III SA/Łd 214/22

III SA/Łd 214/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-07-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska
Joanna Wyporska-Frankiewicz
Małgorzata Kowalska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Sygn. powiązane
II GSK 1696/22 - Wyrok NSA z 2023-09-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2277
art. 18 ust. 10 pkt 3
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 75, art. 77, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2015 poz 1800
par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Sentencja
Dnia 6 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Asesor WSA Anna Dębowska, , po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 15 grudnia 2021 roku nr SKO.4130.42.2021 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z 4 października 2021 roku znak IIT.7340.C.2.2021.AG; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącego K.N. kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. d.cz.
Uzasadnienie
Decyzją z 15 grudnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z 4 października 2021 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nr [...] z 28 czerwca 2021 r. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu do 18% z wyjątkiem piwa do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w placówce gastronomicznej "S" zlokalizowanej w K. przy Placu [...] z terminem od 28 czerwca 2021 r. do 30 czerwca 2026 r. udzielonego K.N.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
16 czerwca 2021 r. K.N. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych dla placówki gastronomicznej "S" zlokalizowanej w K. przy Placu[...].
28 czerwca 2021 r. Burmistrz K. udzielił K.N. zezwolenia nr [...] na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu do 18% z wyjątkiem piwa do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w placówce gastronomicznej "S" zlokalizowanej w K.
24 sierpnia 2021 r. wpłynął wniosek Komendanta Komisariatu Policji w K. w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu podmiotowi gospodarczemu "S" położonym przy Placu [...] w K. W uzasadnieniu wniosku wskazano wielość interwencji oraz skarg mieszkańców dotyczących zakłóceń ciszy nocnej przez obsługę lokalu, jak również naruszeń porządku publicznego przez gości lokalu w okolicy Placu [...]. Następnie w odpowiedzi na wezwanie organu w piśmie z 6 września 2021 roku Komendant Policji w K. wskazał wszystkie interwencje związane w jego ocenie z funkcjonowaniem klubu "S".
Decyzją z dnia 4 października 2021r. Burmistrz K. orzekł o cofnięciu zezwolenia nr [...] z 28 czerwca 2021 r. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu do 18% z wyjątkiem piwa do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w placówce gastronomicznej "S" zlokalizowanej w K. przy Placu [...] z terminem od 28 czerwca 2021 r. do 30 czerwca 2026 r. udzielonego K.N. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ przytoczył wszystkie interwencje wymienione w piśmie Komendanta Policji w K. z 6 września 2021 r oraz wskazał, że trzy z nich tj. interwencja z 15 sierpnia 2021 r. dotycząca leżącego nietrzeźwego mężczyzny, z 18 lipca 2021 r. dotycząca uszkodzenia ciała oraz z 14 sierpnia 2021 r. związana z naruszeniem miru domowego i groźbami karalnymi były związane bezpośrednio ze sprzedażą alkoholu w lokalu "S". W ocenie organu interwencje policji były niewątpliwie następstwem zakłócania porządku publicznego, a pomiędzy odnotowanymi przez organ ścigania przypadkami zakłócania porządku w pobliżu lokalu, a sprzedażą w tym lokalu istniał związek przyczynowy.
W odwołaniu od ww. decyzji K.N. zarzucił naruszenie:
l. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a. art. 7 i 77§ 1 k.p.a poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i przez to dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie:
i. związku naruszeń porządku publicznego w K. ze sprzedażą
napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży prowadzony przez K.N. i oparcie się w tym przedmiocie wyłącznie na treści pisma Komendanta Komisariatu Policji w K. z 6 września 2021r., mimo zgłaszanych w tym przedmiocie przez stronę zastrzeżeń, co doprowadziło organ I instancji do błędnego wniosku o bezpośrednim związku sprzedaży napojów alkoholowych w tym punkcie sprzedaży z naruszeniem porządku publicznego,
ii. przyczyn niepodjęcia przez K.N. działań mających na celu zapobieżenie naruszeniom porządku publicznego, którym przypisuje się związek ze sprzedażą napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży prowadzony przez K.N., co doprowadziło organ I instancji do błędnego wniosku o istnieniu podstaw do cofnięcia udzielonych stronie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, w sytuacji gdy podstawą takiej decyzji mogą być wyłącznie zawinione przyczyny zaniechania podjęcia takich działań, których nie wykazano,
b. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym oceny zgromadzonego materiału dowodowego, prowadzącej do wniosku:
i. o istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży prowadzonym przez K.N. z naruszeniami porządku publicznego w K. w sytuacji, gdy wniosek taki nie daje się wyprowadzić z materiału dowodowego, na co strona zwracała uwagę organowi I instancji w toku postępowania,
ii. o tożsamości miejsc naruszeń porządku publicznego z miejscem sprzedaży w sytuacji, gdy wniosek taki nie daje się wyprowadzić z materiału dowodowego, na co strona zwracała uwagę organowi I instancji w toku prowadzonego postępowania,
c. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji bezpośrednio stronie zamiast ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi.
2. prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2277 ze zm.) przez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że:
a. wystarczające dla wypełnienia przesłanek cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest istnienie jakiegokolwiek związku pomiędzy naruszeniem porządku publicznego, a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że przesłanki te zostają spełnione tylko wtedy, gdy zachodzi adekwatny związek przyczynowy pomiędzy wskazanymi okolicznościami,
b. przesłanki obligatoryjnego cofnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych aktualizują się niezależnie od przyczyn niepodjęcia działań służących zapobieganiu naruszeniom porządku publicznego, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że cofnięcie takiego zezwolenia jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy przyczyny te są zawinione przez uprawnionego.
Przywołaną na wstępie decyzją z 15 grudnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z 4 października 2021 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych.
Przytaczając treść art. 18 ust. 1 i ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi organ odwoławczy wskazał, że najistotniejsze dowody na których oparto rozstrzygnięcie uzyskane zostały z Komisariatu Policji w K. W aktach administracyjnych znajdują się m.in. pismo Komendanta Komisariatu Policji w K. z 24 sierpnia 2021 r., inicjujące postępowanie przez organ I instancji uzupełnione pismem Komendanta Komisariatu Policji w K. z 6 września 2021 r. zawierającym wykaz interwencji w zw. z działalnością klubu "S". Żadna z nich nie wynikała z powiadomień strony odwołującej się.
Kolegium podniosło, iż zarzuty dotyczące zasadniczo braku związku pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego, a sprzedażą napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży prowadzonym przez K.N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "S" K.N. z siedzibą w K. należy uznać za chybione. Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż co najmniej trzy z wymienionych interwencji były związane bezpośrednio ze sprzedażą alkoholu w lokalu. Były to interwencje dotyczące leżącego nietrzeźwego mężczyzny, uszkodzenia ciała oraz naruszenia miru domowego, jak również kierowania gróźb karalnych. W sprawie zakłóceń ciszy nocnej pięć wniosków o ukaranie zostało skierowanych do Sądu Rejonowego w P.
Kolegium nie podzieliło również poglądu, że w ramach zgromadzonych dowodów winny znaleźć się takie, które wskazywałyby na bezpośredni związek pomiędzy nabyciem alkoholu w konkretnym punkcie jego sprzedaży ze stwierdzonym naruszeniem ładu i porządku publicznego przez konkretną osobę. Takiego wymogu nie stawiają przepisy ustawy. W art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy mowa jest o "zakłócaniu porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży", co jest określeniem obejmującym wszelkie nieakceptowalne
z punktu widzenia porządku publicznego zdarzenia mające związek z dystrybucją napojów alkoholowych, nie koniecznie z nabyciem przez konkretnego uczestnika zdarzenia alkoholu w danym punkcie (vide: wyrok WSA w Szczecinie z 4 lutego 2021r., sygn. akt II SA/Sz 1018/20, LEX Nr 3148369).
Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego złożył K.N., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:
1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i przez to dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie:
i. związku naruszeń porządku publicznego w K. ze sprzedażą napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży prowadzony przez K.N. i oparcie się w tym przedmiocie wyłącznie na treści pisma Komendanta Komisariatu Policji w K. z 6 września 2021 r., mimo zgłaszanych w tym przedmiocie przez stronę zastrzeżeń, co doprowadziło organy I i II instancji do błędnego wniosku o bezpośrednim związku sprzedaży napojów alkoholowych w tym punkcie sprzedaży z naruszeniami porządku publicznego,
ii. przyczyn niepodjęcia przez K.N. działań mających na celu zapobieżenie naruszeniom porządku publicznego, którym przypisuje się związek ze sprzedażą napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży prowadzony przez K.N., co doprowadziło organy I i II instancji do błędnego wniosku o istnieniu podstaw do cofnięcia udzielonych stronie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, w sytuacji gdy podstawą takiej decyzji mogą być wyłącznie zawinione przyczyny zaniechania podjęcia takich działań, których nie wykazano,
b. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym oceny zgromadzonego materiału dowodowego, prowadzącej do wniosku:
i. o istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży prowadzonym przez K.N. z naruszeniami porządku publicznego w K. w sytuacji, gdy wniosek taki nie daje się wyprowadzić z materiału dowodowego, na co strona zwracała uwagę organowi I instancji w toku postępowania oraz w odwołaniu od decyzji,
ii. o tożsamości miejsc naruszeń porządku publicznego z miejscem sprzedaży w sytuacji, gdy wniosek taki nie daje się wyprowadzić z materiału dowodowego, na co strona zwracała uwagę organowi I instancji w toku prowadzonego postępowania oraz w odwołaniu od decyzji;
2. prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 10 pkt 3 o ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:
a. wystarczające dla wypełnienia przesłanek cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest istnienie jakiegokolwiek związku pomiędzy naruszeniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że przesłanki te zostają spełnione tylko wtedy, gdy zachodzi adekwatny związek przyczynowy pomiędzy wskazanymi okolicznościami,
b. przesłanki obligatoryjnego cofnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych aktualizują się niezależnie od przyczyn niepodjęcia działań służących zapobieganiu naruszeniom porządku publicznego, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że cofnięcie takiego zezwolenia jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy przyczyny te są zawinione przez uprawnionego.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329- dalej zwana: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Rozpoznając skargę na decyzję sąd dokonuje zatem oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego. Przy czym zaskarżona decyzja podlega uchyleniu tylko w przypadku, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
W ustalonym stanie faktycznym i prawnym rozpoznawanej sprawy, mając na uwadze powołane wyżej kryteria, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dopiero bowiem prawidłowo i zgodnie z regułami postępowania ustalony stan faktyczny pozwala na właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przy czym to przepisy prawa materialnego determinują zakres niezbędnego postępowania dowodowego w sprawie.
Podstawę materialnoprawną wydanych w kontrolowanej sprawie decyzji organów obu instancji stanowił art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 (na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży), organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego.
Podkreślenia wymaga, że w przywołanym art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi wymienione zostały przesłanki, których łączne spełnienie uzasadnia cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a mianowicie:
- powtarzające się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócanie porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży,
- brak powiadomienia organów powołanych do ochrony porządku publicznego przez prowadzącego punkt sprzedaży.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 listopada 2007 roku w sprawie sygn. akt II GSK 132/07 (publ. w LEX nr 454063) ziszczenie się pierwszej z wymienionych przesłanek nie zachodzi w każdym przypadku powtarzających się naruszeń porządku publicznego. Ustawodawca wprowadza kumulatywnie szczegółowe kryteria:
1. związku czasowego (co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy),
2. tożsamości miejsca naruszenia porządku z miejscem sprzedaży (samo miejsce sprzedaży lub najbliższa okolica zdefiniowana w art. 21 pkt 1 ustawy jako obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw),
3. związku przyczynowego pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży.
Związek między zakłócaniem porządku publicznego w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy a sprzedażą alkoholu musi mieć charakter normalnego (typowego) związku przyczynowego. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że związek taki istnieje w sytuacji, gdy zostanie wykazane, że gdyby nie sprzedaż napojów alkoholowych, to nie doszłoby do zakłócenia porządku publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2011 r. sygn. akt II GSK 547/10 LEX nr 862790; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 1690/13 LEX nr 1483390 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 4 października 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 132/16 LEX nr 2136856). Powtarzające się przypadki zakłóceń porządku publicznego nie muszą być utożsamiane jedynie z czynami opisanymi w art. 51 Kodeksu wykroczeń, a zwłaszcza fakty takich zakłóceń nie muszą być ustalone orzeczeniami organów wymiaru sprawiedliwości.
Organy obu instancji w wydanych w sprawie decyzjach stwierdziły, że w sprawie wystąpiły zakłócenia porządku publicznego w miejscu sprzedaży i najbliższej okolicy, powtarzały się one co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy oraz miały związek ze sprzedażą napojów alkoholowych, a skarżący ani jego pracownicy nie powiadomili o zakłóceniach organów powołanych do ochrony porządku publicznego. W ocenie sądu jednak ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie przez organy administracji nie pozwalają na stwierdzenie, czy wskazane wyżej przesłanki i kryteria opisane w punktach 2 i 3 zostały rzeczywiście spełnione. Zebrany materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne uznanie, że organy administracji w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwoleń ustaliły w sposób niewątpliwy związek przyczynowy pomiędzy miejscem naruszeń a miejscem sprzedaży napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży skarżącego jak również tożsamość miejsca naruszenia porządku z miejscem sprzedaży lub jego najbliższą okolicą.
W rozstrzyganej sprawie organy obu instancji ustaliły, że zakłócenia porządku publicznego miały miejsce w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w placówce gastronomicznej "S" zlokalizowanej w K. przy Placu [...]. Okoliczność ta w ich ocenie wynika z informacji zawartej we wniosku o cofniecie zezwolenia na sprzedaż alkoholu z 24 sierpnia 2021 r., skierowanym do organu I instancji przez Komendanta Policji w K. oraz uzupełniających wyjaśnień Policji z dnia 6 września 2021 r. Z informacji tych wynika, że co najmniej w dniach 18 lipca 2021 r. oraz 14 i 15 sierpnia 2021 r. miały miejsce zdarzenia naruszające porządek publiczny i mające bezpośredni związek ze sprzedażą alkoholu w klubie "S". Pierwsze z nich polegało na uderzeniu mężczyzny przez kobietę butelką piwa w głowę. Na podstawie zapisu monitoringu klubu można stwierdzić, że sprawca oraz pokrzywdzony buli gośćmi klubu. Do zdarzenia doszło przy placu [...], gdzie nietrzeźwy pokrzywdzony wszczynał awantury z osobami wychodzącymi z lokalu w wyniku czego doszło do szarpaniny kilku osób i uderzenia butelką. Z kolei 14 sierpnia 2021 roku miał miejsce incydent polegający na naruszeniu miru domowego i kierowaniu gróźb karalnych. Na posesję zgłaszającej pokonując ogrodzenie weszło z terenu klubu trzech nietrzeźwych mężczyzn, którzy grozili właścicielce i nie chcieli opuścić terenu. Po poinformowaniu przez pokrzywdzoną, że dzwoni na Policję mężczyźni tą samą drogą wrócili na teren klubu. Ostatnie zdarzenie dotyczyło zaś leżącego w parku nietrzeźwego mężczyzny, który po obudzeniu udał się do domu. Ponadto w pismach tych wskazano na wielokrotne interwencje związane z naruszaniem ciszy nocnej bez wskazania miejsca ich dokonania.
W ocenie sądu powyższe dokumenty niewątpliwie potwierdzają dokonywanie czynności interwencji przez funkcjonariuszy Policji, jak również to, że w określonych dniach interweniowali oni w związku ze zgłoszeniami osób innych niż prowadzący działalność w spornym lokalu. Wyżej wskazany związek przyczynowy wymaga jednak ustalenia i wykazania, że miejscem naruszenia porządku było miejsce sprzedaży lub najbliższa okolica i jednocześnie zakłócenia porządku publicznego miały związek ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Z pism tych w większości wypadków nie wynika miejsce dokonanej interwencji nie sposób z niego ustalić czy był to teren lokalu skarżącego czy jego najbliższa okolica. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji nie wynika także na jakiej podstawie ustalony został związek przyczynowy między zaistniałymi naruszeniami porządku publicznego, a sprzedażą alkoholu w obiekcie skarżącego. Tymczasem z punktu widzenia kryteriów określonych w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi organ musi wykazać związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany, konkretny punkt sprzedaży.
W ocenie sądu w rozstrzyganej sprawie przedwczesnym było stwierdzenie, że opisane w sprawie zdarzenia (z 18 lipca 2021 r. i 14 i 15 sierpnia 2021 r.) to zdarzenia spełniające przesłanki wynikające z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy. W szczególności organy nie ustaliły, czy istniał związek przyczynowy między zdarzeniami mającymi miejsce w tych dniach, a sprzedażą alkoholu w lokalu skarżącego, oraz nie wykazały, że zdarzenia te miały miejsce w najbliższej okolicy klubu. Jak wynika z akt sprawy Policja prowadzi (lub prowadziła) odrębne dochodzenia w sprawie incydentów z 18 lipca i 14 sierpnia 2021 r. jednak organy obu instancji nie zwróciły się do organów Policji o bliższe wyjaśnienie, w tych sprawach w celu prawidłowego ustalenia przesłanek zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
W ocenie sądu zbyt enigmatyczne było powołanie się na zakłócanie porządku publicznego w dniu 15 sierpnia 2021 r. Z jego opisu w żaden sposób nie wynika związek z działalnością prowadzoną przez skarżącego. Podobnie zbyt ogólnikowo wskazano na pozostałe podnoszone przez organy zakłócenia porządku publicznego. Z akt sprawy nie wynika, gdzie te interwencje miały miejsce i co w ich trakcie ustalono.
Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten, w powiązaniu z art. 75 i art. 77 oraz art. 80 k.p.a., wyraża zasadę prawdy obiektywnej, która oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia i oceny stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Obowiązkiem każdego organu administracji jest więc wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stanowi przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W przypadku wydania decyzji o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż alkoholu na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zebrany w sprawie materiał dowodowy winien w sposób jednoznaczny i prawidłowy wskazywać, że co najmniej w dwóch przypadkach, w okresie 6 miesięcy, doszło do zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w danym obiekcie gastronomicznym lub jego najbliższej okolicy. Takie stanowisko prezentowane jest także w orzecznictwie sądowym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 394/10, LEX nr 754398; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1289/11, LEX nr 1245955 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 137/18 LEX nr 2509335).
Rozpatrując sprawę ponownie organ administracji publicznej powinien uzupełnić zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, celem usunięcia występujących w sprawie wątpliwości. W tym zakresie pomocne mogą okazać się notatki funkcjonariuszy Policji sporządzone w trakcie poszczególnych interwencji (zawierające m.in. dokładny opis zdarzenia, pozwalające na jednoznaczne ustalenie miejsca interwencji, czy osoby zakłócające porządek w okolicach punktu sprzedaży były klientami lokalu, czy też innych punktów sprzedaży). Pomocne mogłoby okazać się także materiały z prowadzonych w dwóch wypadkach dochodzeń, ewentualne dowody z przesłuchania świadków i strony.
Dopiero na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego możliwa będzie właściwa ocena, czy poszczególne zdarzenia stanowiły zakłócenia porządku publicznego o cechach określonych w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy przeciwdziałaniu alkoholizmowi, czy zaistniała tożsamość miejsca naruszenia porządku z miejscem sprzedaży (z uwzględnieniem najbliższej okolicy - art. 21 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi) i wreszcie czy wystąpił związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży należący do skarżącego.
W uzasadnieniu ponownie wydanej decyzji organ powinien w szczególności wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
W świetle przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800 ze zm.). Na zasądzone koszty składają się: wpis sądowy w kwocie 500 zł oraz koszty zastępstwa procesowego 480 zł.
d.j.