III SA/Łd 334/08

III SA/Łd 334/08 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2008-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2008-06-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Krzysztof Szczygielski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
I OSK 35/09 - Wyrok NSA z 2009-10-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b, art. 138
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 30 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi D. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] Nr [...] w części dotyczącej skierowania D. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. określa, że zaskarżona decyzja w części w jakiej stwierdzono jej nieważność nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
III SA/ Łd /334/08
UZASADNIENIE
Starosta T. decyzją znak [...] z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) i art. 138 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tekst jedn. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) zatrzymał D. C. prawo jazdy kat. ABCE, numer [...] wydane w dniu [...] r. przez Starostę T. do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kat. ABCE.
Uzasadniając decyzję organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu [...] r. do starostwa wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych przez D. C. uprawnień. D.C. w okresie od dnia [...] r. kierując samochodem dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Naruszenia te polegały na trzykrotnym przekroczeniu dozwolonej prędkości ( [...] r.- 6 punktów, [...] r.- 10 punktów, [...] r.- 4 punkty), natomiast czwarte naruszenie ( [...] r.- 6 punktów) sprowadzało się do spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego- kolizji drogowej. Łączna liczba punktów karnych za te wykroczenia wyniosła 26.
Po otrzymaniu wniosku komendanta policji przeprowadzono weryfikację posiadanych akt ewidencyjnych kierowcy i w dniu [...] r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie skierowania D. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z uwagi na przekroczenie 24 punktów ( art. 130 ust. 1 powołanej ustawy).
Organ I instancji wyjaśnił, iż integralną częścią decyzji jest skierowanie nr [...] z dnia [...] r. W skierowaniu tym powiadomiono D. C. o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w terminie do dnia [...] r. – egzamin teoretyczny i praktyczny. Jednocześnie poinformowano stronę, że nie poddanie się sprawdzeniu kwalifikacji w tym terminie spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami.
D. C. odwołał się od decyzji i skierowania. W uzasadnieniu odwołania wyjaśnił, iż policja nie wysłała do niego listu ostrzegawczego, gdy zebrał 12 punktów. Tym samym pozbawiono go możliwości skorzystania z prawa wynikającego z art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym.
We wniosku z dnia [...] r. zawarł drugi zarzut, dotyczący braku w aktach sprawy dokumentacji kolizji drogowej z dnia [...] r., w której uczestniczył. Kolizję spowodował inny, nietrzeźwy kierowca. Tymczasem ukarany został skarżący, choć nie przyczynił się do spowodowania tej kolizji. Przyznane mu punkty karne ( 6 punktów) doliczono do wcześniejszych i w ten sposób doszło do przekroczenia punktów karnych w ilości 26.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją nr KO [...] z dnia [...] r. po rozpatrzeniu odwołania D. C. od decyzji Starosty T. znak : [...] z dnia [...] r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii ABCE oraz skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji – uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i w tym zakresie orzekło o wyznaczeniu terminu poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do dnia [...] r.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji stwierdził, iż zgodnie z art. 135 ust 1 pkt 1 lit g) ustawy Prawo o ruchu drogowym policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zatrzymane prawo jazdy policja przekazuje niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni, według właściwości sądowi uprawnionemu do rozpoznawania sprawy o wykroczenie, prokuratorowi lub staroście ( art. 136 ust. 1). Decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust.1 pkt 1 lit d) i g), wydaje starosta ( art. 138 ust. 1).
Kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega – na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) tej ustawy – osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Zgodnie z tym przepisem, policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje do ewidencji. Użyte w przepisie art. 114 ust 1 określenie " podlega" oznacza, iż decyzje w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie zostały pozostawione uznaniu właściwego organu. W przypadku złożenia wniosku przez komendanta policji, gdy przekroczono 24 punkty otrzymane na podstawie art.130 ust. 1, starosta ma obowiązek wydać decyzję o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Komendant wojewódzki policji na podstawie § 7 ust. pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.12.2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego ( DZ.U. Nr 236, poz.1998) występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wniosek ten sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych ( § 7 ust. 2). Wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnymi wyrokami sądów, postanowieniami sądu o warunkowym umorzeniu postępowania albo wyrokami nakazowymi lub mandatami karnymi - § 4 ust. 1. Organ wydający prawomocne rozstrzygnięcie, dające podstawę wpisu do ewidencji oraz organ uprawniony do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego oraz do wykonywania czynności, o których mowa w § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia, niezwłocznie przekazuje stosowne informacje właściwemu organowi prowadzącemu ewidencję ( czyli komendantowi wojewódzkiemu policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych) na odpowiednich formularzach.
D. C. za czterokrotne naruszenie przepisów drogowych otrzymał łącznie 26 punktów karnych. Starosta T. na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 138 ustawy Prawo o ruchu drogowym był zobowiązany do wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych kategorii praw jazdy. Decyzja organu I instancji o zatrzymaniu D. C. prawa jazdy na podstawie art. 138 ust. 1 powołanej wyżej ustawy i skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji była prawidłowa. Wobec tego, że termin poddania się egzaminowi sprawdzającemu określony w zaskarżonej decyzji stał się nieaktualny, organ odwoławczy decyzję w tej części uchylił o orzekł w tym zakresie co do istoty.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, iż zgodnie z art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym kierowca wpisany do ewidencji może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 ( § 8 ust. 6 rozporządzenia). Natomiast stosownie do § 9 powołanego rozporządzenia, osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom.
Komendant wojewódzki policji nie ma obowiązku z urzędu informowania kierowcy o ilości "punktów karnych" wpisanych na jego konto do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Poza tym to funkcjonariusz nakładający grzywnę w drodze mandatu karnego na osobę podlegającą ewidencji jest obowiązany poinformować ją o fakcie popełnienia czynu podlegającego wpisowi do ewidencji oraz o liczbie punktów, które będą jej przypisane z tego tytułu ( § 4 ust. 8 rozporządzenia).
Skarżący za wszystkie wykroczenia objęte wnioskiem komendanta został ukarany mandatami karnymi, kredytowanymi. Z chwilą ich przyjęcia przez kierowcę stały się prawomocne. Wobec tego w sprawie nie ma znaczenia fakt braku dokumentacji wypadkowej dotyczącej wykroczenia z dnia [...] roku, bowiem i w tym przypadku skarżący przyjął mandat karny.
D. C. w dniu [...] r. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż poddanie się przez niego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do dnia [...] r. jest niewykonalne. Ponadto w jego ocenie rozstrzygnięcie organu odwoławczego co do obowiązku powiadomienia listem ostrzegawczym kierowcy o punktach karnych przez komendanta wojewódzkiego policji i możliwości skorzystania przez niego z udziału w kursie reedukacyjnym jest naruszeniem art. 130 § 4 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący wystąpił jednocześnie do sądu o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności przepisów § 1 ust. 1 pkt 6 i § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z Konstytucją R.P.
Skarżący przyznał, iż w dniu [...] r. przyjął mandat karny. Jednakże nastąpiło to w szczególnych warunkach bezpośrednio po kolizji drogowej, w której ucierpieli skarżący i jego matka. Zdaniem skarżącego, cyt: " takie bezpośrednie działanie w tym czasie funkcjonariusza wykluczało moją pełną świadomość moich podejmowanych bezpośrednio czynności – analizie prawnej w tym momencie poprzez przyjęcie powyższego mandatu, który to spowodował bezsporne niekwestionowane wówczas przekroczenie punktów karnych obligujących mnie w tym wykazanym wypadku – przesłance ustawowej do egzaminu kwalifikacyjnego".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu skargi powołało się na argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art.134 § 1 p.p.s.a.
Skargę należy uznać za uzasadnioną w części dotyczącej skierowania D. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1.
Podkreślić należy, że przepis ten nie przewiduje terminu do złożenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Nie upoważnia on także starosty do wyznaczenia takiego terminu, a tym samym do wyznaczenia daty wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. W razie niepoddania się obowiązkowi złożenia egzaminu, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy. Co istotne, również ten przepis nie określa daty sprawdzenia kwalifikacji kierowcy, a tym samym nie precyzuje, po jakim czasie od skierowania na egzamin starosta może zastosować powyższą sankcję. Oznacza to – w ocenie Sądu - że organ każdorazowo musi ocenić, kiedy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu przedmiotowego obowiązku, a w konsekwencji kiedy zostaną spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Omawiana kwestia podlega zatem rozstrzygnięciu dopiero w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit.a ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Natomiast decyzja, o jakiej mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1b tej ustawy, rozstrzyga wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, a nie o terminie wykonania takiego rozstrzygnięcia. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do określenia terminu sprawdzenia kwalifikacji w decyzji o skierowaniu na taki egzamin (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1363/06 - niepublikowany).
Wskazać należy w związku z tym, że termin jako dodatkowy element decyzji, zgodnie z poglądami piśmiennictwa, może być traktowany wyłącznie jako termin ważności decyzji, to znaczy może ograniczać czasowo uprawnienia lub obowiązki wypływające z decyzji. "Przydanie terminu ogranicza moc wiążącą decyzji w ten sposób, że albo zaczyna ona obowiązywać po upływie określonego czasu /termin początkowy/, albo też przestaje wiązać po upływie ustalonego okresu /termin końcowy/" (zob. T. Woś, Termin, warunek i zlecenie w prawie administracyjnym, Państwo i Prawo 1994 nr 6 str. 22 i n.). Przyjmując takie znaczenie analizowanego pojęcia, stwierdzić należy, że nie mieści się w nim określenie daty wykonania obowiązku, np. – jak w tym przypadku – określenie terminu obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami.
Tym samym należy dojść do wniosku, iż określenie takiej granicznej daty wykonania obowiązku będzie dopuszczalne jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę prawną decyzji administracyjnej, będzie przewidywał możliwość określenia w tej decyzji daty wykonania obowiązku. Jeżeli przepisy nie przewidują takiego działania administracji, oznacza to, iż nie może ona działać w sposób legalny. Organy administracji publicznej obowiązane są bowiem działać na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Mogą one władczo kształtować sytuację obywateli, wyłącznie gdy przewiduje to przepis prawa powszechnie obowiązującego. Zatem wszystkie elementy decyzji, zarówno rozstrzygnięcie, jak i warunki, terminy i inne dodatkowe zastrzeżenia, winny mieć oparcie w przepisach ustawowych lub wykonawczych. Potwierdza to również art. 107 § 2 k.p.a., stanowiący, iż poza składnikami, o których mowa w § 1 tego przepisu, decyzja może zawierać także inne elementy, o ile stanowią tak przepisy szczególne. W braku podstawy prawnej do ustalenia np. terminu wykonania nałożonego obowiązku, termin ten należy uznać za pozbawiony podstawy prawnej, a zatem nieważny zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005). Powyższy pogląd prezentowany był już wcześniej w orzecznictwie sądów administracyjny, m.in. w sprawach z zakresu prawa budowlanego (por. wyrok z dnia 5 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1502/97), w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, że brak w przepisach podstawy określenia terminu rozbiórki stanowi kwalifikowaną wadę decyzji, skutkującą jej nieważnością w części ustalającej taki termin (por. w tym zakresie także wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 25 maja 1994 r., sygn. akt SA/Gd 2562/93).
Uwzględniając powyższe sąd uznał, iż decyzje organów administracji obu instancji w części dotyczącej skierowania D. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. W przepisie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym ustawodawca nie zawarł upoważnienia do określenia granicznego terminu, w którym osoba skierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ma się poddać się takiemu egzaminowi. W konsekwencji decyzja Starosty T. z dnia [...] r. w części ustalającej termin w jakim skarżący ma się poddać kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji została podjęta bez podstawy prawnej, czym wypełniła przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., jako organ wyższego stopnia, utrzymując w powyższym zakresie decyzję dotkniętą wadą nieważności rażąco naruszyło prawo, a więc także zaskarżona decyzja obarczona jest kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części dotyczącej skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Z uwagi na to, że skarga została częściowo uwzględniona, sąd stosownie do art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja w części w jakiej stwierdzono jej nieważność nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.
W pozostałym zakresie skargę należało oddalić.
Zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g wydaje starosta. W niniejszej sprawie przyczyną powodującą konieczność wydania decyzji w trybie art. 138 ust. 1 tej ustawy było przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, to jest wystąpienie przesłanki z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy. Tym samym wydanie decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy było prawidłowe.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego, dotyczące pozbawienia go przez organy administracji możliwości skorzystania ze szkolenia powodującego zmniejszenie liczby punktów naliczanych za naruszenie przepisów drogowych, a także braku skutków prawnych mandatu przyjętego po kolizji drogowej z dnia [...] r.
Organy administracji nie miały obowiązku wysyłania do skarżącego listu ostrzegawczego, którym byłby informowany o ilości zgromadzonych punktów. Skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego wielokrotnie za co zostały naliczone mu punkty odpowiadające dokonanym naruszeniom. W dniu [...] r. zgromadził już łącznie 16 punktów. Zgodnie z przepisem § 4 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.12.2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego ( Dz.U. Nr 236 poz. 1998) był informowany przez funkcjonariuszy policji o liczbie punktów przypisanych z tytułu naruszeń. Mógł wówczas skorzystać z uczestnictwa w szkoleniu przewidzianym w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponadto, jak każdy kierowca, był uprawniony, w myśl § 9 w/w rozporządzenia wystąpić o wydanie zaświadczenia o wpisach ostatecznych lub tymczasowych odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Skarżący nie skorzystał z powyższych uprawnień, a obecnie pragnie przerzucić skutki swej bezczynności na organy administracji.
Także nie można uznać za trafne stanowiska wyrażonego w skardze, iż punkty przyznane w dniu [...] r. nie powinny obciążać D. C., gdyż mandat przyjął w warunkach uniemożliwiających mu podejmowanie racjonalnych decyzji ( szok doznany po kolizji drogowej). Nawet jeżeli w momencie przyjmowania mandatu skarżący był zdenerwowany, co miało w jego ocenie wpływać na wadliwość decyzji o przyjęciu mandatu, to zauważyć należy, iż po minięciu szoku wywołanego kolizją mógł, dbając własne interesy, podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji i ewentualnego uchylenia się od skutków przyjęcia mandatu. Jednakże do czasu doręczenia decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w [...] r. działań takich nie podjął. Dlatego też zgłoszony zarzut należy uznać za bezzasadny, podniesiony wyłącznie w celu uchylenia się od odpowiedzialności spoczywającej na nim w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego.
Sąd oddalił wniosek D. C. o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności z artykułami 2 i 32 Konstytucji R.P. przepisów § 1 ust. 1 pkt 6 i § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.12.202 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego.
Zgodnie z art., 130 ust. 4 pkt 5 ustawy prawo o ruchu drogowym minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości..., określi w drodze rozporządzenia podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1.
W oparciu o powyższą delegację Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 20.12.2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W § 1 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia przewidziano, iż określa ono podmioty uprawnione do uzyskania informacji zawartych w ewidencji. Wskazany we wniosku skarżącego § 10 ust. 1 rozporządzenia stwierdza, iż informacji o wpisach w ewidencji udziela się: policji, sądom, prokuraturom, wojewodom ( w stosunku do osób ubiegających się lub posiadających uprawnienia egzaminatora ), starostom ( w stosunku do osób ubiegających się lub posiadających uprawnienia instruktora nauki jazdy), strażom gminnym ( w przypadkach uzasadnionych wykonywaniem czynności sprawdzających w sprawach o naruszenie przepisów o bezpieczeństwie i porządku w ruchu drogowym), Żandarmerii Wojskowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Inspekcji Transportu Drogowego, innym instytucjom, którym nadano uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach o naruszenie przepisów o bezpieczeństwie i porządku w ruchu drogowym.
Wskazane przepisy nie naruszają artykułów 2 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przewidujących, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Treść wskazanych przez skarżącego przepisów rozporządzenia nie ogranicza prawa kierowców do uzyskania informacji lub zaświadczeń o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów odpowiadających dokonanym naruszeniom. Uprawnienie do uzyskania takich informacji i zaświadczeń przewidziane zostało w § 9 powołanego rozporządzenia.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałej części.
T.P.