III SA/Łd 387/06

III SA/Łd 387/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Irena Krzemieniewska
Janusz Nowacki /sprawozdawca/
Teresa Rutkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 15 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi M. B. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy A, kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi M. B. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Uzasadnienie
II SA/Łd 387/06
U Z A S A D N I E N I E
Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 7a ust. 1, art. 7b ust. 1, art. 7c pkt 3, art. 7e ust. 1 pkt 2, art. 7g ust. 1, art. 7h ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), art. 66 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808) oraz art. 104 i 107 kpa wykreślił z ewidencji działalności gospodarczej wpis dokonany w dniu [...] pod nr[...], dotyczący działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży detalicznej w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych (5211 Z); pozostałej sprzedaży hurtowej niewyspecjalizowanej (5170 B); sprzedaży hurtowej odpadów i złomu (5157 Z) oraz doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (7414 Z), zgłoszonej przez R. S.
Jak wynika z uzasadnienia, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, zostało wszczęte przez organ I instancji z urzędu postanowieniem z dnia [...] znak: [...], na podstawie zawiadomienia ZUS Oddział w T. z dnia [...], o pozbawieniu R. S. prawa prowadzenia działalności gospodarczej na mocy orzeczenia sądu. Sąd Rejonowy w P. Wydział V Gospodarczy prawomocnym postanowieniem z dnia [..] sygn. akt [...] pozbawił R. S. na okres 3 lat prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji reprezentanta lub pełnomocnika przedsiębiorcy, członka rady nadzorczej i komisji rewizyjnej w spółce akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółdzielni. Wskazane orzeczenie zgodnie z art. 7e ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. –Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) stanowiło podstawę do wydania w dniu [...] decyzji administracyjnej o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dokonanego przez R. S. w dniu [...] pod nr [...].
W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia R. S. wniósł o jego uchylenie bądź zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu rozpatrzenia nadzwyczajnych środków zaskarżenia orzeczenia Sądu Rejonowego. Odwołujący zarzucił decyzji organu I instancji podanie wadliwej podstawy prawnej, przekroczenie uprawnień i oparcie jej na orzeczeniu sądu niezgodnym z prawem. W uzasadnieniu R. S. wskazał, iż Sąd Rejonowy zakazał mu prowadzenia działalności gospodarczej tylko na okres 3 lat, czyli do dnia 12 stycznia 2008 r. Zakaz nie został natomiast wydany na stałe. Dodatkowo odwołujący podał, iż złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu oraz o wznowienie postępowania. Zwrócił się również do Ministra Sprawiedliwości oraz Rzecznika Praw Obywatelskich o wniesienie na jego rzecz skargi kasacyjnej. Ponadto wystąpił do Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą o wniesienie do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o zbadanie zgodności z Konstytucją orzeczenia Sądu stanowiącego podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.
Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 7e ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 7c pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Wyjaśniając motywy rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż decyzja o wykreśleniu działalności gospodarczej z uwagi na zakaz sądowy ma charakter deklaratoryjny, to znaczy potwierdzający, że wpis w ewidencji utracił moc obowiązującą. Skoro zatem zrealizowana została dyspozycja art. 7e ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo działalności gospodarczej, to obowiązkiem organu I instancji było wydanie decyzji administracyjnej o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej dokonanego w dniu [...], pod numerem [...]. Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania, organ II instancji, podkreślił, iż skarżący w fakcie wniesienia nadzwyczajnych środków zaskarżenia od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] błędnie upatruje podstaw do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w trybie art. 97 ust. 1 pkt 4 kpa. Organ ewidencyjny jest bowiem związany prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego i nie może go skutecznie kwestionować.
Powyższą decyzję R. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie. Autor skargi powtórzył zarzuty z odwołania i zaprzeczył jakoby do odwołania nie dołączył wskazanych w nim załączników.
Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 15 marca 2007r. skarżący oświadczył, iż jego dwie skargi konstytucyjne Trybunał Konstytucyjny pozostawił bez rozpoznania. W dniu 6 lutego 2007r. skarżący złożył wniosek do Sądu Rejonowego w P. o wyznaczeniu mu adwokata z urzędu do sporządzenia skargi konstytucyjne. Jego skarga o wznowienie postępowanie została prawomocnie oddalona. Rzecznik Praw Obywatelskich odmówił wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z 8 sierpnia 2005r. i nie pamięta czy udzielił mu odpowiedzi na prośbę o wniesienie skargi konstytucyjnej. Minister Sprawiedliwości nie odpowiedział jeszcze czy wniesienie skargę kasacyjną od orzeczenia sądu powszechnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga R. S. nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy
b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego
c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy
2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach
3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo o działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101 poz.1178 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.7e ust.1 pkt.2 wymienionej ustawy wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku jeżeli po dokonaniu wpisu wystąpią okoliczności, o których mowa w art.7c pkt.1 i 3. W myśl zaś art.7c pkt.3 cytowanej ustawy organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu, jeżeli prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej w zgłoszeniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż postanowieniem z dnia [...] Sąd Rejonowy w P. pozbawił R. S. na okres 3 lat prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek. Orzeczenie to stało się prawomocne w dniu 8 sierpnia 2005r. Należy zaznaczyć, iż prawomocne orzeczenie sądu powszechnego jest wiążące dla organu administracji publicznej. Skoro wobec skarżącego orzeczono taki zakaz to istniała podstawa do wykreślenia wpisu dotyczącego działalności gospodarczej R. S. z ewidencji tej działalności, o której mowa w art.7c pkt.3 ustawy z 19 listopada 1999r. Starosta [...] miał obowiązek dokonania takiego wykreślenia i jego decyzja nie miała charakteru uznaniowego. Była to decyzja deklaratoryjna a więc potwierdzająca, że wpis utracił moc obowiązującą. Organy administracji słusznie dokonały wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej.
Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż wobec niego orzeczono zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na okres 3 lat zaś organ administracji wykreślił wpis z ewidencji "na stałe". Należy zaznaczyć, iż w ustawie z 19 listopada 1999r. nie ma takiej instytucji jak wykreślenie wpisu z ewidencji działalności gospodarczej na ściśle określony czas np. na 3 lata. W ustawie tej uregulowano jedynie kwestię wpisu do ewidencji i wykreślenia tego wpisu. Organ administracji nie miał zatem podstawy prawnej do wykreślenia wpisu jedynie na okres 3 lat. W sytuacji gdy wobec skarżącego upłynie okres 3 lat zakazu prowadzenia działalności gospodarczej może on ponownie zgłosić wniosek o dokonanie wpisu do ewidencji.
Niezasadny jest również zarzut skarżącego, iż postępowanie administracyjne winno zostać zawieszone gdyż podjął on nadzwyczajne środki prawne zmierzające do wzruszenia postanowienia Sądu Rejonowego w P. z [...]. Skarżący podniósł, iż złożył skargę o wznowienie postępowania , zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości i Rzecznika Praw Obywatelskich o wniesienie skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z [...] oraz złożył prośbę do Rzecznika Praw Obywatelskich o wniesienie skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego. Podjęcie przez skarżącego działań zmierzających do wzruszenia orzeczenia sądu powszechnego w trybie nadzwyczajnym nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art.97 § 1 pkt.4 kpa. Organ administracji dysponował prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z [...] i był zobowiązany dokonać wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. To, że skarżący podjął starania, aby wzruszyć to postanowienie w nadzwyczajnych postępowaniach nie oznacza, że organ administracji winien wstrzymać się z wydaniem decyzji. Dodać tylko należy, iż ,jak sam przyznał to skarżący na rozprawie, jego skarga o wznowienie postępowania została prawomocnie oddalona zaś Rzecznik Praw Obywatelskich odmówił wniesienia skargi kasacyjnej.
Skoro skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego to organ administracji winien go rozpoznać wydając w tym zakresie postanowienie. Takie postanowienie nie zostało wydane zaś organ odwoławczy odniósł się do tego wniosku w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stanowi to uchybienie przepisów postępowania lecz nie miał to istotnego wpływu na wynik sprawy.
Sąd odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego złożonego na rozprawie o zawieszenie postępowania na podstawie art.125 § 1 pkt.1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. z uwagi na skierowanie przez niego skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego. Należy zaznaczyć, iż zawieszenie postępowania na podstawie wymienionego przepisu ma charakter fakultatywny a nie obligatoryjny a ponadto przepis art.125 § 1 pkt.1 dotyczy sytuacji gdy toczy się już postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym. W rozpoznawanej sprawie natomiast przed Trybunałem postępowanie takie nie zostało jeszcze wszczęte. Wprawdzie R. S. złożył dwie skargi konstytucyjne lecz Trybunał pozostawił je bez rozpoznania pouczając go, że skargę może złożyć jedynie adwokat lub radca prawny. W związku z czym w dniu 6 lutego 2007r. skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego w P. o wyznaczenie mu adwokata do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Do chwili obecnej taki adwokat nie został mu jeszcze wyznaczony. Dopiero po ewentualnym przyznaniu mu adwokata może on sporządzić skargę konstytucyjną i wszcząć postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym. Do chwili obecnej takie postępowanie nie zostało wszczęte a więc brak było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art.125 § 1 pkt.1 ustawy z 30 sierpnia 2002r.
Sąd również oddalił wniosek skarżącego aby sąd wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym czy art.7e ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. jest zgodny z art.2 Konstytucją. Podkreślić należy, iż na podstawie art. 193 Konstytucji sąd może w każdej sprawie wystąpić z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego ale nie ma takiego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie, w przekonaniu sądu, nie ma potrzeby zwracania się z pytaniem prawnym do Trybunału czy art.7e ust.1 pkt.2 ustawy z 19 listopada 1999r. jest zgodny z Konstytucją. Zwrócenie się z pytaniem prawnym jest uzasadnione tylko wówczas gdy istnieje wątpliwość co do zgodności z Konstytucją konkretnego przepisu ustawy. W niniejszej sprawie taka wątpliwość nie występuje. Sam skarżący zresztą nawet nie wyjaśnił na czym taka niezgodność miałaby polegać. W związku z czym sąd oddalił wniosek skarżącego o przedstawienie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego czy art.7e ust.1 pkt.2 ustawy z 19 listopada 1999r. jest zgodny z Konstytucją.
Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę R. S.
Na podstawie art.250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. w związku z § 19 ust.1 pkt.1c i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackich oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. nr 163 poz.1348 z późn. zm.) sąd przyznał adwokatowi M. B. kwotę 292,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na kwotę tę złożyło się: 240 zł – wynagrodzenie radcy prawnego oraz 52,80 zł – podatek od towarów i usług.