III SA/Łd 249/25

III SA/Łd 249/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-06-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Krawczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Alberciak
Paweł Dańczak
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 156 § 1 pkt 2 oraz 157 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2012 poz 1137
art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 25 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędzia WSA Ewa Alberciak, Protokolant, Starszy asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2025 roku sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2025 roku nr SKO.4121.7.2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zarejestrowania pojazdu oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 31 stycznia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: organ odwoławczy lub SKO), po rozpatrzeniu wniosku K. G. (dalej: skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z 20 grudnia 2024 r. o stwierdzeniu nieważności ostatecznej decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z 11 października 2016 r. o zarejestrowaniu pojazdu marki Mercedes-Benz Sprinter 416CDI o nr [...] na nazwisko Krzysztof G., utrzymało w mocy własną decyzję z 20 grudnia 2024 r.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
W dniu 16 września 2016 r. skarżący złożył do Starosty Łódzkiego Wschodniego wniosek o rejestrację autobusu marki Mercedes-Benz Sprinter 416CDI, o numerze [...]. Do wniosku dołączył między innymi fakturę VAT nr [...] oraz dowód rejestracyjny serii [...], wydany przez Starostę Piotrkowskiego 13 maja 2016 r. Pojazd zarejestrowano czasowo wydając zalegalizowane tablice rejestracyjne o wyróżniku [...] oraz pozwolenie czasowe seria [...].
W dniu 11 października 2016 r. wydano decyzję o rejestracji ww. pojazdu oraz dowód rejestracyjny seria [...]. Ww. pojazd był uprzednio zarejestrowany decyzją Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 13 maja 2016 r., wydaną na wniosek poprzedniego właściciela S. G.
Decyzją z 8 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim stwierdziło z urzędu nieważność decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 13 maja 2016 r. w przedmiocie rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz Sprinter 416 CDI, o nr [...] na nazwisko S. G., a następnie decyzją z 9 maja 2022 r. utrzymało w mocy wcześniejszą własną decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji o zarejestrowaniu pojazdu.
Wyrokiem z 14 września 2022 r., III SA/Łd 463/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na decyzję Kolegium z 9 maja 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zarejestrowania pojazdu.
Zawiadomieniem z 22 października 2024 r. SKO w Łodzi poinformowało skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z 11 października 2016 r. w sprawie rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz Sprinter 416CDI o nr [...], a decyzją z 20 grudnia 2024 r. stwierdziło nieważności tej decyzji.
Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, a także przepisów postępowania poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 oraz 157 § 1 k.p.a., a także § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2355 ze zm.). poprzez nieprawidłowe uznanie, że rozstrzygniecie Starosty może zostać unieważnione jako wydane z rażącym naruszeniem prawa, a także naruszenie art. 7, 7a, 8, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające i niepełne rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, co doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o unieważnieniu.
Wskazaną na wstępie decyzją z 31 stycznia 2025 r. SKO utrzymało w mocy własną decyzję z 20 grudnia 2024 r.
W uzasadnieniu wskazało, że w dniu wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania obowiązywała ustawa z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), dalej p.r.d, która w art. 72 ust. 1 stanowi, że rejestracji dokonuje się na podstawie: 1/ dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2/ karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3/ świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane; 4/ zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5/ dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6/ dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a/ dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy. Na podstawie delegacji zawartej w art. 76 ust. 1 p.r.d. Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. z 2016 r. poz. 1038 ze zm.). Stosownie do § 14 ust. 4 ww. rozporządzenia w przypadku zgłoszenia przez właściciela pojazdu wniosku o zmianę danych technicznych pojazdu dotyczących mas i nacisków osi, zawartych w dowodzie rejestracyjnym, wynikającą ze zmiany właściwych, określonych w określonych w przepisach warunków technicznych, do wniosku dołącza się: 1/ dowód rejestracyjny pojazdu; 2/ oświadczenie wystawione przez producenta lub przedstawiciela producenta potwierdzające, że pojazd był homologowany zgodnie z wnioskowanymi danymi technicznymi.
Kolegium wskazało, że w sprawie bezsporne jest, że w podlegającym rejestracji pojeździe dokonano zmian konstrukcyjnych, polegających na zmianie rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego na autobus, liczby miejsc siedzących oraz zmiany dopuszczalnej masy całkowitej, a do wniosku o jego rejestrację nie przedstawiono oświadczenia producenta lub jego przedstawiciela potwierdzającego, że pojazd był homologowany zgodnie z wnioskowanymi danymi technicznymi. W zakresie dokonanych w pojeździe zmian konstrukcyjnych wypowiedział się WSA w Łodzi w wyroku z 9 kwietnia 2021 r., III SA/Łd 1048/20, oddalającym skargę poprzedniego właściciela S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 9 października 2020 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Kolegium stwierdziło następnie, że Starosta Łódzki Wschodni pozytywnie rozpoznając wniosek skarżącego o zarejestrowanie spornego pojazdu, dopuścił go do ruchu pomimo dokonania w nim zmian konstrukcyjnych, na które producent nie wyraził zgody. Organ rejestrujący nie może wydać pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji, w sytuacji, kiedy przedstawione przez niego dokumenty nie spełniają warunków wymaganych przy złożeniu wniosku o rejestrację. Organ nadzoru przyjął zatem, że decyzja Starosty Łódzkiego Wschodniego z 11 października 2016 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d. i § 14 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, co stanowiło podstawę do stwierdzenia jej nieważności.
Kolegium nie stwierdziło naruszenia art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Postępowanie toczyło się w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nie prowadził w nim odrębnego postępowania dowodowego, tylko na podstawie pierwotnie zebranego materiału dowodowego konfrontował podstawę prawną uprzednio wydanej decyzji. Stosownie natomiast do art. 7a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W ocenie Kolegium § 14 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.
Na tę decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie:
1/ prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 oraz 157 § 1 k.p.a., a także § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2355 ze zm.), poprzez nieprawidłowe uznanie, że rozstrzygniecie Starosty może zostać unieważnione jako wydane z rażącym naruszeniem prawa.
2/ procedury administracyjnej, tj. art. 7, 7a, 8, 77, 80, 107 § 3 k.p.a., poprzez niewystarczające i niepełne rozważenie materiału dowodowego, w tym brak rozstrzygnięcia zarzutów składanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o unieważnieniu.
Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z 20 grudnia 2024 r.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że powodem wydania decyzji unieważniającej jest fakt wydania decyzji przez Starostę Piotrkowskiego, a następnie na tej podstawie zarejestrowanie pojazdu przez Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego. Pierwotna decyzja Starosty Piotrkowskiego została usunięta z obrotu prawnego, albowiem uznano, że pojazdu z uwagi na dokonanie w nim zmian konstrukcyjnych powodujących zmianę rodzaju pojazdu, zwiększających dopuszczalną masę bez zgody producenta, a także zmianę położenia kierownicy nie powinien zostać dopuszczony do ruchu. Skarżący wskazał jednak, że sprawie rejestracji tego samego pojazdu zarejestrowanego wcześniej, tj. o nr rejestracyjnym [...], toczy się obecnie postępowanie. W ww. sprawie zostały złożone środki odwoławcze do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku WSA w Łodzi. Organ nie wziął tego faktu pod uwagę pod uwagę. Tymczasem obie sprawy są ze sobą ściśle związane - obecny wniosek o unieważnienie rejestracji jest bezpośrednio związany i spowodowany postępowaniem o unieważnienie uprzedniej rejestracji tego samego pojazdu na S. G. Kwestia stwierdzenia nieważności uprzedniej decyzji Starosty Piotrkowskiego ma więc decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia postępowania nieważnościowego toczącego się w niniejszej sprawie. Następnie skarżący szeroko opisał, dlaczego jego zdaniem zarówno modyfikacje, jak i badania techniczne spornego pojazdu przeprowadzone były zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, a firma, które je wykonała, miała kompetencję ustawową do ich wykonania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja SKO z 31 stycznia 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję tego organu z 20 grudnia 2024 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z 11 października 2016 r. w sprawie rejestracji na rzecz skarżącego pojazdu marki Mercedes-Benz Sprinter 416CDI o numerze nadwozia [...].
Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi ustalenie, czy organ miał podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Wobec tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia – w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym - odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.
Podstawą stwierdzenia nieważności przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nieważności decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z 11 października 2016 r. było zaistnienie w sprawie przesłanki przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a mianowicie wydania kwestionowanej decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa to oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (por. np. wyrok NSA z 20 października 2010 r., II OSK 1614/09; wyrok WSA w Olsztynie z 12 sierpnia 2010 r., II SA/Ol 499/10). "Rażące" naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje przy tym, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 października 2004 r., III SA 2293/03, Monitor Podatkowy 2004/11/3; wyrok NSA z 7 czerwca 2001 r., III SA 907/00 [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz, M. Niezgódka-Medek, Warszawa 2004, s. 635). Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. m.in. wyrok NSA z 8 lutego 2013 r., I OSK 1683/11). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Ustalone jest ponadto w doktrynie i orzecznictwie, że rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O oczywistym naruszeniu prawa można mówić tylko w odniesieniu do przepisu, którego treść nie budzi wątpliwości, a interpretacja w zasadzie nie wymaga sięgania po inne metody wykładni poza językową. Tak więc rażące naruszenie prawa nie zachodzi wówczas, gdy nie istnieje oczywista sprzeczność między treścią przepisu a rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2005 r., FSK 2475/04).
Jak z tego wynika, decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji.
Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej należy podkreślić, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja z 11 października 2016 r. zapadła na podstawie art. 72 ust. 1 p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym na dzień jej wydania).
Wymieniona ustawa w art. 71 ust. 1 określa, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3.
Zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 p.r.d. 1. rejestracji dokonuje się na podstawie: 1/ dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2/ karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3/ świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane; 4/ zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5/ dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6/ dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a/ dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy.
W oparciu o delegację z art. 76 ust. 1 p.r.d. Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. z 2016 r., poz. 1038 ze zm.) - w brzmieniu z 11 października 2016 r. W § 2 ust. 1 rozporządzenia wskazano, że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, z zastrzeżeniem art. 72 ust. 1b-4 ustawy oraz ust. 2-13 i § 3, składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, zwany dalej "wnioskiem o rejestrację", do którego dołącza: 1/ dowód własności pojazdu; 2/ kartę pojazdu, jeżeli była wydana; 3/ dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 4/ tablice (tablicę) rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany; w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic rejestracyjnych lub konieczności zwrotu tych tablic do organu rejestrującego państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic rejestracyjnych dołącza stosowne oświadczenie - oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację; 5/ dodatkową tablicę rejestracyjną, o której mowa w § 7a, jeżeli była wydana, a w przypadku jej utraty właściciel pojazdu zamiast dodatkowej tablicy rejestracyjnej dołącza stosowne oświadczenie o jej utracie - oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację.
Z powołanego wyżej przepisu ustawy, a także przepisów rozporządzenia jednoznacznie wynika, że podstawę kolejnej rejestracji pojazdu stanowi wykazanie przejścia własności pojazdu, a także przedstawienie dowodu rejestracyjnego pojazdu wydanego na podstawie decyzji o zarejestrowaniu tego pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela. Z kolei wydanie dowodu rejestracyjnego następuje na podstawie decyzji o rejestracji pojazdu (art. 73 ust. 1 p.r.d.). W konsekwencji oznacza to, że decyzja o kolejnym zarejestrowaniu pojazdu jest bezspornie wydawana "w oparciu" o decyzję o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela.
Ponieważ wydanie dowodu rejestracyjnego następuje na podstawie decyzji o rejestracji pojazdu, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o rejestracji pojazdu pozbawia jednocześnie wartości prawnej wydany na jej podstawie dowód rejestracyjny (por. wyrok WSA w Lublinie z 14 lutego 2013 r., III SA/Lu 801/12). Nie jest więc możliwe dokonanie skutecznej rejestracji pojazdu przez nowego właściciela na podstawie takiego dowodu rejestracyjnego, który utracił swoją moc prawną na skutek uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, która stanowiła podstawę jego wydania. Stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której pojazd został zarejestrowany, pociąga za sobą anulowanie dowodu rejestracyjnego, który stanowił potwierdzenie wydania decyzji o rejestracji.
Wobec powyższego sąd podzielił stanowisko SKO, że skuteczność rejestracji spornego pojazdu na rzecz skarżącego była uzależniona od istnienia prawidłowo wystawionego dowodu rejestracyjnego na rzecz jego poprzednika prawnego, ujawnionego w wydanym mu dowodzie rejestracyjnym jako właściciel pojazdu. W sprawie zostało wykazane zaistnienie okoliczności, które podważyły skuteczność wcześniejszego aktu rejestracji spornego pojazdu, a tym samym pozbawiły mocy prawnej dowód rejestracyjny stanowiący jeden z podstawowych dokumentów, w oparciu o który dokonano rejestracji pojazdu na rzecz skarżącego.
Z akt sprawy wynika, że przedstawiony do rejestracji dowód rejestracyjny był wynikiem uprzednio wydanej przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego decyzji z 13 maja 2016 o rejestracji pojazdu na rzecz S. G. W stosunku do powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim przeprowadziło z urzędu nadzwyczajne postępowanie w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności. Decyzją z 9 maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy wcześniejszą własną decyzję z 8 marca 2022 r., stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego 13 maja 2016 r. w sprawie zarejestrowania na rzecz S. G. pojazdu marki Mercedes-Benz Sprinter 416CDI o numerze nadwozia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z 14 września 2022 r., III SA/Ł 463/22, oddalił skargę na powyższą decyzję.
Wobec tak zarysowanego stanu faktycznego należało stwierdzić, że wyeliminowanie z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności decyzji z 13 maja 2016 r. o rejestracji na rzecz S. G. pojazdu marki Mercedes-Benz Sprinter 416CDI o numerze nadwozia [...], spowodowało, że dowód rejestracyjny przedstawionego do wniosku o rejestrację przez skarżącego, utracił moc prawną. Ponieważ dowód wystawiony na S. G. był podstawą rejestracji pojazdu na rzecz kolejnego jego nabywcy – skarżącego, decyzja o rejestracji na rzecz nowego nabywcy z 11 października 2016 r. była wadliwa. Mając na uwadze, że pomiędzy aktami rejestracji na rzecz kolejnych właścicieli zachodzi ścisły związek, gdyż decyzja o rejestracji pojazdu na rzecz kolejnego właściciela oparta jest na decyzji o rejestracji na rzecz poprzednika, stwierdzenie nieważności decyzji z 13 maja 2016 r. skutkowało w konsekwencji stwierdzeniem, że decyzja z 11 października 2016 r. została wydana bez podstawy prawnej w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Powyższej oceny zaskarżonej decyzji, jako zgodnej z przepisami prawa, nie podważają zarzuty podniesione w skardze.
Jak już wyżej wyjaśniono, każdy kolejny akt rejestracji pojazdu na rzecz nowego właściciela jest uwarunkowany prawidłowością wcześniejszych aktów rejestracji i legitymowaniem się prawidłowo wystawionym dowodem rejestracyjnym. Dlatego podważenie wcześniejszego aktu rejestracji rzutuje wprost i wywiera wpływ na prawidłowość rejestracji na rzecz kolejnego nabywcy. Stąd też niezasadne są zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 72 ust. 1 p.r.d.
Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania. Stan faktyczny sprawy został przez organ ustalony prawidłowo, zgodnie z zasadami wynikającymi z k.p.a. Zarzuty dotyczące prawidłowości dokonanych w aucie zmian konstrukcyjnych i ich zgodności z prawem nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu. Argumenty te nie odnoszą się bowiem do niniejszej sprawy, w której organ nadzoru badał jedynie okoliczność wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji pojazd wydanej na wniosek pierwotnego właściciela pojazdu. Nie badał zatem ponownie tego, czy owe zmiany konstrukcyjne były zgodne z prawem i czy pierwotny właściciel mógł ich dokonać. Na marginesie Sąd wskazuje, że w zakresie dokonanych w pojeździe zmian konstrukcyjnych wypowiedział się WSA w Łodzi w wyroku z 9 kwietnia 2021 r., III SA/Łd 1048/20 oddalającym skargę poprzedniego właściciela S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 9 października 2020 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów, a także w wyroku z 14 września 2022 r., III SA/Łd 463/22, oddalającym skargę poprzedniego właściciela S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 9 maja 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz Sprinter 416CDI o numerze nadwozia [...].
Nie ma przy tym znaczenia, wbrew stanowisku skarżącego, że wyrok WSA w Łodzi z 14 września 2022 r., III SA/Łd 463/22, jest nieprawomocny. Decyzja, na którą skargę Sąd oddalił, jest ostateczna i podlega wykonaniu, co oznacza, że pierwotny dowód rejestracyjny pojazdu utracił ważność, a zatem i rejestracja spornego pojazdu na rzecz skarżącego również dokonana została z rażącym naruszeniem prawa.
W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).
ak