III SA/Łd 320/25

III SA/Łd 320/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-10-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Wyporska-Frankiewicz
Katarzyna Ceglarska-Piłat
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1 § 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 § 1, art. 145 § 1, art. 151, art. 134 § 1, art. 135, art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 227
art. 2 ust. 1 pkt 10,  art. 89 ust. 1 pkt 1, art. 89, art. 91, art. 8
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 189a § 2, art. 189f § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1935
§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. a, § 2 pkt 6
rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Sentencja
Dnia 16 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sekretarz sądowy Marta Duda, Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2025 roku sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 27 marca 2025 roku nr 1001-IOA.4246.19.2024.14.KI.UCS UNP 1001-25-039112 w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych z tytułu urządzania gier hazardowych z naruszeniem przepisów o grach hazardowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 28 października 2024 roku, znak: 368000-CZC-4.4246.15.2024.MW; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz skarżącego D. K. kwotę 6900 (sześć tysięcy dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z 27 marca 2025 r., nr 1001-IOA.4246.19.2024.14.KI.UCS UNP 1001-25-039112 utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 28 października 2024 r., znak: 368000-CZC-4.4246.15.2024.11.MW o wymierzeniu D.K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą D. czterech kar pieniężnych, każda w wysokości 18 410 zł, łącznie 73 640 zł, za urządzenie z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 227 ze zm.) czterech loterii promocyjnych bez wymaganego zezwolenia w sieci Internet za pośrednictwem strony https:// www.facebook.com.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 7 marca 2024 r., 11 marca 2024 r., 18 marca 2024 r., 4 kwietnia 2024 r. i 11 kwietnia 2024 r., funkcjonariusze Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi przeprowadzili czynności kontrolne. Kontrola miała na celu ustalenie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o grach hazardowych przy organizacji i przebiegu loterii promocyjnej organizowanej w sieci Internet. Zostały przeprowadzone cztery loterie promocyjne zorganizowane za pośrednictwem sieci Internet bez wymaganego zezwolenia, tj.: loteria promocyjna ogłoszona 13 lutego 2024 r. jako "Konkurs Walentynkowy" na portalu Facebook na stronie [...], loteria promocyjna ogłoszona 13 lutego 2024 r. jako "Konkurs Walentynkowy" na portalu Facebook na stronie [...], loteria promocyjna ogłoszona 7 marca 2024 r. jako "Konkurs Dzień Kobiet" na portalu Facebook na stronie [...], loteria promocyjna ogłoszona 7 marca 2024 r. jako "Konkurs Dzień Kobiet" na portalu Facebook na stronie [...] Wymienione strony Facebook oraz loterie związane były z prowadzonymi przez skarżącego restauracjami [...], zlokalizowanymi w Łodzi przy ul. [...] oraz przy ul. [...]. Warunkiem uczestnictwa w loteriach promocyjnych urządzanych poprzez Facebook pod nazwą "Konkurs Walentynkowy" było polubienie strony restauracji na portalu Facebook, oznaczenie w komentarzu pod postem osoby, z którą uczestnik chciałby cieszyć się smakiem "walentynkowej" pizzy, udostępnienie postu na profilu Facebook uczestnika. W przypadku loterii promocyjnych urządzanych pod nazwą "Konkurs Dzień Kobiet" warunkiem uczestnictwa było: polubienie strony, zaproszenie do zabawy jednej koleżanki oraz udostępnienie postu na "osi czasu" profilu Facebook uczestnika. Nagrodą za zwycięstwo była darmowa pizza. Wyłonienie zwycięscy następowało poprzez losowanie spośród karteczek umieszczonych w dłoniach osoby losującej ("Konkursy Walentynkowe") lub w naczyniu szklanym ("Konkursy Dzień Kobiet"). W sposób przypadkowy została wybrana jedna karteczka, po rozwinięciu której widoczna była nazwa zwycięskiego uczestnika losowania. Tego typu losowania w przypadku loterii promocyjnych "Konkurs Walentynkowy" miały miejsce 14 lutego 2024 r. natomiast dla loterii promocyjnych "Konkurs Dzień Kobiet" 9 marca 2024 r. i zostały opublikowane na stronach Facebook dwóch restauracji [...] D. K. Zwycięzcą w loterii "Konkurs Walentynkowy" urządzonej na portalu facebook na stronie [...] była osoba "G.C.". Zwycięzcą w loterii "Konkurs Walentynkowy" urządzonej na portalu facebook na stronie [...] była "M.K.". Zwycięzcą w loterii "Konkurs Dzień Kobiet" urządzonej na portalu facebook na stronie [...] była "E.M.". Zwycięzcą w loterii "Konkurs Dzień Kobiet" urządzonej na portalu facebook na stronie [...] była "J.W.". W piśmie z 2 kwietnia 2024 r. skarżący wyjaśnił, że wartość nagrody wynosiła od 10 do 20 zł. Zorganizowane akcje nie były loterią. Skarżący nie posiada wiedzy jak odróżnić loterię od innych ewentualnych form promocji skierowanych do klientów. Jego działanie nie było nakierowane na złamanie prawa. Zgodnie z informacjami zawartymi w protokole kontroli celno-skarbowej z 22 kwietnia 2024 r., szacunkowa wartość jednej nagrody nie zawierała się w przedziale 10-20 zł, lecz 20-70 zł, faktyczna wysokość zależała zaś od tego jaki produkt wybierze zwycięzca. Skarżący nie posiadał jednak zezwoleń na urządzanie loterii ani zatwierdzonych regulaminów.
Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi decyzją z 28 października 2024 r. wymierzył skarżącemu cztery kary pieniężne, każdą w wysokości 18 410 zł, co stanowi łącznie 73 640 zł, za urządzenie z naruszeniem przepisów o grach hazardowych łącznie czterech loterii promocyjnych na portalu Facebook, bez wymaganego zezwolenia dwóch: 13 lutego 2024 r. i 7 marca 2024 r. na stronie [...] oraz dwóch: 13 lutego 2024 r. i 7 marca 2024 r. na stronie [...].
W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przesłuchanie go w charakterze strony na okoliczność sposobu organizacji konkursów, udziału w nim osób trzecich oraz przydziału nagród i ich wartości.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o grach hazardowych poprzez zakwalifikowanie urządzonych konkursów z roku 2024 jako loterii promocyjnej, w sytuacji gdy warunkiem uczestnictwa w tym wydarzeniu nie było ani nabycie towaru, ani usługi, ani tez innego dowodu udziału w grze, a tylko spełnienie takiego warunku pozwalałoby zakwalifikować niniejsze wydarzenie jako loterię promocyjną;
2) art. 191 o.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wydruków zrzutów ekranów z widokiem strony portalu Facebook zawierającej profil jej przedsiębiorstwa, wskazujących, że do wzięcia udziału w konkursach z roku 2024 wystarczyło polubienie posta na portalu Facebook i wyprowadzenie z powyższego sprzecznego z zasadami logiki wniosku, że przedstawiały one warunki uczestnictwa spełniające kryteria określone w art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o grach hazardowych, tj. nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze.
Organ drugiej instancji, utrzymując w mocy decyzję z 28 października 2024 r., zaznaczył, że przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji. W ocenie organu drugiej instancji przeprowadzona analiza dokumentacji zebranej w toku kontroli i złożonych przez skarżącego wyjaśnień wykazała, że zostały przeprowadzone cztery loterie promocyjne zorganizowane za pośrednictwem sieci Internet, bez wymaganego zezwolenia. Wskazane strony Facebook oraz "konkursy" – takiej nazwy używał skarżący dla opisania organizowanych przez siebie przedsięwzięć, były związane z prowadzonymi przez niego restauracjami [...]. zlokalizowanymi w Łodzi przy ul. [...] oraz przy ul. [...]. Warunkiem uczestnictwa w loteriach promocyjnych urządzanych poprzez Facebook pod nazwą "Konkurs Walentynkowy" było polubienie strony restauracji na portalu Facebook, oznaczenie w komentarzu pod postem osoby, z którą uczestnik chciałby cieszyć się smakiem "walentynkowej" pizzy, udostępnienie postu na profilu Facebook uczestnika. W przypadku loterii promocyjnych urządzanych pod nazwą "Konkurs Dzień Kobiet" warunkiem uczestnictwa było: polubienie strony, zaproszenie do zabawy jednej koleżanki oraz udostępnienie postu na "osi czasu" profilu Facebook uczestnika. Nagrodą za zwycięstwo była darmowa pizza. Wyłonienie zwycięscy następowało poprzez losowanie spośród wielu karteczek umieszczonych w dłoniach osoby losującej ("Konkursy Walentynkowe") lub w naczyniu szklanym ("Konkursy Dzień Kobiet") w sposób przypadkowy została wybrana jedna karteczka, po rozwinięciu której widoczna była nazwa zwycięskiego uczestnika losowania. Tego typu losowania w przypadku loterii promocyjnych "Konkurs Walentynkowy" miały miejsce 14 lutego 2024 r. Natomiast dla loterii promocyjnych "Konkurs Dzień Kobiet" 9 marca 2024 r. zostały opublikowane na wskazanych stronach Facebook dwóch restauracji [...].- D. K. Skarżący nie posiadał zezwoleń na urządzanie loterii ani zatwierdzonych regulaminów. Urządzone przez skarżącego cztery akcje promocyjne nie były konkursami tylko loteriami promocyjnymi. Spełniały wszystkie cechy wymienione w art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o grach hazardowych kwalifikujące je do tej kategorii gier losowych, loterii promocyjnych, mianowicie były urządzane poprzez sieć Internet (Facebook) o wygrane rzeczowe – nagrodą dla zwycięzcy w każdej z akcji promocyjnej była pizza, wynik dla uczestników zależał od przypadku, zwycięzca każdej z akcji promocyjnej był wyłaniany w drodze przypadkowego wyboru jednego losu z puli losów biorących udział w grze. Następnie po rozwinięciu losu (karteczki) poznawane były dane uczestnika który uzyskał nagrodę. Do uczestnictwa w grze uprawniało nabycie innego dowodu udziału w grze niż nabycie towaru lub usługi. Pojęcie nabycia innego dowodu potwierdzającego udział w grze musi być rozumiane na gruncie języka potocznego, gdyż ustawa o grach hazardowych nie definiuje tego pojęcia. Nabycie, o jakim stanowi art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o grach hazardowych, nie może być sprowadzone do jakiejkolwiek ekwiwalentności umowy pomiędzy uczestnikami loterii promocyjnej a jej organizatorem. W rozpatrywanej sprawie nabycie dowodu udziału w grze następowało po spełnieniu określonych warunków uprawniających do gry o pizzę. Tymi warunkami w przypadku loterii promocyjnych urządzanych pod nazwą "Konkurs Walentynkowy" było: polubienie strony restauracji na portalu Facebook, oznaczenie w komentarzu pod postem osoby, z którą uczestnik chciałby cieszyć się smakiem "walentynkowej" pizzy, udostępnienie postu na profilu Facebook uczestnika. W przypadku loterii promocyjnych urządzanych pod nazwą "Konkurs Dzień Kobiet" warunkami uczestnictwa było: polubienie strony, zaproszenie do zabawy jednej koleżanki oraz udostępnienie postu na "osi czasu" profilu Facebook uczestnika. Spełnienie tych warunków oznaczało nabycie dowodu udziału w grze i nieodpłatne uczestnictwo w loterii promocyjnej, grając o nagrodę rzeczową w postaci darmowej pizzy. Zorganizowane loterie, promowały należące do skarżącego restauracje [...]. prowadzone w Łodzi przy ul. [...] Dla każdego z tych miejsc osobno zostały przeprowadzone dwie akcje promocyjne, pierwsza z okazji zbliżających się "Walentynek", druga z okazji "Dnia Kobiet". Skarżący urządził łącznie cztery loterie promocyjne z pominięciem przepisów ustawy o grach hazardowych. W piśmie z 4 marca 2025 r. skarżący poinformował, że urządził 4 konkursy. Zorganizowanych przez skarżącego przedsięwzięć nie można uznać za konkursy, ponieważ w przypadku konkursu musi być: ogłoszenie konkursu wraz ze stosownym regulaminem, podjęcie przez uczestników konkursu stosownych działań, które z samej natury konkursu, winny zawierać w sobie element rywalizacji, zakończeniem konkursu, który jest wynikiem współzawodnictwa uczestników konkursu, jest ogłoszenie wyników i nierzadko rozdanie nagród, wynik konkursu ma ścisły związek z efektem bezpośredniego współzawodnictwa uczestników konkursu i ich rywalizacji, wynik konkursu jest niezależny od przypadku, brak tu jest elementu losowości. W przypadku konkursu należy wykazać się wiedzą lub dodatkowymi umiejętnościami. Loteria promocyjna może być urządzana jedynie na podstawie zezwolenia udzielonego przez dyrektora izby administracji skarbowej właściwego według miejsca zamieszkania lub siedziby wnioskodawcy, za które pobierana jest opłata w wysokości 10% wartości puli nagród nie mniej niż 50% kwoty bazowej (w 2024 r. minimalna opłata w wysokości 50% kwoty bazowej 7 364,30 zł wynosiła po zaokrągleniu do pełnych złotych wedle zasady określonej w art. 69 ust. 4 ustawy o grach hazardowych 3 682 zł). Do wniosku o wydanie zezwolenia na loterię promocyjną powinien zostać dołączony projekt regulaminu loterii i dopiero na podstawie zatwierdzonego zezwolenia oraz regulaminu możliwe jest urządzanie loterii promocyjnej zgodnie z prawem. "Konkurs Walentynkowy oraz Konkurs Dzień Kobiet" wyczerpywały ustawową definicję loterii promocyjnej (art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o grach hazardowych). Spełniały bowiem następujące przesłanki: 1) zależność wyniku gry od przypadku – wynik akcji promocyjnej zależny był od przypadku – żadna z osób biorących udział w promocji nie miała wpływu na podjęcie odpowiednich działań, w celu uzyskania nagrody, a zatem o wyniku promocji, z perspektywy uczestnika, decydował przypadek, co oznacza, że występował tu element losowości – zwycięzca został wyłoniony w drodze losowania; 2) nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze (jako warunek nieodpłatnego uczestnictwa w loterii); 3) oferowanie przez podmiot urządzający loterię wygranych pieniężnych lub rzeczowych 4) uczestnictwo w loterii było nieodpłatne. Tym samym Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi zasadnie uznał, że skarżący urządzał gry hazardowe (tj. loterie promocyjne) bez wymaganego zezwolenia oraz zatwierdzonego regulaminu, co stanowi naruszenie art. 3 ustawy o grach hazardowych. Opłata za uzyskanie zezwolenia na urządzanie loterii promocyjnej wynosi 10% wartości puli nagród, jednak nie mniej niż 50% kwoty bazowej (art. 69 ust. 1 pkt 5 ustawy o grach hazardowych). Z uwagi na fakt, że urządzanie loterii rozpoczęto w 2024 r., przy ustalaniu wysokości opłaty za wydanie zezwolenia należy brać pod uwagę obwieszczenie z dnia 20 lipca 2023 r. Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w drugim kwartale 2023 r. (Dz. Urz. GUS z 2023 r., poz. 25). Kwota bazowa odpowiada bowiem kwocie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego w obwieszczeniu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Głównego Urzędu Statystycznego (art. 70 ustawy o grach hazardowych). Tym samym w roku 2023 kwota bazowa ukształtowała się na poziomie 7 364,30 zł. Wysokość puli nagród w poszczególnych loteriach wynosiła między 20-70 zł. Zatem 10% łącznej puli nagród w każdej z tych loterii nie przekraczała kwoty 3 682 zł (minimalna opłata za zezwolenie), a więc opłata za uzyskanie zezwolenia, gdyby o takie wystąpiono, wynosiłaby 50% kwoty bazowej, a więc 3 682 zł (50% z 7 364,30 zł po zaokrągleniu) za każdą loterię, a nie 10% wartości puli nagród. Natomiast urządzający loterię promocyjną bez zezwolenia, w myśl ustawy o grach hazardowych podlega karze pieniężnej (art. 89 ust. 1 pkt 1) a jej wysokość została określona na 5-krotność opłaty za wydanie zezwolenia. W przypadku stanu właściwego na 2024 r. 5-krotność opłaty za wydanie zezwolenia na urządzanie loterii promocyjnej wynosiła 18 410 zł (5 x 3 682 zł) i taka właśnie jest wysokość kary pieniężnej wymierzonej skarżącemu za urządzanie każdej z loterii promocyjnych bez zezwolenia. Ewentualny brak świadomości skarżącego co do tego, że wskazane wydarzenia stanowiły loterię promocyjną, wymagającą uzyskania zezwolenia i że wiążą się z tym sankcje w postaci kary pieniężnej, nie zwalnia go z odpowiedzialności. Trudna sytuacja życiowa również nie ma wpływu na jej wysokość (w tym przypadku ustawodawca nie przewidział miarkowania kary). Skarżący prowadząc własną działalność gospodarczą i będąc ostrożnym przedsiębiorcą powinien był zadbać, aby wszelkie jego działania odpowiadały prawu, w tym aby uzyskać zezwolenie na urządzanie loterii promocyjnej. Zobowiązany był uzyskać zezwolenie na urządzanie każdej z opisanych loterii promocyjnych od właściwego organu, tj. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, uiścić opłatę za udzielenie zezwolenia oraz przedstawić temu dyrektorowi do zatwierdzenia projekt regulaminu urządzanej loterii promocyjnej określający zasady tej gry oraz sposób spełniania warunków ustawowych związanych z jej urządzaniem, czego nie uczynił.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przyznanie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w całości, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
1. art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o grach hazardowych przez zakwalifikowanie urządzonych konkursów z 2024 r. jako loterii promocyjnych, w sytuacji gdy warunkiem uczestnictwa w wydarzeniach nie było ani nabycie towaru, ani usługi, ani też innego dowodu udziału w grze, a tylko spełnienie takiego warunku pozwalałoby zakwalifikować niniejsze wydarzenia jako loterie promocyjne;
2. art. 191 o.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wydruków zrzutów ekranów z widokiem strony portalu Facebook zawierającej profil przedsiębiorstwa, wskazujących, że do wzięcia udziału w konkursach z 2024 r. wystarczyło polubienie posta na portalu Facebook i wyprowadzenie z powyższego wniosku, że przedstawiały one warunki uczestnictwa spełniające kryteria określone w art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o grach hazardowych, tj. nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w powołanych przepisach sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zakres kontroli przeprowadzanej przez sąd administracyjny wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów wykazała, że decyzje organów administracji obu instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi.
W rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji uznały, że urządzone przez skarżącego cztery akcje promocyjne o nazwach "Konkurs Walentynkowy" i "Konkurs Dzień Kobiet" na portalu Facebook były w istocie loteriami promocyjnymi, a skoro zostały urządzone bez wymaganego zezwolenia oraz zatwierdzonego regulaminu, to zachodzi podstawa do nałożenia kar pieniężnych.
Wobec tego wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o grach hazardowych grami losowymi są gry, w tym urządzane przez sieć Internet, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku. Są to: loterie promocyjne, w których uczestniczy się przez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze i tym samym nieodpłatnie uczestniczy się w loterii, a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe;
Tym samym aby można było mówić o grze losowej będącej loterią promocyjnej:
1) gra musi toczyć się o wygrane pieniężne lub rzeczowe,
2) wynik gry w szczególności musi zależeć od przypadku,
3) uczestnictwo w grze musi następować przez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze, co skutkuje nieodpłatnym udziałem w loterii.
Przy czym wystąpienie przypadku oznacza zdarzenia lub zjawiska, których nie da się przewidzieć, a uzależnienie od niego wyniku gry, aby można było uznać ją za grę losową w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o grach hazardowych oznacza, że jest on nieprzewidywalny z punktu widzenia grającego i nie zależy wyłącznie od jego możliwości czy umiejętności.
W ocenie sądu z akt sprawy nie wynika w sposób niewątpliwy, aby "Konkursy Walentynkowe" i "Konkursy Dzień Kobiet" zorganizowane przez skarżącego faktycznie zawierały element przypadku, od których zależał ich wynik. Nie zostało przez organy administracji wystarczająco wykazane, że w przedsięwzięciach skarżącego rzeczywiście występował element losowości, a tym samym, że faktycznie były to gry losowe będące loteriami promocyjnymi, o których stanowi art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h.
Jak wynika z wyjaśnień skarżącego z 4 marca 2025 r., złożonych w odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie z 11 lutego 2025 r., w istocie zwycięzcą były wszystkie osoby, które w sposób prawidłowy oznaczyły osoby zaproszone do konsumpcji oraz pozostawiły tzw. post. Wedle posiadanej przez skarżącego wiedzy wszystkie osoby uczestniczące uzyskały nagrodę. W trakcie zorganizowanego losowania wygrała jedna osoba, bowiem tylko ona uczestniczyła w nim, pozostałe losy były tzw. "pustymi losami". Nagrodą było zjedzenie pizzy w całości lub kawałku ze wskazaną osobą. Wartość nagrody zależała od wyboru uczestnika konkursu wahała się od 10-40 zł. Przydział nagrody następował na podstawie wyboru uczestnika konkursu.
Z wyjaśnień skarżącego wynika zatem, że nagrody w istocie otrzymały wszystkie osoby, które wzięły udział w "konkursach", a "losowania" miały charakter "pozorny" i nieprzypadkowy. Tym samym skarżący z góry wiedział, że uczestnicy "konkursów" otrzymają nagrody – pizze, które sami wybiorą.
W ocenie sądu załączone do akt sprawy wydruki z aplikacji Facebook nie pozwalają podważyć twierdzeń skarżącego, że wszystkie osoby, które w sposób prawidłowy oznaczyły osoby zaproszone do konsumpcji oraz pozostawiły tzw. post, faktycznie otrzymały wybrane przez nie nagrody, a w losowaniu uczestniczyła jedna osoba, która się zgłosiła. Nie pozwalają też zweryfikować prawidłowości ustaleń organów administracji. W aktach sprawy brak jest dowodów, które pozwoliłyby uznać twierdzenia skarżącego za niewiarygodne. Nie zostało wykazane przez organy administracji, że do każdego z czterech "konkursów" organizowanych przez skarżącego zgłosiło się faktycznie więcej niż jedna istniejąca osoba posiadająca w tym czasie aktywne konto w aplikacji Facebook, a osoby te spełniły podane przez niego warunki udziału w promocji i zostały do niej zakwalifikowane, zaś w każdym z "losowań" brało udział więcej niż jedna istniejąca osoba, a osób, które wygrały było mniej niż biorących udział w każdym z losowań.
Mając powyższe na względzie skoro nie zostało wystarczająco w zebranym w sprawie materiałem dowodowym wykazane, że wyniki zorganizowanych przez skarżącego "Konkursu Walentynkowego" i "Konkursu Dzień Kobiet" faktycznie zależały od przypadku, to przedwcześnie organy administracji uznały, że były to gry losowe – loterie promocyjne w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h. W konsekwencji tego przedwcześnie organy administracji uznały, że zachodzi podstawa do nałożenia na skarżącego czterech kar pieniężnych na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. b u.g.h. z uwagi na organizację loterii promocyjnych bez wymaganego zezwolenia.
Należy również zwrócić uwagę, że nawet gdyby zostało wykazane przez organy administracji, że istnieje podstawa do nałożenia na skarżącego kar pieniężnych, to organy administracji nie rozważyły w ogóle, czy zważywszy na okoliczności rozpoznawanej sprawy zachodzą podstawy do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie (art. 91 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 189a § 2 in fine i art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.). Stosowaniu art. 189f 1 pkt 1 k.p.a. nie sprzeciwia się imperatywny charakter art. 89 ustawy o grach hazardowych (por. wyroki NSA z 7 marca 2024 r., II GSK 1356/20 i z 14 marca 2024 r. II GSK 1521/23).
Dopiero jednak po ustaleniu istnienia podstaw do wymierzenia skarżącemu kar pieniężnych możliwe jest rozważenie przesłanek odstąpienia od ich wymierzenia.
Z tych względów z uwagi na mogące mieć istotny wpływ na wynik naruszenie przepisów postępowania (art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p. w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych) oraz przepisów prawa materialnego (art. 2 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 i art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. b ustawy o grach hazardowych) sąd uchylił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a., zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji powinien uwzględnić zawartą w niniejszym wyroku ocenę prawną i wskazania w zakresie wymogów prawidłowego postępowania dowodowego dotyczącego ustalenia faktu zależności wygranych w zorganizowanych przez skarżącego konkursach od przypadku. Ocena, przeprowadzona z uwzględnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom określonym w art. 210 § 4 o.p. w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.). Na zasądzone od organu administracji na rzecz skarżącego koszty postępowania składają się: kwota 1 500 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi oraz kwota 5 400 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym.
d.j.