III SA/Łd 362/05

III SA/Łd 362/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak
Janusz Nowacki /sprawozdawca/
Krzysztof Szczygielski /przewodniczący/
Teresa Rutkowska
Symbol z opisem
6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 19 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art.18 ust.10 pkt.2 w związku z art.18 ust.7 pkt.6 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i p0rzeciwdziałaniu alkoholizmowi(Dz.U. nr 147 z 2002r. poz.1231 z późn. zm.) i art.104 kpa cofnął E.K. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży o zawartości:
1. do 4,5% alkoholu oraz piwa
2. powyżej 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa
w sklepie przy ulicy A 15 w Ł., wydane w dniu 30 grudnia 2002r. przez Prezydenta Miasta Ł.
W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z treścią art.18 ust.10 pkt.2 ustawy z dnia 26 października 1982r. organ zezwalający cofa zezwolenie, o którym mowa w ust.1, w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. W myśl zaś art.18 ust.7 pkt.6 wymienionej ustawy warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscy wymienionym w zezwoleniu. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż E.K. w dniach 24 sierpnia 2004r. i 29 października 2004r. dwukrotnie dopuściła do spożywania napojów alkoholowych przez klientów w miejscu sprzedaży. Wynika to z protokołów kontroli członków Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. W związku z czym istniały podstawy do cofnięcia E.K. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji.
Odwołanie od wymienionej decyzji wniosła E.K. podnosząc, iż w dniu 24 sierpnia 2004r. zanim komisja weszła do sklepu odwołująca nie zdążyła wyprosić mężczyzn, którzy spożywali piwo na terenie sklepu. Odnośnie zaś kontroli w dniu 28 października 2004r. to na zapleczu znajdował się sąsiad ale mu nie sprzedawała piwa i nie wie co on tam robił gdyż była w sklepie.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 kpa, art.18 ust.10 pkt.2 w związku z art.18 ust.7 pkt.6 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i p0rzeciwdziałaniu alkoholizmowi(Dz.U. nr 147 z 2002r. poz.1231 z późn. zm.) i art.1 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. nr 79 z 2001r. poz.856 z późn. zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z treścią art.18 ust.10 pkt.2 ustawy z dnia 26 października 1982r. organ zezwalający cofa zezwolenie, o którym mowa w ust.1, w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. W myśl zaś art.18 ust.7 pkt.6 wymienionej ustawy warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscy wymienionym w zezwoleniu. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy potwierdził, iż E.K. dwukrotnie dopuściła do spożywania alkoholu na terenie punktu sprzedaży w dniach 24 sierpnia i 28 października 2004r. Istniały zatem podstawy do cofnięcia jej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Organ I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na wymienioną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosła E.K. podnosząc, iż w dniu 24 sierpnia 2004r. klienci nie reagowali na jej polecenia opuszczenia sklepu i wówczas weszła komisja kontrolująca. Odnośnie zaś kontroli w dniu 28 października 2004r. to na zapleczu znajdował się sąsiad ale mu nie sprzedawała piwa i nie wie co on tam robił gdyż była w sklepie. W konkluzji skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga E.K. nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy
b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego
c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy
2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach
3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi(Dz.U. nr 147 z 2002r. poz.1231 z późn. zm.). W myśl art.18 ust.1 wymienionej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta(burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na lokalizację sprzedaży. Zgodnie z treścią art.18 ust.10 pkt.2 cytowanej ustawy organ zezwalający cofa zezwolenie, o którym mowa w ust.1, w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. W myśl zaś art.18 ust.7 pkt.6 wymienionej ustawy warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscy wymienionym w zezwoleniu.
Z wymienionych przepisów wynika, iż warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych przez przedsiębiorcę jest wykonywanie przez niego działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem wyłącznie w miejscu wymienionym w tym zezwoleniu. W przypadku nieprzestrzegania tego warunku organ administracji cofa zezwolenie.
Jak wynika z akt administracyjnych w dniu 30 grudnia 2002r. skarżącej wydano dwa zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz piwa przy czym napoje te miały być przeznaczone do spożycia poza miejscem sprzedaży. Treść tych zezwoleń wskazuje zatem, iż napoje alkoholowe sprzedawane w sklepie skarżącej nie mogły być spożywane w miejscu sprzedaży.
Organy administracji obu instancji słusznie uznał, iż E.K. w dniu 24 sierpnia 2004r. dopuściła do spożywania przez klientów napojów alkoholowych nabytych u niej w sklepie. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w czasie kontroli sklepu w tym dniu trzech mężczyzn spożywało piwo przy stoliku usytuowanym na terenie sklepu. Mieli oni otwarte butelki, które były częściowo opróżnione i w obecności kontrolujących pili oni piwo. Piwo to zostało zakupione w sklepie E.K. co przyznała sama skarżąca. Wymienione okoliczności wynikają z zeznań świadków A.G. i S.G. oraz protokołu kontroli placówki. Prowadzi to do wniosku, iż skarżąca dopuściła do spożywania piwa na terenie swojego sklepu. Należy zaznaczyć, iż na przedsiębiorcy prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych spoczywa obowiązek zorganizowania jej w taki sposób by klienci swoim zachowaniem nie naruszali przepisów ustawy z 26 października 1982r. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 maja 2001r. w sprawie II S.A. 1452/00(Lex nr 77649). Oznacza to, iż przedsiębiorca winien tak zorganizować sprzedaż alkoholu aby klienci nie spożywali go na terenie sklepu. Skarżąca tego obowiązku nie wypełniła. Dopuściła ona do spożywania piwa przez trzech mężczyzn na terenie sklepu co było sprzeczne z warunkami określonymi w zezwoleniu z dnia 30 grudnia 2002r.
Zarzuty E.K. podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca podniosła, iż sprzeciwiła się aby mężczyźni spożywali piwo na terenie sklepu lecz oni nie reagowali. Okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Należy zaznaczyć, iż wersja skarżącej w tym zakresie nie jest konsekwentna . W odwołaniu podniosła ona bowiem, iż przed wejściem kontrolujących do sklepu nie zdążyła jeszcze wyprosić trzech mężczyzn z punktu sprzedaży. Nie wspominała wówczas, iż mężczyźni nie reagowali na jej żądania opuszczenia sklepu. Okoliczność tę podniosła dopiero w skardze. Należy podkreślić, iż E.K. nie kwestionowała ustaleń kontroli z 24 sierpnia. Podpisała ten protokół i nie zgłaszała do niego żadnych uwag. Również w czasie zapoznawania się z zebranym materiałem dowodowym w dniu 28 października 2004r. nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń do protokołu. Także z zeznań S.G. i A.G. nie wynika aby skarżąca w ich obecności próbowała wyprosić trzech mężczyzn ze sklepu bądź żeby wyjaśniała kontrolującym, iż mężczyźni nie reagowali na jej polecenia opuszczenia punktu sprzedaży. Nie ulega wątpliwości, iż gdyby rzeczywiście skarżąca próbowała wyprosić trzech mężczyzn z jej sklepu lecz ci nie reagowali na te polecenia to wyjaśniłaby to osobom kontrolującym. Wiedziała bowiem jaki jest zakres kontroli i jakie uchybienia jej zarzucono. Nic takiego jednak nie wyjaśniała osobom kontrolującym. Z relacji S.G. wynika natomiast zupełnie coś przeciwnego niż z wersji przedstawionej obecnie przez skarżącą. S.G. przyznał bowiem, iż E.K. w czasie kontroli była obecna w sklepie i nie przeszkadzało jej to, że 3-ech mężczyzn pije piwo w obecności członków komisji. Skarżąca była obecna w czasie przesłuchania świadków a więc znała treść ich zeznań. Przedstawiona przez nią wersja, iż mężczyźni mimo jej próśb nie chcieli opuścić sklepu nie zasługuje na wiarę. W ocenie sądu wersja ta stanowi jedynie, przyjęta na użytek niniejszej sprawy, linię obrony a nie jest rzeczywistym odtworzeniem przebiegu wydarzeń w dniu 24 sierpnia 2004r.
Odnośnie kontroli z dnia 28 października 2004r. to okolicznością niesporną jest, iż w tym dniu mężczyzna spożywał piwo na zapleczu sklepu skarżącej. Wynika to z treści protokołu kontroli oraz zeznań przesłuchiwanych świadków. Podkreślić należy, iż A.G. i J.C. – B., przed przystąpieniem do kontroli, obserwowali tego mężczyznę przez okno wystawowe i, w ich ocenie, nie budził wątpliwości fakt, że spożywał on piwo. Nie zostało jednak ustalone czy to skarżąca sprzedała piwo temu mężczyźnie. Zaznaczyć należy, iż zezwolenie jakie udzielono E.K. dotyczyło sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Naruszenie tego zezwolenia ma miejsce wówczas gdy przedsiębiorca dopuszcza do spożywania alkoholu nabytego w miejscu sprzedaży. Skoro nie zostało wyjaśnione czy piwo, które spożywał mężczyzna w dniu 28 października sprzedała mu skarżąca to nie można uznać, iż nastąpiło naruszenie zezwolenia z dnia 30 grudnia 2002r. Cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest możliwe tylko w przypadkach enumeratywnie wymienionych w art.18 ust.10 ustawy z 26 października 1982r. W przepisie tym nie wymieniono natomiast przypadku dopuszczenia do spożywania alkoholu na terenie punktu sprzedaży w sytuacji gdy nie zostało ustalone czy alkohol został sprzedany w tym punkcie.
Reasumując sąd uznał, iż skarżąca w dniu 24 sierpnia 2004r. sprzedała piwo trzem nieustalonym mężczyznom a następnie dopuściła do jego spożywania w miejscu jego sprzedaży. Tym samym naruszyła ustawowy wymóg wykonywania działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem. Należy zaznaczyć, iż do cofnięcia zezwolenia z przyczyny określonej w art.18 ust.10 pkt.2 ustawy z 26 października 1982r. nie jest konieczne aby nieprzestrzeganie ustawowych warunków sprzedaży napojów alkoholowych miało miejsce co najmniej dwukrotnie lub więcej. Nic takiego nie wynika z tego przepisu. Jego analiza wskazuje natomiast, iż każde nieprzestrzeganie ustawowych warunków sprzedaży napojów alkoholowych uzasadnia cofnięcie zezwolenia na sprzedaż tych napojów nawet wówczas gdy przypadek taki miał miejsce choćby jeden raz.
Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd oddalił skargę E.K..