III SA/Gd 148/25

III SA/Gd 148/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /przewodniczący/
Janina Guść /sprawozdawca/
Maja Pietrasik
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GZ 376/25 - Postanowienie NSA z 2025-10-29
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 116 § 1 i § 2,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1199
art. 29 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Asesor WSA Maja Pietrasik, Protokolant: Specjalista Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2025 r. sprawy ze skargi A.L. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 23 stycznia 2025 r. nr 1/6680/9011/2025 w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu nienależnie pobranych płatności oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 23 lutego 2021 r. nr 0209-00000003931/21 Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lęborku ustalił O. Spółce z o. o. z siedzibą w L. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego w łącznej wysokości 141 254,56 zł.
Upomnieniem z 23 lipca 2021 r. nr 1047/2021 Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Gdyni wezwał Spółkę do spłaty należności wskazanej w ww. decyzji.
Następnie pismem z 24 listopada 2021 r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Gdyni wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z 13 września 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku O. Spółki z o. o. z siedzibą w L. z uwagi na jego bezskuteczność. W jego toku organ egzekucyjny ustalił, co następuje:
- dokonane zajęcia rachunków bankowych nie doprowadziły do zaspokojenia wierzyciela. Brak jest obrotów na rachunkach, występują zbiegi z komornikami;
- nie ustalono żadnego innego otwartego rachunku bankowego Spółki;
- zastosowane środki egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej nie doprowadziły do wyegzekwowania całości zadłużenia;
- z Centralnej Ewidencji Kierowców i Pojazdów wynika, że Spółka nie posiada żadnych środków transportowych;
- z Centralnej Bazy Ksiąg Wieczystych wynika, iż Spółka nie posiada nieruchomości;
- w trakcie czynności wykonanych przez kontrolera skarbowego w terenie ustalono, iż Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym w tytułach wykonawczych adresem. Działalność gospodarcza została zawieszona z powodu braku kontrahentów, Spółka nie posiada środków pieniężnych na pokrycie zaległości, nie posiada środków transportowych ani czynnych kont bankowych;
- bazy danych US w L. nie zawierają innych informacji o składnikach majątkowych zobowiązanej Spółki, pozwalających na skuteczne zastosowanie środków egzekucyjnych, brak jest informacji o dochodach Spółki, w systemach widnieją zajęcia wierzytelności dokonane przez organy sądowe, brak jest informacji o kontrahentach.
Organ egzekucyjny wskazał, że uzyskane informacje oraz wywiad przeprowadzony w terenie przez pracownika US w L. potwierdziły bezskuteczność prowadzonych działań egzekucyjnych. Organ egzekucyjny dokonał wnikliwego zbadania wszystkich okoliczności sprawy ze szczegółowym uwzględnieniem przyczyn braku możliwości zaspokojenia zaległości i powstałych kosztów egzekucyjnych objętych tytułem wykonawczym. Wobec braków składników majątkowych, co do których możliwe byłoby skierowanie skutecznej i uzasadnionej ekonomicznie egzekucji, mając na względzie, że celem postępowania egzekucyjnego jest wykonanie czynności przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zmierzających do realizacji tytułu wykonawczego, nie zaś nieustające poszukiwanie hipotetycznego majątku zobowiązanego, orzeczono o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.
Następnie zawiadomieniem z 7 czerwca 2024 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lęborku poinformował A. L., K. M., G. S., H. C. oraz E. C. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości O. Spółki z o.o., w stosunku do której decyzją nr 0209-00000003931/21 z 23 lutego 2021 r. ustalono kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego.
Jednocześnie powiadomiono ww. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Wobec powyższego, w dniu 17 czerwca 2024 r. R. K., reprezentujący A. L. na podstawie upoważnienia z 13 czerwca 2024 r. zapoznał się z aktami sprawy O. Spółki z o.o. Natomiast w dniu 5 lipca 2024 r. adw. P. Z. zgłosił się jako pełnomocnik stron (oprócz G. S.) w postępowaniu toczącym się przed Kierownikiem Biura Powiatowego ARiMR w Lęborku.
Decyzją z 21 czerwca 2024 r. nr 04/BP209/2024 Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lęborku orzekł o odpowiedzialności A. L., K. M., G. S., H. C. oraz E. C. - pełniących od 2010 r. funkcję członka zarządu - a A. L. - Prezesa Zarządu O. Spółki z o.o. za zaległości tej Spółki w kwocie 141 254,56 zł, ustalone decyzją nr 0209-00000003931/21 z 23 lutego 2021 r. wraz z odsetkami, które na dzień wydania decyzji wyniosły 65 685,30 zł oraz kosztami upomnienia w wysokości 11,60 zł.
W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności opisano historię ubiegania się Spółki o płatności rolnośrodowiskowe w latach 2010-2017 oraz ustalenia, jakie doprowadziły do powstania kwoty nienależnie pobranych płatności.
Organ I instancji przedstawił wybrane przepisy ordynacji podatkowej i wskazał, iż w dniu, w którym upływał termin płatności zobowiązań wynikających z decyzji z 27 kwietnia 2021 r. nr 0209-00000003931/21, A. L., K. M., G. S., H. C. oraz E. C. byli członkami zarządu Spółki. Wobec faktu, iż egzekucja z jej majątku okazała się w całości bezskuteczna, wystąpiły pozytywne przesłanki obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu w czasie, w którym upłynął termin płatności zobowiązania. Organ opisał czynności, jakie podjął w toku postępowania i wyjaśniając jego cel, podniósł, że ww. osoby pełniły funkcję członka zarządu O. Spółki z o.o. z siedzibą w L. w okresie od 23 lutego 2021 r. co najmniej do 16 października 2024 r., na co wskazuje aktualny na dzień wydania decyzji wydruk z e-KRS, uzyskany ze strony Ministerstwa Sprawiedliwości. Było to w okresie, w którym upływał termin płatności zaległości, więc brak było podstaw do umorzenia postępowania.
Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lęborku wskazał, jakie są przesłanki wyłączające odpowiedzialność członka zarządu, ale zastrzegł, że - zgodnie z orzecznictwem - wykazanie ich zaistnienia należy do obowiązków osoby, która się na nie powołuje w prowadzonym postępowaniu. W odniesieniu do informacji, że Spółka posiada majątek i aktywa organ stwierdził, że jest to sprzeczne z wynikiem postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. i podniósł, że to rolą stron było konkretne wskazanie na mienie, które musi faktycznie istnieć, mieć realną wartość finansową oraz nadawać się do egzekucji pozytywnie rokującej wyegzekwowanie należnych kwot, czego nie uczyniono, nie wykazując także istnienia pozostałych przesłanek wyłączających odpowiedzialność. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lęborku zaznaczył, że decyzja nr 0209-00000003931/21 oraz informacja o istniejącej zaległości zostały doręczone Spółce, więc strony posiadały wiedzę na temat zobowiązania wobec ARiMR.
Reasumując, organ I instancji stwierdził wstąpienie przesłanek odpowiedzialności stron za zaległości O. Spółki z o.o. z siedzibą w L., przy jednoczesnym braku zaistnienia okoliczności wykluczających tę odpowiedzialność. Wskazał, że kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości 206 951,46 zł należy zwrócić w terminie 14 dni od dnia odbioru decyzji, zaś po upływie tego terminu należy doliczyć odsetki i przedstawił sposób ich wyliczenia.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł adw. P. Z. w imieniu wszystkich zobowiązanych.
Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił błąd w ustaleniach stanu faktycznego (wynikający z błędnej oceny dokumentu w postaci pełnego odpisu KRS Spółki O., KRS [...]), poprzez błędne ustalenie jakoby wszystkie osoby, wobec których została wydana decyzja, tj. A. L., K. M., G. S., H. C. oraz E. C., byli w okresie od 23 lutego 2021 r. do 16 października 2024 r. członkami zarządu O. sp. z o. o. z siedzibą w L., podczas gdy takie ustalenia są błędne. Pełnomocnik wskazał, że organ dokonał błędnych ustaleń nie tylko co do samych dat pełnienia funkcji członków zarządu przez ww. osoby, należy bowiem zauważyć, iż K. M., G. S. oraz E. C. nigdy nie byli członkami zarządu O. Spółki z o.o.
Niezależnie od powyższego odwołujący się zarzucił również przedawnienie zaległości orzeczonej w zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika nie można orzec wobec osób trzecich o odpowiedzialności za przedawnioną zaległość Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Przedmiotem zaległości są bowiem zobowiązania rozpoczęte już w 2010 r., a więc ponad 14 lat temu. Niezrozumiałym jest antydatowanie przez organ zaskarżonej decyzji - abstrahując od daty doręczenia, oczywistym jest, iż decyzja nie została wydana w dniu 21 czerwca 2024 r. Wobec powyższego pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni decyzją z 23 stycznia 2025 r. nr 1/6680/9011/2025 uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Lęborku z 21 czerwca 2024 r. nr 04/BP209/2024 w całości i orzekł o solidarnej odpowiedzialności A. L. jako członka zarządu O. Spółki z o.o. z siedzibą w L. za jej zaległości w postaci: nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego w wysokości 141 245,56 zł ustalonej decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lęborku nr 0209-00000003931/21 z 23 lutego 2021 r. wraz z odsetkami które na dzień wydania decyzji wyniosły 71 241,67 zł oraz kosztami upomnienia w wysokości 11,60 zł, jednocześnie umorzył postępowanie w części dotyczącej odpowiedzialności K. M., G. S., H. C. i E. C. za zaległości O. Spółki z o.o. z siedzibą w L.
Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ odwoławczy wskazał na przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie tj. art. 29 ust. 1, 2 i 7 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1199 ze. zm.), zwanej dalej "ustawą o Agencji" oraz ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), powoływanej dalej jako "o.p.".
Następnie organ odwoławczy wskazał, że wciąż istnieje nieuregulowane dotychczas zobowiązanie O. Spółki z o.o. z siedzibą w L. do zwrotu nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego wynikające z ostatecznej i prawomocnej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lęborku nr 0209-0000003931/21 z 23 lutego 2021 r. Podniósł, że egzekucja skierowana do majątku Spółki okazała się nieskuteczna. Przeprowadzone w tym przedmiocie postępowanie zostało umorzone z uwagi na brak składników majątkowych, co do których możliwe byłoby skuteczne zastosowanie środków egzekucyjnych. Wynika to jednoznacznie z sentencji i treści postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z 13 września 2023 r. W jego uzasadnieniu wskazano w szczególności, że Spółka nie posiada środków pieniężnych, transportowych, nieruchomości, czynnych kont bankowych i nie prowadzi działalności gospodarczej. Ponadto bazy danych miejscowego Urzędu Skarbowego nie zawierały innych informacji o egzekwowalnych składnikach majątkowych Spółki, jej dochodach, w systemach widniały natomiast zajęcia wierzytelności dokonane przez organy sądowe.
Wobec powyższego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lęborku zobowiązany był do określenia kręgu osób, które pełniły rolę członków zarządu O. Spółki z o.o. w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązania wynikającego z decyzji nr 0209-0000003931/21 i w tym zakresie ustalił, iż byli to A. L., K. M., G. S., H. C. oraz E. C. Na podstawie danych z Krajowego Rejestru Sądowego organ I instancji stwierdził, iż ww. pełnili funkcje członków zarządu zobowiązanej Spółki w okresie od 23 lutego 2021 r. co najmniej do 16 października 2024 r.
Organ odwoławczy wskazał, że takie ustalenie jest nieprawidłowe i wymagało istotnej korekty.
Organ II instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 47 § 1 o.p., w zw. z art. 29 ust. 7 pkt 1 lit.a ustawy o Agencji, biorąc pod uwagę datę doręczenia decyzji nr 0209-0000003931/21, co nastąpiło w dniu 24 lutego 2021 r., termin płatności nienależnej kwoty - uwzględniając normę art. 12 § 5 o.p. - upływał w dniu 26 kwietnia 2021 r. W tej dacie jedynym członkiem zarządu O. Spółki z o.o. z siedzibą w L. był A. L., który pełnił funkcję prezesa zarządu od chwili wpisu do KRS dokonanego w dniu 5 lipca 2016 r. Po tym dniu nie zaszły jakiekolwiek zmiany w składzie osobowym organu reprezentującego O. Spółki z o.o. ujawnione w danych KRS.
Z tych względów Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Gdyni stwierdził, że istnieją przesłanki do przypisania A. L. odpowiedzialności jako członkowi zarządu O. Spółki z o.o. za zaległości Spółki w postaci nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości wraz z kosztami upomnienia. W toku postępowania wszczętego na mocy zawiadomienia z 7 czerwca 2021 r. A. L. nie podjął żadnej próby wykazania, by we właściwym czasie wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki, ani że niezgłoszenie takiego wniosku nastąpiło bez jego winy. Nie wskazał także żadnego mienia, z którego możliwe byłoby zaspokojenie roszczeń wynikających z decyzji nr 0209-0000003931/21 w znacznej części. Nie ziściły się więc egzoneracyjne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności A. L. za płatności pobrane nienależnie przez O. Spółkę z o.o.
W odniesieniu do pozostałych stron postępowania organ odwoławczy wskazał, że wszczęte i prowadzone wobec nich postępowanie pierwszoinstancyjne było bezprzedmiotowe, należało więc je umorzyć zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572), powoływanej dalej w skrócie jako "k.p.a." i w tej kwestii odwołanie uznano za zasadne. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że z grupy pozostałych osób, jedynie H. C. kiedykolwiek pełnił funkcję członka zarządu O. Spółki z o.o., ale miało to miejsce poza okresem powstania należności wobec ARiMR. Pozostałe osoby były niegdyś wspólnikami Spółki, którzy nie odpowiadają za jej zobowiązania.
Dalej organ II instancji wyjaśnił, że terminy przedawnienia w przypadku odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej reguluje art. 118 o.p. Jego § 1 zakazuje wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. W niniejszej sprawie termin ten, liczony od końca roku 2021, jeszcze nie minął i nadal biegnie. Z kolei, stosownie do § 2 omawianej normy, przedawnienie zobowiązania wynikającego z niemniejszej decyzji, nastąpi po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym zostanie ona doręczona. Przepisy art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i 4 o.p. stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi 3 lata. Organ stwierdził, że bez znaczenia jest moment podjęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego w roku 2010, ta kwestia jest bowiem, co do zasady, przedmiotem badania w postępowaniu w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, nie zaś w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do zarzutu, iż organ I instancji antydatował zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wskazał, że doszło do omyłki pisarskiej w zakresie daty wskazanej w nagłówku decyzji, gdzie błędnie podano datę wydania decyzji - 21 czerwiec 2024 r. O oczywistości tej omyłki świadczy chociażby fakt, iż już w samej sentencji wskazano prawidłową datę wydania decyzji – 16 październik 2024 r. Organ wskazał, że okoliczność ta nie ma znaczenia wobec uchylenia decyzji organu I instancji.
Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni wskazał, że z opisanych powyżej przyczyn istniały podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, ale nie do całościowego umorzenia postępowania, w stosunku do wszystkich jego stron. W sprawie nie było także podstaw do wydania decyzji kasatoryjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a, bowiem wszystkie istotne okoliczności były możliwe do ustalenia w toku postępowania odwoławczego.
A. L., reprezentowany przez adw. P. Z. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:
1. naruszenie art. 19 k.p.a. poprzez wydanie przez organ I jak i II instancji decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej, co spowodowało, iż wydane decyzje winne zostać uznana za nieważne zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.;
2. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 116 § 1 o.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie mimo, że A. L. nie ponosi winy w niezłożeniu wniosku o upadłość O. Spółki z o.o.;
3. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1 art. 78 § 1 oraz art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości (na okoliczność czy wobec O. Spółki z o.o. wystąpiły przesłanki do zgłoszenia wniosku o upadłość, a jeśli tak to kiedy one wystąpiły) mimo że zebrany w sprawie materiał dowody nie jest wystarczający do stwierdzenia, iż wobec O. Spółki z o.o. wystąpiły przesłanki do zgłoszenia wniosku o upadłość;
4. art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w jaki sposób obliczono wysokość zaległości Spółki (zarówno w zakresie należności głównej i odsetek) na dzień wydania decyzji wobec osoby trzeciej tj. A. L.;
5. art. 107 § 3 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia na podstawie jakich dowodów organ administracyjny ustalił stan faktyczny, brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;
6. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia przez organ II instancji skarżącego i jego pełnomocnika o możliwości zapoznania się z aktami postępowania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, co uniemożliwiło skarżącemu wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;
7. naruszenie art. 118 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie a w konsekwencji błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia przedmiotowej zaległości.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.", stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie zarzucanych w skardze naruszeń prawa materialnego i prawa procesowego, ani innych naruszeń prawa, które winien uwzględnić z urzędu, a które mogły mieć lub miały istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania, dokonał w sprawie ustaleń opartych o zebrany materiał dowodowy oraz właściwej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego.
Odpowiedzialność członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania spółki kapitałowej unormowana została w art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zgodnie z tym przepisem
1. Środki publiczne:
1) pochodzące z funduszy Unii Europejskiej,
2) krajowe, przeznaczone na:
a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej,
b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej
- podlegają zwrotowi, jeżeli płatność lub pomoc finansowa wypłacone z tych środków zostały pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości w wyniku naruszenia prawa albo regulaminu naboru wniosków o przyznanie pomocy finansowej lub w przypadkach określonych w przepisach odrębnych dotyczących przyznawania lub wypłaty płatności lub pomocy finansowej lub zwrotu tych środków lub w postanowieniach umów o przyznaniu pomocy finansowej.
1a. Przepis ust. 1 stosuje się również do podmiotów niebędących stronami postępowania w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej, które nienależnie lub nadmiernie pobrały środki publiczne, o których mowa w ust. 1.
1b. Jeżeli płatność lub pomoc finansowa, pochodzące ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1, zostały przyznane spółce cywilnej, która została rozwiązana, za zobowiązania związane ze zwrotem tych środków odpowiadają solidarnie wspólnicy rozwiązanej spółki cywilnej.
1c. Ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, o których mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji administracyjnej.
2. Właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, o których mowa w ust. 1, jest:
1) organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej z tych środków publicznych przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej;
2) w przypadku pomocy finansowej ze środków publicznych przyznawanej na podstawie umowy:
a) kierownik jednostki organizacyjnej Agencji wyznaczonej do rozpoznania sprawy,
b) Prezes Agencji - w przypadku gdy do rozpoznania sprawy nie została wyznaczona jednostka organizacyjna Agencji,
c) organ podmiotu wykonującego zadania delegowane - w przypadku pomocy finansowej przyznanej przez taki podmiot.
3. O ustaleniu kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych organ, o którym mowa w ust. 2 pkt 1:
1) rozstrzyga w decyzji w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1 - w przypadku gdy ta kwota nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego dla danego funduszu Unii Europejskiej zgodnie z odrębnymi przepisami;
2) może rozstrzygnąć w decyzji w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1 - w przypadku gdy ta kwota jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego dla danego funduszu Unii Europejskiej zgodnie z odrębnymi przepisami.
3a. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, strony nie zawiadamia się o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych.
4. Jeżeli kwota nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, która została ustalona w decyzji, o której mowa w ust. 3 pkt 1, nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego dla danego funduszu Unii Europejskiej zgodnie z odrębnymi przepisami, kwota przyznanych płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1, jest wypłacana w wysokości pomniejszonej o ustaloną kwotę nienależnie lub nadmiernie pobraną; przepisu ust. 10 nie stosuje się.
4a. Jeżeli kwota nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, o których mowa w ust. 1, ustalona w decyzji, o której mowa w ust. 3 pkt 1, przekracza wysokość płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1, przyznanej w tej decyzji, ta kwota podlega potrąceniu z bezspornej i wymagalnej wierzytelności lub należności dłużnika z tytułu płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1, przez 3 lata kalendarzowe od wypłaty tej kwoty.
5. Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2138 oraz z 2023 r. poz. 412) i art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2422, 2433 i 2727 oraz z 2023 r. poz. 412).
6. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, odwołanie od decyzji nie wstrzymuje jej wykonania.
7. Do należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa:
1) z wyjątkiem przepisów:
a) dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności, z tym że termin, o którym mowa w art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, wynosi 60 dni,
b) art. 78 i art. 78a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;
2) przy czym bieg terminu przedawnienia tych należności ulega przerwaniu także wskutek doręczenia dłużnikowi upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w dniu doręczenia tego upomnienia; w takim przypadku bieg terminu przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym doręczono upomnienie.
8. Uprawnienia organu podatkowego określone w ustawie, o której mowa w ust. 7, przysługują organowi, o którym mowa w ust. 2.
9. Załatwienie sprawy, o której mowa w ust. 1, powinno nastąpić w terminie 3 miesięcy.
10. Do egzekucji należności z tytułu nienależnie lub nadmiernie pobranych środków finansowych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że uprawnienia wierzyciela określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przysługują:
1) Prezesowi Agencji - w przypadku gdy jest on właściwy do rozstrzygania w sprawach o przyznanie płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1;
2) dyrektorowi oddziału regionalnego:
a) w przypadku gdy jest on właściwy do rozstrzygania w sprawach o przyznanie płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1,
b) jako organowi wyższego stopnia - w przypadku gdy organem właściwym do rozstrzygania w sprawach o przyznanie płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1, jest kierownik biura powiatowego.
Postępowanie prowadzone w trybie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego przedmiotem jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z funduszy wskazanych w tym przepisie, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2025 r. sygn. akt I GSK 185/22). Organ przeprowadził postępowanie w tym przedmiocie kończąc je decyzją z dnia 23 lutego 2021 r. Decyzja ta stała się ostateczna. Po doręczeniu jej prezesowi zarządu Spółki - czyli skarżącemu A. L. w dniu 24 lutego 2021 r. od decyzji tej nie wniesiono bowiem odwołania.
Nie budzi wątpliwości, że zobowiązanie Spółki zostało ustalone ostateczną decyzją administracyjną, z egzekucja wynikających z niej należności okazała się bezskuteczna. Świadczą o tym opisane w decyzji czynności egzekucyjne, które nie przyniosły rezultatu w postaci odzyskania przez wierzyciela nienależnie pobranych płatności. Okoliczności dotyczące istnienia i wysokości należności z tytułu nienależnie pobranych płatności, wynikające z ostatecznej decyzji nie podlegają ponownemu badaniu w postępowaniu wszczętym na podstawie normy przewidującej odpowiedzialność członków zarządu spółki za jej zobowiązania.
Odpowiedzialność ta, jak słusznie wskazał organ, wynika z regulacji art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji, zgodnie z którym, do należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, w tym również przepisy rozdziału 15 dotyczącego odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.
Ustosunkowując się do zarzutu skargi w przedmiocie właściwości organu, wskazać należy, że zgodnie 29 ust. 8 ustawy o Agencji, uprawnienia organu podatkowego określone w ustawie, o której mowa w ust. 7 (o.p.), a więc m.in. uprawnienia do orzekania o odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania spółki z tytułu nienależnie pobranych płatności, przysługują organowi, o którym mowa w ust. 2. Z normy art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy o Agencji wynika, że właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, o których mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej z tych środków publicznych przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Organem właściwym miejscowo w sprawie przyznania płatności, której dotyczy decyzja ustalająca nienależnie pobrane płatności jest organ właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby rolnika. Rolnikiem tym jest Spółka a nie skarżący, pełniący funkcję prezesa jej zarządu, zatem ustalenie właściwości organu winno nastąpić na podstawie miejsca siedziby Spółki, która mieści się w L., a nie miejsca zamieszkania członków zarządu Spółki (których miejsca zamieszkania, zgodnie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania były położone na obszarze właściwości różnych organów w L. i W.).
Ze szczególnego uregulowania właściwości organu wynika, że to organ właściwy do przyznania płatności lub pomocy finansowej jest właściwy do rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności członków zarządu spółki za zobowiązania z tytułu nienależnie pobranych płatności. Organem I instancji w niniejszej sprawie był Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lęborku, a więc organ właściwy. Podniesiony w skardze zarzut nie zasługuje zatem na uwzględnienie.
Za niezasadny uznać także należało podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 118 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie a w konsekwencji błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia należności. Zgodnie z tym przepisem nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Odpowiednie stosowanie tego przepisu w stosunku do zobowiązań z tytułu nienależnie pobranych płatności wymaga ustalenia daty "powstania zaległości podatkowej". Powstanie zaległości podatkowej należy rozumieć jako powstanie zobowiązania z tytułu nienależnie pobranej płatności. Przed datą jego określenia udzielona płatność nie jest bowiem traktowana jak płatność nienależna. Datą powstania tej zaległości jest data wydania ostatecznej decyzji ustalającej zobowiązania z tytułu nienależnie pobranej płatności. Termin przedawnienia, jak słusznie wskazał organ należy zatem liczyć od marca 2021 r. Wydanie decyzji przez organy w dniach 21 czerwca 2024 r. oraz 23 stycznia 2025 r., nawet bez uwzględniania przerw biegu przedawnienia, nastąpiło zatem przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia.
Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, datą powstania zaległości z punktu widzenia odpowiedzialności osoby trzeciej nie jest data pobrania płatności. Data taka nie miała zatem znaczenia w niniejszym postępowaniu dla ustalenia terminu przedawnienia zobowiązania. Na marginesie wskazać należy, że data ta mogła mieć znaczenie jedynie w postępowaniu dotyczącym ustalenia nienależnie pobranych płatności. Spółka w toku postępowania w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności nie podnosiła zarzutów przedawnienia a kwestia ta nie podlega badaniu w niniejszym postępowaniu. Niemniej wskazać należy, że w przypadku programów wieloletnich, termin przedawnienia zaczyna biec nie od roku pobrania pierwszej płatności lecz od daty zakończenia realizacji programu wieloletniego.
Zarzuty braku właściwości organu i przedawnienia zobowiązania okazały się bezzasadne.
Za niezasadne uznać należało także zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego w zakresie zbierania i oceny dowodów oraz ustalenia stanu faktycznego sprawy.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 10a ustawy o Agencji jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. Normy art. 7 i 77 k.p.a. nie mogły zatem znaleźć w sprawie zastosowania.
Organ zobowiązany był ustalić okoliczności mające istotne znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zakres tych okoliczności wynika z normy regulującej odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania spółki. Przepis art. 116 § 1 o.p. stanowi, że za zaległości podatkowe m.in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:
1) nie wykazał, że:
a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1428) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo
b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;
2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Natomiast zgodnie z art. 116 § 2 o.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.
Organ w świetle powołanych przepisów miał obowiązek wykazania, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu, w czasie w którym upłynął termin płatności zobowiązania z tytułu nienależnych płatności w 2021 r. oraz bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Okoliczności te zostały przez organ ustalone na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie budzą wątpliwości.
Organ dokonał prawidłowej wykładni normy 116 § 1 o.p., która w sposób literalny do wykazania okoliczności zwalniających członka zarządu z odpowiedzialności za zobowiązania spółki zobowiązuje nie organ lecz członka zarządu, posługując się sformułowaniem "jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że".
Zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez brak dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości (na okoliczność czy wobec O. Spółki z o.o. wystąpiły przesłanki do zgłoszenia wniosku o upadłość, a jeśli tak to kiedy one wystąpiły), nie jest więc, także z tych względów, uzasadniony.
Organ nie naruszył normy art. 78 § 1 k.p.a. bowiem strona w toku postępowania administracyjnego nie składała żadnych wniosków dowodowych, w tym wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego.
Organ nie naruszył także normy art. 84 § 1 k.p.a., do dokonania w sprawie ustaleń oraz wydania decyzji nie były bowiem potrzebne wiadomości specjalne. Podkreślić należy, że wobec stwierdzonego braku możliwości egzekucji zobowiązań z tytułu nienależnie pobranych płatności, okoliczność niewypłacalności Spółki była oczywista a skarżący nie wskazał żadnego majątku Spółki umożliwiającego spłatę zobowiązań. Ustalenie daty wystąpienia przesłanek do zgłoszenia wniosku o upadłość mogłoby mieć znacznie jedynie w przypadku gdyby wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony. Wówczas bowiem należałoby ocenić wystąpienie przesłanki z art. 116 § 1 lit. a o.p. jaką jest zgłoszenie wniosku we właściwym czasie. Bezspornym w sprawie było, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki O. nie został w ogóle złożony. Ewentualne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego do spraw rachunkowości nie mogło zatem mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia normy art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia na podstawie jakich dowodów organ administracyjny ustalił stan faktyczny, brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ przeprowadził dowody i ustalił okoliczności faktyczne niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy dotyczące niewypłacalności Spółki oraz pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu w czasie powstania zobowiązania. Strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w toku postępowania przed organami obu instancji nie skorzystała z inicjatywy dowodowej. Organ nie był zatem zobowiązany do dokonywania oceny żadnych zawnioskowanych przez stronę dowodów.
Za nieuzasadniony uznać należało zarzut naruszania art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w jaki sposób obliczono wysokość zaległości Spółki w zakresie należności głównej i odsetek. Ustalenie wysokości należności głównej miało miejsce w postępowaniu zakończonym decyzją o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności i nie jest dokonywane ponownie w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności członka zarządu za to zobowiązanie. Organ w zaskarżonej decyzji wskazał znajdujące w sprawie zastosowanie przepisy dotyczące należności, wysokość stopy procentowej oraz czas za jaki naliczono odsetki, a skarżący nie wykazał zawyżenia ich wysokości.
Także podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia przez organ II instancji skarżącego i jego pełnomocnika o możliwości zapoznania się z aktami postępowania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 10a ustawy o Agencji do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji nie stosuje się bowiem art. 10 k.p.a.
Niezależnie od powyższego, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2025 r. sygn. akt I OSK 119/24). Skarżący niewątpliwie mógł złożyć wnioski dowodowe po wszczęciu postępowania przed organem I instancji, w odwołaniu jak i w toku postępowania odwoławczego. Skarżący w odwołaniu nie podniósł żadnych zarzutów dotyczących braku odpowiedzialności A. L. za zobowiązania Spółki z uwagi na zaistnienie przyczyn wyłączających tę odpowiedzialność wskazanych w art. 116 § 1 o.p., dopiero w skardze do sądu administracyjnego wskazując na brak opinii biegłego z zakresu rachunkowości określającej czy wobec O. Spółki z o.o. wystąpiły przesłanki do zgłoszenia wniosku o upadłość, a jeśli tak to kiedy one wystąpiły.
Egzekucja z majątku O. Spółki z o. o. z siedzibą w L. ustalonych ostateczną decyzją z dnia 23 lutego 2021 r. zobowiązań z tytułu nienależnie pobranych przez tę Spółkę płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego okazała się w całości bezskuteczna. Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w 2021 r., w którym upłynął termin płatności zobowiązań Spółki z tytułu nienależnie pobranych płatności. Uzasadnia to, zgodnie z art. 116 § 1 i 2 o.p., jego odpowiedzialność, jako osoby trzeciej, za zobowiązania z tytułu nienależnie pobranych przez tę Spółkę płatności.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę, jako niezasadną.
Powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).