III SA/Łd 387/07

III SA/Łd 387/07 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak /sprawozdawca/
Janusz Furmanek /przewodniczący/
Małgorzata Łuczyńska
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 roku sprawy ze skargi Z.M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę
Uzasadnienie
III SA/Łd 387/07
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 maja 2004 r. w sprawie 3II SA/Łd 1331/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uwzględniając skargę Z. M., uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] Nr [...] nie uznającą u Z. M. choroby zawodowej narządu ruchu.
W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, iż organy administracji naruszyły przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ administracji winien ocenić znajdujące się w aktach sprawy zeznania świadków i w połączeniu z dowodami z dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowania administracyjnego dokonać ustaleń w zakresie ewentualnego wpływu warunków pracy skarżącego na stwierdzoną neuropatię nerwu łokciowego. Organ winien wyjaśnić także, czy występująca u Z. M. neuropatia może być uznana za chorobę zawodową określoną w punkcie 13 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 2006r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 i § 10 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dn.18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), § 10 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. nie stwierdził u Z. M. choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy oraz przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej uciskiem na pnie nerwów wymienionej w poz. 12 i 13 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych.
W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Wydział III z dnia 6 maja 2004r. sygn. akt 3 II SA/Łd 1331/02 ponownie dokonał oceny narażenia zawodowego Z. M. Przesłuchano świadków: W. M. zatrudnioną w Zakładach A w latach 1976-1998 na stanowisku [...]; M. W. zatrudnionego w Zakładach A w latach 1985-1994 na stanowisku [...] w Dziale [...] (współpracownik Z. M.); R. M. zatrudnionego w Zakładach A w latach 1972-1982 na st. [...] w Dziale [...] (współpracownik Z. M.); J. S. zatrudnionego w Zakładach A w latach 1969 -1993 na stanowisku [...] w Dziale [...] (współpracownik Z. M.); A. D. zatrudnionego w Zakładach A w latach 1962-1997 na stanowisku [...] w Dziale [...] (przełożony Z. M.); J. Ć. zatrudnionego w Zakładach A w latach 1960-1988 na stanowisku [...] (wielokrotnie z biura lub portierni przewoził paczki przywożone przez Z. M. do magazynu technicznego); W. K. zatrudnionego w Zakładach A od 1973 na stanowisku [...] w Dziale [...] (współpracownik Z. M.); B. A. zatrudnionego w Zakładach A na stanowisku [...] (przełożony Z. M.), którzy zgodnie potwierdzili fakt przewożenia przez Z. M. w teczce i dodatkowo w paczkach części zamiennych o wadze 15-50 kg przez 2-4 dni w tygodniu.
Ponadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wskazał, że zwrócił się do Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. o ponowne zajęcie stanowiska w sprawie schorzeń Z. M. oraz wyjaśnienie, czy warunki pracy tj. wymuszona pozycja kończyny górnej przy przenoszeniu oraz zginanie i prostowanie kończyny przy podnoszeniu, wnoszeniu po schodach, do pociągu, czy samochodu teczki i paczek o wadze 15-50 kg mogło spowodować ucisk na pnie nerwowe. Z. M. był badany w Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. w [...]. Nie znaleziono wówczas podstaw do rozpoznania choroby zawodowej układu ruchu ani obwodowego układu nerwowego (orzeczenie [...]). Podobnie, po przeprowadzeniu badań w trybie odwoławczym w Przychodni Chorób Zawodowych IMP w Ł. nie stwierdzono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (orzeczenie [...]). Wyniki aktualnie przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych w Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. także nie dały podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia obwodowego układu nerwowego i układu ruchu. W orzeczeniu lekarskim Poradni WOMP w Ł. z dnia [...] NR [...] stwierdzono: " W chwili obecnej, ze schorzeń występujących u Z. M. w obrębie narządu ruchu można stwierdzić jedynie zmiany zwyrodnieniowe odcinka szyjnego i piersiowego kręgosłupa z okresowymi dolegliwościami bólowymi, ale bez ograniczenia funkcji kręgosłupa. Poza tym wyczuwa się drobną wyrośl kostną w rzucie nadktykcia bocznego prawej kości ramiennej. Ma ona prawdopodobnie pochodzenie zwyrodnieniowe, nie daje żadnych dolegliwości subiektywnych ani zaburzenia funkcji prawego stawu łokciowego. Zmiany zwyrodnieniowe u Z. M. są następstwem naturalnych procesów degeneracyjnych pojawiających się wraz z upływem wieku oraz osobistych predyspozycji. Rozpoznawana wcześniej neuropatia prawego nerwu łokciowego ustąpiła. Można przypuszczać, że mogła być ona następstwem przemijających zaburzeń w unaczynieniu i odżywieniu nerwu. Reasumując w badaniu ortopedycznym nie stwierdzono żadnych schorzeń mogących być następstwem sposobu wykonywania pracy, które można by uznać za chorobę zawodową W badaniu neurologicznym stwierdzono objawy choroby Parkinsona z drżeniem spoczynkowym ze współistnieniem omdleń na tle naczyniowo — nerwowym jako układowego objawu choroby. Nie stwierdzono cech uszkodzenia obwodowego układu nerwowego."
Organ stwierdził, iż w ww. orzeczeniu zawarto odpowiedz na pytanie, czy warunki pracy Z. M. mogły spowodować ucisk na pnie nerwowe wskazując, że "W odpowiedzi wyjaśniamy, że warunki pracy nie mogły być przyczyną ucisku na pnie nerwów. Określenie medyczne - ucisk na pnie nerwowe znajduje zastosowanie w odniesieniu do chorób zawodowych jedynie w przypadku ucisku, czyli cieśni na: 1. nerwy łokciowe, w sytuacji kiedy wykonywana praca ma charakter wymuszony i wymaga długotrwałego opierania zgiętych w stawach łokciowych kończyn górnych na blacie stołu, przy długotrwałym, precyzyjnym obrabianiu detali (protezy zębowe, prace jubilerskie itp.); 2. nerwy pośrodkowe - praca nadgarstka w pozycji wymuszonej, wymaga ruchów monotypowych w ograniczonym zakresie ( stomatolodzy, precyzyjne prace przy produkcji szeregu detali). Narażenie takie nie miało miejsca w odniesieniu do Z. M. Reasumując powyższe — brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej".
Organ I instancji wskazał, że Z. M. w dniu [...] dostarczył orzeczenie lekarskie NR [...] IMP w Ł. z dnia [...], pismo IMP w Ł. z dnia [...] oraz zaświadczenie z dnia [...] wystawione przez Przychodnię Neurologiczną przy Uniwersytecie Medycznym w Ł., w którym dr nauk medycznych A. N. –T. specjalista neurologii stwierdziła, że neuropatia u Z. M. jest nieuleczalna. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. zwrócił się do IMP w Ł. z prośbą o dosłanie orzeczenia lekarskiego [...] z dnia [...] dot. Z. M. oraz o wypowiedzenie się w sprawie schorzeń Z. M. w świetle ww. dokumentów. W odpowiedzi IMP w Ł. przesłał orzeczenie [...] z dnia [...] dotyczące braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W orzeczeniu tym Przychodnia IMP w Ł. z dnia [...] stwierdziła: "Jak podaje badany, w trakcie zwolnienia lekarskiego (niezwiązanego ze stanem narządu ruchu), bez żadnej uchwytnej przyczyny pojawił się nagły ból prawego stawu łokciowego wraz z osłabieniem siły mięśniowej, co zostało rozpoznane jako neuropatia nerwu łokciowego. W [...] do powyższych objawów dołączyło się drżenie prawej kończyny górnej. W chwili obecnej na podstawie badania neurologicznego rozpoznano chorobę Parkinsona oraz zejściowe objawy przebytej neuropatii nerwu łokciowego prawego" IMP w Ł. po przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, przeprowadzonym badaniu lekarskim oraz na podstawie wyników badań pomocniczych nie znalazł podstaw do rozpoznania u badanego przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy oraz przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej uciskiem na pnie nerwów, a tym samym podtrzymał stanowisko Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. Ponadto w piśmie z dnia [...] IMP w Ł. wyjaśnił, iż po ponownym przeanalizowaniu dokumentacji lekarskiej nie znalazł podstaw do zmiany treści ww. orzeczenia.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wskazał, że w dniu [...] sporządził protokół w związku z uzupełnieniem przebiegu pracy zawodowej w zakresie sposobu wykonywania pracy przez Z. M., przedstawionego w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia [...], który wraz z dokumentami dostarczonymi przez Z. M. w dniu [...] przesłał do Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. z prośbą o zajęcie stanowiska. W odpowiedzi Poradnia Chorób Zawodowych WOMP w Ł. wyjaśniła: "...należy stwierdzić, że istotnie, neuropatia jest schorzeniem, w którym mogą następować okresy zaostrzenia i remisji objawów co jest spowodowane okresowym działaniem czynnika wywołującego objawy neuropatii. W momencie badania w WOMP i IMP w Ł. u Z. M. stwierdzono objawy remisji choroby. Jeżeli jednak p. dr n. med. A. N.-T. w dniu [...] po badaniu neurologicznym (jak wiadomo w przypadku Z. M. nie można wykonać badania EneG z powodu schorzeń współistniejących) postawiła rozpoznanie: "Neuropatia nerwu łokciowego prawego", to fakt ten — pojawienie się klinicznych cech neuropatii po siedmiu latach od zaprzestania pracy zawodowej — dodatkowo świadczy o tym, że rozpoznawana u Z M. neuropatia nerwu łokciowego nie pozostaje w związku z pracą wykonywaną w latach 1973-1994 w Zakładach A, czynnik wywołujący objawy neuropatii istnieje do dzisiaj i co zaznaczono w orzeczeniu [...] jej etiologii należy poszukiwać w przemijających zaburzeniach unaczynienia i odżywienia nerwu łokciowego ". Z. M. nie zgadzając się z tym pismem, jak i orzeczeniem Nr [...], pismem z dnia [...] wniósł o zmianę orzeczenia Nr [...] i uznanie stwierdzanej u niego neuropatii prawego nerwu łokciowego za chorobę zawodową. W piśmie zawarł stwierdzenie: "Przy zbiegu okoliczności, które uniemożliwiają stwierdzenie, że właśnie warunki pracy a nie inne czynniki spowodowały tę chorobę zawodową wątpliwość taka musi być tłumaczona na korzyść pracownika oraz " Przy dźwiganiu występuje siła rozciągająca nerwy, co pośrednio powoduje ucisk pni nerwowych." W odpowiedzi Poradnia Chorób Zawodowych w piśmie z dnia [...] wyjaśniła: " W Pańskim przypadku nie istnieje żaden zbieg okoliczności, który uniemożliwia stwierdzenie, że właśnie warunki pracy, a nie inne czynniki spowodowały wywołanie choroby i co uzasadniałoby tłumaczenie takich wątpliwości na Pana korzyść, ponieważ wątpliwości takie w ogóle nie występują. W niezwykle drobiazgowym dochodzeniu epidemiologicznym przeprowadzonym przez PSSE w T. w dniu [...] (jak również w poprzednich dokumentach dotyczących charakterystyki narażenia zawodowego) nie znajdują się bowiem żadne informacje wskazujące, że w trakcie wykonywania pracy był Pan narażony na ucisk na pnie nerwowe, w tym w szczególności na nerw łokciowy prawy. Dodatkowo, na co zwracano już uwagę w dotychczasowych orzeczeniach, pierwsze objawy neuropatii wystąpiły w trakcie przerwy w zatrudnieniu (zwolnienie lekarskie z powodu choroby niedokrwiennej serca), a występująca do dzisiaj nawrotowość objawów wskazuje, że przyczyny schorzenia należy poszukiwać w przemijających zaburzeniach unaczynienia i odżywienia nerwu łokciowego. Wysnuta w piśmie z dnia [...] teoria, że: ,,przy dźwiganiu następuje siła rozciągająca nerwy co pośrednio powoduje ucisk pni nerwowych jest wyłącznie Pańskim wnioskiem nie mającym potwierdzenia w aktualnej wiedzy medycznej".
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy oraz przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej uciskiem na pnie nerwów. Brak klinicznego rozpoznania choroby zawodowej wyklucza możliwość wydania decyzji stwierdzającej. Występujące schorzenia u Z. M. nie są związane z warunkami pracy.
Od tej decyzji odwołał się Z. M. Podniósł, że jednostki orzecznicze, orzeczenia swoje oparły nie o wyniki badań, lecz interpretacje wyników badań dopasowywały do ustalonego wcześniej orzeczenia.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż podstawą do rozpatrzenia niniejszej sprawy było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego inspektora sanitarnego konieczne jest orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej wydane przez uprawnioną zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia jednostkę organizacyjną służby zdrowia. Z analizy przebiegu zatrudnienia i narażenia zawodowego wynika, że Z. M. w latach 1973 - 1999 zajmował się zaopatrzeniem w części zamienne do 1995 r. w Z A S.A. w U., a w latach 1995 - 1999 po przekształceniach własnościowych w ww. Zakładzie w Fabryce B Sp. z o.o. w U. Podczas ręcznego przenoszenia zakupionych części na terenie kraju, był narażony na nadmierne obciążenie narządu ruchu, a w szczególności prawej ręki. Dokładne informacje o wykonywanych czynnościach oraz sposobie ich wykonywania zawiera karta oceny narażenia zawodowego. Podana w tej karcie informacja dotycząca charakterystyki narażenia tj. "ucisk na pnie nerwów" nie znalazła później potwierdzenia przez jednostki orzecznicze. Z. M., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 maja 2004 r., został ponownie dwukrotnie poddany badaniom specjalistycznym (zgodnie z § 7 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych) w uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia tj. Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. oraz po odwołaniu się od negatywnej treści tego orzeczenia - w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. W wyniku badań specjalistycznych przeprowadzonych przez ww. placówki zainteresowany uzyskał dwukrotnie orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy oraz przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej uciskiem na pnie nerwów (orzeczenie Poradni WOMP w Ł. Nr [...] z dnia [...] i orzeczenie lekarskie Przychodni IMP w Ł. [...] z dnia [...]). Jednostki te w wydanych ww. orzeczeniach oraz w dodatkowych pismach wyjaśniających w sposób wyczerpujący i przekonywujący uzasadniły brak podstaw do rozpoznania ww. chorób zawodowych u zainteresowanego oraz w pełni wyjaśniły wszelkie wątpliwości Sądu podane w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 maja 2004 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia chorób zawodowych wydał w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, dokumentację z przebiegu pracy zawodowej, gdzie uwzględnione zostało narażenie zawodowe, zeznania świadków oraz o negatywne orzeczenia lekarskie dwóch, uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych, jednostek organizacyjnych służby zdrowia. W decyzji tej zostały zawarte ustalenia kliniczne i uzasadnienia braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych obu jednostek orzeczniczych.
W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., opierając się na zgromadzonym materiale w postępowaniu I instancji i ponownej analizie dokumentacji nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji, uznając, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, a zebrany materiał dostatecznie uzasadnia brak podstaw do stwierdzenia u Z. M. choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy oraz przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej naciskiem na pnie nerwów. Jednocześnie uprawnione jednostki orzecznicze wskazały przyczyny pozazawodowe stwierdzonych u Z. M. schorzeń takie jak m. in. napadowe migotanie przedsionków, choroba Parkinsona, omdlenia vaso-vagalne, zmiany zwyrodnieniowe szyjnego i piersiowego odcinka kręgosłupa.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wskazał, iż opinie innych jednostek medycznych - w powyższej sprawie - zaświadczenie dr n. med. A. N.-T. z Poradni Neurologicznej z dn. [...], nie są wiążące dla organów orzekających w sprawie (wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1488/04 LEX nr 166671).
W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. jednostki orzecznicze w wydanych orzeczeniach lekarskich (orzeczenie Poradni WOMP w Ł. Nr [...] z dnia [...] i orzeczenie lekarskie Przychodni IMP w Ł. [...] z dnia [...]) w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko o braku podstaw do rozpoznania przedmiotowych chorób zawodowych i uzasadnienia te przekonują PWIS w Ł. o braku podstaw stwierdzenia u Z. M. chorób zawodowych wymienionych pod poz. 12 i 13 wykazu chorób zawodowych. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym usunięto niejasności, które wskazał Sąd w uzasadnieniu powołanego wyroku, podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wykazano ponad wszelką wątpliwość, że u Z. M. brak jest podstaw do stwierdzenia chorób wymienionych pod pozycją 12 i 13 cytowanego wykazu. Państwowy Inspektor Sanitarny nie może stwierdzić choroby zawodowej, jeżeli właściwe jednostki orzecznicze (I i II stopnia) nie dokonały rozpoznania klinicznego choroby zawodowej i wypowiadają się w danej sprawie negatywnie, a co w tej sprawie miało miejsce dwukrotnie.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podał, iż orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. oraz orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. potwierdzają nieprawdę przez dopasowywanie badań do wcześniej ustalonego orzeczenia. Skarżący wniósł o uznanie stwierdzonej w niego neuropatii prawego nerwu łokciowego za chorobę zawodową. Zdaniem skarżącego neuropatii prawego nerwu łokciowego doznał na skutek długotrwałej ciężkiej pracy, a nie od długopisu, czy leżenia.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wnosił o jej oddalenie. Na uzasadnienie stanowiska powołano argumenty podniesione w motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W niniejszej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. z 1983 r. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Wskazać także należy, że rozporządzenie to utraciło moc, a weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Jednak z mocy § 10 nowego rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że ocena legalności zarówno decyzji pierwszej, jak i drugiej instancji winna być dokonywana z punktu widzenia zgodności z przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia z 1983 r.
Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.
Z wymienionego przepisu wynika, iż o tym, czy schorzenie jest chorobą zawodową decyduje spełnienie dwóch przesłanek, a mianowicie schorzenie musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych oraz praca musi być wykonywana w warunkach narażenia na powstanie tego schorzenia. Choroba zawodowa jest zatem pojęciem prawnym, oznaczającym zachorowanie pozostające w związku przyczynowym z pracą. Podstawowym obowiązkiem organów administracji jest ustalenie, czy praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej oraz ustalenie, czy choroba stwierdzona u pracownika jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały po uchyleniu poprzednich decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 maja 2004 r. sygn. akt 3II SA/Łd 1331/02. Stosownie do art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
W omawianym wyroku Sąd zarzucił organom administracji zaniechanie ustaleń w kwestii zaliczenia schorzenia skarżącego do chorób wymienionych w pkt 13 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. wskazując na konieczność prawidłowych ustaleń w zakresie ewentualnego wpływu warunków pracy skarżącego na stwierdzoną neuropatię nerwu łokciowego i wyjaśnienie, czy choroba ta może być uznana za chorobę zawodową wymienioną w pkt 13 wykazu.
W wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. pod pozycją 12 wymienione są przewlekłe choroby narządu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem: zapalenie pochewek ścięgnistych i kaletek maziowych, uszkodzenie łękotki, mięśni i przyczepów ścięgnistych, martwica kości nadgarstka, zapalenie nadkłykci kości ramieniowej, zmęczeniowe złamanie kości. Natomiast pod poz. 13 wymienione są przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane uciskiem na pnie newrów.
Z ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, a w szczególności z karty oceny narażenia zawodowego z dnia [...] wynika, że warunki pracy skarżącego (narażenie zawodowe) stwarzały możliwość powstania choroby zawodowej przez dźwiganie części zamiennych o wadze od 15 do 50 kg w teczce skórzanej i często w dodatkowych paczkach 2 - 4 razy w tygodniu. Organy administracji obu instancji przyjęły więc, że skarżący pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej.
Jak wynika z akt skarżący został poddany ponownym badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. Orzeczenie tej jednostki z dnia [...] Nr [...] oraz uzupełnienie tego orzeczenia z dnia [...] odnosi się do choroby zawodowej określonej w pkt 12 i 13 wykazu chorób zawodowych. Zauważyć należy, że w obszernym uzasadnieniu orzeczenia z dnia [...] jednostka organizacyjna I stopnia właściwa do rozpoznania choroby zawodowej odniosła się do całej dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie, a w szczególności do analizy narażenia zawodowego, historii choroby oraz wyników wykonywanych badań i wskazała, że w [...] nie znaleziono podstaw u Z. M. do rozpoznania choroby zawodowej układu ruchu ani obwodowego układu nerwowego, oraz że wyniki aktualnie przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych także nie dają podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia obwodowego układu nerwowego i układu ruchu. Podano, że stwierdzone zmiany zwyrodnieniowe występujące u skarżącego są następstwem naturalnych procesów degeneracyjnych pojawiających się wraz z upływem wieku oraz osobistych predyspozycji. Stwierdzono, że rozpoznana wcześniej neuropatia prawego nerwu łokciowego ustąpiła, oraz że była ona następstwem przemijających zaburzeń w unaczynieniu i odżywianiu nerwu. Jednostka organizacyjna I stopnia wyjaśniła, że warunki pracy skarżącego nie mogły być przyczyną ucisku na pnie nerwów, który znajduje zastosowanie jedynie w przypadku ucisku, czyli cieśni na nerwy łokciowe lub nerwy pośrodkowe, a takie narażenie nie miało miejsca w odniesieniu do Z. M. W uzupełnieniu orzeczenia z dnia [...], odnosząc się do załączonego przez skarżącego zaświadczenia z dnia [...] wystawionego Przychodnię Neurologiczną przy Uniwersytecie Medycznym w Ł., w którym specjalista neurologii stwierdził, że neuropatia u Z. M. jest nieuleczalna, Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. wyjaśniła, że u skarżącego rozpoznano na podstawie badania neurologicznego chorobę Parkinsona oraz objawy remisji neuropatii nerwu łokciowego prawego, oraz że pojawienie się klinicznych cech neuropatii podczas badania neurologicznego w dniu [...] tj. po [...] latach od zaprzestania pracy zawodowej dodatkowo świadczy o tym, że nie pozostaje ona w związku z pracą.
Przychodnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. w orzeczeniu z dnia [...], wydanym w związku z odwołaniem skarżącego, również stwierdziła brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy z pkt 12 wykazu oraz przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej uciskiem na pnie nerwów z pkt 13 wykazu. W piśmie z dnia [...] podano, że po ponownym przeanalizowaniu dokumentacji lekarskiej objawy chorobowe, które podkreślał w wywiadzie badany i które stwierdzone badaniem związane są z podstawowym jego schorzeniem tj. chorobą Parkinsona.
Stosownie do § 10 ust. 1 powołanego rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie orzeczenia lekarskiego oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego.
Zauważyć należy, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego choroby zawodowej jest uprzednie rozpoznanie jej przez właściwe do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej jednostki organizacyjne. Jednostkami właściwymi dla rozpoznania choroby zawodowej są jednostki wskazane w przepisie § 7 ust. 1 i § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Są nimi zatem Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. oraz Przychodnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł., na których opinie powołano się w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu I instancji.
Organy administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy poczyniły wszechstronne i wyczerpujące ustalenia co do istoty i charakteru schorzenia występującego u Z. M. Zasadniczym więc powodem nie uznania choroby zawodowej u Z. M. jest brak rozpoznania w objawach chorobowych, skutków zdrowotnych związanych z wykonywaną pracą, co wielokrotnie stwierdziły jednostki medyczne uprawnione do orzekania w sprawach zawodowych schorzeń. Nie ulega wątpliwości, że występujące u Z. M. schorzenia nie wskazują na przesłanki niezbędne do uznania tych schorzeń za chorobę zawodową.
W tej sytuacji, gdy dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest wystąpienie jednocześnie dwóch przesłanek – pracy w warunkach narażających na zachorowanie, co w tym przypadku nie jest w sprawie kwestionowane oraz rozpoznanie choroby zawodowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia, w tym przypadku w pkt 12 i 13 wykazu, to brak tej drugiej przesłanki nie pozwala na stwierdzenie choroby zawodowej.
Zauważyć należy, że gdy wskazane w przepisach jednostki medyczne uprawnione do rozpoznania choroby zawodowej w swych opiniach, w sposób, który nie budzi wątpliwości, nie stwierdziły istnienia choroby zawodowej, to organy administracji orzekające w sprawie, nie miały podstaw kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.