III SA/Łd 281/16

III SA/Łd 281/16 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2016-04-29
Data wpływu
2016-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Krzysztof Szczygielski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 1, 3, 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kat. B postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 lutego 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o cofnięciu M.Ł. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kat. B i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W skardze na powyższą decyzję M.Ł. wniósł o wstrzymanie jej wykonania.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zaskarżona decyzja będzie skutkować zaistnieniem po stronie skarżącego niemożliwych do usunięcia szkód, m.in. w sferze zawodowej i majątkowej. Skarżący wykonuje działalność zawodową w sposób "niezwykle mobilny". Każdego miesiąca odbywa szereg podróży zawodowych na terytorium Polski, Niemiec, Ukrainy, a także innych państw europejskich. Skarżący jest, m.in. prezesem zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A., która prowadzi szereg inwestycji na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, w tym zarządza nieruchomościami własnymi, prowadzi działalność gospodarczą dotyczącą sprzedaży hurtowej i detalicznej samochodów osobowych i furgonetek, co wymusza ciągłe podróże służbowe. Jeżeli sąd nie wstrzyma wykonania zaskarżonej decyzji, to pozbawi skarżącego możliwości wykonywania działalności zarobkowej, co w sposób oczywisty rzutować będzie na sytuację majątkową skarżącego, a tym samym narazi go na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej i nieodwracalne skutki w sferze zawodowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., I OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z dnia 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z dnia 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z dnia 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; z dnia 8 października 2013 r., II OZ 839/13; z dnia 13 sierpnia 2009 r., I OZ 779/09; z dnia 3 grudnia 2009 r., I OZ 1101/09; z dnia 6 maja 2014 r., I OZ 341/14; z dnia 2 października 2014 r., I OZ 815/14; z dnia 20 października 2015 r., I OZ 1290/15; z dnia 1 kwietnia 2016 r., I OZ 275/16; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).
Zdaniem sądu skarżący we wniosku nie wykazał i nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie nie można uznać zawartych we wniosku twierdzeń, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pozbawi skarżącego możliwości wykonywania działalności zarobkowej, "co w sposób oczywisty będzie rzutować na sytuację majątkową skarżącego". Tego rodzaju stwierdzenie ma charakter zbyt ogólny i nie jest wystarczające. Uzasadnienie wniosku pozbawione jest konkretnej i przekonującej argumentacji, która odnosiłaby się sytuacji skarżącego. Skarżący nie wykazał żadnego związku pomiędzy brakiem posiadania prawa jazdy, a możliwością odbywania podróży służbowych, m.in. jako prezes zarządu spółki A. W tej sytuacji nie jest możliwa ocena potencjalnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący winien określić ewentualną szkodę i wskazać skutki, które trudno będzie odwrócić, w taki sposób, aby sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że istnieje podstawa do uwzględnienia wniosku.
Ponadto należy podkreślić, że sam brak możliwości korzystania przez skarżącego z pojazdu silnikowego w charakterze kierowcy, nie uniemożliwia odbywania podróży służbowych. Nie budzi wątpliwości, że skarżący może skorzystać z usług innej osoby lub innych form podróżowania. Może to być wprawdzie mniej komfortowe niż samodzielne przemieszczanie się pojazdem silnikowym, lecz spadek komfortu nie może być jednak traktowany jako przyczyna powstania trudnego do odwrócenia skutku (por. postanowienie NSA z dnia 27 października 2015 r., I OZ 1368/15). Cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi może więc utrudnić skarżącemu prowadzenie działalności, lecz nie oznacza jeszcze konieczności jej zaprzestania. Poza tym skarżący nie wykazał, że cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi jest równoznaczne z koniecznością zaprzestania prowadzenia działalności zawodowej. W orzecznictwie wskazuje się tymczasem, że ograniczenie prowadzenia działalności w wyniku utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów nie stanowi dostatecznego spełnienia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jedynie w wypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, nie zaś tylko jej ograniczeniem, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienia NSA: z dnia 16 stycznia 2008 r., II OZ 1386/07; z dnia 27 listopada 2009 r., I OZ 1078/09; z dnia 1 kwietnia 2016 r., I OZ 275/16).
Podzielając pogląd prezentowany w orzecznictwie, że wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi (por. postanowienia NSA z dnia 20 października 2015 r., I OZ 1290/15; z dnia 27 października 2015 r., I OZ 1368/15; z dnia 1 kwietnia 2016 r., I OZ 275/16), stwierdzić należy, iż w tym wypadku takie okoliczności nie występują.
Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
bg