III SA/Łd 336/09

III SA/Łd 336/09 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2010-05-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Furmanek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 2060/10 - Wyrok NSA z 2010-11-24
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
art. 33 ust. 1, art. 34 par. 1 a
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134 par. 1, art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z dnia [...] r. nr [...] oddalające złożony przez A. M. zarzut nieistnienia obowiązku zawartego w piśmie z dnia 2 grudnia 2005 r., uzupełnionym pismem z dnia 9 stycznia 2006 r., odnoszącym się do postępowania zabezpieczającego, prowadzonego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] r. nr [...].
Powyższe rozstrzygnięcie oparte zostało na następującym stanie faktycznym:
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. - P. zabezpieczył na majątku J. i A. M. należności pieniężne z tytułu przewidywanej zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 273 260, 90 zł.
Na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] r. Nr [...], wystawionego w oparciu o ww. decyzję, zawiadomieniem z dnia [...] r. Nr [...] organ egzekucyjny dokonał zabezpieczenia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego A. M. u dłużnika zajętej wierzytelności, będącego organem rentowym.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. - P. określił zobowiązanie J. i A. M. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w wysokości 119.626,40 zł.
Decyzja z dnia [...] r. stanowiła podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...] r. Nr [...], w oparciu o który Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. - P. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec J. i A. M.
W związku z wydaniem w dniu [...] r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. - P. decyzji Nr [...] określającej zobowiązanie J. i A. M. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r., skutkującej wygaśnięciem decyzji z dnia [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji o zabezpieczeniu ww. zobowiązania, jako bezprzedmiotowe.
W wyniku rozpoznania skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił ją wyrokiem z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt. l SA/Łd 911/06.
Pismem z dnia 2 grudnia 2005 r. uzupełnionym pismem z dnia 9 stycznia 2006 r. A. M. wyjaśnił, iż składa m.in. odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. - P. z dnia [...] r. [...] w sprawie zabezpieczenia oraz zarzuty na prowadzone postępowanie zabezpieczające.
W piśmie tym zobowiązany wskazał, iż na podstawie art. 33 i art. 156 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wnosi zarzut w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego. Podstawą zarzutu jest nieistnienie obowiązku podatkowego oraz niespełnienie wymogów wynikających z art. 156 § 1 przez zarządzenie zabezpieczenia Nr [...] z dnia [...] r., wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. - P., na poczet potencjalnego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok na kwotę 273.260,90 zł, stanowiącą przybliżoną wysokość przyszłego zobowiązania. Skarżący podkreślił, iż zarządzenie to nie zawiera treści, wymaganej ustawowo zgodnie z art. 156 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż podano nieprawdziwą podstawę prawną zabezpieczenia obowiązku, czym naruszono art. 156 pkt 4, jako podstawę prawną wskazano nieistniejące orzeczenie jednocześnie wskazując drugą podstawę prawną "z mocy prawa" co stanowi rażące naruszenie Ordynacji podatkowej oraz Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto naruszono art. 156 pkt 5 - nie wskazano żadnych okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienie bądź udaremnienia egzekucji oraz art. 156 pkt 9 - nie podano sposobu i zakresu zabezpieczenia.
Skarżący zarzucił również, że decyzja zabezpieczająca nie spełnia wymogu art. 33 § 4 pkt 2 ordynacji podatkowej. Nie wiadomo, w jaki sposób naliczono wysokość przybliżonego zobowiązania, a także jaka jest należna wysokość odsetek za zwłokę jak ma być wyliczona. Ponadto przy prowadzeniu postępowania zabezpieczającego naruszono art. 157 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś organ egzekucyjny dopuścił się złamania przepisów ustawy dokonując egzekucji, pomimo ewidentnych braków w zarządzeniu zabezpieczenia. Zdaniem A. M. w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o zabezpieczeniu doszło do rażącego naruszenia prawa, co jest przesłanką nieważności.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. - P. - jako wierzyciel - uznał za nieuzasadnione zarzuty zawarte w piśmie Pana A. M. z dnia 2 grudnia 2005 r. Na powyższe rozstrzygnięcie zobowiązany wniósł zażalenie z dnia 3 lutego 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. - P., jako wierzyciel, stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego przez zobowiązanego w trybie art. 33 pkt 1 ww. ustawy zarzutu nieistnienia obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r.
Natomiast postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], po ponownym rozpatrzeniu zarzutów na postępowanie zabezpieczające, zawartych w piśmie skarżącego, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. - P., działając jako wierzyciel, uznał zarzuty za nieuzasadnione.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazał, iż zarządzenie zabezpieczenia z dnia [...] r. zawiera prawidłową podstawę zabezpieczenia, którą jest decyzja z dnia [...] Nr [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. - P. podkreślił również, iż zostało ono wystawione według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Na powyższe postanowienie A. M. złożył zażalenie, w którym podtrzymał przedstawione w pismach z dnia 2 grudnia 2005 r., 26 stycznia 2006 r., 3 marca 2006 r., skardze do WSA oraz dalszej korespondencji stanowisko w sprawie.
Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Nr [...].
Na powyższe rozstrzygnięcie A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt l SA/Łd 1459/06 stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. - P. z dnia [...] r. Nr [...].
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. - P. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zawartego w piśmie z dnia 2 grudnia 2005 r. zarzutu niespełnienia wymogów w wydanym zarządzeniu zabezpieczenia.
Jednocześnie postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. - P. oddalił zarzut nieistnienia obowiązku w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r., zawarty w piśmie skarżącego.
W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, iż przedmiotowy zarzut był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnych postępowaniach, tj. w postępowaniu odwoławczym od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. - P. z dnia [...] r., w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...], w postępowaniu odwoławczym od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. - P. z dnia [...] r. Nr [...] i jest przedmiotem rozpatrywania w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. Nr [...], którą organ odwoławczy uchylił ww. decyzję organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [...] r. w części ponad kwotę 119 256 zł, w pozostałym zakresie utrzymał powyższą decyzję w mocy. Zarzut jest zatem niedopuszczalny.
Na powyższe postanowienie oddalające zarzut nieistnienia obowiązku podatkowego A. M. złożył zażalenie, w którym wniósł o stwierdzenie nieważności lub co najmniej uchylenie zaskarżonego postanowienia jako rażąco naruszającego prawo.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołując się na treść art. 33 u.p.e.a. organ odwoławczy wskazał, że podstawą zarzutu J. i A. M. jest nieistnienie obowiązku podatkowego oraz niespełnienie wymogów wynikających z art. 156 § 1 przez zarządzenie zabezpieczenia nr [...] z dnia [...] r.
Jednocześnie podkreślono, że zgłoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. z powodu jego przedawnienia jest przedmiotem odrębnego postępowania sądowego. Zatem podniesiony przez skarżącego zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. podlegał oddaleniu z uwagi na jego niedopuszczalność bowiem w analizowanej sprawie zaistniała przesłanka do zastosowania normy prawnej określonej w art. 34 § 1a powyższej ustawy.
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej bezspornym jest, iż podniesiony przez stronę w piśmie z dnia 2 grudnia 2005 r. (uzupełnionym pismem z dnia 9 stycznia 2006 r.) zarzut nieistnienia obowiązku w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. (zawarty w art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) z powodu jego przedawnienia skarżący podniósł także w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., złożonej w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...], którą uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z dnia [...] r. nr [...] w zakresie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. ponad kwotę 119.256 zł, a w pozostałym zakresie utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podkreślił, iż postępowanie w tej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie zostało jeszcze zakończone.
Organ podkreślił, iż w analizowanej sprawie mamy do czynienia z tożsamością wierzyciela i organu egzekucyjnego, którym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. - P. W związku z tym należy mieć na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 r. sygn. akt l FPS 4/06, w której Sąd wskazał m.in., iż nie zachodzą podstawy prawne do oddzielnego wypowiadania się przez ten podmiot o zasadności zgłoszonego zarzutu - najpierw jako wierzyciel i oddzielnie - jako organ egzekucyjny.
Na powyższe postanowienie A. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wnosząc o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonego postanowienia jako rażąco naruszającego prawo. Skarżący zakwestionował zasadność dokonania zabezpieczenia na majątku podatników należności pieniężnej z tytułu przewidywanej zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Skarżący stwierdził, że do zabezpieczeń zobowiązań podatkowych powstałych przed 1 stycznia 2003 r. organ podatkowy powinien określić w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania. Wskazana więc w decyzji i w zarządzeniu zabezpieczenia kwota 273.260,90 zł zaległości podatkowej jest w ocenie skarżącego zawyżona, także poprzez pominięcie kosztów uzyskania przychodu. Ponadto w ocenie skarżącego treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt l SA/Łd 1459/06 została zinterpretowana rozszerzająco.
Ponadto powyższemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie art. 6 - 11 kpa, art. 33, art. 156 § 1, art. 27 § 1 pkt 3 wz z art. 33 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Stwierdził również, że podana w dacie wystawienia Zarządzenia Zabezpieczenia Nr [...] decyzja zabezpieczająca NUS Ł. - P. z dnia [...] r. nie funkcjonowała w obrocie prawnym. Związała strony dopiero od dnia 12 grudnia 2005 r., po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Łodzi, co skutkuje koniecznością uznania jej za nieważną od samego początku oraz usunięcia jej z obrotu prawnego. Skutkuje to również koniecznością uznania za niebyłe zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] r. i ma wpływ na analizę istnienia zobowiązania w postępowaniu zabezpieczającym. Skarżący podkreślił ponadto, iż przedmiotowe postanowienie zawiera także "inne rażące błędy skutkujące jego nieważnością a co najmniej koniecznością jego uchylenia". Ponadto nie jest mu znane żadne inne postępowanie, którego przedmiotem byłby zarzut nieistnienia obowiązku w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. z powodu przedawnienia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
W piśmie procesowym z dnia 23 kwietnia 2010 r. A. M. wniósł o uwzględnienie treści prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 633/09 z dnia 28 września 2009 r. dotyczącego postępowania zabezpieczającego.
Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 13 maja 2010 r. skarżący poparł skargę i podniósł, że zarządzenie o zabezpieczeniu wydane zostało bez podstawy prawnej. Stwierdził, że organ nie mógł w niniejszej sprawie zastosować art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż sam fakt zgłoszenia zarzutu w innym postępowaniu nie uzasadnia odmowy uznania zarzutu w postępowaniu zabezpieczającym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl zaś art. 145 § 1 powoływanej powyżej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1. uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;
c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy też postanowienia, czy są one zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania zaskarżonych postanowień z obrotu prawnego.
Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mają przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954), dalej – u.p.e.a.
Zgodnie z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Jednakże, na mocy art. 34 § 1a u.p.e.a., jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.
Podkreślenia wymaga, że Sąd w niniejszym składzie w pełni zgadza się z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06 (publ. ONSAiWSA z 2007 r. Nr 5, poz. 112), zgodnie z którym wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci - naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. W tej sprawie zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem o niedopuszczalności zarzutu, lecz o oddaleniu zarzutu wobec rozpoznania ich w odrębnych postępowaniach, jednakże wydając rozstrzygnięcie jako organ egzekucyjny Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. prawidłowo stwierdził, że postanowienie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. - P. jako wierzyciela jest bezprzedmiotowe i tym samym nie stanowi podstawy rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów. Jednocześnie zaskarżone postanowienie spełnia wszystkie warunki wynikające z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zawierając szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne, co uzasadnia przyjęcie, że okoliczność wydania postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, a zatem nie może przesądzać o jego wadliwości (wyrok WSA w Ł. z dnia 2 października 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 11/08).
Skład rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko organów administracji, które przeprowadziły analizę wszystkich postępowań toczących się z udziałem skarżącego oraz podniesionych w nich zarzutów z uwagi na cel zawartego w ustawie uregulowania, jakim jest zakaz konkurencyjności orzeczeń. Wynikiem takiego działania jest prawidłowe wydanie przez organy postanowienia o oddaleniu zarzutu w trybie art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zasady niekonkurencyjności środków prawnych statuowanej przez wskazany przepis bezwzględnie obowiązane są przestrzegać organy egzekucyjne. W myśl powołanej zasady zarzut zobowiązanego podlega merytorycznemu rozpatrzeniu tylko w jednym postępowaniu, a wcześniejsze zgłoszenie tego samego zarzutu w innym postępowaniu powoduje, że zarzut ten nie może już podlegać ponownemu rozpatrzeniu, gdyż jest niedopuszczalny.
Wskazać również należy, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma precyzyjne określenie ram rozstrzygania w granicach danej sprawy przez sąd administracyjny. Otóż kontrola sądowa ogranicza się do tych czynności, które podjęto od wszczęcia postępowania w sprawie do wydania postanowienia w drugiej instancji. Wobec powyższego zaznaczyć należy, iż nie może być przedmiotem rozważań sądu postępowanie odrębne, oparte na odrębnych przesłankach faktycznych i prawnych. (wyrok WSA Warszawa z 2010-01-20 V SA/Wa 940/09 Legalis).
Granice rozstrzygnięcia sądu administracyjnego ze względu na treść art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) zakreśla dana sprawa. Sąd może więc stosować w myśl art. 135 tej ustawy przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa jedynie w stosunku do aktów lub czynności podjętych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Określenie "dana sprawa" oznacza sprawę w ujęciu materialnym. Sąd nie może więc uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Z tożsamością sprawy mamy do czynienia, gdy zarówno elementy podmiotowe jak i przedmiotowe są tożsame (wyrok NSA z 2008-01-29 I FSK 174/07 Legalis).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że granice sprawy określa jej przedmiot. W rozpatrywanym przypadku istotę sprawy stanowi jedynie podniesiony przez skarżącego zarzut oparty o przepis art. 33 pkt 1 u.p.e.a., co oznacza, że Sąd nie miał możliwości odnieść się do wszystkich rozstrzygnięć wydanych przez organy z udziałem skarżącego.
Bez wątpienia zarzut oparty na podstawie art. 33 u.p.e.a. był już wcześniej przez skarżącego podnoszone w toku postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie. Wynika to nie tylko z akt przedmiotowej sprawy (podnosi to skarżący w treści pisma z dnia 2 grudnia 2005 r. doprecyzowanego pismem z dnia 9 stycznia 2006 r.), ale również z faktu, iż zarzut ten podnoszony był przez skarżącego w postępowaniu wymiarowym dotyczącym określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r., prowadzonym w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Postępowanie w tym przedmiocie nie zostało jeszcze zakończone. Sprawa ta toczy się obecnie pod sygnaturą akt I SA/Łd 520/10 (wcześniej postępowanie to było dwukrotnie zawieszane i podejmowane, sprawa toczyła się pod sygnaturami I SA/Łd 1163/06 i I SA/Łd 352/08).
Kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego jest zatem niewątpliwie przedmiotem rozpatrzenia w odrębnych postępowaniach – podatkowym i sądowym. To z kolei – jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – stanowi przesłankę do uwzględnienia tego faktu przez organ egzekucyjny z uwagi na brzmienie art. 34 ust. 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, statuującego wyżej wspomnianą zasadę niekonkurencyjności środków prawnych.
Jak już wskazano we wcześniejszych rozważaniach, przepis ten niejako pozbawia organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku.
W skardze skarżący podniósł również, że organy egzekucyjne umyślnie spowodowały przerwanie zbliżającego się terminu przedawnienia ciążącej na nim należności. Tym samym uniemożliwiły skarżącemu skorzystanie z prawa odwołania się, naruszając art. 127 o.p. Wskazać należy, że przepis ten określa zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Niniejsza sprawa została w sposób wyczerpujący, dwukrotnie rozpatrzona przez organy egzekucyjne obydwu instancji, zatem podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia powyższej zasady nie znajduje uzasadnienia.
Sąd nie dopatrzył się także w działaniu organów administracji naruszenia przepisów art. 6 – 10 k.p.a. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego, materiał dowodowy zebrano w sposób wyczerpujący i wszechstronnie go oceniono.
Wskazać również należy, że strona skarżąca podniosła zarzuty dotyczące postępowania zabezpieczającego – art. 33 ust. 10 w zw. z art. 166 b u.p.e.a., która to kwestia była już przedmiotem kontroli Sądu w wyroku z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 1459/06, który stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. P. z dnia [...] r. nr [...]. Sąd związany jest oceną prawną wskazaną w tym orzeczeniu, stosownie do treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Kwestia ta zaś obecnie została rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku wydanym w dniu 25 maja 2010 r. o sygn. akt III SA/Łd 335/09.
W zakresie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. Sąd również nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia, bowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w sposób wyczerpujący wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia, w sposób prawidłowy wskazuje uzasadnienie faktyczne i prawne podjętej decyzji.
Pozostałe argumenty podnoszone przez skarżącego w świetle powyższych rozważań nie mają wpływu na treść wydanych w sprawie postanowień.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.
A. B.