany na to samo stanowisko, jakie zajmował przed zwolnieniem ze służby. Rozstrzygnięcie dotyczące mianowania sierż. szt. M.F. na stanowisko referenta Zespołu Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w P. odpowiada zatem przepisom prawa i nie było przedmiotem odwołania.
Organ prawidłowo wyjaśnił także, że mianowanie na stopień policyjny następuje na wniosek bezpośredniego przełożonego, składany do przełożonego właściwego do mianowania na stopień policyjny za pośrednictwem komórki organizacyjnej Policji właściwej w sprawach osobowych (art. 48 ust. 4 ustawy o Policji), jeśli nie zaistnieją przesłanki negatywne określone w art. 48 ust. 5 ustawy o Policji. W gestii przełożonego służbowego policjanta leży ocena spełniania warunków do mianowania na wyższy stopień policyjny oraz inicjatywa w zakresie wystosowania w tym zakresie odpowiedniego wniosku. Należy podkreślić, że pozostawienie przełożonym funkcjonariusza prawa decydowania o powołaniu na określone stanowisko służbowe, czy też awansie na wyższy stopień służbowy jest przejawem podległości służbowej funkcjonariusza. Tego rodzaju sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania jednostek i służb, o których mowa w art. 5 pkt 2 p.p.s.a. Rozstrzygnięcia wydawane w powyższym zakresie wyłączone są zatem spod kognicji sądów administracyjnych. Rozstrzygnięcia w tym zakresie zaskarżony rozkaz nie zawiera.
Prawidłowo także wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, że kwestię zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz uzyskiwania wyższych grup zaszeregowania regulują przepisy rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r., zmienione rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 4 marca 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 580). W § 2b ust. 1 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. określono, że uzyskanie przez policjanta wyższej grupy zaszeregowana, uzależnione jest od upływu 4 lat służby na tym samym stanowisku służbowym, przy czym do tego okresu nie jest wliczany okres sprzed dnia 1 stycznia 2022 r. (§ 14 rozporządzenia z 4 marca 2022 r.). Stosownie do § 3 rozporządzenia z 4 marca 2022 r., policjant pełniący w dniu 1 stycznia 2022 r. służbę na stanowisku służbowym zaszeregowanym do grupy 3 albo pozostający w tym dniu w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych po zwolnieniu z takiego stanowiska uzyskuje z tym dniem 4 grupę zaszeregowania. Skarżący 30 września 2020 r. został zwolniony ze stanowiska referenta Zespołu Pomieszczenie dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w P. w 3 grupie zaszeregowania, a następnie został przywrócony do służby z mocy prawa w dniu 31 stycznia 2023 r. W rezultacie w wymaganym do zaszeregowania do wyższej grupy dniu - 1 stycznia 2022 r. nie pełnił służby w Policji. Przepis § 3 rozporządzenia z 4 marca 2022 r. nie miał więc w tym przypadku zastosowania. Jak słusznie zauważył organ 4-letni okres służby do uzyskania wyższej grupy zaszeregowania w trybie § 2b ust. 1 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. przez M.F. należy liczyć od dnia przywrócenia do służby, tj. od 31 stycznia 2023 r. Niewątpliwe na dzień wydania kontrolowanego rozkazu personalnego okres ten nie upłynął, co oznacza, że skarżącemu nie przysługiwało uprawnienie do przyznania wyżej grupy zaszeregowania.
Mając powyższe na uwadze, sąd nie podzielił zarzutów skargi oraz nie stwierdził naruszeń prawa materialnego i naruszeń przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
d.j.