III SA/Łd 354/05

III SA/Łd 354/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak
Irena Krzemieniewska
Krzysztof Szczygielski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 19 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Asesor Ewa Alberciak, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2005 roku na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi P.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił Panu P.D. przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 28 marca 2001 r.
P.D. odwołał się od tej decyzji do Wojewody [...].
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] - wydaną na podstawie art.10 ust.4 pkt 2, art.146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz.U nr 99 z 2004 r., poz. 1001/ i art.29 ust.1, art.30 ust.1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych /Dz.U nr 120 z 2004 r., poz. 1252/ w zw. z art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa .... /Dz.U nr 154 z 2001 r./ , art.37j i art.37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu swego orzeczenia stwierdził, iż Starosta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] przyznał P.D. status osoby bezrobotnej od dnia 2 stycznia 2001 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 10 stycznia 2001 r. w wysokości 120 % zasiłku podstawowego.
W dniu 28 marca 2001 r. P.D. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego wyjaśniając, że legitymuje się okresem zatrudnienia wynoszącym 33 lata i 4 miesiące, w tym 22 lata i 10 miesięcy pracy w warunkach szczególnych. Okresy pracy w warunkach szczególnych dokumentują świadectwa pracy wystawione przez Fabrykę A i Zakłady B. Pan D. nie posiada świadectwa pracy w warunkach szczególnych z Zakładu C w P., w którym był zatrudniony w okresie od 7 maja 1979 r. do dnia 31 grudnia 1993 r.
Starosta [...] decyzją z dnia [...] odmówił P.D. prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Wyjaśnił, że do stażu pracy w warunkach szczególnych nie został zaliczony okres zatrudnienia skarżącego w przedsiębiorstwie C, z uwagi na brak stosownego dokumentu z zakładu pracy.
Strona odwołała się od tej decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję, zobowiązując organ I instancji do ustalenia w oparciu o akta osobowe, przechowywane w Archiwum Zakładowym w P., jakie prace skarżący wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy oraz, czy prace te zostały wymienione w wykazie prac w warunkach szczególnych.
Organ I instancji prowadząc postępowanie wyjaśniające dopuścił się uchybień, co było przyczyną uchylenia przez Wojewodę [...] następnej niekorzystnej dla skarżącego decyzji Starosty z dnia [...].
Po rozpatrzeniu sprawy po raz kolejny, Starosta [...], decyzją z dnia [...] nr [...], odmówił przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Pan D. w odwołaniu od decyzji podniósł, że z angaży, świadectwa pracy i zeznań świadków wynika, iż pracował w przedsiębiorstwie C stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku elektryka i elektroautomatyka, na wydziale produkującym beton kruszywowy.
Wykonywana praca została wymieniona w wykazie stanowisk pracy w warunkach szczególnych - wykaz A, Dział XIV, poz.25 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Podkreślił również, że w roku 1993, kiedy został zwolniony z przedsiębiorstwa C, nie istniał nakaz wydawania świadectw wykonywania pracy w warunkach szczególnych.
W trakcie rozpoznawania sprawy organ stwierdził, że Pan P.D. wystąpił z pozwem przeciwko Archiwum Zakładowemu w P. o uznanie okresu wykonywania przez niego pracy w przedsiębiorstwie C za zatrudnienie w warunkach szczególnych. Powództwo zostało oddalone ze względu na wytoczenie go przeciwko podmiotowi pozbawionemu legitymacji do występowania w sprawie.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...].
Orzeczenie Wojewody zaskarżył P.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 marca 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Łd 351/02, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu wyroku sąd zarzucił organom administracji, iż nie pouczyły skarżącego o możliwości wystąpienia do sądu pracy z powództwem o ustalenie wykonywania pracy w warunkach szczególnych przeciwko podmiotowi biernie legitymowanemu.
W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji uzyskał z Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim informację, iż postanowieniem tego sądu z dnia 12 stycznia 1998 r. Przedsiębiorstwo Budownictwa Ogólnego w P. zostało wykreślone z rejestru przedsiębiorstw, przy czym sąd nie posiada informacji o następcy prawnym w/w przedsiębiorstwa.
W dniu [...] Starosta [...] wydał decyzję nr [...] o odmowie po raz kolejny przyznania P.D. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 28 marca 2001 r.
Pan D. w odwołaniu od tej decyzji podniósł, iż wobec połowicznego ustalenia przez Powiatowy Urząd Pracy w P. następcy prawnego po zlikwidowanym przedsiębiorstwie C, niemożliwe jest wskazane przez niego podmiotu biernie legitymowanego w postępowaniu sądowym. Skarżący uważa, że następcą prawnym przedsiębiorstwa C jest Wojewoda [...], gdyż w protokołach o likwidacji tego przedsiębiorstwa znajduje się zapis, iż "po zaspokojeniu wierzytelności dłużników, resztę po sprzedaży PPEB C przekazano na Skarb Państwa".
Wojewoda jako podstawę prawną swojego orzeczenia przyjął przepisy art.29 ust.1, art.30 ust.1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych /Dz.U nr 120 z 2004 r., poz. 1252/ w zw. z art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa ... /Dz.U nr 154 z 2001 r./ oraz art.37j ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W myśl tych przepisów zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 marca 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Łd 351/02, zaznaczył, iż w niniejszej sprawie dla dokumentowania zatrudnienia w warunkach szczególnych, decydujące znaczenie ma treść przepisów art.37j ust.1 lit.a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym od 12 września do 31 grudnia 2001 r.
Stosownie do tych przepisów okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze są uwzględniane do przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Odrębnymi przepisami, o których mowa w art.37j ust.1 lit.a w/w ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze /Dz.U nr 8, poz.43 z późn. zm./.
W myśl § 2 ust.2 tego rozporządzenia okresy pracy w warunkach szczególnych stwierdza zakład pracy w świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych.
Sąd zwrócił uwagę, iż Pan D. ubiegał się na drodze sądowej o uznanie jego pracy w przedsiębiorstwie C w P. za zatrudnienie w szczególnych warunkach, pozwał jednak niewłaściwy podmiot /Archiwum Zakładowe/ i z tej przyczyny powództwo zostało oddalone. Jednocześnie sąd zarzucił organom administracji, iż nie pouczyły Pana D. o możliwości wystąpienia do sądu pracy z powództwem przeciwko podmiotowi biernie legitymowanemu do udziału w sprawie.
Wypełniając, wskazane zalecenia sądu, Wojewoda [...] pismem z dnia [...] znak [...], wezwał stronę do wystąpienia w terminie 2 miesięcy do Sądu Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P.
W dniu 15 lutego 2005 r. Pan P.D. złożył pisemne oświadczenie, iż występował już do Sądu Rejonowego i Okręgowego w P. o ustalenie zatrudnienia w warunkach szczególnych w okresie pracy w PPEB, lecz jego powództwo zostało oddalone ze względu na brak następcy prawnego zlikwidowanego przedsiębiorstwa. Uważa, że ponowne występowanie do sądu w tej sprawie "mija się z celem, bo jego wnioski będą oddalane, dopóki nie znajdzie się następca prawny".
Wobec odmowy złożenia przez Pana D. powództwa do sądu pracy i treści w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 marca 2004 r. w myśl którego zatrudnienie w warunkach szczególnych może dokumentować tylko świadectwo pracy w warunkach szczególnych bądź orzeczenie sądowe, organ odwoławczy nie zaliczył do okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych okresu pracy Pana D. w przedsiębiorstwie C od dnia 7 maja 1979 r. do 31 grudnia 1993 r.
Udokumentowany okres zatrudnienia wynoszący w przypadku P.D. 33 lata 2 miesiące i 15 dni, w tym 9 lat 6 miesięcy i 11 dni pracy w warunkach szczególnych nie daje podstaw do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego na podstawie przepisów art.37j ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W ocenie organu odwoławczego zgromadzona dokumentacja z akt osobowych nie pozwala na ustalenie, że P.D. w okresie zatrudnienia w przedsiębiorstwie C pracował w warunkach szczególnych. Sprzeczne z dokumentami są jego oświadczenia dotyczące miejsca wykonywania pracy. W oświadczeniu z 5 kwietnia 2001 r. wskazuje, iż od 7 maja 1979 r. do 31 grudnia 1992 r. był zatrudniony na stanowisku elektryka i automatyka przy produkcji betonu kruszynowego w wydziale betonowni przedsiębiorstwa C, natomiast w odwołaniu z dnia 28 listopada 2004 r. podkreśla, że pracował przy remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych. Zważając, iż w większości angaży jako miejsce pracy skarżącego wskazano dział głównego energetyka, nie można przyjąć, że skarżący był stale zatrudniony wyłącznie w wydziale betonowni.
Bezzasadny jest także zarzut niewydawania przez przedsiębiorstwo C świadectw pracy w warunkach szczególnych, bo taki obowiązek nie wynikał z przepisów prawa. Przepisy art.2 § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze /Dz.U nr 8 z 1983 r., poz.43 z późn. zm./ stanowią, że okresy pracy w warunkach szczególnych stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w świadectwie pracy. Inne było brzmienie powyższego przepisu w roku 1993, kiedy skarżącego zwolniono z C. Jednak także wówczas obowiązek potwierdzenia zatrudnienia w warunkach szczególnych ciążył na zakładzie pracy. Zwolnieni w tym samym roku świadkowie Z. i S. otrzymali świadectwa zatrudnienia w warunkach szczególnych, ale pracowali na innych niż skarżący stanowiskach.
Pan P.D. w dniu 16 maja 2005 r. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż Wojewoda [...] wzywał go do wystąpienia z powództwem przeciwko pracodawcy lub jego następcy prawnemu do Sądu Rejonowego Wydziału Pracy w P. o ustalenie czy i w jakim okresie wykonywał prace w szczególnych warunkach w PPEB C. Wcześniej w odwołaniu z dnia 28 listopada 2004 r. od decyzji PUP w P. Nr [...] z dnia [...] wystąpił do Wojewody [...] z zapytaniem, czy jest on następcą prawnym zlikwidowanego PPEB C w P.
Wojewoda występując w wezwaniem doskonale wiedział, że były pracodawca nie istnieje i powinien wskazać kogo skarżący ma pozwać.
Było to naruszenie art.9 kpa.
Organy administracyjne wyeksponowały przepisy ust.2 § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. przy jednoczesnym pominięciu zapisów w załączniku Nr 1 rozporządzenia nr 16 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 10 grudnia 1983 r. oraz zarządzenia nr 7 wraz z załącznikiem nr 1 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z 7 lipca 1987 r. - Wykaz A stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach.
Bezsporne jest zdaniem skarżącego, że pracował on jako elektryk - automatyk, elektromonter przy przesyłaniu energii elektrycznej, montażu i remoncie eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych w Przedsiębiorstwie C i podlegał pod dział głównego energetyka. Z mocy zarządzenia nr 7 z dnia 7 lipca 1987 r. Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego objęty był wykazem A Dział II poz.7, 8, 9, 10, 12, 18, 19, 21, 65 załącznika Nr 1 w/w zarządzenia.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie organy administracyjne przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 marca 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Łd 351/02.
Zawarty w skardze zarzut naruszenia art.9 kpa poprzez niewskazanie następcy prawnego zakładu C jest bezzasadny.
Organy administracyjne informowały, a nawet wzywały skarżącego do wystąpienia z powództwem przeciwko następcy prawnemu byłego pracodawcy skarżącego. Jednakże zadaniem Wojewody [...] nie jest prowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie podmiotu posiadającego bierną legitymację procesową w sprawie cywilnej. Takie postępowanie wykraczałoby poza kompetencje organu administracyjnego jakim jest Wojewoda, określone przepisami prawa.
Argument podniesiony w skardze, iż skarżący pracował na stanowiskach, które zostały zaliczone we wskazanych rozporządzeniach Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych oraz zarządzeniu Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego do pracy w szczególnych warunkach nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, ponieważ fakt wykonywania tych prac powinien być stwierdzony w świadectwie pracy lub w innym świadectwie pracy w szczególnych warunkach bądź w orzeczeniu sądowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U 153, poz.1270/ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kpa lub w innych przepisach,
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Zaskarżona decyzja wydana została w sposób prawidłowy. Nie narusza ona przepisów prawa materialnego i przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając wyrokiem z dnia 10 marca 2004 r. (sygn. akt 3 II SA/Łd 351/02) decyzję Wojewody [...] z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] odmawiające Panu P.D. prawa do zasiłku przedemerytalnego uznał, że organy te dopuściły się naruszenia przepisów postępowania.
Sąd przyjął, że skoro skarżący nie jest w stanie przedstawić świadectwa zatrudnienia w szczególnych warunkach w przedsiębiorstwie C, to okres takiego zatrudnienia wykazać może przedstawiając prawomocne orzeczenie sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że obowiązkiem organu było pouczenie strony o możliwości wystąpienia z powództwem do sądu pracy przeciwko podmiotowi biernie legitymowanemu do udziału w sprawie.
Organy administracyjne ponownie rozpoznając sprawę pouczyły skarżącego o możliwości wystąpienia z powództwem przeciwko następcy prawnemu zlikwidowanego przedsiębiorstwa.
Organ I instancji wystąpił do Sądu Rejonowego w P. z prośbą o wskazanie następcy prawnego Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego C.
Z odpowiedzi udzielonej przez Sąd Rejonowy w P. wynika, iż przedsiębiorstwo zostało wykreślone z rejestru i sąd nie posiada informacji o jego następcy prawnym.
Pan P.D. w dniu 15 lutego 2005 r. złożył oświadczenie, iż jego powództwo o ustalenie zatrudnienia w warunkach szczególnych zostało oddalone wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrowie Trybunalskim Wydział Pracy z dnia 22 stycznia 2001 r. (sygn. akt IV P 604/00).
Apelacja wniesiona od tego orzeczenia została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 marca 2001 r., sygn. akt V Pa 32/01.
Skarżący wyjaśnił w oświadczeniu, że ponowne występowanie do sądu mija się z celem. Powyższe stanowisko potwierdził w piśmie z dnia 25 marca 2005 r.
Zauważyć jednak należy, że wyroki powołane przez skarżącego dotyczyły powództwa przeciwko Zakładowi Obsługi Administracyjnej przy [...] Urzędzie Wojewódzkim w Ł.. Podmiot ten, jak stwierdził w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 marca 2001 r. Sąd Okręgowy w P. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, nigdy nie był pracodawcą Pana D. i następcą prawnym PBO C w P.
Skarżący zaniechał wystąpienia z powództwem o ustalenie zatrudnienia w warunkach szczególnych, choć w odwołaniu od decyzji organu I instancji wyraził przekonanie, iż następcą prawnym przedsiębiorstwa C jest Skarb Państwa reprezentowany przez Wojewodę.
Skarżący nie przedstawił korzystnego dla siebie orzeczenia sądu pracy, bądź zaświadczenia wydanego przez zakład pracy o zatrudnieniu w warunkach szczególnych w przedsiębiorstwie C od 7 lipca 1979 r. do 31 grudnia 1993 r.
Organ administracyjny nie mógł zatem zaliczyć tego okresu do 15-letniego okresu przewidzianego w art. 37j ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U nr 6 z 2001, poz.56 ze zm./ niezbędnego do nabycia uprawnień do zasiłku przedemerytalnego.
Nie zasługuje na uwzględnienie przedstawiony w skardze zarzut naruszenia przez Wojewodę art.9 kpa.
Organ administracyjny nie był zobowiązany do wskazywania stronie następcy prawnego przedsiębiorstwa C.
Obowiązkiem organu było jedynie poinformowanie Pana P. D., iż może on wystąpić do sądu pracy z powództwem o ustalenie zatrudnienia w szczególnych warunkach.
Obowiązek ten został zrealizowany.
Organ I instancji wykazał się dużą starannością występując do Sądu Rejonowego w P. o udzielenie informacji dotyczących następcy prawnego przedsiębiorstwa C.
Pan D. mimo pouczenia go przez organ zaniechał wystąpienia z powództwem.
Skutkami swojej bezczynności nie może obciążać organów administracyjnych, tym bardziej, że dysponował wiedzą o następstwie prawnym Skarbu Państwa.
Także nie można zgodzić się z zarzutem wyeksponowania przez Wojewodę przepisów § 2 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. przy pominięciu zapisów zawartych w innych rozporządzeniach i zarządzeniach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku z dnia 10 marca 2004 r. wyjaśnił, iż w sprawie skarżącego właściwe jest oparcie się na przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze /Dz.U Nr 8, poz.43 z późn. zm./.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sąd na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.