III SA/Łd 291/04

III SA/Łd 291/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Czesława Nowak-Kolczyńska
Krzysztof Szczygielski /przewodniczący/
Małgorzata Łuczyńska /sprawozdawca/
Teresa Rutkowska
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Dnia 9 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Asesor WSA Małgorzata Łuczyńska /spr./, Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2005 roku sprawy ze skargi A w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. działając na podstawie art. 207 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, art. 13 §1, §3 pkt 4, art. 23 § 1, art. 65 § 4 pkt 2 lic. c, art. 83 § 1 i § 3, art. 85 § 1 oraz art. 262 Kodeksu celnego, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 roku w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 146 poz. 1639 z 2001r. ze zm.), Wyjaśnień do Taryfy celnej stanowiących załącznik do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r.(Dz.U. Nr 74 poz. 830 ze zm.), art.16, art.17, art.20 i art. 23 Protokołu Nr 4 dotyczącego definicji "produktu pochodzącego" i metod współpracy administracyjnej w ramach Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony (Dz.U. z 1997r. Nr 104 poz. 662 ze zm.)oraz § 12 ust. 1, § 233 ust. 1 pkt 4 i § 237 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 117 poz. 1250 ze zm.) uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne SAD Nr [...] z dnia [...] w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej zgłoszonych do pozycji PCN 8434 20 00 1 towarów w postaci homogenizatora i pasteryzatora i dokonał zmiany klasyfikacji taryfowej pasteryzatora uznając, że właściwą pozycją dla tego urządzenia jest pozycja 8419 89 98 0 Taryfy celnej. W ocenie organu zgromadzony w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego materiał dowodowy obrazujący stan faktyczny towarów w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego uzasadnia stanowisko organu co do nieprawidłowości zadeklarowanego kodu PCN w stosunku do pasteryzatora. Wyjaśnienia strony, że pasteryzator jest częścią składową linii technologicznej do obróbki mleka serowarskiego w skład której wchodzi homogenizator, pasteryzator oraz wirówka dla której właściwym kodem PCN jest zadeklarowany kod 8434 20 00 1 nie zasługują na uwzględnienie, bowiem strona nie zachowała wymagań wynikających z przepisów prawa dotyczących zgłoszeń celnych m.in. linii technologicznych przywożonych partiami w stanie rozmontowanym lub niezmontowanym. W tej sytuacji o klasyfikacji taryfowej towaru zadecydował stan towaru z dnia zgłoszenia celnego, którego przedmiotem były dwa urządzenia tj. homogenizator i pasteryzator.
Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym podniosła zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego w wyniku czego naruszone zostały przepisy prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W związku z powyższym A zawnioskowała o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie orzeczenie co do istoty przez organ odwoławczy. Zdaniem strony zaskarżona decyzja oparta została na błędnym ustaleniu, że przedmiotem importu były odrębne rzeczy tj. homogenizator i pasteryzator. Ustalenie to jest niezgodne z rzeczywistością oraz ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Z przedstawionych przez stronę dowodów tj. umowy sprzedaży z dnia 30 stycznia 2002 roku oraz oświadczenia firmy B z dnia 6 stycznia 2003 roku wynika jednoznacznie, że sprowadzone urządzenia są częściami składowymi urządzenia mleczarskiego – linii do obróbki mleka serowarskiego. Na uwagę zasługują w szczególności stwierdzenia producenta, że przedmiotowe urządzenia nie mogą i nie potrafią pracować samodzielnie oraz że sprzedaż dotyczy tylko i wyłącznie linii technologicznej. Organ I instancji nie wskazał tymczasem wbrew art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej żadnych dowodów na których oparł się dokonując ustaleń o odrębności urządzeń i nie podał przyczyn dla których odmówił wiary przedstawionym przez stronę dowodom. W ocenie skarżącej materiał dowodowy jest kompletny i potwierdza prawidłowość dokonanego zgłoszenia celnego w zakresie klasyfikacji taryfowej linii technologicznej do obróbki mleka serowarskiego.
Strona nie kwestionuje słuszności uwag organu I instancji co do naruszenia § 237 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 roku w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych, jednak oparcie rozstrzygnięcia tylko na tej podstawie jest wyrazem nieuzasadnionego formalizmu wobec którego na plan dalszy schodzą okoliczności rzeczywiste.
Strona zarzuciła organowi brak odniesienia do powoływanego przez nią orzecznictwa zarówno NSA jak i SN dotyczącego wprawdzie importu samochodów w stanie rozmontowanym, ale uzasadnionego w kontekście analogicznego w niniejszej sprawie stanu faktycznego. W orzecznictwie tym szczególnie akcentowano priorytet okoliczności faktycznych nad postępowaniem formalnym importerów.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 13 §5, art. 85 § 1 oraz art. 262 Kodeksu celnego, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 roku w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 146 poz. 1639 z 2001r. ze zm.)oraz Wyjaśnień do Taryfy Celnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. (Dz.U. Nr 74 poz. 830 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji w zakresie nieprawidłowości klasyfikacji taryfowej pasteryzatora. W ocenie organu odwoławczego stan towaru z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego uzasadnia zmianę klasyfikacji taryfowej tego urządzenia. Powołując się na brzmienie określonych pozycji 8434 i 8419 w Taryfie celnej oraz komentarze zawarte w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej odnośnie tych pozycji organ odwoławczy uzasadnił nieprawidłowość klasyfikacji taryfowej pasteryzatora dokonanej przez importera. Na stronie 1680 Tomu III Wyjaśnień do Taryfy Celnej ustawodawca zawarł uwagę iż, większość maszyn do przeróbki mleka działa na zasadzie obróbki termicznej i z tego względu nie jest objęta niniejszą pozycją lecz pozycją 8419. Dotyczy to np. pasteryzatorów, stasanizatorów, sterylizatorów, aparatów do zagęszczania lub suszenia mleka. Również komentarz na stronach 1627 i 1628 Tomu III Wyjaśnień przemawia za klasyfikacją pasteryzatora do pozycji 8419 obejmującej w świetle tego komentarza urządzenia i instalacje przeznaczone do poddawania obróbce cieplnej materiałów lub ich chłodzenia w celu spowodowania zmiany temperatury albo przetworzenia tych materiałów, wynikającego głównie ze zmiany temperatury (np. podgrzewanie, gotowanie, prażenie, destylacja, rektyfikacja, sterylizacja, pasteryzacja, parowanie, suszenie, odparowanie, skraplanie lub chłodzenie).
Dyrektor Izby Celnej w Ł. wyjaśnił również, że podnoszona przez stronę okoliczność, że pasteryzator jest częścią składową urządzenia mleczarskiego i nie może i nie potrafi samodzielnie pracować pozostaje bez wpływu na klasyfikację taryfową. Taryfa Celna w zakresie pozycji 8434 i 8419 nie różnicuje towarów w zależności od możliwości samodzielnego funkcjonowania czy też w zależności od możliwości funkcjonowania urządzenia razem z innymi urządzeniami. Klasyfikacji dokonuje się bowiem wyłącznie w oparciu o zakres przedmiotowy towaru w odniesieniu do jego funkcji.
Odnosząc się do podnoszonych przez stronę kwestii klasyfikacji linii do obróbki mleka serowarskiego w skład której wchodzą pasteryzator, homogenizator oraz wirówka do pozycji 8434 organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie takie byłoby w sprzeczności z przepisami prawa. Zgodnie bowiem z § 237 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (dz.U. Nr 117 poz. 1250 ) jeżeli procedurą dopuszczenia do obrotu mają być objęte towary pochodzące z krajów, z którymi Rzeczpospolita Polska zawarła umowy o wolnym handlu albo pochodzące z krajów rozwijających się lub najmniej rozwiniętych, objęte sekcjami XVI i XVII lub pozycjami 7308 i 9406 taryfy celnej, w szczególności duże urządzenia, linie technologiczne, mosty, konstrukcje, przywożone partiami w stanie rozmontowanym lub niezmontowanym, należy wystąpić do organu celnego z pisemnym wnioskiem o wyrażenie zgody na obejmowanie procedurą dopuszczenia do obrotu poszczególnych partii towarów, zgodnie z klasyfikacją wyrobu w stanie zmontowanym. Wniosek o którym mowa w ust. 1, należy złożyć w urzędzie celnym, w którym będą dokonywane zgłoszenia celne towarów przywożonych partiami.
Do wniosku należy dołączyć:
1) uwierzytelnioną kopię kontraktu na dostawę kompletnego wyrobu,
2) szczegółową specyfikację towarową wszystkich dostaw w ramach kontraktu,
3) dowód pochodzenia na kompletny wyrób objęty kontraktem.
Przy dokonywaniu zgłoszenia celnego każdej kolejnej partii towarów należy przedłożyć, z uwzględnieniem § 233:
1) kartę 8 dokumentu SAD dotyczącego zgłoszenia celnego pierwszej partii towarów,
2) fakturę dotyczącą dostarczonej części kompletnego wyrobu, zawierającą numer kontraktu oraz datę i numer dowodu pochodzenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 3,
3) dokumenty potwierdzające spełnienie wymogu bezpośredniego transportu.
Zgłoszenie celne wszystkich partii towarów powinno być dokonane w jednym urzędzie celnym.
Analiza zgromadzonego w sprawie materiału wyjaśniającego dowodzi, że strona nie dopełniła opisanych wyżej obowiązków. Nie wystąpiła z wnioskiem o wyrażenia zgody na obejmowanie procedurą dopuszczenia do obrotu poszczególnych partii towarów, zgodnie z klasyfikacją wyrobu w stanie zmontowanym, nie przedłożyła przy pierwszej dostawie kontraktu na dostawę kompletnego wyrobu, nie dokonała zgłoszenia celnego poszczególnych partii towaru w jednym urzędzie celnym.
Wobec powyższego klasyfikacji taryfowej należało dokonać zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego według stanu towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, którego przedmiotem był homogenizator, prawidłowo zaklasyfikowany do pozycji 8434 i pasteryzator dla którego właściwym kodem PCN jest kod 8419.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona podtrzymała zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazała na naruszenie przepisów prawa procesowego w szczególności art. 121 § 1 , art. 122, art. 187 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w wyniku czego naruszono prawo materialne tj. art. 85 §1 Kodeksu celnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Strona podkreśliła, że przedmiotem importu była linia produkcyjna do obróbki mleka serowarskiego, której poszczególne elementy (pasteryzator, homogenizator i wirówka) nie mogą pracować samodzielnie bowiem są częściami składowymi kompletnego urządzenia dla którego właściwym kodem PCN jest kod 8434. Przedstawione na powyższą okoliczność dowody są spójne i wzajemnie się uzupełniające. Tymczasem organ celny wbrew treści art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej nie wskazał dlaczego nie dał im wiary. Organ celny ustosunkował się do przedstawionych dowodów bardzo pośrednio pisząc, że skarżący nie postąpili zgodnie z odpowiednimi uregulowaniami dotyczącymi zgłaszania do odprawy linii technologicznych. Ten błąd w ocenie strony w żadnym razie nie zwalnia organu celnego od dokonania oceny wiarygodności zgłaszanych przez skarżącą dowodów i podania konkretnych powodów, dla których uznał je za niewiarygodne. Organ celny oparł swoją decyzję na ustaleniu prawdy formalnej wynikającej z dokumentów zgłoszenia celnego, a nie na prawdzie materialnej wynikającej z dowodów przedstawionych przez stronę. Cytując liczne orzeczenia NSA strona wskazywała, że przedmiotem badania organów celnych powinien być przede wszystkim charakter rzeczy zgłoszonej do odprawy, jej stan w dniu importu, a nie sposób zgłoszenia w deklaracji. W niniejszej sprawie przedmiotem umowy z partnerem zagranicznym oraz przywozu na polski obszar celny była jedna rzecz – linia technologiczna do produkcji mleka serowarskiego dlatego zastosowany kod Taryfy celnej jest prawidłowy.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wyjaśnił, że zarzut naruszenia zasady zaufania obywateli do organów państwa jest nieuzasadniony. W przedmiotowej sprawie klasyfikacja taryfowa sprowadzonego pasteryzatora do pozycji 8419 wynika bezpośrednio z wyjaśnień zawartych w Tomie III Wyjaśnień do Taryfy Celnej. Również zarzuty naruszenia art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego są bezzasadne. Organ celny w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Przed podjęciem decyzji przeanalizował zarówno dowody uzyskane w toku kontroli postimportowej jak i przedłożone przez stronę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.
Zgodnie z art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji można postawić zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ administracji nie wyjaśnił w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy. Nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, czym naruszył przepisy postępowania określone w art. 122, art. 187 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Przedmiotem sporu jest klasyfikacja taryfowa towaru odprawionego według zgłoszenia celnego SAD Nr [...] z dnia [...]. Organy celne przyjęły, że przedmiotem importu były dwa oddzielne urządzenia w postaci homogenizatora i pasteryzatora i uznały, że zadeklarowany przez stronę kod PCN 8434 jest właściwy tylko dla jednego z tych urządzeń, a mianowicie dla homogenizatora. Stosując regułę 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz posługując się Wyjaśnieniami do Taryfy Celnej organy celne ustaliły, że właściwą pozycją PCN dla sprowadzonego pasteryzatora jest pozycja 8419.
W toku całego postępowania wyjaśniającego strona konsekwentnie twierdziła, że przedmiotem importu była linia technologiczna do produkcji mleka serowarskiego, której poszczególnymi elementami są homogenizator, pasteryzator oraz wirówka. Powyższe urządzenia nie mogą pracować oddzielnie. Na poparcie tego stanowiska strona przedstawiła m.in. uwierzytelnioną kopie kontraktu na dostawę przedmiotowej linii produkcyjnej, projekt linii w pomieszczeniu aparatowni, oświadczenie eksportera towaru z którego wynika, że przedmiotem kontraktu jest linia do obróbki mleka serowarskiego do serów z przerostem pleśniowym składająca się z kompatybilnych elementów tworzących całość linii technologicznej. Elementy te stanowią tylko i wyłącznie linię technologiczną do obróbki mleka serowarskiego oraz w żadnym wypadku nie potrafią i nie mogą pracować oddzielnie i niezależnie.
Organy administracji nie uwzględniły jednak powyższych dokumentów i zasadnie strona zarzuca, że nawet nie wyjaśniły dlaczego. Tymczasem wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie miało decydujące znaczenie dla prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Prawidłowa klasyfikacja taryfowa jest bowiem uzależniona od zgodnego ze stanem faktycznym ustalenia przedmiotu importu. Strona słusznie zauważa, że organy celne nie oceniły dowodów przedstawionych na potwierdzenie charakteru sprowadzonego urządzenia, a skoncentrowały się na wykazaniu uchybienia przez skarżącą warunków prawidłowego, zgodnego z prawem zgłoszenia celnego towaru. Powołując się na przepis § 237 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 17 poz. 1250 ze zm.), zarzuciły stronie skarżącej, że nie wystąpiła do organu z wnioskiem o wyrażenie zgody na obejmowanie procedurą dopuszczenia do obrotu poszczególnych partii towarów zgodnie z klasyfikacją wyrobu w stanie zmontowanym, nie przedłożyła przy pierwszej dostawie kontraktu na dostawę kompletnego wyrobu jak również, że nie dokonała zgłoszenia wszystkich partii towaru w jednym urzędzie celnym.
W ocenie Sądu zachowanie strony aczkolwiek niezgodne z powołanymi wyżej przepisami prawa nie uniemożliwiało jej wykazania co było rzeczywiście przedmiotem importu, tym bardziej, że strona przedstawiła wszystkie żądane przez organy celne dokumenty i zadeklarowała chęć dalszej współpracy w wyjaśnianiu sprawy gdyby złożone dowody stały się niewystarczające. W piśmie z dnia 5 maja 2002 roku zgłaszała również konkretne wnioski dowodowe: przesłuchania Agencji celnej dokonującej zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, przesłuchania osób składających oświadczenie w imieniu kontrahenta zagranicznego dotyczące charakteru eksportowanego towaru oraz ewentualne powołanie biegłego na okoliczność potwierdzenia , że przedmiotem importu jest linia technologiczna, której warunkiem funkcjonowania jest łączne zmontowanie wszystkich sprowadzonych części.
Należy pamiętać, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził.
Organ odwoławczy nie wskazał powodów dla których odmówił wiarygodności przedstawionym przez stronę dokumentom tj. kontraktowi i wyjaśnieniom kontrahenta zagranicznego zapewniającego o fakcie, że przedmiotem importu była linia technologiczna, której poszczególne elementy nie mogły pracować samodzielnie.
Nie można zgodzić się z zaprezentowanym w decyzji stanowiskiem , że nie uwzględniono wyjaśnień kontrahenta zagranicznego bowiem Taryfa Celna w zakresie pozycji 8434 i 8419 nie różnicuje towarów w zależności od możliwości samodzielnego funkcjonowania czy też w zależności od możliwości funkcjonowania urządzenia razem z innymi urządzeniami. Klasyfikacji dokonuje się bowiem wyłącznie w oparciu o zakres przedmiotowy towaru w odniesieniu do jego funkcji.
Nie należy bowiem zapominać, że klasyfikacja taryfowa jest przeprowadzana z uwzględnieniem stanu towaru oraz na podstawie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, a w świetle tych reguł , w tym wypadku reguły 2a z punktu widzenia klasyfikacji istotne jest to, czy sprowadzony towar był towarem w stanie rozmontowanym (niezmontowanym) czy też urządzeniem jednostkowym i ta okoliczność faktyczna winna być przez organ celny należycie wyjaśniona i oceniona, tym bardziej, że była to okoliczność sporna i decydujące o istocie sprawy.
Organ celny w żaden sposób nie odniósł się do treści przedstawionego kontraktu jak również nie przeprowadził żadnego postępowania podważającego twierdzenie strony i jej zagranicznego kontrahenta, że sprowadzone części w tym pasteryzator stanowią jedno urządzenie, którego elementy składowe są kompatybilne i funkcjonują wyłącznie tworząc jedną całość.
Należy przyjąć, że skoro ustawodawca przewidział możliwość obejmowania procedurą dopuszczenia do obrotu poszczególnych partii towarów zgodnie z klasyfikacją wyrobu w stanie zmontowany to dopiero jednoznaczne ustalenie, że sprowadzone elementy nie są częściami składowymi kompletnego wyrobu daje możliwość ich klasyfikowania według pozycji odpowiadającej danym elementom.
Głównym celem każdego procesu jest dokładne ustalenie zaszłości faktycznych, ich prawidłowe prawne zakwalifikowanie i wydanie na tej podstawie orzeczenia. Niemal wszystkie szczegółowe regulacje każdej procedury zapewnić mają zrealizowanie omawianej zasady. Na gruncie postępowania administracyjnego zasadę tę należy pojmować w ten sposób, że podstawą rozstrzygnięć mogą być jedynie okoliczności faktyczne polegające na prawdzie rzeczywistej, nie zaś prawdzie fikcyjnej (formalnej) prawdzie narzuconej przez domniemania prawne, obowiązujące z mocy ustawy reguły dowodowe bądź okoliczności przyznane przez uczestników postępowania.
Rolą organu celnego jest więc ustalenie prawdy obiektywnej na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywującej treści.
Niezgodne z prawdą ustalenie stanu faktycznego prowadzi w postępowaniu do naruszenia prawa. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy niniejszej, organ celny nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny co było przedmiotem importu, pominął wręcz złożone przez stronę dowody i nie dokonał ich analizy w świetle obowiązujących reguł dowodowych. Nie odniósł się również w ogóle do zgłaszanych przez stronę wniosków dowodowych.
Pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym wpływ na wynik sprawy. Strona przestawiła dowody na udokumentowanie istotnych w sprawie okoliczności faktycznych dotyczących rzeczywistego stanu importowanego towaru. Twierdziła, że dowody te pozwalają na udokumentowanie, że przedmiotem importu była linia produkcyjna sprowadzona w częściach. Zgłaszała gotowość przedstawienia dodatkowych dowodów na żądanie organu. Jeżeli organ uznał, że przedłożone przez skarżącą dowody są niewystarczające, ewentualne braki w tym zakresie winien uzupełnić z własnej inicjatywy, zgodnie z przepisami art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej.
Reasumując w opinii Sądu niezachowanie warunków formalnych dotyczących zgłaszania linii technologicznych nie dyskwalifikuje możliwości udowodnienia przez stronę faktycznego stanu towaru w drodze postępowania wyjaśniającego z jednej strony i nie zwalnia organu celnego od przeprowadzenia tegoż postępowania wyjaśniającego na podstawie zasad wynikających z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej z drugiej strony.
Wobec niewyjaśnieni stanu faktycznego w sprawie mimo bardzo obszernego uzasadnienia stanowiska merytorycznego Sąd nie ma możliwości oceny zaskarżonej decyzji z tego punktu widzenia.
Sąd pragnie ponadto zwrócić uwagę na fakt, iż zgłoszenia celnego SAD Nr [...] z dnia [...] dokonywała z upoważnienia bezpośredniego strony Agencja Celna C Sp. z o.o. W tej sytuacji od chwili doręczenia organowi celnemu upoważnienia przedstawiciel strony powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich, na równi ze stroną. W aktach sprawy brak jest wprawdzie dokumentu upoważniającego Agencję Celną C Sp. z .o.o do działania w imieniu importera i trudno ustalić, jaki zakres obejmowało udzielone upoważnienie. Jeżeli jednak organ miałby wątpliwości czy Agencja Celna C Sp. z o.o. jest nadal pełnomocnikiem strony i będzie ją reprezentować w toczącym się postępowaniu celnym winien wystąpić o ewentualne wyjaśnienie tej okoliczności w zakreślonym terminie.
Na tle regulacji prawnej Kodeksu celnego i Ordynacji podatkowej nadal aktualność zachowuje bowiem stanowisko wyrażone w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1987 r. sygn. SA/Wr 875/86 (publ. OSNA 1987, Nr 1, poz. 13), że "pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a." W uzasadnieniu tego orzeczenia znalazło się nadto stwierdzenie, że "prawo udzielenia pełnomocnictwa wiąże się z prawem do cofnięcia pełnomocnictwa w każdym czasie, a także do chwilowego eliminowania czynności pełnomocnika czy też jego udziału w poszczególnych fazach postępowania administracyjnego. Jest to jednak prawo mocodawcy, a nie jego strony przeciwnej, czyli organu administracji państwowej, który ze względów oczywistych nie może mieć uprawnień do ingerowania w realizację tego pełnomocnictwa bądź też zakłócania jego toku". Stanowisko to spotkało się z pełną aprobatą w glosie B. Adamiak (OSP 1989 r., Nr 4, poz. 79).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.