III SA/Łd 246/04

III SA/Łd 246/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Czesława Nowak-Kolczyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Szczygielski
Monika Krzyżaniak
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w (odzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2005 r. przy udziale - - - - - sprawy ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...]; 2. orzeka, że do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz skarżącego T.K. kwotę 2.400,- (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadnienie
III SA/Łd 246/04
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Urząd Skarbowy w R., działając na podstawie art. 207, art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 2 ust. 2, art. 4 pkt. 3, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 11c ust. 1 i 2, art. 15 ust 4, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), ustalił T.K. podatek od towarów i usług w kwocie 38.414,40zł z tytułu importu towarów zgodnie z decyzją Urzędu Celnego w Ł. nr [...] z dnia [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia ustalono następujący stan faktyczny:
Decyzją z dnia [...], zawartą w JDA SAD nr [...], objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci dywanów oraz nici z włókien chemicznych. Wartość celną sprowadzonego towaru ustalono w oparciu o dane zawarte w dokumentach załączonych do zgłoszenia celnego, m.in. fakturę handlową i deklarację wartości celnej. Organ podał, iż zadeklarowane i uiszczone przez T.K. należności podatkowe wynosiły, z powyższego tytułu, ogółem: 10.702,80 PLN.
W dniu [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. wszczął z urzędu postępowanie celne, w wyniku którego decyzją nr [...] z dnia [...] uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne nr [...] z dnia [...] w części dotyczącej wartości celnej sprowadzonego towaru. Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, decyzją nr [...] z dnia [...]. Izba Celna w Ł. uchyliła zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej podstawy prawnej, a w pozostałej części utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy.
Postanowieniem z dnia [...] Urząd Skarbowy w R. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, wymienionych w zgłoszeniu celnym z dnia [...] nr [...].
Organ wskazał, iż po przeanalizowaniu całości zebranego materiału dowodowego oraz decyzji Urzędu Celnego z dnia [...], dokonano wyliczenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w ogólnej wysokości 38.414,40zł.. Wobec powyższego, po odliczeniu kwoty podatku VAT już uiszczonego, do zapłaty została kwota 27.711,60zł., stanowiąca różnicę pomiędzy podatkiem ustalonym przez urząd a podatkiem pobranym przez organ celny.
W odwołaniu od powyższej decyzji T.K. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia względnie uchylenie i umorzenie postępowań oraz o zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego zakończenia się sprawy przeciwko Izbie Celnej, która zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Skarżący podniósł, iż niniejsze postępowanie jest konsekwencją postępowania prowadzonego najpierw przez Urząd Celny w Ł. a potem Izbę Celną w Ł. Zarzucił zaskarżonej decyzji, iż opierając się na materiale Izby Celnej nie dokonuje własnej weryfikacji stanu faktycznego, a także oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego. Ponadto, wniósł o zaliczenie w poczet argumentów niniejszego odwołania, argumentów zawartych w odwołaniu od decyzji Izby Celnej w Ł.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., działając na podstawie art. 207, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 11c ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych i o zmianie kompetencji niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w świetle brzmienia art. 11c ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obowiązującego w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości. Zgodnie natomiast z art. 11c ust. 3 tej ustawy, w razie stwierdzenia w toku kontroli, że wartość celna towaru została zaniżona, wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1 może nastąpić po wydaniu przez właściwy organ celny stosownej decyzji. Organ podniósł, iż z powyższych przepisów wynika, że uprawnienie organu podatkowego do wydania decyzji ustalającej podatek VAT w prawidłowej wysokości w sytuacji opisanej w art. 11 c ust. 1 i 3 w/w ustawy uzależnione było od wcześniejszego wydania przez właściwy organ celny stosownej decyzji, w której określona by została w prawidłowej wysokości wartość celna i należne cło, stanowiące podstawę opodatkowania w imporcie towarów (art. 15 ust. 4 ustawy o VAT). Organ podał, iż w przedmiotowej sprawie podstawę do ustalenia przez organy podatkowe wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu importu towarów stanowiła ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. nr [...] z dnia [...] uchylająca decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. nr [...] z dnia [...] w części dotyczącej podstawy prawnej, a w pozostałej części utrzymująca ją w mocy. Wskazano, iż zasadność ustaleń faktycznych dokonanych przez organy celne, które zostały szczegółowo odzwierciedlone w uzasadnieniu decyzji organu celnego II instancji, nie może podlegać weryfikacji i ocenie przez organy podatkowe. Tym samym, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Ł., organy podatkowe nie były uprawnione do dokonywania samodzielnych ustaleń faktycznych prowadzących do określenia podstawy opodatkowania podatku VAT w imporcie i dlatego zarzut strony zawarty w odwołaniu, iż urząd skarbowy nie dokonał własnej weryfikacji stanu faktycznego, należy uznać za bezzasadny.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł T.K. i zarzucił temu rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych oraz rażące naruszenie ustawy Ordynacja podatkowa (art. 130-132, 240 p. 1 ust. 4), polegające na rozpoznaniu sprawy w dwóch instancjach przez tego samego urzędnika - Dyrektora Izby Celnej w Ł. – M.S. Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania względnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej niezgodności z prawem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ dodał, iż wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, decyzję nr [...] z dnia [...] ustalającą prawidłową kwotę podatku od towarów i usług podpisał z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. zastępca Naczelnika – S.G., natomiast wydaną w ramach odwoławczego postępowania podatkowego decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. nr [...] z dnia [...] podpisał z upoważnienia Dyrektora zastępca Dyrektora – M.S. W ocenie organu, nie doszło w toku postępowania podatkowego do naruszenia art. 130 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż Pan M.S. nie brał udziału w wydaniu, zaskarżonej odwołaniem strony z dnia 21 sierpnia 2003 r., decyzji z dnia [...], jak również nie zaistniały inne przesłanki powodujące konieczność wyłączenia pracownika.
W piśmie procesowym z dnia 20 grudnia 2004 r., pełnomocnik T.K. zawiadomił, iż niniejsza sprawa stała się bezprzedmiotowa z uwagi na wydanie w dniu 24 czerwca 2004 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyroku w sprawie o sygn. akt 3 I SA/Łd 831-869/03, którym uchylona została decyzja Izby Celnej w przedmiocie ustalenia nowej wartości celnej towarów, a to było właśnie podstawą wydania decyzji w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, iż wyrokiem z dnia 24 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...]. Wyrok ten jest prawomocny.
Bezsporne jest również, iż uchylona przez Sąd decyzja organu celnego stanowiła podstawę ustalenia należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w przedmiotowej sprawie.
Zgodnie z art. 170 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Sąd zatem rozpoznając sprawę niniejszą jest związany wyżej wymienionym wyrokiem.
W myśl cytowanego powyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. b cyt. ustawy - decyzja podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania.
Taka podstawa do wznowienia występuje - zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt. 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137 poz. 926 ze zm. ) w przypadku, gdy decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.
Skoro zatem decyzja, w której organ ustalił należny podatek od towarów i usług została wydana na podstawie decyzji uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – zachodzi podstawa do wznowienia postępowania, a w konsekwencji Sąd w niniejszej sprawie zobligowany jest zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami prawa do uchylenia zarówno decyzji organu odwoławczego jak i decyzji organu I instancji .
Zgodnie bowiem z treścią art. 135 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji .
Mając na uwadze treść art. 152 cytowanej ustawy Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.
Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art. 200 i 205 § 2 cytowanej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt.1a i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163 poz.1349 z późn. zm.) Sąd zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 2.400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, którą stanowi wynagrodzenie pełnomocnika.