III SA/Łd 238/07

III SA/Łd 238/07 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-05-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak /sprawozdawca/
Janusz Furmanek /przewodniczący/
Małgorzata Łuczyńska
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2007 roku sprawy ze skargi W. O. - P.H.U. "A" z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania towaru za towar powracający oddala skargę.
Uzasadnienie
III SA/Łd 238/07
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 z 1997r., poz. 926 ze zm.), art.17, art. 83 § 1, art.191 - 193, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny ( tj. Dz.U. 2001 Nr 75, poz. 802 ze zm.), w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68 poz. 623), po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu 9 czerwca 2006 r. przy odwołaniu od decyzji nr [...], uzupełnionego w dniu 13 lipca 2006 r., Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. odmówił uznania samochodu marki Volkswagen Transporter T4 nr nadwozia [...], nr silnika [...] rok produkcji 2001, dopuszczonego do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu 7 lipca 2003 r. wg zgłoszenia celnego [...], za towar powracający.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż w dniu 7 lipca 2003 r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu samochód ciężarowy marki Volkswagen Transporter T4 nr nadwozia [...], numer silnika [...], rok produkcji 2001. Importerem towaru był W. O. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą PHU A w K. Zgłoszenie zostało przyjęte i zarejestrowane pod nr [...]. Decyzją nr [...] z [...] uznano przedmiotowe zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru oraz określono kwotę długu celnego, przyjmując do jej wyliczenia obniżoną stawkę celną 0%. Podstawą do zastosowania preferencji celnych było świadectwo przewozowe EUR 1 Nr [...] z dnia [...] załączone do dokumentu SAD, potwierdzające preferencyjne pochodzenie samochodu z Unii Europejskiej. Po zwolnieniu towaru organ celny przekazał do weryfikacji niemieckim władzom celnym, za pośrednictwem Izby Celnej w Ł, ww. świadectwo EUR 1, celem potwierdzenia jego autentyczności oraz rzetelności danych w nim zawartych. Przeprowadzona przez niemiecką administrację celną kontrola weryfikacyjna wykazała, iż przedmiotowy samochód posiada polskie, a nie unijne preferencyjne pochodzenie. Z uwagi na to, że Taryfa celna nie przewidywała obniżonej stawki celnej na towar z polskim preferencyjnym pochodzeniem, decyzją nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł., po wznowieniu postępowania z urzędu określił prawidłową kwotę długu celnego w wysokości 16037,00 zł z zastosowaniem stawki celnej autonomicznej w wysokości 35%. W dniu 9 czerwca 2006 r. wpłynęło odwołanie od przedmiotowej decyzji, złożone przez adwokata L. O., działającego z upoważnienia W. O., w którym, z ostrożności procesowej, został zawarty wniosek o uznanie przedmiotowego samochodu za towar powracający i zwolnienie go z tego tytułu z należności przywozowych.
Organ celny I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 191 § 1 Kodeksu celnego za towary powracające uznaje te towary, które przed wyprowadzeniem poza polski obszar celny były towarami krajowymi i w terminie 3 lat od dnia ich wyprowadzenia są powrotnie wprowadzone i dopuszczone do obrotu na polskim obszarze celnym. Towary powracające zwalnia się od cła na wniosek osoby zainteresowanej przy jednoczesnym spełnieniu następujących warunków wskazanych w art. 192: 1) towary powrotnie przywożone muszą być w tym samym stanie w jakim były wywiezione, 2) musi być zachowana tożsamość towarów, przy czym na zgłaszającym ciąży obowiązek przedstawienia dokumentów świadczących o tożsamości towaru wywiezionego z przywiezionym oraz 3) gdy osoba zgłaszająca towar przedstawi zgłoszenie celne wywozowe. Wymóg przedstawienia dokumentów wywozowych nie odnosi się do wypadków, w których towar został wyprowadzony poza polski obszar celny bez jego zgłoszenia w formie pisemnej, o ile przepis szczególny dopuszczał taką możliwość.
Organ wskazał, iż w dniu 13 lipca 2006 r. pełnomocnik strony dostarczył kserokopię notarialnie poświadczonej karty 1 A zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...]. dokonanego w procedurze 1151. Do zgłoszenia celnego załączono 7 sztuk faktur wg specyfikacji [...]. Na fakturze nr [...] pod poz. 15. wymieniony jest samochód o numerze nadwozia [...].
Organ stwierdził, oceniając przedstawiony dowód w postaci zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...], że zgodnie z zapisem w polu 37 ww. tego zgłoszenia samochody zostały wywiezione poprzez nadanie im przeznaczenia powrotnego wywozu (1151). Oznacza to, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany w Polsce z części i komponentów sprowadzonych z Niemiec w ramach procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Świadczy o tym również zapis w polu 31 przedmiotowego zgłoszenia celnego mówiący o likwidacji wcześniejszych odpraw importowych. Istotą procedury uszlachetniania czynnego - zgodnie z art. 121 Kodeksu celnego - jest poddanie na polskim obszarze celnym jednemu lub większej liczbie procesów uszlachetniania towarów niekrajowych przeznaczonych do powrotnego wywozu poza polski obszar celny w postaci produktów kompensacyjnych, bez obciążania tych towarów cłem lub stosowania wobec nich środków polityki handlowej. Przez procesy uszlachetniania rozumie się: l) obróbkę towarów, w tym składanie, montaż, lub instalowanie ich w innych towarach, 2) przetwarzanie towarów, 3) naprawę towarów, w tym ich odnawianie i porządkowanie, oraz 4) wykorzystywanie niektórych towarów niewchodzących w skład produktów kompensacyjnych, ale umożliwiających lub ułatwiających ich produkcję, jeżeli towary te są całkowicie lub częściowo zużyte w tym procesie, z wyłączeniem narzędzi i wyposażenia. Towary przywożone w ramach procedury uszlachetniania objęte są tak zwaną procedurą zawieszającą, to znaczy, że nie są dopuszczane do obrotu na polskim obszarze celnym, a więc nie stają się - w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 18 b Kodeksu celnego - towarami krajowymi. Na czas trwania procedury należności celne za sprowadzone komponenty i części są zawieszone. Wytworzone z nich produkty kompensacyjne są wywożone poza polski obszar celny i tam jest im nadawane właściwe przeznaczenie celne. Art. 193 Kodeksu celnego stanowi, że przepisy art. 191 i art. 192 Kodeksu celnego stosuje się do produktów kompensacyjnych pierwotnie wywiezionych lub powrotnie wywiezionych w związku z procedurą uszlachetniania czynnego, to jednak zgodnie z § 2 tego przepisu towary te nie będą korzystać ze zwolnienia od cła, ale z korzystniejszych zasad jego naliczania. Kwota cła zostanie obliczona zgodnie z regułami dotyczącymi uszlachetniania czynnego, a data powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych uważana jest wtedy za datę dopuszczenia do obrotu.
Organ celny stwierdził, że nie zostały spełnione warunki wymienione w art. 191 Kodeksu celnego do uznania przedmiotowego samochodu za towar powracający i do zwolnienia go z tego tytułu z cła, bowiem w świetle zebranego materiału dowodowego stwierdzono, że przedmiotowy pojazd przed wyprowadzeniem poza polski obszar celny nie był towarem krajowym, tzn. zgodnie z art. 3 § 1 pkt 18 Kodeksu celnego nie był towarem: a) całkowicie uzyskanym lub wyprodukowanym na polskim obszarze celnym (zgodnie z warunkami określonymi w art. 16 Kodeksu celnego) bez udziału towarów przywiezionych spoza polskiego obszaru celnego, b) przywiezionym spoza polskiego obszaru celnego i dopuszczonym do obrotu, c) towarem uzyskanym lub wyprodukowanym na polskim obszarze celnym z towarów określonych w lit. b lub z towarów określonych w lit. a) i b).
Od powyższej decyzji odwołał się W. O. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 191 w zw. z art. 3 § pkt 18 Kodeksu celnego poprzez odmowę uznania za towar powracający pojazdu Volkswagen dopuszczonego do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu 7 lipca 2003 r., a także sprzeczność zaskarżonej decyzji z decyzją tego samego organu z dnia [...] znak [...] , w której wywiedziono, iż przedmiotowy pojazd pochodzi z Polski, a nie z Niemiec. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i uznanie za towar powracający pojazdu Volkswagen. W uzasadnieniu wskazał, że zestawienie treści obu decyzji wskazuje na rażącą niekonsekwencję organu orzekającego. Z jednej bowiem strony pojazd zostaje uznany za pochodzący z Polski (decyzja z dnia [...] znak [...]), a z drugiej strony organ stwierdza, iż nie jest to towar krajowy (decyzja będąca przedmiotem odwołania).
Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 powołanej ustawy - Ordynacja podatkowa oraz art. 262 powołanej ustawy - Kodeks celny, art. 26 powołanej ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną w drodze odwołania decyzję należało utrzymać w mocy, ale z innych przyczyn niż te, które zostały wskazane w jej uzasadnieniu.
Organ odwoławczy wskazał, tak jak organ I instancji, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany w Polsce z części i komponentów sprowadzonych z Niemiec w ramach procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Procedura uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń w rozumieniu art. 121 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1 Kodeksu celnego ma miejsce, gdy towary niekrajowe, które mają zostać powrotnie wywiezione poza polski obszar celny, zostają poddane jednemu lub większej liczbie procesów uszlachetniania. Produkty powstałe w wyniku procesów uszlachetniania nazywa się produktami kompensacyjnymi. Towary przywożone w ramach procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń objęte są tak zwaną procedurą zawieszającą, to znaczy, że nie są dopuszczane do obrotu na polskim obszarze celnym, a więc nie stają się w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 18 Kodeksu celnego towarami krajowymi. Na czas trwania procedury należności celne za sprowadzone komponenty i części są zawieszone. Istotą tej procedury jest powrotny wywóz towarów niekrajowych w postaci produktów kompensacyjnych uzyskanych w ramach procesu uszlachetniania.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. wskazał na zapis art. 193 Kodeksu celnego, który dopuszcza możliwość uznania za towary powracające produktów kompensacyjnych uzyskanych w ramach procedury uszlachetniania czynnego. Do takich produktów kompensacyjnych będą miały odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące towarów powracających. Zastosowanie znajdą korzystniejsze zasady naliczania cła. W takim przypadku kwota cła jest określana zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w ramach procedury uszlachetniania czynnego. Data powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych uważana będzie wtedy za datę dopuszczenia do obrotu (art.193 § 2 Kodeksu celnego). Kwota należności celnych, jaka zostaje obliczona w przypadku uznania produktu kompensacyjnego za towar powracający, jest kwotą długu celnego, jaka jest należna od towarów, które pierwotnie objęte zostały procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń i następnie zostały zużyte do wyprodukowania produktu kompensacyjnego uprzednio powrotnie wywiezionego i następnie powrotnie przywożonego do kraju. Art. 193 Kodeksu celnego przewiduje możliwość powrotnego przywozu ze zwolnieniem z należności przywozowych produktów kompensacyjnych pierwotnie wywiezionych lub powrotnie wywiezionych w następstwie procedury uszlachetniania czynnego, nie wymaga, aby ten powrotny przywóz został dokonany przez posiadacza pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego. Art. 191 § 1 Kodeksu celnego mówi jedynie o tym, że wniosek w tym zakresie ma zgłosić osoba zainteresowana. Dodatkowo osoba zgłaszająca towar, w myśl art. 192 § 1 ma przedstawić zgłoszenie wywozowe oraz dokumenty świadczące, w sposób niebudzący wątpliwości, o tożsamości towaru wywiezionego z przywożonym. Tak więc to zgłaszający musi przedstawić wszystkie informacje niezbędne do obliczenia należności celnych, o których mowa w art.193 § 2 Kodeksu celnego. W przypadku, gdy jako towary powracające przywożone są produkty kompensacyjne powstałe w ramach procedury uszlachetniania czynnego, zgłaszający powinien przedłożyć dodatkowo dokumenty dotyczące tej procedury, a więc przede wszystkim zgłoszenie celne o objęcie procedurą uszlachetniania czynnego towarów, które zostały użyte do wytworzenia przywożonego produktu kompensacyjnego. Dodatkowo powinien być przedłożony dokument, w którym została określona norma zużycia, tj. ilość towarów przywożonych, jaka została zużyta do wytworzenia produktu kompensacyjnego. Dokumentem tym może więc być pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego, a w przypadku gdy w pozwoleniu tym norma zużycia nie została określona w ogóle lub określona została w sposób szacunkowy, zgłaszający powinien przedłożyć dokument, w którym rozliczona zostaje procedura uszlachetniania czynnego. Wyżej wymienione dokumenty są niezbędne celem określenia wysokości należności, o których mowa w art.193 § 2 Kodeksu celnego.
Organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie strona takowych dokumentów nie przedstawiła. Przyjmując nawet, że strona przedstawiłaby organom celnym powyższe dane, to rzeczowy samochód nie mógłby również zostać uznany za towar powracający, a kwota należności celnych nie mogłaby zostać określona zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w ramach procedury uszlachetniania czynnego z uwagi na upływ 3-letniego terminu określonego w art. 230 § 4 Kodeksu celnego. Zgodnie bowiem z art. 230 § 4 Kodeksu celnego powiadomienie dłużnika o kwocie zarejestrowanych należności nie może nastąpić po upływie 3 lat, od dnia powstania długu celnego. Jeżeli towarem powracającym jest produkt kompensacyjny powstały w ramach procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, to do obliczania kwoty wynikającej z długu celnego mają zastosowanie przepisy art. 127 i 128 Kodeksu celnego. Przepis art. 127 § 1 stanowi, że w razie powstania długu celnego, jego wysokość określa się na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towarów przywożonych w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego tych towarów do procedury uszlachetniania czynnego. W myśl art. 193 § 2 Kodeksu celnego data powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych uważana jest wtedy za datę dopuszczenia do obrotu. I z tą datą powstał dług celny wobec towarów uprzednio objętych procedurą uszlachetniania czynnego.
Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się zgłoszenie celne produktów kompensacyjnych do procedury powrotnego wywozu z dnia [...] Mając na uwadze, że tę datę w myśl art. 193 § 2 Kodeksu celnego należy uznać za datę dopuszczenia do obrotu, bezsporne jest tym samym, że upłynął już 3-letni termin na powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych, o których mowa w ww. przepisie. Zasadnym było dokonanie odmowy uznania samochodu marki Volkswagen Transporter T4 za towar powracający.
Organ celny II instancji, ustosunkowując się do zarzut odwołania, wyjaśnił, że pojęcia kraj pochodzenia towaru nie należy utożsamiać z pojęciem towaru krajowego. Kraj pochodzenia towaru to kraj, w którym towar został całkowicie uzyskany lub wyprodukowany albo kraj, w którym były poddane wystarczającemu przetworzeniu lub obróbce surowce zagraniczne lub krajowe i zagraniczne. Ze względu na okoliczność, że przedmiotowy samochód stanowi produkt kompensacyjny uzyskany w ramach procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń dokonanego na terytorium Polski, posiada on tym samym pochodzenie polskie, bowiem jest to kraj, w którym wyprodukowano towar i uzyskał on pochodzenie zgodnie z warunkami określonymi w regułach pochodzenia. Pochodzenie to potwierdza wynik weryfikacji dowodu pochodzenia EUR1 nr [...] z dnia [...] i ustalenia niemieckich władz celnych. Okoliczność, że przedmiotowy samochód posiada polskie pochodzenie nie przesądza o tym, że jest on towarem krajowym w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 18 Kodeksu celnego. W przedmiotowej sprawie sporny samochód nie zalicza się do żadnej z kategorii wymienionych w powyższym przepisie. Bezsporne jest, że jako produkt kompensacyjny uzyskany w ramach procedury uszlachetniania czynnego przeprowadzonej na obszarze Polski został on powrotnie wywieziony poza polski obszar celny na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...]. Zgodnie z art.184 Kodeksu celnego przeznaczenie celne w postaci powrotnego wywozu mogą uzyskać jedynie towary niekrajowe. Sporny samochód jest więc towarem niekrajowym.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 191 w związku z art. 3 § 1 pkt 18 Kodeksu celnego oraz art. 193 Kodeksu celnego poprzez odmowę uznania za towar powracający pojazdu Volkswagen dopuszczonego do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu 7 lipca 2003 r. Podał, podobnie jak w odwołaniu, iż zachodzi sprzeczność merytoryczna pomiędzy zaskarżoną decyzją a decyzją Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] znak [...], utrzymaną w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. decyzją nr [...], w której stwierdzono, iż przedmiotowy pojazd pochodzi z Polski, a nie z Niemiec. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi.
Dodatkowo skarżący podniósł, iż przyjmując nawet za trafny pogląd, że pojazd został wyprodukowany w Polsce z części i komponentów sprowadzonych z Niemiec w ramach procedury uszlachetniania czynnego, to ta okoliczność w myśl art. 193 § 1 Kodeksu celnego nie wyklucza uznania towaru za towar powracający w rozumieniu art. 191 § 1 Kodeksu celnego, a wręcz przeciwnie, przepis art.193 Kodeksu celnego nakazuje odpowiednie stosowanie do tego typu towarów przepisu art. 191 Kodeksu celnego i upływ lub nie terminu z art. 230 § 4 Kodeksu celnego nie ma tu nic do rzeczy.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W niniejszej sprawie przedmiotem sporu między stronami jest uznanie samochodu ciężarowego marki Volkswagen Transporter T4, nr nadwozia [...], nr silnika [...], rok produkcji 2001, dopuszczonego do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] nr [...], za towar powracający.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.). Zgodnie z art. 191 § 1 powołanej ustawy Kodeks celny towary powracające są to towary, które przed wyprowadzeniem poza polski obszar celny były towarami krajowymi i w terminie 3 lat od dnia ich wyprowadzenia są powrotnie wprowadzane i dopuszczane do obrotu na polskim obszarze celnym. Towary powracające zwalnia się od należności celnych przywozowych na wniosek osoby zainteresowanej. Do produktów kompensacyjnych pierwotnie lub powrotnie wywiezionych w związku z procedurą uszlachetniania czynnego przepisy art. 191 i 191 Kodeksu celnego mają odpowiednie zastosowanie, z tym że kwota cła jest określana wg przepisów mających zastosowanie w ramach procedury uszlachetniania czynnego ( art. 193 Kodeksu celnego).
Oznacza to, iż do uznania towaru za towar powracający konieczne jest łączne spełnienie dwóch warunków : towar musi być towarem krajowym przed wyprowadzeniem poza polski obszar celny i przed upływem trzech lat od jego wyprowadzenia musi być powrotnie wprowadzony i dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym.
Samochód ciężarowy marki Volkswagen Transporter T4 został przez skarżącego zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu 7 lipca 2003 r., a więc przed upływem trzech lat od jego wyprowadzenia tj. od 23 kwietnia 2001 r.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę podzielił stanowisko organów celnych, iż przedmiotowy samochód przed wyprowadzeniem poza polski obszar celny nie był jednak towarem krajowym. Stosownie do treści art. 3 § 1 pkt 18 Kodeksu celnego towary krajowe to a) towary całkowicie uzyskane lub wyprodukowane na polskim obszarze celnym, zgodnie z warunkami określonymi w art. 16, bez udziału towarów przywiezionych spoza polskiego obszaru celnego, b) towary przywiezione spoza polskiego obszaru celnego i dopuszczone do obrotu, c) towary uzyskane lub wyprodukowane na polskim obszarze celnym z towarów określonych w lit. b) lub z towarów określonych w lit. a) i b).
Z akt sprawy wynika, że samochód ciężarowy Volkswagen Transporter T4 został wyprodukowany w Polsce z części i komponentów sprowadzonych z Niemiec w ramach procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Po uszlachetnieniu czynnym wyrób kompensacyjny w postaci przedmiotowego samochodu został powrotnie wywieziony poza polski obszar celny na podstawie zgłoszenia celnego SAD z dnia [...] nr [...]. W dniu 7 lipca 2003 r. skarżący zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu samochód ciężarowy marki Volkswagen Transporter T4 deklarując w zgłoszeniu celnym stawkę celną obniżoną zastosowaną w oparciu o świadectwo przewozowe EUR 1 z dnia [...]. wystawione przez niemieckie władze celne i potwierdzające preferencyjne pochodzenie samochodu z Unii Europejskiej. Weryfikacja dowodu pochodzenia okazała się negatywna, bowiem władze celne Niemiec stwierdziły, że dowód pochodzenia EUR 1 nr [...] został wystawiony w ramach Protokołu 4 UE – Polska, wymieniony w nim samochód posiada polskie pochodzenie.
Na marginesie tej sprawy zauważyć należy, iż powyższe stało się podstawą do wznowienia z urzędu przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] i wydania przez organ celny I instancji decyzji z dnia [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 29 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 430/06 uchylił powyższe decyzje. Kwestia ta jest więc przedmiotem odrębnego postępowania.
W niniejszej sprawie zauważyć zaś należy, iż nie budzi wątpliwości, że sprowadzony przez skarżącego samochód mimo polskiego pochodzenia nie jest towarem powracającym w rozumieniu art. 191- 193 Kodeksu celnego, bowiem proces jego uszlachetniania czynnego objęty był procedurą w systemie ceł zawieszonych, a jako produkt kompensacyjny wytworzony z towarów przywiezionych spoza polskiego obszaru celnego nie był dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym. Z tego powodu nie spełnia warunków towaru krajowego określonego w art. 3 § 1 pkt 18 Kodeksu celnego.
Wobec powyższych rozważań niezasadne jest stanowisko skarżącego, że pojęcie towar krajowy tożsame jest z pojęciem towaru polskiego pochodzenia.
Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.