III SA/Łd 271/25

III SA/Łd 271/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak
Katarzyna Ceglarska-Piłat /przewodniczący/
Paweł Dańczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1539
art. 92a, art. 92b, art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1251
art. 71, art. 81
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 12
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 34
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
Sentencja
Dnia 10 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2025 roku sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 marca 2025 roku nr BP.501.1559.2024.2462.LD5 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 14 marca 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 26 czerwca 2024 r. o nałożeniu na Ax. Spółkę z o.o. z siedzibą w S. (dalej: strona, skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 4800 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.
W niniejszej sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
11 stycznia 2024 r. podczas kontroli drogowej na Autostradzie A2 w Strykowie. Zatrzymano do kontroli drogowej zestaw pojazdów składający się z samochodu marki DAF o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Krone o nr rej.[...]. Pojazdem kierował R.L. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy w imieniu i na rzecz strony.
Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego 26 czerwca 2024 r. wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4800 zł za stwierdzone w sprawie naruszenia. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:
• Przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin - o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny;
• Skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut;
• Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - o czas do mniej niż 30 minut; - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut;
• Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy dzień
• Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd.
Strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zarzucając naruszenie Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 z późn. zm., dalej: u.t.d.) oraz Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Skarżąca zarzuciła niewłaściwe zastosowanie Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wynikające z błędnie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się nałożeniem sankcji na podstawie przywołanego przepisu, błędne zastosowanie Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni. Strona zarzuciła, że okresowe badanie techniczne nie potwierdza zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Odnośnie Ip. 6.3.8 strona zarzuciła, że zaniechanie przez kierowcę dokonania wpisu symbolu kraju rozpoczęcia lub symbolu państwa zakończenia pracy jest wskroś normie z art. 32 ust. 7 drugiego przywołanego aktu prawa wspólnotowego i dlatego zdaniem strony stan faktyczny stwierdzony na gruncie niniejszej strony nie może spotkać się z reakcją w postaci nałożenia kary wskazanej pod Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.
Decyzją z 14 marca 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 26 czerwca 2024 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 4800 zł.
Odnośnie stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń, polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, organ odwoławczy stwierdził, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., a analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca:
1. Prowadził pojazd w okresie pomiędzy godziną 01:41 a godziną 08:40 22 grudnia 2023 r. w wymiarze 5 godzin i 19 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 49 minut. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania przepisów czasu pracy określonych w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Kara pieniężna wynosi 250 zł;
2. Prowadził pojazd w okresie pomiędzy godziną 03:58 a godziną 09:15 14 grudnia 2023 r. w wymiarze 4 godzin i 41 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 11 minut. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania przepisów czasu pracy określonych w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Kara pieniężna wynosi 100 zł;
3. Prowadził pojazd w okresie pomiędzy godziną 03:57 a godziną 08:45 19 grudnia 2023 r. w wymiarze 4 godzin i 34 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 4 minut. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania przepisów czasu pracy określonych w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Kara pieniężna wynosi 100 zł;
4. Prowadził pojazd w okresie pomiędzy godziną 03:42 a godziną 08:42 21 grudnia 2023 r. w wymiarze 4 godzin i 41 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 11 minut. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania przepisów czasu pracy określonych w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Kara pieniężna wynosi 100 zł;
5. Prowadził pojazd w okresie pomiędzy godziną 03:50 a godziną 08:34 20 grudnia 2023 r. w wymiarze 4 godzin i 36 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 6 minut. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania przepisów czasu pracy określonych w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Kara pieniężna wynosi 100 zł;
6. Prowadził pojazd w okresie pomiędzy godziną 18:22 a godziną 23:40 22 grudnia 2023 r. w wymiarze 4 godzin i 47 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 17 minut. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania przepisów czasu pracy określonych w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Kara pieniężna wynosi 100 zł;
7. Prowadził pojazd w okresie pomiędzy godziną 03:17 a godziną 10:04 8 stycznia 2024 r. w wymiarze 5 godzin i 2 minuty bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 32 minuty. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania przepisów czasu pracy określonych w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Kara pieniężna wynosi 250 zł;
8. Prowadził pojazd w okresie pomiędzy godziną 10:36 a godziną 17:02 10 stycznia 2024 r. w wymiarze 4 godzin i 55 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 25 minut. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania przepisów czasu pracy określonych w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Kara pieniężna wynosi 100 zł.
Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem organu odwoławczego zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1100 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.
Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin, organ odwoławczy stwierdził, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d., a analiza danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego wykazała, iż od godz. 23:03 4 stycznia 2024 r. do godz. 17:45 5 stycznia 2024 r. prowadził pojazd łącznie 9 godzin 24 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 9 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 24 minuty. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
W toku kontroli strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 50 zł z tytułu naruszenia lp. 5.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, organ odwoławczy stwierdził, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d., a analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy wykazała, iż kierowca 4 stycznia 2024 r. rozpoczął pracę o godz. 23:03. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 23:03 4 stycznia 2024 r. do godziny 23:03 5 stycznia 2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 17:47 (05.01) do 23:03 (05.01). Odpoczynek ten trwał 5 godzin 16 minut. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego brak 5 godzin 44 minuty. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. Kara pieniężna wynosi 1400 zł.
W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 1400 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.
Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, organ odwoławczy stwierdził, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., a podczas kontroli drogowej stwierdzono, iż kontrolowany pojazd marki DAF o nr rej. [...] nie posiada ważnego badania technicznego. Zgodnie z informacją z bazy CEP badanie techniczne było ważne do 15 listopada 2023 r. Na dowód dołączono wydruk ze strony historiapojazdu.gov.pl. Oznacza to, iż przewóz w dniu kontroli wykonywany był pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Ponadto analiza okazanych danych cyfrowych wykazała, iż pojazdem o nr rej. [...] kierowca wykonywał przewozy w okresie poddanym kontroli, tj. 14 grudnia 2023 r.-11 stycznia 2024 r., a więc w okresie, kiedy pojazd ten nie posiadał ważnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do mchu drogowego. Kara pieniężna wynosi 2000 zł.
Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 2000 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.
Odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, organ odwoławczy stwierdził, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., a analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych wykazała, iż kierowca nie spełnił wymogu ręcznego wprowadzania danych dotyczących symboli państwa rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy: 14 grudnia 2023 r. brak symbolu państwa rozpoczęcia okresu pracy, 28 grudnia 2023 r. brak symbolu państwa rozpoczęcia okresu pracy, 28 grudnia 2023 r. brak symbolu państwa zakończenia okresu pracy, 8 stycznia 2024 r. brak symbolu państwa zakończenia okresu pracy, 10 stycznia 2024 r. brak symbolu państwa rozpoczęcia okresu pracy - łącznie kierowca nie dokonał 5 wpisów manualnych. Kara pieniężna wynosi 5 x 50 zł = 250 zł.
Z uwagi na powyższe okoliczności w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 250 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.
Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy wyjaśnił, że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 4800 zł za stwierdzone naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d.
Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisu materialnego Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy wskazał, że naruszenie dotyczy wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego, które zostało stwierdzone w protokole kontroli drogowej z 11 stycznia 2024 r. Badanie techniczne pojazdu DAF oznaczonego numerem rejestracyjnym [...] było ważne do 15 listopada 2023 r. Tym samym nie budziło żadnej wątpliwości organu, iż strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Interpretacja przepisów prawa, zaprezentowana w odwołaniu, dotycząca badań technicznych, jest całkowicie błędna i sprzeczna z treścią obowiązujących przepisów. Z przepisu art. 81 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym wprost wynika, że okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie. Natomiast Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisu materialnego Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia 165/2014 kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Organ odwoławczy wskazał na dane zawarte na karcie kierowcy, z których wynika, że kierowca 14 grudnia 2023 r., 28 grudnia 2023 r., 8 stycznia 2024 r., 10 stycznia 2024 r. nie dokonał łącznie 5 manualnych wpisów w zakresie symbolu państwa, w którym rozpoczął lub zakończył dzienny okres pracy. Organ odwoławczy stwierdził, że kierowca nie wprowadzał na kartę kierowcy symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy, czym został naruszony art. 34 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w sytuacji, gdy kierowca posiada kartę kierowcy i prowadzi pojazd wyposażony w tachograf cyfrowy, jego aktywność powinna być rejestrowana na karcie kierowcy. Natomiast gdy kierowca wyjmuje z tachografu swoją kartę kierowcy i odbiera odpoczynek lub wykonuje inne czynności, wówczas pierwszą czynnością po włożeniu karty do tachografu powinno być wpisanie manualnie za pomocą tachografu danych dotyczących okresów, gdy karta nie była zalogowana. Obowiązkiem kierowcy jest również wprowadzenie danych dotyczących zakończenia prowadzenia pojazdu i rozpoczęcia okresu prowadzenia pojazdu oraz symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy. Za brak wprowadzania na kartę kierowcy manualnie danych dokumentujących kraj rozpoczęcia lub zakończenia przewozu, odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca, w którego imieniu kierowca wykonuje przewóz drogowy i nie wprowadza powyższych danych na kartę kierowcy.
Organ odwoławczy nie stwierdził również istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie art. 92b oraz art. 92c u.t.d.
Skargę na powyższą decyzję z 14 marca 2025 r. Głównego Inspektora Transportu Drogowego złożyła strona, wnosząc o jej uchylenie i równoczesne uchylenie poprzedzającego rozstrzygnięcia organu I instancji z 26 czerwca 2024 r., zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz strony zwrotu kosztów procesu oraz naruszenie:
1) przepisu materialnego, tj. Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez niewłaściwe jej zastosowanie wynikające z błędnie przeprowadzonej wykładni przejawiające się nałożeniem sankcji na podstawie przywołanego tu przepisu w sytuacji nieprzedstawienia pojazdu do okresowego badania technicznego, podczas gdy badanie to nie przesądza o zdatności pojazdu do ruchu drogowego,
2) przepisu materialnego, tj. Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez błędne jego zastosowanie wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni przejawiające się nałożeniem kary w oparciu o wskazany tu przepis, za stan faktyczny, w którym kierowca wykonujący przejazdy na rzecz skarżącej spółki, nie wpisał na własną kartę za pomocą tachografu symbolu kraju rozpoczęcia dziennego okresu pracy lub też symbolu kraju zakończenia dziennego okresu pracy (błąd subsumpcji).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga okazała się niezasadna.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że skarżąca spółka nie kwestionuje ustalonego w postępowaniu administracyjnym stanu faktycznego sprawy, lecz poddaje w wątpliwość zastosowaną przez organy administracji wykładnię przepisów (pozycji załącznika nr 3 do u.t.d.), pod które podciągnięto stwierdzone w toku kontroli okoliczności. Dodać przy tym trzeba, że przedmiotem sporu nie są wszystkie delikty ujęte w decyzjach obu instancji. Skarżąca bowiem nie podnosi uwag odnośnie do naruszeń związanych z naruszeniem norm czasu pracy i odpoczynku kierowców prowadzących pojazdy (lp.: 5.11, 5.1, 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d.), czyniąc przedmiotem sporu ocenę prawną organów sformułowaną w stosunku do naruszenia ujętego pod lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d, tj. wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego oraz naruszenia z pozycji 6.3.8 ww. załącznika, tj. niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy.
Mając na uwadze powyższe, sąd wskazuje, że działając na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, w toku sądowej kontroli niniejszej sprawy, skład orzekający stwierdził, że nie dopatrzył się uchybień związanych z ustalonym stanem faktycznym sprawy, a które to nie zostały objęte zarzutami skargi. W konsekwencji w tym zakresie nie stwierdzono naruszeń natury procesowej i materialnoprawnej, które powinny skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kontrolowanych decyzji administracyjnych.
W tym stanie rzeczy, odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności za bezzasadny należy uznać zarzut spółki skarżącej, jakoby organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie sankcji określonej pod wspomnianą wcześniej pozycją 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., w następstwie czego stronie wymierzono administracyjną karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Przypomnieć jeszcze raz wypada, że sankcjonowanym zachowaniem było wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, co organ stwierdził podczas kontroli drogowej 11 stycznia 2024 r. Protokół z tej czynności został podpisany przez kierującego pojazdem bez wnoszenia zastrzeżeń. Jednocześnie, w toku przesłuchania w charakterze świadka, kierowca ten zeznał, że nie miał pojęcia o nieposiadaniu przez pojazd aktualnego badania technicznego.
Retoryka strony skarżącej podnoszona przeciwko nałożonej w związku z powyższym kary sprowadza się w istocie do stwierdzenia, że zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi okresowe badanie techniczne nie przesądza o zdatności pojazdu do ruchu. Taką funkcję pełnią, zdaniem skarżącej, inne badania uregulowane przepisami ustawy – Prawo o ruchu drogowym, tj. badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2 p.r.d.).
Pogląd strony skarżącej należało uznać za nieuprawniony.
Kara pieniężna określona kontrolowanymi decyzjami została nałożona na skarżącą na podstawie przepisów u.t.d., za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego, o którym mowa w art. 81 ust. 1-5 p.r.d. Ostatnie badanie techniczne było ważne do 15 listopada 2023 r., podczas gdy kontrola drogowa miała miejsce 11 stycznia 2024 r. Okoliczność ta została dostatecznie udokumentowana, nie tylko treścią protokołu z kontroli, ale też wydrukiem danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i kopią dowodu rejestracyjnego pojazdu. Ponadto faktu tego skarżąca nie kwestionowała i fakt ten potwierdził kierowca pojazdu. Ustalenia te spełniają wymagania określone w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wykazano zatem, że obiektywnie doszło do naruszenia przepisu, które wyczerpało znamiona przypisanego przedsiębiorcy przekroczenia określonego Ip. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d.
Przepisy ustawy o transporcie drogowym, odnośnie do podmiotów podlegających jej regulacjom, określają m.in. zasady odpowiedzialności podmiotów wykonujących przewóz drogowy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określonych m.in. w p.r.d. (zob. art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 4 pkt 22 lit. I u.t.d.). W art. 92a postanowiono, że odpowiedzialności takiej podlega podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wykaz naruszeń określono w załączniku nr 3 do u.t.d.
Prawidłowo organ odwoławczy przytoczył w uzasadnieniu decyzji przepisy, które regulują wymagania związane z dopuszczeniem pojazdu do ruchu po drogach publicznych. Należy do nich badanie techniczne, które odnośnie do pojazdów takich, jak należący do skarżącego, przeprowadza się okresowo. Badania te są obowiązkowe (art. 81 ust. 1 p.r.d.) i należy je przeprowadzać corocznie (art. 81 ust. 5 p.r.d.).
Idąc dalej, wskazać należy, że na podstawie art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.
Z kolei zgodnie z lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2 000 zł. Zasadnie organ odwołał się także do przepisów p.r.d., która w art. 81 określa rodzaje badań technicznych, zakres obowiązku i terminy przeprowadzenia badań. I tak na podstawie art. 81:
- ust. 1. Właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego,
- ust. 2. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi,
- ust. 3. Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
- ust. 4. Badaniu, o którym mowa w ust. 3, nie podlega:
1) nowy pojazd, dla którego wydano świadectwo zgodności WE, świadectwo zgodności, dopuszczenie jednostkowe pojazdu, decyzję o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu;
2) zarejestrowany pojazd:
a) na którego typ wydano świadectwo homologacji typu WE pojazdu - w okresie od dnia pierwszej rejestracji za granicą do dnia terminu okresowego badania technicznego, ustalonego na podstawie ust. 5, lub
b) w którego dowodzie rejestracyjnym lub innym dokumencie wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego przedstawionym do rejestracji, zawarta jest informacja o wykonanym badaniu technicznym i jego terminie ważności
- z wyjątkiem taksówki, pojazdu uprzywilejowanego lub pojazdu odpowiednio przystosowanego lub wyposażonego zgodnie z przepisami o przewozie towarów niebezpiecznych, pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu oraz pojazdu przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego;
- ust. 5. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10.
Z powyższego wynika, że według przepisów p.r.d. istnieje wymóg przedstawienia aktualnego badania technicznego. Oczywistym jest, że badanie techniczne służy sprawdzeniu, czy pojazd jest zdatny do ruchu drogowego, czy nie. Nie można przyjąć, że skoro brak jest dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie aktualnego badania technicznego, to można przyjąć, że pojazd i tak jest zdatny do ruchu. Przeciwnie brak aktualnego badania technicznego jest skorelowany z domniemaniem braku zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Taki brak jest sankcjonowany przepisami u.t.d. (art. 92a ust. 1 i lp. 9.1. załącznika nr 3 u.t.d.). Odrębne kwestie stanowią natomiast akcentowane w skardze warunki rejestracji pojazdów (art. 71 p.r.d.). Z punktu widzenia zastosowania kary w niniejszej sprawie istotne są przepisy art. 81 p.r.d. i przywołana treść lp.9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Podkreślić należy, że z załącznika nr 3 do u.t.d. (lp. 9.1.) jednoznacznie wynika, że aktualne okresowe badanie techniczne ma potwierdzać zdatność do ruchu drogowego. Strona skarżąca miałaby zatem rację, gdyby ustawodawca stwierdził, że karze podlega wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego i niemającego potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego. Jednakże treść ww. unormowania nie została tak sformułowana. Ustawodawca bowiem wymaga okresowego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Stąd brak aktualnego badania technicznego wiąże się automatycznie z brakiem potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego. Za przyjęciem powyższego stanowiska przemawia także rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz dokumentów stosowanych przy tych badaniach, na które w skardze powoływała się także spółka skarżąca, wywodząc jednak z tego aktu nieprawidłowe wnioski, ponieważ wbrew twierdzeniom skargi, nie stanowi ono wyłomu od jakiegokolwiek stanowiska przeciwnego niż prezentowane w zaskarżonych decyzjach czy stanowisku sądu. W § 1 ww. rozporządzenia prawodawca stwierdził, że badania techniczne polegają na sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w wymienionych w nim aktach prawnych, ocenia się prawidłowość działania pojazdu. Natomiast w § 2 określono zakres okresowego badania technicznego, stwierdzając, że badaniu podlega sprawność działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w tym w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska wymieniając w ust. 1 pkt 3 lit. od a do i poszczególne zespoły i układy podlegające badaniu związane niewątpliwie z zdolnością pojazdu do ruchu drogowego.
Tym samym pogląd przedstawiony w skardze, dotyczący braku podstaw do uznania, że brak aktualnych okresowych badań technicznych nie może stanowić podstawy do przyjęcia o braku zdatności pojazdu do ruchu drogowego, nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawiona w tym zakresie przez skarżącą argumentacja stanowi wyłącznie polemikę ze stanowiskiem organów, która jednak nie zasługuje na uwzględnienie. Dodatkowo sąd zauważa, że nawet dobry stan techniczny pojazdu nie zwalnia z konieczności wykonania badań okresowych pojazdu najpóźniej w ostatnim dniu ważności poprzedniego badania. Po tym dniu pojazd nie może legalnie poruszać się po drogach publicznych. Badania okresowe mają bowiem na celu urzędowe sprawdzenie czy pojazdy przeznaczone do ruchu drogowego, są utrzymywane w bezpiecznym i akceptowalnym, z punktu widzenia bezpieczeństwa drogowego i ochrony środowiska, stanie technicznym. Kontrole okresowe w upoważnionych stacjach kontroli pojazdów są głównym narzędziem służącym osiągnięciu tych celów, określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylającej dyrektywę 2009/40/WE (Dz.U.UE.L.2014.127.51). Zgodnie z jej motywem 3, badanie okresowe powinno stanowić główne narzędzie zapewniania zdatności do ruchu drogowego.
Przechodząc do kwestii zarzucanego organom naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie w sprawie lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., należy stwierdzić, że również on nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z tym unormowaniem sankcjonowane kwotą 50 zł za każdy wpis jest niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. Strona skarżąca stoi na stanowisku, powołując się na pogląd wyrażony przez WSA we Wrocławiu w nieprawomocnym wyroku z 8 lutego 2023 r. III SA/Wr 526/21, zgodnie z którym m.in. organy "(...) nie mogły sankcjonować wynikającego z art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 obowiązku kierowcy, za który odpowiedzialność ponosi przewoźnik, wprost w oparciu o lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., skoro wynikające z tego przepisu naruszenie powiązano z symbolem 2.17 BPN określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Komisji nr 2016/403, grupującym naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 34 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, nie natomiast obowiązku sankcjonowanego art. 34 ust. 7 tego rozporządzenia". W związku z tym, autor skargi skonstatował, że przeszkodą do zastosowania normy sankcjonującej, zadekretowanej pod lp. 6.3.8. jest zapis z ostatniej kolumny tabeli, stanowiącej załącznik nr 3 do u.t.d., gdyż wynika z niego, że sankcja tam odzwierciedlona jest odpowiedzią na naruszenie z grupy 2.17 rozporządzenia (UE) 2016/403. Z kolei do tej właśnie grupy zaklasyfikowano naruszenia obowiązków określonych w art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014. Zaniechanie przez kierowcę dokonania wpisu symbolu kraju rozpoczęcia lub symbolu państwa zakończenia pracy, idzie zaś – zdaniem skarżącej – wskroś normie z art. 32 ust. 7 drugiego z powołanych aktów.
Z powyższym stanowiskiem sąd się nie zgadza, czemu dawał już zresztą wyraz w swoim dotychczasowym orzecznictwie dotyczącym podobnych stanów faktycznych (por. m.in. wyroki WSA w Łodzi: z 21 marca 2024 r. III SA/Łd 778/23; z 22 stycznia 2025 r. III SA/Łd 637/24), bowiem w analizowanym przypadku nie zachodzi sugerowana de facto przez stronę skarżącą rozbieżność między prawem krajowym a prawem unijnym. Co więcej, stanowisko takie znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie innych sądów administracyjnych (zob. wyroki WSA w Krakowie – sygn. akt III SA/Kr 444/21 oraz wyrok WSA w Opolu – sygn. akt II SA/Op 267/21), w tym w szczególności także Naczelnego Sądu Administracyjnego – zob. wyrok z 11 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 275/24 (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga, że materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonych w sprawie decyzji był art. 92a ust. 1 u.t.d. Jednocześnie w myśl art. 92a ust. 7, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
- załącznika nr 3 do ustawy.
W niniejszej sprawie do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej doszło w rezultacie przeprowadzonej kontroli nad drodze przez funkcjonariuszy Policji. Kary pieniężne za naruszenia stwierdzone podczas kontroli uregulowane zostały w Rozdziale 11 w art. 92a u.t.d. W świetle ww. art. 92a ust. 1 u.t.d., kara ta została zatem nałożona na skarżącą jako na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a do określenia jej wymiaru miał zastosowanie załącznik nr 3 do u.t.d. Ta ogólna uwaga jest o tyle istotna, że służy wskazaniu, że w sprawie prawidłowo zidentyfikowano zarówno sam fakt naruszenia, jak i podstawę prawną wymierzenia z tego tytułu kary pieniężnej.
Wskazać też należy, że przepisy u.t.d. zawierają trzy załączniki (1, 3 i 4), w których określono wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń. Adresatem poszczególnych załączników są różne podmioty, adekwatnie do treści podstawy prawnej, która w danej sprawie ma zastosowanie.
Jeśli więc ukaranym ma być kierujący wykonujący przewóz drogowy (art. 92 ust. 1 u.t.d.), to wówczas kwalifikację kary i jej wymiar, a także wagę naruszenia ustala się na podstawie załącznika nr 1 do u.t.d. Z kolei w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, czyli podmiotu, o jakim mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., stosowną podstawę do kwalifikacji, wymiaru kary i ustalenia wagi naruszenia stanowi załącznik nr 3 do u.t.d. W przypadku zaś zarządzającego transportem drogowym (art. 92a ust. 2 u.t.d.) adekwatny jest załącznik nr 4.
Tym samym sposób kwalifikacji naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego zależy bezpośrednio od tego, z jakim podmiotem wiąże się stwierdzone przez właściwe organy administracji naruszenie. Inaczej rzecz ujmując, organy administracji zobligowane są zastosować taką kwalifikację prawną stwierdzonego naruszenia, która mieści się w opisie pozycji załącznika adekwatnego dla podmiotu, w stosunku do którego to naruszenie stwierdzono, nawet jeśli w innym załączniku istnieje pozycja precyzyjniej opisująca dane naruszenie.
Tak też się stało w niniejszej sprawie. Podmiotem, wobec którego wymierzono karę była bowiem skarżąca wykonująca przewozy drogowe. To spowodowało, że za naruszenie kierowcy wykonującego przewóz w jej imieniu, polegające na nierejestrowaniu symboli państw rozpoczęcia bądź zakończenia przewozu, odpowiedzialność spoczywa właśnie na skarżącej.
Słusznie więc, w ocenie sądu, organ przyporządkował powyższe do pozycji lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., ponieważ tak wynika z art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d.
Niezależnie od tego należy stwierdzić, że w załączniku nr 1 do u.t.d. pod pozycją lp. 7.12 (Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d., wysokości grzywien za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz waga naruszeń) wskazano naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli wykresówki, wydruku z tachografu lub karty kierowcy, które nie zawierają wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności kierowcy lub symbolu państwa miejsca rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy lub symbolu państwa, którego granicę kierowca przekroczył – za każdy dzień podlegający kontroli. W tym jednak przypadku naruszenie i jego konsekwencje powiązane są bezpośrednio z kierującym wykonującym przewóz drogowy. Wymiar kary jest w tym wypadku różny (lp. 6.3.8 zał. nr 3 - 50 zł za każdy stwierdzony przypadek; lp. 7.12 załącznika nr 1 – 100 zł za każdy dzień podlegający kontroli). Natomiast w obu ww. przypadkach naruszenia te kwalifikuje się jako BPN - bardzo poważne naruszenie.
W kontekście określenia wagi naruszenia trzeba z kolei wskazać, że w załączniku nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 umieszczona została Grupa naruszeń przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (tachograf). W ww. grupie naruszeń dokonano podziału na naruszenia: Instalacja tachografu, Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki, Przedstawienie informacji, Wadliwe działanie.
Poz. 2.17 załącznika nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403, do której odnosi się sporne w sprawie naruszenie z poz. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. - opisane jest jako "Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach" i zakwalifikowane do grupy naruszeń "Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki". Natomiast powołana przez skarżącego poz. 2.23 załącznika nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 odnosi się do poz. 7.12 załącznika nr 1 do u.t.d., a nie załącznika nr 3 do u.t.d. i została opisana jako naruszenie polegające na tym, że "Zapisy nie zawierają symboli państw, w których rozpoczął się i zakończył dzienny okres pracy kierowcy" i zakwalifikowane do grupy naruszeń "Przedstawienie informacji".
Odnotować należy, że w załączniku nr I do rozporządzenia 2016/403 waga naruszeń ukształtowana została inaczej niż na gruncie przepisów u.t.d. W przypadku naruszenia 6.3.8 z załącznika nr 3 jest ona identyczna z poz. 2.17 załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403 i została określona jako bardzo poważne naruszenie (BPN). W odniesieniu do poz. 7.12 z załącznika nr 1 do u.t.d. wskazuje się również bardzo poważne naruszenie (BPN), ale adekwatna w tym zakresie pozycja 2.23 załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403 określa wagę naruszenia w stopniu poważnym (PN).
W stanie faktycznym sprawy wskazana wyżej rozbieżność nie ma jednak znaczenia, ponieważ kwalifikacja spornego naruszenia została dokonana w oparciu o prawidłową podstawę prawną, tj. lp. 6.3.8 załącznika nr 3 w zw. z art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d., co do której nie ma rozbieżności w stosunku do odpowiadającej jej pozycji 2.17 w załączniku nr I do rozporządzenia 2016/403.
Ponadto co do zasady odniesienia zawarte w czwartej kolumnie załącznika nr 3 nie mają żadnego wpływu na proces sankcjonowania naruszeń warunków lub obowiązków przewozu drogowego. Kwestia określenia wagi poszczególnych naruszeń dokonana w rozporządzeniu 2016/403 nie jest bowiem przedmiotem postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, prowadzonego na gruncie przepisów u.t.d.
Należy zwrócić uwagę, że rozporządzenie 2016/403 dotyczy uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Dokonując zatem analizy treści załącznika nr 3 do u.t.d. należy wyraźnie rozdzielić niejako dwie funkcje tego załącznika. Pierwsza funkcja, związana z sankcjonowaniem stwierdzonych przez organy kontroli naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz funkcja druga, związana z oceną dobrej reputacji przewoźników drogowych, dokonywana przez właściwe organy licencyjne.
Nadto istotne znaczenie ma treść rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, bowiem do naruszeń jego przepisów, o czym była mowa powyżej, odwołuje się załącznik nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 (w poz. 2.17 odwołuje się do art. 34 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, natomiast w poz. 2.23 do art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014).
Wskazać jednocześnie należy, że zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (dotyczy użytkowania kart kierowcy i wykresówek) - kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.
Z powyższego przepisu wynika zatem obowiązek kierowcy wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Następne ustępy art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 stanowią uszczegółowienie użytkowania wykresówek lub kart kierowcy z uwzględnieniem pojazdów wyposażonych w tachograf analogowy lub cyfrowy.
W myśl art. 34 ust. 3 tego rozporządzenia, jeżeli zaś w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Zgodnie zaś z ust. 5 lit. b) ppkt (ii) art. 34 kierowcy obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: pod symbolem grafika: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim. Stosownie do treści art. 3 lit. a) pkt 1 ppkt v) dyrektywy 2002/15/WE czas pracy oznacza każdą inną pracę zmierzającą do zapewnienia bezpieczeństwa pojazdu, jego ładunku i pasażerów lub do wypełnienia ustawowych lub wykonawczych zobowiązań bezpośrednio związanych z trwającą operacją transportową, włącznie z nadzorowaniem załadunku i rozładunku, formalnościami administracyjnymi z policją, cłem, urzędnikami imigracyjnymi itd.
Z powyższych regulacji wynika zatem, że ustawowym obowiązkiem kierowcy, zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, jest wprowadzenie symbolu państwa po przekroczeniu granicy i jest to inna praca bezpośrednio związana z trwającą operacją transportową, w tym użytkowaniem karty kierowcy. Dlatego ustawodawca unijny w załączniku nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 w grupie naruszeń "Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki" umieścił poz. 2.17 "Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach". A zatem naruszenie z poz. 2.17 rozporządzenia 2016/403 odnosi się do nieprawidłowego użytkowania karty kierowcy, czyli niewprowadzenia wymaganych danych, w tym symbolu państwa. Z kolei umieszona w grupie naruszeń "Przedstawienie informacji" poz. 2.23 załącznika nr I pkt 2 do rozporządzenia 2016/403 - "Zapisy nie zawierają symboli państw, w których rozpoczął się i zakończył dzienny okres pracy kierowcy" dotyczy okazanych w toku kontroli dokumentów (wykresówki, wydruku z tachografu lub karty kierowcy), które nie zwierają wymaganych danych, w tym symbolu państwa).
Powyższe potwierdza prawidłowość zastosowania przez organ lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d. w pięciu przypadkach naruszeń wskazanych w kontrolowanych rozstrzygnięciach. Zapis pkt 6.3. załącznika nr 3 do u.t.d. "Naruszenia zasad i warunków użytkowania tachografu" oraz poz. 6.3.8. "Niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy" są spójne z poz. 2.17 załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403 "Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach", znajdującą się w grupie naruszeń "Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki" i są zakwalifikowane identycznie jako BPN.
Błędnie zatem strona wskazuje na powiązanie literalnego brzmienia lp. 6.3.8 załącznika nr 3 u.t.d. z odniesieniem ujętym w kolumnie czwartej załącznika nr 3 do u.t.d. do odpowiedniego zapisu załącznika nr I rozporządzenia 2016/403. Dla prawidłowego nałożenia kary pieniężnej za naruszenia opisane w poszczególnych lp. załącznika nr 3 do u.t.d. bez znaczenia są zapisy widniejące przy poszczególnych lp. naruszeń w kolumnie czwartej tego załącznika. Podkreślenia wymaga, że organ w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. dokonuje subsumpcji stanu faktycznego z kontroli do normy prawnej, w szczególności do przepisu sankcyjnego z załącznika nr 3 do u.t.d. Wtórnym w stosunku do tego typu postępowania administracyjnego jest postępowanie dotyczące oceny dobrej reputacji przewoźnika drogowego, który dopuścił się popełnienia naruszenia lub naruszeń określonych w rozporządzeniu 2016/403, jeżeli zaistnieją podstawy do jego wszczęcia. Dopiero na etapie postępowania z zakresu dobrej reputacji przewoźnika drogowego następuje ocena wagi popełnionych naruszeń w oparciu o ich wykaz zawarty w rozporządzeniu 2016/403. Taką interpretację potwierdza art. 1 ust. 3 rozporządzenia 2016/403, w myśl którego państwa członkowskie uwzględniają informacje na temat poważnych naruszeń, o których mowa w ust. 1 i 2. przy przeprowadzaniu krajowego postępowania administracyjnego w sprawie oceny dobrej reputacji. Skoro więc kategoryzacja naruszeń pod kątem ich wagi (poważne naruszenie - PN, bardzo poważne naruszenie - BPN, najpoważniejsze naruszenie - NN), określona rozporządzeniem 2016/403, wprowadzona została wyłącznie dla celów oceny utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorców transportu drogowego lub zarządzającego transportem, to może mieć ona znaczenie tylko w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 7d ust. 1a u.t.d. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie ocenie nie podlegało spełnienie dobrej reputacji przewoźnika drogowego, lecz naruszenie wymogów prawa w zakresie wpisów na kartę kierowcy danych dotyczących kraju - miejsca zakończenia pracy, za które przewidziana została kara pieniężna. Naruszenie to zostało zaś sklasyfikowane w ustawie o transporcie drogowym i jednocześnie niesporne jest, że sankcjonuje niewykonanie obowiązku wyrażonego w prawie unijnym - zgodnie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Należy też zauważyć, że przypisane stronie naruszenie (lp.6.3.8.) w załączniku nr 3 do u.t.d. zostało sklasyfikowane do grupy 6 - "Naruszenie przepisów o stosowaniu tachografów". Dlatego ocena, czy stwierdzone przez organ naruszenie określone w załączniku do u.t.d. wyczerpuje jednocześnie znamiona naruszeń określonych w rozporządzeniu nr 2016/403 miałoby znaczenie i niezgodność z prawem unijnym mogłaby być podnoszona, ale tylko we wspominanym już wcześniej postępowaniu w przedmiocie utraty dobrej reputacji, o ile byłoby prowadzone zgodnie z art. 7d u.t.d., natomiast nie jest skuteczne w postępowaniu w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. W odniesieniu do kar pieniężnych (ich wysokości) za naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego UE nie wydała żadnego aktu prawa pochodnego regulującego te zagadnienia. W związku z tym ustanowienie reżimu prawnego w zakresie określenia naruszeń oraz wysokości wymierzanych za nie kar było suwerennym działaniem Rzeczpospolitej Polskiej, działającej w tym wypadku w obszarze nieuregulowanym postanowieniami prawa europejskiego. Stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenie w postaci niedokonania wpisów dotyczących krajów rozpoczęcia i zakończenia przewozu mieści się w dosłownym brzmieniu lp.6.3.8. dotyczącym niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy i taką kwalifikację tego naruszenia należało uznać za trafną.
Ustalony w sprawie bezspornie stan faktyczny wykazał, że kierowca pracujący u skarżącej w 5 przypadkach nie wprowadził na własne karty kierowcy symbolu państwa miejsca rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy i z tego powodu skarżąca zasadnie została ukarana na podstawie lp. 6.3.8 załącznika do u.t.d.
Sąd dostrzega również, że organy prawidłowo rozważyły kwestię ewentualnego wystąpienia w sprawie tzw. przesłanek egzoneracyjnych (s. 3-5 zaskarżonej decyzji oraz s. 7-8 decyzji pierwszoinstancyjnej), a przedstawioną w tym zakresie argumentację skład orzekający w pełni podziela i przyjmuje za własną, dostrzegając brak możliwości wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy.
W związku z powyższym, mając na uwadze, że w sprawie nie stwierdzono naruszeń prawa wskazanych skargą, jak również innych uchybień w zakresie prawa procesowego i materialnego, które wskazywałyby na konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych w sprawie rozstrzygnięć, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd wniesioną w niniejszej sprawie skargę oddalił.
d.cz.