IV SA/PO 286/24

IV SA/Po 286/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak /przewodniczący sprawozdawca/
Józef Maleszewski
Monika Świerczak
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk – Marciniak (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody z dnia 15 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę w całości
Uzasadnienie
R. S. w dniu 21 lutego 2024 r. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. wniosek o dokonanie rejestracji jako osoby bezrobotnej.
Starosta P. decyzją z 21 lutego 2024 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z poźn. zm., dalej jako u.p.z.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775), uznał R. S. za osobę bezrobotną (z dniem rejestracji w PUP) i odmówił mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Uzasadniając odmowę przyznania prawa do zasiłku podał, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.p.z., przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni lub wnioskodawca nie osiągnął przez w/w okres wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.
R. S. złożył do Wojewody odwołanie od powyższej decyzji. Odwołujący zarzucił brak dostatecznego zapoznania się przez organ ze stanem faktycznym sprawy, w szczególności z faktem, że w okresie od 8.08.2022r. do 1.11.2022r. przebywał na świadczeniu rehabilitacyjnym, następnie w dniu 23.09.2022r. złożył w ZUS wniosek o przyznanie renty z powodu niezdolności do pracy, który został rozpatrzony negatywnie. Złożył odwołanie do Sądu Okręgowego w P., który wyrokiem z dnia [...]. sygn. akt [...] odwołanie oddalił. Nadto odwołujący wskazał, że w związku z oczekiwaniem na wyrok Sądu w sprawie przyznania renty, niemożliwe było zarejestrowanie w PUP, wobec czego termin na złożenie wniosku podlegał zawieszeniu. Ponadto odwołujący wskazał, że ma 41 letni staż pracy i jest w trudnej sytuacji finansowej.
Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda decyzją z 15 marca 2024r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.p.z., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji odwołał się do art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.p.z., dotyczącego warunków nabycia prawa do zasiłku, § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 607). Wojewoda stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że odwołujący na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w Urzędzie Pracy w dniu 21.02.2024r. tj.od dnia 20.08.2022r. do dnia 20.02.2024r., nie udokumentował 365 dni okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, co oznacza że prawo do zasiłku nie może zostać przyznane. Organ odwoławczy podał, że do wskazanego okresu, czyli okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono okres pobierania przez stronę świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 20.08.2022r. do dnia 1.11.2022r. tj. 74 dni. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z., do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okres pobierania świadczenia, jeżeli podstawę wymiaru tego świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy nie było konieczności ustalenia czy podstawę wymiaru tego świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, ponieważ doliczenie okresu 74 dni nie miałoby wpływu na wynik sprawy. Nadto organ wskazał, że odwołujący nie spełnił warunków opisanych w art.71 ustawy o promocji zatrudnienia.
Skargę na powyższą decyzję wniósł R. S. i zarzucił organowi nieuzasadnione przyjęcie, że nie spełnia warunków do uzyskania świadczenia dla osoby bezrobotnej, o których mowa w art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.p.z. oraz brak wzięcia przez organ pod uwagę, że w okresie od dnia 8.08.2022 r. do dnia 1.11.2022 r. przebywał na świadczeniu rehabilitacyjnym, następnie w dniu 23.09.2022 r. złożył w ZUS wniosek o przyznanie renty z powodu niezdolności do pracy, który został rozpatrzony negatywnie. Natomiast w dniu [...] r. zapadł wyrok Sądu (sygnatura akt: [...]) oddalający odwołanie. Skarżący wskazał, że w związku z oczekiwaniem na orzeczenie sądowe w sprawie przyznanie renty, niemożliwe było zarejestrowanie w PUP, bowiem został poinformowany przez PUP, że wniosek ma złożyć gdy sprawa o rentę zostanie zakończona.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z poźn. zm., dalej jako u.p.z.) o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłki przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:
1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz
2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:
a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.
Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego i macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.
Zatem w świetle art. 71 ust. 1 u.p.z., warunkiem uzyskania prawa do zasiłku przez osobę posiadającą status bezrobotnego jest legitymowanie się odpowiednim "stażem", czyli okresem pewnej aktywności zawodowej lub okresem z nim zrównanym. Chodzi tu łącznie o okres co najmniej 365 dni przypadających w czasie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w charakterze bezrobotnego. Wykaz okresów wliczanych do "stażu" warunkującego nabycie prawa do zasiłku jest bardzo obszerny i obejmuje dwie zasadnicze ich kategorie: okresy przejawiania w różnych formach i okolicznościach aktywności zawodowej (art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.) oraz okresy z nimi (dla potrzeb ustalania prawa do zasiłku) zrównane (art. 71 ust. 2 u.p.z.). W świetle art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z., do stażu warunkującego zasiłek dla bezrobotnych zaliczane są z woli ustawodawcy okresy pobierania zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego. W tym przypadku nie jest wystarczające samo pobieranie tych zasiłków lub świadczeń. Ważne jest, aby podstawę ich wymiaru stanowiła kwota wynosząca przynajmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (po uwzględnieniu kwoty składek na ubezpieczenia społeczne).
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił, w jaki sposób następuje ustalenie okresu 18 miesięcy, w których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować okres aktywności zawodowej lub jemu równoważny, w liczbie 365 dni.
Z treści art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z. jednoznacznie wynika, że okres 365 dni nie musi mieć charakteru ciągłego, dopuszcza się przerwy, ważne jest jedynie, aby zaliczane okresy występowały w czasie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania i po zsumowaniu równe były przynajmniej 365 dniom (wyrok NSA z 18 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1880/17 (LEX nr 2474967). Okres 365 dni aktywności, jakim na gruncie art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy należy się legitymować w ostatnich 18 miesiącach przed dniem rejestracji, winien być okresem łącznym (wyrok NSA z 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3387/19, LEX nr 3025657). A jedynym wyznacznikiem, od którego należy liczyć 18 - miesięczny termin, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, jest dzień rejestracji w urzędzie pracy, a nie dzień zakończenia ostatniego zatrudnienia lub pobierania świadczenia z ZUS-u (wyrok NSA z 27 października 2015 r. sygn. akt I OSK 521/14).
Skarżący R. S. w dniu 21.02.2024 r. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. wniosek o rejestrację jako osoba bezrobotna. Do akt sprawy dołączono m.in.,:
- świadectwo pracy wystawione w dniu 8.06.2022 r. przez Z. w P. Sp. z o.o. potwierdzające zatrudnienie R. S. w okresie od dnia 1.08.2017 r. do dnia 8.06.2022 r. w wymiarze pełnego etatu na stanowisku mechanika - robotnika gospodarczego;
- zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach/ świadczeniach za okres po ustaniu ubezpieczenia wystawione przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych- Oddział II w P. w dniu 16.01.2024 r., potwierdzające pobieranie przez R. S. świadczenia rehabilitacyjnego w okresie od dnia 9.06.2022 r. do dnia 1.11.2022 r. W treści zaświadczenia potwierdzono, że stosunek podstawy wymiaru zasiłku do kwoty minimalnego wynagrodzenia był wyższy od kwoty minimalnego wynagrodzenia.
Ponadto, w dniu rejestracji R. S. pisemnie oświadczył, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio przed dniem zarejestrowania nie przepracował 365 dni.
W ocenie skarżącego Organ nie wziął pod uwagę, że w okresie od dnia 8.08.2022 r. do dnia 1.11.2022 r. przebywał na świadczeniu rehabilitacyjnym, następnie w dniu 23.09.2022 r. złożył w ZUS wniosek o przyznanie renty z powodu niezdolności do pracy, który został rozpatrzony negatywnie. Natomiast w dniu [...] r. zapadł wyrok Sądu (sygnatura akt: [...]) oddalający odwołanie. Skarżący wskazał, że w związku z oczekiwaniem na orzeczenie sądowe w sprawie przyznanie renty, niemożliwe było zarejestrowanie w PUP, bowiem został poinformowany przez PUP, że wniosek ma złożyć gdy sprawa o rentę zostanie zakończona.
Na podstawie dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania, tj. świadectwa pracy z dnia 8.06.2022 r., zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16.01.2023 r. oraz decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13.12.2022 r. i orzeczenia sądowego z dnia [...] r. dołączonych do odwołania nie budzi wątpliwości, że R. S. w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację w PUP w dniu 21.02.2024 r., tj. od dnia 20.08.2022 r. do dnia 20.02.2024 r. nie wykazał odpowiedniego okresu uprawniającego do przyznania zasiłku dla bezrobotnych wynoszącego co najmniej 365 dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono okres pobierania przez Stronę świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 20.08.2022. do dnia 1.11.2022 r. tj. 74 dni.
Po ustaniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego z dniem 2.11.2022 r. do momentu rejestracji w PUP w dniu 21.02.2024 r., Strona skarżąca nie podejmowała pracy i nie pobierała innych świadczeń uniemożliwiających rejestrację w PUP.
W ocenie Sądu nic nie stało na przeszkodzie, by skarżący dokonał rejestracji w PUP w okresie oczekiwania na orzeczenie sądowe w sprawie dotyczącej odmowy przyznania przez ZUS renty z tytułu niezdolności do pracy.
Wbrew zapatrywaniu skarżącego organ prawidłowo przyjął, że skoro R. S. został zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna z dniem 21 lutego 2024r., to dla rozstrzygnięcia o jego prawie do świadczenia istotny jest okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających ten dzień, a więc okres od 20.08.2022r. do 20.02.2024r. Do okresu uprawniającego do zasiłku prawidłowo zaliczono okres pobierania przez Stronę świadczenia rehabilitacyjnego od 20.08.2022r. do 1.11.2022r. tj. 74 dni. Jednak bezrobotny nie udokumentował okresu aktywności zawodowej lub jemu równoważnego, w liczbie 365 dni.
W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że organ II instancji prawidłowo podzielił zapatrywanie organu I instancji, że nie ma podstaw do przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej, ponieważ nie spełniła warunków przyznania świadczenia, określonych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.
Z przedstawionych powodów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.