III SA/Łd 210/06

III SA/Łd 210/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Furmanek /przewodniczący/
Janusz Nowacki /sprawozdawca/
Małgorzata Łuczyńska
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.),, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007 roku sprawy ze skargi W.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 2, art. 23, art. 24 ust. 1, 3, 6a i 6b, art. 25 ust. 1, art. 6 pkt. 6 lit. "a" i lit. "b" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) przyznał W.K. od dnia 13 stycznia 2004 r. status osoby bezrobotnej oraz od dnia 21 stycznia 2004 r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120 % kwoty zasiłku podstawowego na okres 12 miesięcy, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej lub prawa do zasiłku.
Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] organ I instancji na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a" oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) pozbawił W.K. statusu osoby bezrobotnej od dnia 7 września 2004 r. z uwagi na podjęcie zatrudnienia w A – A.K. Zasiłek dla bezrobotnych został wypłacony skarżącemu za okres od dnia 21 stycznia 2004 r. do dnia 6 września 2004 r. (tj. za 230 dni). Po ustaniu czasowych umów o pracę we wskazanej Agencji, strona zgłaszała się do Powiatowego Urzędu Pracy nr [...] w Ł., celem dokonywania rejestracji jako bezrobotny i uzyskania prawa do zasiłku na okres uzupełniający. W tym stanie rzeczy, organ I instancji w kolejnych decyzjach przyznawał W.K. status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku na okres uzupełniający do 12 miesięcy. Przedmiotowy zasiłek wypłacono skarżącemu łącznie za okres 337 dni: 21.01.2004 r. -06.08.2004 r., 28.12.2004 r.-16.01.2005 r., 05.03.2005 r.-13.03.2005 r., 08.04.2005 r.-26.05.2005 r., 31.05.2005 r.-28.06.2005 r. W dniu 30 stycznia 2006 r. W.K. po okresie pobierania zasiłku chorobowego i po ustaniu zatrudnienia, zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy nr [...] w Ł. celem zarejestrowania.
W tym stanie faktycznym sprawy, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 71, art. 72, art. 73 ust. 4, 5, 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) przyznał wnioskodawcy od dnia 30 stycznia 2006 r. status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku od dnia 31 stycznia 2006 r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku podstawowego na okres uzupełniający 28 dni, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej lub utratę prawa do zasiłku.
Od powyższego rozstrzygnięcia odwołał się W.K., wnosząc o przyznanie nowego zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na fakt ukończenia 50 roku życia i posiadanie ponad 30-letniego stażu pracy. Według odwołującego, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji przepracował on 12 miesięcy. Spełnił zatem ponownie wszystkie przesłanki nabycia prawa do zasiłku.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 4, art.10 ust. 4 pkt 2, art. 72 ust. 1-4, art. 73 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. "b", art. 73 ust. 5, art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. nr 164, poz. 1366) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Jak wynika z jej uzasadnienia, W.K. na mocy ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] uzyskał prawo do zasiłku w wysokości 120 % kwoty zasiłku podstawowego, na okres 12 miesięcy, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę statusu lub prawa do zasiłku. Prawa tego nie wykorzystał i dlatego dokonując ponownych rejestracji w PUP, mógł nabyć zasiłek wyłącznie na okres uzupełniający do 12 miesięcy. W tym stanie rzeczy, decydującym momentem dla ustalenia uprawnień do omawianych świadczeń z mocy przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest data pierwszej rejestracji, a więc dzień 13 stycznia 2004 r. Przyznanie stronie w dniu ostatniej rejestracji nowego prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres 12 miesięcy, w sytuacji gdy skarżący nie wyczerpał wcześniej przyznanego zasiłku na okres 12 miesięcy, byłoby sprzeczne z art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W rozpoznawanej sprawie nie zostały również spełnione przesłanki wskazane w art. 73 ust. 1 pkt 3 lit. "b" wymienionej ustawy, gdyż małżonka skarżącego nie jest osobą bezrobotną, pobierającą zasiłek dla bezrobotnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, W.K. wniósł o przyznanie "nowego" zasiłku dla bezrobotnych i odliczenie z niego 28 dni, za poprzednio pobierany zasiłek. Zdaniem skarżącego, okoliczność przepracowania 12 miesięcy uprawnia go do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych na okres kolejnych 12 miesięcy.
Odpowiadając na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga W.K. nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy
b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego
c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy
2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach
3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu(Dz.U. nr 58 z 2003r. poz.514 z późn. zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99 z 2004r. poz. 1001 z późn. zm.). Do dnia 31 maja 2004r. obowiązywała ustawa z dnia 14 grudnia 1994r. Zgodnie z treścią art.25 ust.1 pkt.2 tej ustawy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wynosi 12 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała przeciętną stopę bezrobocia w kraju.
W myśl art.25 ust.11 wymienionej ustawy bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 7 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust.8.
Z dniem 1 czerwca 2004r. weszła w życie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. Zgodnie z treścią art.73 ust.1 pkt.2 wymienionej ustawy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wynosi 12 miesięcy dla bezrobotnych:
a.) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 125 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub
b.) są bezrobotnymi powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku.
W myśl art.73 ust.5 ustawy z 20 kwietnia 2004r. bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust.4.
Zgodnie zaś z treścią art.139 ust.1 ustawy z 20 kwietnia 2004r. zasiłki, dodatki szkoleniowe oraz inne świadczenia przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach z wyjątkiem ich waloryzacji i zawieszania, które są dokonywane na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
Jak wynika z zebranego materiału dowodowego W.K. po raz pierwszy zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu 13 stycznia 2004r. a więc w okresie obowiązywania ustawy z 14 grudnia 1994r. Decyzją z dnia [...] przyznano mu wówczas prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 21 stycznia 2004r. na okres 12 miesięcy. Skarżący nie spełniał wówczas warunków do otrzymania zasiłku na okres 18 miesięcy, określonych w art.25 ust.1 pkt.3 a.) i b.) ustawy z 14 grudnia 1994r. W dniu 30 czerwca 2003r. stopa bezrobocia w kraju wynosiła bowiem 17,7% zaś na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. – 18.3%. Stopa bezrobocia na obszarze działania P.U.P w Ł. nie przekraczała więc 2-krotnie stopy bezrobocia w kraju. Żona skarżącego nie była także osobą bezrobotną, która utraciła prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez W.K. Nie zostały zatem spełnione przesłanki określone w art.25 ust.1 pkt.3 a.) i b.) ustawy z 14 grudnia 1994r. uzasadniające przyznanie skarżącemu zasiłku na okres 18 miesięcy.
W.K. pobierał zasiłek dla bezrobotnych przez okres 230 dni (od 21 stycznia 2004r. do 6 września 2004r.) gdyż w dniu 7 września 2004r. podjął pracę zarobkową i utracił status bezrobotnego. Następnie jeszcze czterokrotnie pobierał on zasiłek dla bezrobotnych i podejmował pracę zarobkową. W okresie od 21 stycznia 2004r. do dnia ostatniej rejestracji (30 stycznia 2006r.) W.K. pobierał zasiłek w następujących okresach:
- od 21 stycznia 2004r. do 6 września 2004r. – 230 dni
- od 28 grudnia 2004r. do 16 stycznia 2005r. – 20 dni
- od 5 marca 2005r. od 13 marca 2005r. – 9 dni
- od 8 kwietnia 2005r. do 26 maja 2005r. – 49 dni
- od 31 maja 2005r. do 28 czerwca 2005r. – 29 dni
Łącznie zatem skarżący pobierał zasiłek przez 337 dni.
W dniu ostatniej rejestracji W.K. pobrał więc zasiłek za okres 337 dni i organy administracji obu instancji słusznie uznały, iż przysługuje mu zasiłek jedynie na okres 28 dni. Utraty statusu bezrobotnego z powodu podjęcia pracy zarobkowej następowały bowiem na okres krótszy niż 365 dni. Zgodnie zatem z treścią art.73 ust.5 ustawy z 20 kwietnia 2004r., prawo do zasiłku przysługuje skarżącemu na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. Ponieważ z 365 dni pobrał on już zasiłek przez okres 337 dni przysługuje mu prawo do zasiłku tylko przez 28 dni. Organy administracji trafnie przyznały mu prawo do tego świadczenia na taki okres.
Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, iż w dniu ostatniej rejestracji (tzn. 30 stycznia 2006r.) winien mu zostać przyznany ponownie zasiłek na 12 miesięcy pomniejszony o 28 dni niewykorzystanego zasiłku z poprzedniego okresu. Pogląd taki jest sprzeczny z treścią art.73 ust.5 ustawy z 20 kwietnia 2004r. Celem tego przepisu jest zachęcenie bezrobotnego korzystającego z prawa do zasiłku do zwiększonej aktywności w poszukiwaniu zatrudnienia z zagwarantowaniem mu jednocześnie pełnej realizacji prawa do wykorzystania "pozostałej części" już wcześniej przyznanego zasiłku. Skoro taki jest cel przepisu art.73 ust.5 to pogląd przedstawiony przez skarżącego jest sprzeczny z treścią tego przepisu. Przyjęcie poglądu skarżącego oznaczałoby, iż bezrobotny mógłby pobierać zasiłek praktycznie przez czas nieokreślony. Po upływie części okresu pobierania zasiłku (np. po 11 miesiącach) bezrobotny mógłby bowiem podjąć zatrudnienie na krótki okres czasu (np. na kilka dni) i ponownie się zarejestrować nabywając od początku prawo do zasiłku na okres 12 miesięcy. W ten sposób, przerywając okres pobierania zasiłku krótkimi okresami pracy, bezrobotny pobierałby zasiłek w zasadzie przez czas nieokreślony. Przyjęcie takiego poglądu byłoby sprzeczne z przepisami ustawy z 20 kwietnia 2004r. Pogląd, iż bezrobotny, który w okresie posiadania prawa do zasiłku utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, po ponownej rejestracji uzyskuje wyłącznie prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale w składzie 7 sędziów z dnia 19 czerwca 2000r. w sprawie OPS 9/00 (ONSA nr 1 z 2001r. poz.5). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w tej uchwale.
Dodać należy, iż skarżący w dniu ostatniej rejestracji nie spełniał warunków do nabycia prawa do nowego zasiłku, określonych w art.71 ust.1 pkt.2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. W okresie osiemnastu miesięcy poprzedzających rejestrację (tzn. od 29 lipca 2004r. do 29 stycznia 2006r.) nie posiadał bowiem "365 dni", o których mowa w art.71 ust.1 pkt.2. Nie można zatem przyjąć, iż w dniu rejestracji ponownie miał on "wypracowane" warunki do otrzymania nowego zasiłku.
Należy również zaznaczyć, iż W.K. nie spełniał warunków do przedłużenia mu okresu pobierania zasiłku do 18 miesięcy, określonych w art.73 ust.1 pkt.3 ustawy z 20 kwietnia 2004r. W dniu 30 czerwca 2005r. stopa bezrobocia w kraju wynosiła bowiem 18% zaś na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. – 18,2%. Stopa bezrobocia na obszarze działania P.U.P w Ł. nie przekraczała więc 2-krotnie stopy bezrobocia w kraju. Żona skarżącego nie była także osobą bezrobotną, która utraciła prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez W.K. Nie zostały zatem spełnione przesłanki określone w art.73 ust.1 pkt.3 ustawy z 20 kwietnia 2004r. uzasadniające przedłużenie skarżącemu zasiłku do 18 miesięcy.
Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę W.K.