III SA/Łd 385/25

III SA/Łd 385/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-12-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Krawczyk /przewodniczący/
Ewa Alberciak
Katarzyna Ceglarska-Piłat /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2328
art. 17 ust.1, art. 18 pkt 1, art. 23 pkt 3
Ustawa z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy  Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2018 poz 957
art. 14 ust.2
Ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 2 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.), Asystent sędziego Beata Drożdż, Protokolant, w składzie następującym: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 marca 2025 roku nr S.K.O.4121.40.2025 w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 17 marca 2025 r. nr S.K.O.4121.40.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) oraz art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 2328 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 1 lutego 2025 r. znak: DOM-SOK-VII.5430.6.693.2024 w przedmiocie skierowania J.B. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii kat. A, B w formie egzaminu państwowego, składającego się z części teoretycznej i praktycznej, przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego.
W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.
9 grudnia 2024 r. do organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 5 grudnia 2024 r. znak [...] o skierowanie J.B. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w ramach posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.
Decyzją z 1 lutego 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi, działając w oparciu o art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, orzekł o skierowaniu J.B. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii kat A, B w formie egzaminu państwowego, składającego się z części teoretycznej i praktycznej, przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego, z uwagi na przekroczenie 24 punktów karnych otrzymanych za naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego.
J.B. złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem odwołującego bezzasadny jest punkt 3 zaskarżonej decyzji, stanowiący o niezajęciu przez stronę stanowiska w sprawie. Odwołujący wyjaśnił, że 10 lutego 2025 r. poddał się badaniu psychologicznemu z wynikiem pozytywnym, a dokument potwierdzający odbycie tego badania złożył 11 lutego 2025 r. w Wydziale Spraw Obywatelskich.
Wskazaną na wstępie decyzją z 17 marca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji przypomniał, że stosownie do art. 18 pkt 1 ww. ustawy o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, starosta wydaje decyzję o skierowaniu osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w razie przekroczenia 24 punktów – na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. W rozpatrywanej sprawie organy ruchu drogowego stwierdziły, iż odwołujący w okresie od 30 lipca 2023 r. do 30 maja 2024 r. 3-krotnie dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, za co uzyskał ponad 24 punkty karne. Okoliczność ta wynika wprost z pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 5 grudnia 2024 r., w którym wnioskuje on o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami odwołującego oraz o skierowanie na badania psychologiczne. Pisma te wskazują daty, w jakich strona naruszyła przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów karnych.
Organ administracji orzekając w przedmiotowej sprawie związany był domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, tj. sformalizowanej informacji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, zarówno co do uzyskania przez stronę ponad 24 punktów karnych, jak i okoliczności zdarzenia i tym samym nie jest władny do samodzielnej oceny zasadności ich przyznania i weryfikowania ustaleń Policji. Powiadomienie skierowane do organu precyzuje wszystkie dane dotyczące osoby i okoliczności zatrzymania prawa jazdy i nie zawiera braków formalnych, które uniemożliwiałyby wydanie decyzji przez organ.
Kolegium podkreśliło, że zarówno organ I instancji, jak i SKO nie są organami, które prowadzą ewidencję punktów karnych, bowiem ewidencję w tym zakresie prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych, co oznacza, iż to wyłącznie ten organ jest właściwy zarówno do "dodawania" jak i "odejmowania" punktów karnych. Powyższe oznacza, iż organ I instancji, jak i Kolegium są związane w tym zakresie stanowiskiem organu prowadzącego ewidencję.
Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że przekroczenie przez kierującego granicznej liczby 24 punktów z woli ustawodawcy uznane zostało za stan wskazujący na określoną "dysfunkcję" kierującego, która uzasadnia m.in. konieczność skierowania na egzamin dla zbadania jego umiejętności w aspekcie możliwości dalszego bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym. Decyzje o skierowaniu na egzamin z powodu przekroczenia 24 pkt karnych stanowią akty o charakterze związanym, tj. nie zależą od uznania organu. Organ, w przypadku zaistniałych ustawowych przesłanek, ma nie tylko prawo, lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej treści.
W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że zaistniały stan faktyczny wypełnia dyspozycję art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw.
Organ dodał również, że niezasadne jest twierdzenie odwołującego, iż zajął stanowisko i wypowiedział się w przedmiotowej sprawie. Akta sprawy nie zawierają bowiem żadnego dokumentu złożonego przed organem pierwszej instancji w tym zakresie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję J.B. podniósł następujące zarzuty:
1) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony w celu ustalenia zasadności nałożenia na skarżącego mandatów za poszczególne zarzucane mu wykroczenia, brak ustalenia, czy mandaty wymienione we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi o skierowanie na kontrolne badanie kwalifikacji zostały uchylone lub na jakim etapie znajduje się postępowanie w przedmiocie ich uchylenia, a także zbadania czy za zarzucane wykroczenia rzeczywiście mogły zostać nałożone skarżącemu 24 punkty karne oraz bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Łodzi, zgodnie z którą nie zajął stanowiska w sprawie toczącej się przed tym organem, podczas gdy stanowisko takie skarżący zajął;
b) art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. przez uniemożliwienie skarżącemu wzięcia czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji oraz wypowiedzenia się na temat zgromadzonego materiału dowodowego, co uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.;
c) art. 76 § 3 k.p.a. przez jego bezzasadne niezastosowanie i uniemożliwienie skarżącemu przeprowadzenia dowodów przeciwko treści dokumentu urzędowego w postaci wniosku o skierowanie skarżącego na kwalifikację;
2. naruszenia przepisu prawa materialnego, a to art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw poprzez jego błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że starosta (prezydent miasta) ma obowiązek skierowania posiadacza uprawnień do kierowania pojazdami zawsze, gdy wpłynie do niego wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, podczas gdy z prawidłowej wykładni tego przepisu powinno wynikać, że skierowanie do kwalifikacji nie powinno mieć miejsca, gdy wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji jest bezzasadny tzn. w szczególności posiadacz uprawnień nie przekroczył limitu 24 punktów karnych, mandaty, którymi nałożone zostały punkty karne zostały uchylone albo zostały nałożone bezzasadnie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 1 lutego 2025 r., a następnie umorzenie postępowania przed organem I instancji, w przypadku braku zwolnienia od kosztów sądowych – o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych, umożliwienie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony oraz przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów uzupełniających z niżej wymienionych dokumentów:
a) dokumentacji zdjęciowej – 5 kart w celu wykazania położenia pojazdu skarżącego oraz policjanta dokonującego kontroli drogowej, nieprawidłowego wykonania czynności służbowych przez policjanta, nieprawidłowego wykonania pomiaru prędkości oraz zmierzenia prędkości innego pojazdu;
b) kserokopii notatników służbowych policjantów w celu wykazania podjęcia interwencji wobec skarżącego i braku pouczenia go o możliwości odmowy przyjęcia mandatu;
c) postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z 16 lipca 2024 r. sygn. akt [...] w celu wykazania złożenia przez skarżącego wniosku o uchylenie nałożonego mandatu oraz wadliwości dokonanego pomiaru prędkości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że w postępowaniu o skierowanie na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami organy administracji nie są uprawnione do badania oraz kwestionowania prawomocnych rozstrzygnięć stwierdzających fakt popełnienia wykroczeń oraz nakładających punkty karne za popełnienie tych wykroczeń. Z akt sprawy wynika natomiast, iż J.B. nie złożył od mandatu odwołania do właściwego sądu rejonowego, ani nie kwestionował w organach Policji przypisanej mu liczby punktów karnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Oznacza to, że sądy administracyjne kontrolują zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami postępowania administracyjnego, a także kontrolują prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W niniejszej sprawie kognicji Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 17 marca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 1 lutego 2025 r. w przedmiocie skierowania J.B. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii kat. A, B w formie egzaminu państwowego.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2328, dalej: "ustawa zmieniająca"), zgodnie z którym, do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, starosta wydaje decyzję o skierowaniu osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w razie przekroczenia 24 punktów – na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji.
Należy przy tym wskazać, że art. 18 ustawy wszedł w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia, stosownie do art. 23 pkt 3 ustawy zmieniającej. Ogłoszenie ustawy nastąpiło w Dzienniku Ustaw z 16 grudnia 2021 r., a zatem art. 18 uzyskał moc obowiązującą od 17 września 2022 r. W niniejszej sprawie wszystkie naruszenia przepisów ruchu drogowego, za które skarżący uzyskał liczbę ponad 24 punktów karnych, miały miejsce po 17 września 2022 r., a zatem już pod rządami obowiązującego art. 18 pkt 1 ustawy zmieniającej nakładającego na starostę – w przypadku wpłynięcia wniosku komendanta wojewódzkiego Policji – bezwzględny obowiązek skierowania osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w przypadku przekroczenia 24 punktów karnych.
W myśl art. 17 ust. 1 ustawy zmieniającej, do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, Policja prowadzi ewidencję kierujących pojazdami silnikowymi, motorowerami oraz tramwajami naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu popełnionemu przez osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym, motorowerem lub tramwajem przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 15 i wpisuje się ją do tej ewidencji.
Stosownie do art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu ogłasza w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw informatyzacji komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie.
Dotychczas nie został ogłoszony komunikat, o którym mowa w przywołanych wyżej przepisach, tj. komunikat określający termin wdrożenia wymienionych rozwiązań technicznych. W związku z powyższym organ I instancji zobligowany był do wydania w rozpoznawanej sprawie decyzji na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy zmieniającej.
Z akt sprawy wynika, że skierowanie skarżącego przez organ na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nastąpiło na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 5 grudnia 2024 r. We wniosku tym Komendant wskazał, że skarżący otrzymał łącznie 29 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z wniosku wynikało, że skarżący trzykrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego w okresie od 30 lipca 2023 r. do 30 maja 2024 r. Komendant wskazał, że 30 maja 2023 r. i 9 kwietnia 2024 r. skarżący przekroczył dopuszczalną prędkość od 26 do 30 km/h, za co otrzymał po 7 punktów karnych. Ponadto 30 maja 2024 r. skarżący nie zastosował się do sygnałów świetlnych, za co otrzymał 15 punktów karnych. Wobec powyższego skarżący przekroczył liczbę 24 punktów karnych. W tej sytuacji organ zobligowany był uwzględnić wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji i po wszczęciu postępowania, na podstawie powołanego art. 18 pkt 1 ustawy zmieniającej, skierować skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie organy związane były informacją co do liczby punktów karnych podanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi we wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. Prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy nie miały kompetencji do samodzielnego ustalania liczby punktów karnych przypisanych kierowcy i wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi naruszających przepisy ruchu drogowego. Tylko komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń. Kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, liczby punktów karnych przyznanych danemu kierowcy nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym liczba punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest przesłanką rozstrzygnięcia, ani też w postępowaniu sądowym kontrolującym decyzje wydane w takich sprawach. Przyjęcie poglądu, że organ administracji jest uprawniony do samodzielnego weryfikowania liczby punktów karnych prowadziłoby w rezultacie do tego, że to organ, a nie właściwy organ Policji, ustalałby liczbę przypisanych danemu kierowcy punktów karnych. Osoba, która naruszyła przepisy ruchu drogowego może podejmować próbę zakwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów w ewidencji w postępowaniu prowadzonym przed organami Policji. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje prawo wniesienia skargi na tę czynność do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji, lecz następuje to w odrębnym postępowaniu. Organ administracyjny w toku prowadzonego przez siebie postępowania takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji (por. m.in. wyroki NSA z: 11 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 474/22, 31 marca 2011 r. sygn. I OSK 1013/10, 6 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1811/17, 8 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1931/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").
W rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego organy nie mogły zatem weryfikować prawidłowości naliczenia liczby przypisanych punktów karnych wskazanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi we wniosku z 5 grudnia 2024 r. W tym względzie organy obu instancji były związane danymi zawartymi w ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi naruszających przepisy ruchu drogowego wskazanymi we wniosku organu Policji o skierowanie kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Kompetencja organów w niniejszej sprawie sprowadzała się jedynie do sprawdzenia, czy wpisy wskazane we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 5 grudnia 2024 r. są wpisami ostatecznymi i czy liczba przypisanych punktów karnych przekracza 24. W tym zakresie na podstawie otrzymanego wniosku o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji organy słusznie stwierdziły, że w okresie od 30 lipca 2023 r. do 30 maja 2024 r. skarżący 3-krotnie dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, za co uzyskał ponad 24 punkty karne. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał, by w odpowiednim trybie została przez niego podważona prawidłowość wpisów zawartych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 5 grudnia 2024 r. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi z 2 grudnia 2025 r. skarżący oświadczył, że mandaty karne, na podstawie których nałożone zostały na niego punkty karne nie zostały prawomocnie uchylone.
Decyzje o skierowaniu na egzamin z powodu przekroczenia 24 punktów karnych stanowią akty o charakterze związanym co oznacza, że w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 18 ust. 1 ustawy zmieniającej, organ ma bezwzględny obowiązek wydać decyzję o treści wskazanej w tym przepisie. Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy stanowi obligatoryjną, administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia w określonym czasie ustalonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
W niniejszej sprawie, dysponując informacją o liczbie punktów karnych uzyskanych przez skarżącego organ nie miał kompetencji do badania, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy co do naruszeń przepisów ruchu drogowego, gdyż tym zakresie właściwy jest sąd powszechny. Nie był również uprawniony do oceny, czy stwierdzonym naruszeniom przypisano właściwą liczbę punktów, gdyż uprawnienie to przysługuje organom Policji. Powyższych ustaleń nie może również czynić sąd administracyjny w toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem jest wyłącznie kontrola decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenia kwalifikacji. Sąd administracyjny może zakwestionować prawidłowość wpisu do tej ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jedynie w odrębnym postępowaniu w sprawie ze skargi na czynność ww. wpisu do ewidencji.
W konsekwencji, Prezydent Miasta Łodzi, do którego wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi zobligowany był zastosować art. 18 ust. 1 ustawy zmieniającej i skierować skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów.
Z powyższych względów niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 18 pkt 1 ustawy zmieniającej poprzez błędną wykładnię.
Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 76 § 3 k.p.a. Organy orzekające w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wydania rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy został oceniony w sposób obiektywny, nienoszący znamion dowolności. Z poczynionych ustaleń faktycznych organy wywiodły z prawidłowe wnioski, a następnie przytoczyły i zastosowały właściwe przepisy prawa. Organy prawidłowo ustaliły, że w sprawie zaistniały podstawy do skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie prawa jazdy kategorii A i B, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji, odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organy nie były uprawnione do przeprowadzenia dowodów w celu ustalenia zasadności nałożenia na skarżącego mandatów za poszczególne zarzucane mu wykroczenia oraz prawidłowości przypisania skarżącemu 24 punktów karnych za te wykroczenia. Kwestie dotyczące nałożonych mandatów karnych oraz prawidłowości wpisów ujawnionych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego nie mogły być bowiem przedmiotem badania w postępowaniu o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów.
Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Zauważyć należy, że organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę na skutek wniesionego przez stronę odwołania, nie prowadził postępowania dowodowego, bowiem wydał swoją decyzję w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem I instancji. Jedynym nowym materiałem w postępowaniu przed organem II instancji było odwołanie, którego treść była stronie z oczywistych względów znana. Natomiast w postępowaniu przed organem I instancji pismem z 16 grudnia 2024 r. strona była informowana o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i złożenia wyjaśnień. Dodać również należy, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy w takim zakresie, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. wyroki NSA: z 16 kwietnia 2021 r. sygn. akt I OSK 212/21, LEX nr 3190410; z 23 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 563/2, Lex nr 367280). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że brak poinformowania go przez organ II instancji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji miał jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.
Końcowo w odniesieniu do zgłoszonego przez skarżącego wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony oraz dowodu z dokumentów wymienionych w treści skargi wyjaśnić należy, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Powyższa zasada wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Na mocy tego przepisu Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powyższych przepisów wynika, że postępowanie dowodowe w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma jedynie uzupełniający, wyjątkowy charakter, podyktowany łącznym spełnieniem przesłanek z art. 106 § 3 p.p.s.a., czyli jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w powołanym przepisie, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z przepisami postępowania, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Przeprowadzenie uzupełniającego dowodu nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania sprawy, bowiem rolą sądu administracyjnego jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu według stanu prawnego z daty wydania decyzji ostatecznej. O istotnych wątpliwościach w sprawie wymagających przeprowadzenia dowodu z dokumentów można mówić, gdy istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego pozostają niewyjaśnione, są sporne, przy czym dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyroki NSA: z 30 września 2025 r. sygn. akt I GSK 966/22, z 5 sierpnia 2020 r. sygn. akt II FSK 1560/18, dostępne w CBOSA). W związku z powyższym w niniejszej sprawie wnioski dowodowe zawarte w skardze, podtrzymane przez stronę na rozprawie z 2 grudnia 2025 r., nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze sąd administracyjny nie przeprowadza dowodu z przesłuchania stron, bowiem - jak wyżej wskazano - może przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, o czym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a. Po drugie w sprawie nie zachodzi konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości stanu faktycznego, bowiem okoliczności faktyczne nie budzą wątpliwości. Po trzecie zaś dowody w postaci dokumentacji zdjęciowej oraz kserokopii notatników służbowych policjantów dokonujących kontroli drogowej zostały zgłoszone na okoliczności, które nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Przedmiotem niniejszej sprawy jest jedynie kontrola decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy z powodu przekroczenia liczby 24 punktów karnych. W sprawie tej organy administracji, jak również sąd administracyjny nie posiadają uprawnień do badania okoliczności zdarzenia drogowego i prawidłowości postępowania organów kontroli ruchu drogowego w zakresie przypisania odpowiedniej ilości punktów karnych otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.
Reasumując w rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Organy administracji prawidłowo uznały, że zarzuty podniesione przez skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
d.cz.