III SA/Łd 367/24

III SA/Łd 367/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-10-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska
Małgorzata Kowalska /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1191
art. 25 ust. 1, art. 35
Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j.)
Sentencja
Dnia 16 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Aneta Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2024 roku sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 22 kwietnia 2024 roku nr SO-II.621.122.2023 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego wraz z małoletnimi dziećmi oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 22 kwietnia 2024 r., nr SO-II.621.122.2023 Wojewoda Łódzki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1, art. 25 ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1191 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z 7 grudnia 2023 r., nr OO.5343.1.21.2023 o wymeldowaniu z pobytu stałego M.B. wraz z małoletnimi dziećmi – A.B. i A.B..
Jak wynika z akt sprawy, 9 czerwca 2023 r. Mx.B. złożył wniosek o wymeldowanie z pobytu stałego, tj. N. nr [...], gmina Z., woj. łódzkie, M.B. wraz z małoletnimi dziećmi – A.B. i Ax.B. z powodu opuszczenia przez nich miejsca zamieszkania w dniu 27 listopada 2018 r. i niedopełnienia obowiązku wymeldowania. Wnioskodawca wskazał, że od 8 września 2000 r. jest właścicielem domu jednorodzinnego położonego w miejscowości N. [...], w którym do 2018 r. mieszkał wraz z rodziną. W 2018 r. żona opuściła wspólne miejsce zamieszkania i przeprowadziła się do domu rodzinnego położonego w miejscowości W. [...] gm. B., gdzie przebywa do dnia dzisiejszego. Opuszczenie domu nastąpiło dobrowolnie i zostało zgłoszone przez M.B. na Komendzie Powiatowej Policji w Łowiczu. W asyście Policji żona zabrała z domu wszystkie rzeczy osobiste swoje i dzieci. Od dnia opuszczenia domu małżonkowie nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, każdy z nich utrzymuje się samodzielnie. Klucze do domu zostały zwrócone przez M.B. Wnioskodawca nadmienił również, że przed Sądem Okręgowym w Łodzi toczy się sprawa o rozwód.
Zawiadomieniem z 13 czerwca 2023 r. Wójt Gminy Z. wszczął na wniosek Mx.B. postępowanie w sprawie wymeldowania z pobytu stałego M.B. wraz z małoletnimi dziećmi.
W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, w piśmie z 27 czerwca 2023 r. M.B. oświadczyła, że nie opuściła dobrowolnie domu jednorodzinnego położonego w miejscowości N. [...], w którym zamieszkiwała wraz z mężem i dziećmi. Podała, że opuściła dom z powodu zachowania męża, który znęcał się fizycznie, psychicznie i seksualnie nad nią i nad jednym z synów. W związku ze stosowaną przemocą wielokrotnie miały miejsce w domu interwencje Policji. Zachowanie męża i próby jej ubezwłasnowolnienia spowodowały, że była zmuszona do opuszczenia domu i zamieszkania w domu rodzinnym rodziców. Strona wyjaśniła, że nie zabrała wszystkich osobistych rzeczy swoich i dzieci, lecz jedynie rzeczy podręczne i nie oddała mężowi kluczy do domu, ponieważ zamierza wraz z dziećmi wrócić i mieszkać w domu w N. Podniosła również, że obecnie wraz z dziećmi przebywa w domu rodziców w miejscowości W. [...], jednak pobyt ma charakter tymczasowy, ponieważ zamierza na stale zamieszkiwać z dziećmi w domu jednorodzinnym w miejscowości N. [...]. Wskazując również na toczącą się sprawę o rozwód pomiędzy małżonkami, wniosła o oddalenie wniosku o wymeldowanie.
Przesłuchani w charakterze świadków: T.A. (sąsiad, zamieszkały przy posesji N. 35a), A.W. (rodzeństwo cioteczne Mx.B.) oraz A.Z. (ojciec M.B.) potwierdzili, że M.B. wraz z dziećmi nie mieszka pod adresem N. [...] od listopada 2018 roku. Świadek A.Z. zeznał także, iż jego córka nie opuściła domu trwale, gdyż planuje ponownie w nim zamieszkać, nie wie natomiast w jakim terminie, prawdopodobnie po zakończeniu sprawy rozwodowej z Mx.B. i o podział majątku. Zeznał także, że po wyprowadzeniu się córka i wnukowie nie przyjeżdżali do domu w N. Mx.B. widuje dzieci w domu w miejscowości W. [...] gm. B., w którym obecnie mieszka i lokalizuje swoje centrum życiowe córka i wnuki.
W piśmie z 31 sierpnia 2023 r. M.B. podtrzymała stanowisko, że nie opuściła dobrowolnie domu jednorodzinnego położonego w miejscowości N. [...], do opuszczenia domu zmusiło ją naganne zachowanie męża. Wyprowadziła się w asyście Policji, ponieważ obawiała się, że mąż nie pozwoli jej zabrać rzeczy służących jej do prowadzenia działalności gospodarczej. Podkreśliła, że opuszczając dom zabrała tylko rzeczy podręczne, ubrania swoje i dzieci, w domu pozostały wszystkie przybory codziennego użytku, meble i samochód.
W dniu 19 września 2023 r. zostały przeprowadzone oględziny domu pod adresem N. nr [...], podczas których ustalono, że M.B. wraz z dziećmi A. i Ax. B. nie mieszkają w tym domu. Dom jest umeblowany i znajdują się w nim rzeczy i meble zakupione w czasie trwania małżeństwa oraz stare, zapakowane w worki zabawki dzieci. Rzeczy osobistych, tj. ubrań, kosmetyków M.B. i jej małoletnich dzieci podczas oględzin nie stwierdzono. M.B. nie brała udziału w oględzinach lokalu.
Przesłuchany 24 października 2023 r. Mx.B. zeznał, że od 27 listopada 2018 r., tj. od dnia opuszczenia lokalu, jego żona – M.B. nie podejmowała prób ponownego zamieszkania w domu w N. nr [...], jak również do dnia dzisiejszego nigdy do domu nie przyjechała. Klucze do domu, pomieszczeń gospodarczych, pilot do bramy i garaży zostały przez żonę zwrócone w dniu opuszczenia domu. Zeznał, że żona wyprowadziła się w sposób trwały i dobrowolny i nie ma zamiaru ponownego zamieszkania w lokalu. Podał, że wymienił napęd w bramie wjazdowej, ponieważ został uszkodzony, nie wymienił natomiast zamków do drzwi wejściowych domu. W domu nie ma rzeczy osobistych żony ani jego dzieci – A. i Ax. B., ponieważ wszystkie rzeczy podczas opuszczenia domu, tj. 27 listopada 2018 r. zabrała żona, pomagała jej siostra, ojciec i brat ojca. Od momentu opuszczenia domu żona nie ponosiła żadnych kosztów związanych z utrzymaniem domu. Podał, że jego żona wraz z dziećmi koncentruje swoje centrum życiowe w domu rodziców w miejscowości W. [...] gm. B. Nadmienił również, że dzieci A. i Ax. uczęszczają obecnie do Szkoły Podstawowej w B., a jego kontakt z dziećmi odbywa się tylko w miejscu zamieszkania matki, tj. W. [...] gm. B. Pomimo orzeczenia sądu nie może zabrać dzieci do swojego domu.
W piśmie z 24 października 2023 r. Mx.B. wskazał, że 27 listopada 2018 r. żona wraz z dziećmi opuściła dom dobrowolnie, wyprowadziła się podczas jego nieobecności, kiedy był w pracy. O zaistniałej sytuacji telefonicznie poinformowali go sąsiedzi. W asyście Policji żona zabrała z domu wszystkie rzeczy osobiste swoje i dzieci i wyposażenie domu, stanowiące majątek wspólny małżonków (tj. samochód, meble, obrazy, dywany, ręczniki, garnki itp.), a w przeprowadzce pomagali jej członkowie rodziny. Wskazał, że ze względu na dobro dzieci nie utrudniał żonie opuszczenia domu. Podał, że z uwagi na jej naganne zachowanie i fałszywe oskarżenia o pedofilię i stosowanie przemocy fizycznej i psychicznej złożył w 2018 r. do Sądu Okręgowego w Łodzi pozew o rozwód z orzeczeniem o winie, który jest w trakcie procedowania. W toku prowadzonego postępowania sąd nie ograniczył mu praw rodzicielskich, a wręcz przeciwnie przyznano mu prawo do swobodnego zabierania dzieci raz w miesiącu. Podał, że działania podejmowane przez jego żonę mają na celu zdyskredytowanie jego osoby i utrudnienie normalnego funkcjonowania.
Decyzją z 7 grudnia 2023 r. Wójt Gminy Z. orzekł o wymeldowaniu M.B. wraz z małoletnimi dziećmi A.B. i Ax.B. z pobytu stałego mieszczącego się w N. nr [...] gm. Z. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, że M.B. wraz z dziećmi opuściła dobrowolnie i trwale w dniu 27 listopada 2018 r. miejsce zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania oraz skoncentrowała centrum życiowe swoje i dzieci w innym miejscu.
Od powyższej decyzji M.B. złożyła odwołanie, w którym wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o wymeldowanie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania podkreśliła, że decyzja jest niesłuszna i krzywdząca, ponieważ miejscem jej stałego zameldowania jest dom położony w N., który został wybudowany wspólnie przez małżonków na działce stanowiącej własność męża – Mx.B. Skarżąca wskazała, że dom będzie przedmiotem podziału majątku dorobkowego małżonków B. W tym domu było, jest i z chwilą zakończenia sprawy rozwodowej i o podział majątku dorobkowego stron będzie jej i dzieci centrum życiowe, co wynika zarówno z zeznań, które złożyła, jak i z zeznań przesłuchanego w charakterze świadka – A.Z. Skarżąca podniosła, że do czasu zakończenia sprawy o rozwód i o podział majątku nie może wraz z dziećmi zamieszkiwać wspólnie z mężem. Wbrew stanowisku organu nie opuściła wraz z dziećmi dobrowolnie zajmowanego domu, zmusiła ją do tego trudna sytuacja rodzinna, tj. fizyczne i psychiczne znęcanie się nad nią przez męża oraz doprowadzanie małoletniego A.B. do poddania się innym czynnościom seksualnym. Podała, że ze względu na bezpieczeństwo swoje i dzieci uciekła z domu aby uniknąć agresji i prześladowań ze strony męża Mx.B., wobec którego prowadzone są postępowania karne o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k., 284 § 1 k.k. i 190 § 1 k.k. Mx.B. ma założoną Niebieską Kartę, a od 9 października 2018 r. pomiędzy małżonkami toczą się sprawy o rozwód, alimenty, powierzenie władzy rodzicielskiej oraz ustalenie kontaktów z dziećmi. Skarżąca podniosła, że boi się wrócić do domu, ponieważ obawia się spełnienia kierowanych przez męża gróźb wobec synów oraz złych zachowań. Wskazała, że w domu rodzinnym rodziców zamieszkuje tylko czasowo, chociaż nie znając przepisów nie dokonała zameldowania czasowego, nie ma zamiaru zmiany miejsca zamieszkania, zamierza powrócić do domu jednorodzinnego w miejscowości N. nr [...], stanowiącego współwłasność stron.
Wojewoda Łódzki pismem z 5 stycznia 2024 r. wezwał M.B. do przedstawienia dokumentów wskazujących na toczące się postępowania lub skazanie Mx.B. za zarzucane przestępstwa, założenie Niebieskiej Karty, o rozwód, alimenty, powierzenie władzy rodzicielskiej oraz ustalenie kontaktów z dziećmi oraz ponoszenie kosztów utrzymania domu pod adresem N. nr [...], a także złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących posiadania kluczy do przedmiotowego lokalu.
W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z 2 lutego 2024 r. M.B. potwierdziła, że posiada klucze do domu i bramy wjazdowej do domu znajdującego się w miejscowości N. nr [...]. Podtrzymując argumentację przedstawioną w odwołaniu podkreśliła, że obecnie z uwagi na konflikt z mężem nie jest możliwe zamieszkiwanie w domu jednorodzinnym w miejscowości N. nr [...]. Kategorycznie oświadczyła, że po zakończeniu wszystkich spraw sądowych zamierza na stałe zamieszkać wraz z dziećmi w miejscu zameldowania. W załączeniu przedstawiła m.in. pismo Gminnego Zespołu Interdyscyplinarnego w Z. z 20 lipca 2018 r. potwierdzające przyjęcie zgłoszenia o wszczęcie procedury "Niebieskiej Karty", zaświadczenie Sądu Okręgowego w Łodzi z 7 lutego 2024 r. o toczącej się od 12 października 2018 r. sprawie o rozwód z powództwa Mx.B., postanowienie Sądu Rejonowego w Łowiczu z 16 sierpnia 2018 r., sygn. akt [...] o zabezpieczeniu powództwa o alimenty, zawiadomienia Prokuratury Rejonowej w Łowiczu z 20 lipca 2018 r. o wszczęciu śledztwa, zarządzenia asesora Prokuratury Rejonowej w Łowiczu z 31 października 2023 r. o odmowie wyrażenia zgody na udostępnienie akt sprawy postępowania przygotowawczego [...], postanowienie Sądu Rejonowego w Łowiczu z 16 kwietnia 2019 r. i kopię wyciągu z rachunku bankowego.
Wskazaną na wstępie decyzją z 22 kwietnia 2024 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z 7 grudnia 2023 roku wskazując, że organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy oraz dokonał oceny jego całokształtu.
Organ wskazał, że materialnoprawną podstawę wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy, obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Obowiązek ten polega m. in. na wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego. W myśl natomiast art. 28 ust. 4 ustawy, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.
Wojewoda podkreślił, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie o wymeldowanie jest wyjaśnienie, czy dana osoba przebywa w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem, a jeśli w przedmiotowym lokalu nie przebywa, to jakie były przyczyny jej wyprowadzenia się i czy całokształt okoliczności wskazuje, że wyprowadzenie to ma charakter trwały i było dobrowolne. Przy ustalaniu, czy opuszczenie lokalu miało charakter trwały i dobrowolny należy w każdym przypadku rozważyć wnikliwie indywidualne okoliczności sprawy. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli lub w sposób domniemany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. Do okoliczności wskazujących wolę dobrowolnego opuszczenia lokalu przez daną osobę należą m.in. sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w innym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym lokalu. Przez trwałość opuszczenia lokalu należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem, w którym dotychczas osoba zamieszkiwała.
W niniejszej sprawie bezspornym jest zdaniem organu, że M.B. wraz z małoletnimi dziećmi – A.B. i AxB. od ponad 5 lat nie mieszka pod adresem pobytu stałego w miejscowości N. nr [...], w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Do opuszczenia przedmiotowego lokalu doszło 27 listopada 2018 r., kiedy skarżąca wraz z dziećmi przeprowadziła się do domu rodzinnego w miejscowości W. [...], gm. B., a pod adresem N. [...] pozostał jedynie Mx.B., co potwierdza zebrany w toku postępowania materiał dowodowy.
Z treści złożonych w toku postępowania przez Mx.B. oświadczeń zawartych we wniosku o wymeldowanie z 9 czerwca 2023 r. i w protokole przesłuchania z 24 października 2023 r. wynika, że 27 listopada 2018 r. skarżąca wraz z synami w asyście Policji opuściła wspólne miejsce zamieszkania pod adresem N. [...] w sposób dobrowolny, zabierając wszystkie rzeczy osobiste zarówno swoje, jak i dzieci i od tego dnia nie próbowała do przedmiotowego lokalu powrócić. W ocenie Mx.B. skoncentrowała swoje centrum życiowe pod adresem W. [...], tj. w domu rodzinnym, w którym zamieszkała wraz z dziećmi, nie ponosząc jednocześnie żadnych kosztów związanych z utrzymywaniem domu w N.
Fakt opuszczenia miejsca pobytu stałego 27 listopada 2018 r. M.B. potwierdziła w pismach skierowanych do Wójta Gminy Z. z 27 czerwca 2023 r. i 31 sierpnia 2023 r., odwołaniu oraz w piśmie skierowanym do organu odwoławczego z 2 lutego 2024 r. Konsekwentnie podnosiła jednak, że opuszczenie domu w N. nr [...] nie miało charakteru dobrowolnego, lecz została do tego zmuszona zachowaniem męża wobec niej i jednego z synów. Podkreśliła, że wyprowadzając się nie zabrała wszystkich osobistych rzeczy swoich i dzieci, lecz jedynie rzeczy podręczne. Przyznała, że zamieszkała w domu rodziców, w którym od tego czasu przebywa i ponosi część kosztów utrzymania tego domu. Oświadczyła, że pobyt w domu rodzinnym jest tymczasowy, bez zamiaru stałego przebywania, ponieważ chce wraz z dziećmi wrócić do domu w N., po jego fizycznym podziale i ustanowieniu odrębnych własności lokali mieszkalnych lub przyznaniu przez sąd na własność domu dla niej i małoletnich dzieci.
W ocenie organu odwoławczego, z zeznań świadków za najbardziej obiektywne należy uznać zaznania T.A., który jest osobą niespokrewnioną z żadną ze stron, co oznacza że nie jest zainteresowany jako osoba postronna konkretnym rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie. T.A. zamieszkujący w N. naprzeciwko posesji nr [...] zeznał, że skarżąca wraz z dziećmi nie mieszka pod przedmiotowym adresem od "około 4-5 lat", nie wiedział jednak, czy wyprowadziła się dobrowolnie i trwale i czy ma zamiar powrócić do domu. Dodał też, że jego zdaniem centrum życiowe odwołująca lokalizuje obecnie w swoim domu rodzinnym, z którego pochodzi.
Komenda Powiatowa Policji w Łowiczu potwierdziła, że skarżąca zgłosiła 27 listopada 2018 r. interwencję w miejscowości N. [...] w związku z awanturą wywołaną przez męża, ponieważ nie uprzedziła go, że będzie się wyprowadzać. Z przeprowadzonego 19 września 2023 r. dowodu z oględzin lokalu pod adresem N. [...] wynika, że dom jest zamieszkały przez Mx.B., a rzeczy osobistych należących do M.B. i dzieci A. i Ax nie stwierdzono. Dowód z oględzin został przeprowadzony pod nieobecność skarżącej, o którym została należycie powiadomiona.
W ocenie organu odwoławczego, w toku postępowania zostało w sposób należyty wyjaśnione, że skarżąca wraz z synami nie mieszka w lokalu położonym w N. nr [...] i lokal ten nie stanowi miejsca, gdzie realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe. Co więcej, bezsporny jest również fakt posiadania przez zainteresowane osoby innego miejsca (lokalu), który stanowi ich centrum życiowe. Opuszczenie przez M.B. przedmiotowego lokalu było z pewnością konsekwencją konfliktu z Mx.B., jednak to skarżąca podjęła samodzielną decyzję, że nie będzie mieszkać w miejscu stałego zameldowania. Sam fakt konfliktu pomiędzy stronami nie podważa oceny, że opuszczenie lokalu miało charakter trwały i dobrowolny, ponieważ co do zasady dobrowolnego charakteru nie traci wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca zamieszkania, jeżeli ma ono na celu uniknięcie sytuacji konfliktowych związanych ze wspólnym zamieszkiwaniem. Podnoszona przez skarżącą wola powrotu w przyszłości do domu w N. [...] jest w obecnym stanie faktycznym jedynie deklaracją chęci i zamiaru, nie znajduje natomiast poparcia w podejmowaniu przez skarżącą konkretnych czynności zmierzających do jego realizacji. Okoliczność dotycząca posiadania lub nieposiadania przez skarżącą kluczy do spornego lokalu pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ bezsporny jest fakt nie podjęcia ani razu próby ich użycia, związanej z choćby odwiedzeniem domu w N. [...].
W ocenie organu odwoławczego całokształt dokumentów przedłożonych w niniejszej sprawie przez M.B. nie potwierdził podnoszonych w odwołaniu zarzutów ani podejmowania środków prawnych w celu umożliwienia ponownego zamieszkania pod spornym adresem. Łącząc to z upływem ponad pięcioletniego okresu od opuszczenia miejsca stałego zameldowania, jak również ze skoncentrowaniem centrum życiowego swojego i dzieci w innym miejscu, zdaniem organu odwoławczego należy uznać, że opuszczenie lokalu miało charakter trwały i dobrowolny. Skarżąca pogodziła się z obecną sytuacją, a więź ze spornym lokalem została faktycznie utracona. Okoliczności te nie przemawiają za dalszym utrzymaniem zameldowania w spornym lokalu.
W świetle powyższego organ odwoławczy w pełni podzielił ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organ pierwszej instancji, że spełniona została przesłanka opuszczenia miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda Łódzki podkreślił, że meldunek nawet na pobyt stały pod określonym adresem, nie rodzi żadnych praw skutecznych na gruncie prawa cywilnego względem nieruchomości. Zameldowanie nie tylko nie daje osobie zameldowanej prawa do lokalu, ale nie jest też powiązane z innymi prawami, np. spadkowymi, własnościowymi, podatkowymi a wymeldowanie nie sprawia, że osoba wymeldowana staje się osobą bezdomną. Instytucja zameldowania nie służy ochronie interesów majątkowych skonfliktowanych stron i dla spraw meldunkowych nie mają znaczenia kwestie dotyczące podziału majątku wspólnego stron, lecz jedynie okoliczność niezamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Organ dokonuje oceny istnienia przesłanek wymeldowania według stanu faktycznego na dzień wydania decyzji. Jeżeli w przyszłości skarżąca zamieszka pod spornym adresem, w rozumieniu art. 25, 27 i 28 ustawy o ewidencji ludności, będzie miała pełne prawo ponownie dokonać czynności zameldowania.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.B. podnosząc zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności wskazała, że nie opuściła domu w miejscowości N. nr [...] całkowicie, dobrowolnie i na stałe, a w miejscowości W. [...] gm. B. zamieszkuje tylko czasowo, gdzie jest zameldowana wraz z dziećmi na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące, czego organ odwoławczy w ogóle nie wziął pod uwagę. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Skarżąca ponownie wskazała, że opuściła wraz z małoletnimi dziećmi dom w miejscowości N. nr [...] będąc do tego zmuszona złą sytuacją panującą w małżeństwie, którą spowodował mąż – Mx.B. Dalsze wspólne zamieszkiwanie z uwagi na negatywne zachowania małżonka wobec żony i dzieci, nie było możliwe. Sam Mx.B. nie chciał dobrowolnie zrezygnować z lokalu i wyprowadzić się. Opuszczenie domu nie było więc dobrowolne i trwałe. Jedynie przez określony okres skarżąca miała przebywać u rodziców, u których zameldowała jest jedynie czasowo. Skarżąca podniosła, że w każdej chwili gotowa jest wrócić i zamieszkać w domu w N. nr [...], jeżeli Mx.B. dobrowolnie się wyprowadzi. Skarżąca podała, że podjęła szereg kroków prawnych celem uregulowania zaistniałej sytuacji, również w zakresie zamieszkiwania w lokalu. Wskazała, że nie jest jej winą, że sprawa o rozwód toczy się przed Sądem Okręgowym w Łodzi od 2018 r. Przeciwko Mx.B. toczyły się sprawy prokuratorskie, w tym śledztwo w sprawie molestowania małoletniego A.B., zakończone umorzeniem postępowania. W sprawie przeciwko Mx.B. toczyło się również postępowanie w sprawie fizycznego i psychicznego znęcania się nad skarżącą w okresie od stycznia 2013 r. do kwietnia 2018 r. które zostało umorzone postanowieniem Prokuratora Rejonowego w Łowiczu z 4 lutego 2019 r. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa, utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Rejonowego w Łowiczu, II Wydział Karny z 10 kwietnia 2019 r. Przeciwko Mx.B. toczyło się także dochodzenie w sprawie: przywłaszczenia 27 lipca 2018 r. z konta bankowego Banku BGŻ BNP Paribas kwoty 120 000 zł na szkodę M.B., które zostało umorzone uwagi na brak znamion czynu zabronionego; przywłaszczenia w bliżej nieustalonym dniu do 30 listopada 2018 r. w miejscowości N. kolczyków z diamentami o wartości 40 000 zł, obrazu o wartości 1 000 zł i szampana marki Don Perignon o wartości 3 000 zł, o łącznej wartości strat 44 000 zł na szkodę M.B., które zostało umorzone z uwagi na brak znamion czynu zabronionego; przywłaszczenia w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w okresie od 4 lipca 2018 r. do 3 sierpnia 2018 r. w Łowiczu woj. łódzkie z konta bankowego Banku BGŻ BNP Paribas kwoty 16 000 zł na szkodę M.B., które zostało umorzone z uwagi na brak znamion czynu zabronionego; kierowania w bliżej nieustalonym dniu, do 30 sierpnia 2018 r. w miejscowości N. woj. łódzkie groźby zniszczenia finansowego w stosunku do M.B., które zostało umorzone z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienie przestępstwa, zatwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w Łowiczu z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt [...].
Skarżąca wskazała, że posiada klucze do domu, jak również od bramy wjazdowej i oświadczyła, że zamierza zamieszkać w domu po uprawomocnieniu się wyroku o rozwód oraz o podział majątku wspólnego. Skarżąca dodała, że nie partycypuje w kosztach utrzymania domu pod adresem N. [...]. Zaproponowała mężowi, że będzie pokrywać połowę kosztów podatku od nieruchomości ale odmówił twierdząc, że dom jest jego własnością i będzie dokonywał opłat. Zdaniem skarżącej, skoro mąż zajmuje cały dom, którego podziału fizycznego w obecnej chwili nie można dokonać powinien ponosić całość kosztów jego utrzymania. Skarżąca wskazała, że zamieszkuje obecnie tymczasowo u rodziców, którzy udzielili jej schronienia do czasu zakończenia spraw sądowych, ponosi część kosztów utrzymania domu rodziców, tj. część opłaty za opał, energię elektryczną i śmieci. Jeżeli Mx.B. dla dobra wspólnych dzieci wyprowadziłby się z domu, niezwłocznie powróci aby w nim zamieszkać. Obecnie ze względu na liczne sprawy sądowe nie ma takiej możliwości, aby wróciła pod dotychczasowy adres stałego zameldowania i zamieszkała wspólnie z mężem. Przyczyną rozpadu małżeństwa były skłonności homoseksualne i pedofilskie męża, a w dalszej konsekwencji opuszczenie domu wraz z dziećmi.
Reasumując skarżąca wskazała, że w obecnej chwili z uwagi konflikt pomiędzy małżonkami ich wspólne zamieszkiwanie w miejscowości N. [...] nie jest możliwe, natomiast po zakończeniu spraw sądowych zamierza stale zamieszkiwać z dziećmi w domu jednorodzinnym pod adresem stałego zameldowania lub wcześniej, jeżeli mąż wyprowadzi się ze wspólnego domu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie 16 października 2024 r. pełnomocnik skarżącej i skarżąca popierali wniesioną skargę. Skarżąca oświadczyła, że sprawa rozwodowa nadal jest w toku. Podkreśliła, że nie wyprowadziła się dowolnie z miejsca zameldowania, a nakłady finansowe, jakie poczyniła na budowę i wyposażenie domu wskazują, że powinna mieć prawo do zamieszkiwania w domu wraz z dziećmi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Wojewody Łódzkiego z 22 kwietnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z 7 grudnia 2023 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego N. nr [...], gmina Z., woj. łódzkie M.B. wraz z małoletnimi dziećmi – A.B. i Ax.B., zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy doszło do trwałego i dobrowolnego opuszczenia przez M.B. wraz z małoletnimi dziećmi – A.B. i Ax.B. miejsca pobytu stałego, tj. N. nr [...], gmina Z., woj. Łódzkie. Zagadnienia tego dotyczą bowiem zasadniczo zarzuty postawione w skardze.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1191 ze zm.). Zgodnie z art. 35 cyt. ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Stosownie zaś do treści art. 25 ust. 1 cyt. ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W myśl natomiast do z art. 33 ust. 1 powyższej ustawy, obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu obowiązany jest wymeldować się. W razie niedopełnienia tego obowiązku, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, na podstawie art. 35 ww. ustawy, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2 (dysponujących tytułem prawnym do lokalu), decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.
Podkreślić należy, że dla wystąpienia określonej w art. 35 cyt. ustawy, przesłanki wymeldowania, którą jest "opuszczenie miejsca pobytu stałego" konieczne jest zasadniczo, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar związania się z tym innym miejscem i urządzenia w nim trwałego centrum życiowego. Postępowanie w sprawie wymeldowania wymaga zatem ustalenia, czy nastąpiło faktyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego i zbadania trwałości oraz dobrowolności zamiaru jego opuszczenia. Ustalając trwałość i dobrowolność opuszczenia lokalu nie można jednak wyłącznie poprzestawać na twierdzeniach (oświadczeniach) samej osoby zainteresowanej rozpatrzeniem sprawy. Trzeba zbadać, czy argumentacja strony znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2075/21, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym celu nieodzowne jest zbadanie m.in. tego, czy po stronie adresata decyzji o wymeldowaniu, istnieje obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu (lokalu). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednolity pogląd, że dla ustalenia przesłanki dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego niezbędne jest albo ustalenie, że opuszczenie nastąpiło w własnej woli strony, albo też dobrowolność można ustalić w sytuacji, gdy niezależnie od okoliczności opuszczenia w sposób wyraźny nastąpiła rezygnacja z przebywania w danym miejscu, tzn. gdy strona nie podejmuje prób powrotu do niego dostępnymi jej prawnie środkami i akceptuje stan niezamieszkiwania w danym miejscu na stałe. Brak dobrowolności nie stanowi jednoznacznie negatywnej przesłanki do orzeczenia wymeldowania. Powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego zamieszkania z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany podejmuje próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania (por. wyroki NSA: z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2961/20; z 1 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2915/18; z 20 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2065/14; z 28 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 863/17; z 1 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2068/17).
Zdaniem sądu materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy potwierdza zaistnienie trwałego opuszczenia przez skarżącą wraz z małoletnimi dziećmi miejsca stałego pobytu, a przesłankę dobrowolności należy odnieść do niepodjęcia przez skarżącą jakiejkolwiek próby przywrócenia zamieszkiwania w miejscu pobytu stałego.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że postępowanie w przedmiocie wymeldowania skarżącej wraz z małoletnimi dziećmi z przedmiotowego lokalu zainicjował 9 czerwca 2023 r. Mx.B. posiadający tytułu prawny do nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku podał, że 27 listopada 2018 r. żona wraz z dziećmi opuściła wspólne miejsce zamieszkania i przeprowadziła się do domu rodzinnego położonego w miejscowości W. [...] gm. B., gdzie przebywa wraz z dziećmi do dnia dzisiejszego. Opuszczenie domu nastąpiło dobrowolnie i zostało zgłoszone przez M.B. na Komendzie Powiatowej Policji w Łowiczu. W asyście Policji żona zabrała z domu wszystkie rzeczy osobiste swoje i dzieci. Od dnia opuszczenia domu małżonkowie nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, każdy z nich utrzymuje się samodzielnie. Wnioskodawca nadmienił również, że przed Sądem Okręgowym w Łodzi toczy się sprawa o rozwód pomiędzy małżonkami.
Okoliczność opuszczenia miejsca pobytu stałego 27 listopada 2018 r. skarżąca potwierdziła w licznych pismach skierowanych do Wójta Gminy Z. z 27 czerwca 2023 r. i 31 sierpnia 2023 r., odwołaniu oraz w piśmie skierowanym do organu odwoławczego z 2 lutego 2024 r. konsekwentnie podnosząc, że opuszczenie domu w N. nr [...] nie miało charakteru dobrowolnego, gdyż została do tego zmuszona zachowaniem męża wobec niej i jednego z synów. W toku postępowania administracyjnego skarżąca podkreślała, że wyprowadzając się nie zabrała wszystkich osobistych rzeczy swoich i dzieci, lecz jedynie przedmioty podręczne. Przyznała, że zamieszkała w domu rodzinnym rodziców, w którym przebywa do chwili obecnej i ponosi część kosztów związanych z utrzymaniem domu rodziców. Pobyt w domu rodzinnym, jak zaznaczyła skarżąca ma jednak charakter tymczasowy, ponieważ zmierza wrócić do domu w N., po jego fizycznym podziale i ustanowieniu dwóch odrębnych własności lokali mieszkalnych lub przyznania przez sąd na własność domu dla niej i małoletnich dzieci.
W celu ustalenia stanu faktycznego organ meldunkowy 25 sierpnia 2023 r., zgodnie z wnioskiem stron przesłuchał trzech świadków: A.W. (rodzeństwo cioteczne Mx.B.), A.Z. (ojca M.B.) oraz T.A. (sąsiada zamieszkującego przy posesji N. [...])
Dokonując analizy zeznań przesłuchanych wskazanych powyżej świadków, słusznie organ odwoławczy stwierdził, że zeznaniom złożonym przez A.W. i A.Z. należy przyznać mniejszą moc dowodową ze względu na ich rodzinne powiązania ze skonfliktowanymi stronami postępowania. Przesłuchany natomiast w charakterze świadka - T.A. zamieszkujący w N. naprzeciwko posesji nr [...] zeznał, że skarżąca wraz z dziećmi nie mieszka w N. nr [...] od około 4-5 lat, nie posiadał wiedzy, czy wyprowadziła się dobrowolnie i trwale i czy ma zamiar powrócić do domu. Wskazał, że w jego ocenie obecnie centrum życiowe skarżąca zlokalizowała w domu rodzinnym, z którego pochodzi.
Jak wynika natomiast z pisma Komendy Powiatowej Policji w Łowiczu z 4 września 2023 r. to skarżąca zgłosiła 27 listopada 2018 r. interwencję w miejscowości N. [...] w związku z awanturą wywołaną przez męża, ponieważ, jak ustalono nie uprzedziła, że będzie się wyprowadzać. Interwencja zakończyła się pouczeniem.
Przeprowadzone natomiast 19 września 2023 r. oględziny lokalu pod adresem N. [...] wykazały, że dom jest zamieszkały przez Mx.B. Dom był umeblowany i znajdowały się w nim rzeczy i meble zakupione w czasie trwania małżeństwa oraz stare, zapakowane w worki zabawki dzieci. Nie stwierdzono rzeczy osobistych, tj. ubrań, kosmetyków, itp. należących do M.B. i jej dzieci. Skarżąca, pomimo prawidłowego zawiadomienia nie wzięła udziału w oględzinach lokalu.
W ocenie sądu, przedstawione powyżej okoliczności faktyczne potwierdzają, że skarżąca wraz z synami od ponad 5 lat nie mieszka pod adresem pobytu stałego w miejscowości N. nr [...], w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy. Lokal ten nie stanowi miejsca, gdzie skarżąca wraz z dziećmi realizuje podstawowe funkcje życiowe. Bezsporne jest, że skarżąca od ponad 5 lat wraz z dziećmi koncentruje swoje centrum życiowe w domu rodzinnym rodziców w miejscowości W. [...] gm. B., a dzieci, co potwierdziły zeznania przesłuchanych w toku postępowania świadków uczęszczają do Szkoły Podstawowej w B.
Należy w tym miejscu podkreślić, że rozstrzygając wątpliwości co do charakteru pobytu, organ administracji publicznej nie może bezkrytycznie przyjąć oświadczenia osoby, której dotyczy wniosek o wymeldowanie, że opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu decyduje bowiem nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących to, jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2408/12). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest także w sposób jednolity pogląd, że na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu należy traktować sytuację, w której opuszczenie lokalu takiego charakteru wprawdzie nie miało, ale strona nie podjęła żadnych kroków w celu przywrócenia stanu zgodnego z ewidencją ludności. Nawet zatem jeśli samo opuszczenie lokalu nie było dobrowolne i zachodziły, jak twierdzi skarżąca okoliczności przymusu psychicznego, czy fizycznego, to następnie trwałe (ponad 5 lat) związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania, bez jednoczesnego podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej w celu odzyskania możliwości zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, stwarza sytuację zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, skoro czynności tej sama nie dopełniła (por. wyroki NSA: z 20 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2065/14, wyrok NSA z 28 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 863/17, wyrok NSA z 1 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2068/17).
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że do czasu wydania ostatecznej decyzji o wymeldowaniu, skarżąca nie podjęła żadnej próby powrotu do opuszczonego lokalu i nie podjęła też, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego żadnych czynności prawnych mających na celu przywrócenie posiadania przedmiotowego lokalu. Zgodzić się także należy z organami orzekającymi w niniejszej sprawie, że decydujące znaczenie dla wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego ma przesłanka trwałości opuszczenia lokalu, przez którą należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z tym lokalem. Skarżąca wraz z dziećmi od listopada 2018 r. przebywa poza miejscem stałego zameldowania i w tym czasie nie utrzymywała żadnych związków z przedmiotowym lokalem pomimo, że jak sama przyznała w skardze posiada klucze do domu i bramy wjazdowej na teren nieruchomości. Okoliczność, że do czasu zakończenia sprawy o rozwód pomiędzy małżonkami i o podział majątku skarżąca nie może wraz z dziećmi zamieszkiwać wspólnie z mężem pozostaje bez wpływu na prawidłowość kontrolowanego rozstrzygnięcia. Prawidłowości zaskarżonej decyzji nie podważa też okoliczność podniesiona przez skarżącą na rozprawie, że nakłady finansowe, jakie poczyniła na budowę i wyposażenie domu wskazują, że powinna mieć prawo do zamieszkiwania w domu wraz z dziećmi. Zasadnie bowiem zwrócił uwagę organ odwoławczy, że wymeldowanie ma na celu jedynie potwierdzenie istniejącego stanu faktycznego w zakresie miejsca pobytu osoby zameldowanej i w żaden sposób nie wpływa na prawa rzeczowe, bądź obligacyjne do lokalu. Zameldowanie nie służy powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności, a ma jedynie charakter czysto ewidencyjny.
Należy również zwrócić uwagę, że w sprawach o wymeldowanie z pobytu stałego ustalenie, że dana osoba opuściła miejsce stałego pobytu i nie dopełniła obowiązku wymeldowania ma znaczenie rozstrzygające, oznaczające po stronie organu obowiązek zastosowania art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Z kolei brak dobrowolności nie stanowi jednoznacznie negatywnej przesłanki do orzeczenia o wymeldowaniu. Jak już wcześniej podkreślono, nawet jeśli samo opuszczenie lokalu nie było dobrowolne i zachodziły okoliczności przymusu psychicznego, czy fizycznego, to następnie trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania, bez podjęcia w określonym terminie czynności prawnych w celu odzyskania możliwości zamieszkania w opuszczonym lokalu, również stwarza obowiązek po stronie organu do wymeldowania takiej osoby.
Reasumując, zdaniem sądu stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w sposób prawidłowy na podstawie kompletnego i wszechstronnie zweryfikowanego materiału dowodowego. Orzekając o wymeldowaniu, organy administracji prawidłowo przyjęły, że opuszczenie przez skarżącą wraz z małoletnimi dziećmi w listopadzie 2018 r. miejsca pobytu stałego mieszczącego się w N. nr [...] miało charakter trwały i dobrowolny, w związku z powyższym spełnione zostały przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Ustalenia faktyczne w tym zakresie nie zostały skutecznie podważone przez skarżącą zarówno w toku postępowania przed organami administracji, jak i w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Organy administracji, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie kwestionowały powodów wyprowadzenia się skarżącej wraz z dziećmi z miejsca stałego zameldowania, a jedynie uznały, że pomimo tych okoliczności, opuszczenie przez stronę domu w miejscowości N. [...] ma charakter trwały i zarazem dobrowolny, wyjaśniając przy tym szczegółowo podstawy przyjętego w tym zakresie stanowiska.
Jeszcze raz podkreślić należy, iż postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie ma charakter jedynie ewidencyjno - rejestrowy. Sprawy meldunkowe (zameldowanie, wymeldowanie) służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczą uprawnień w zakresie ich przyznawania, czy pozbawiania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych, a jego celem jest jedynie odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Kwestia meldunku ma wyłącznie charakter porządkowy i nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu.
Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
bg