SA/Rz 1265/03

SA/Rz 1265/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-03-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Maria Zarębska-Kobak /sprawozdawca/
Robert Sawuła
Stanisław Śliwa /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala
Uzasadnienie
SA/Rz 1265/03
U Z A S A D N I E N I E
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W. S. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...].02.2003 r. Znak: [...] o nie stwierdzeniu choroby zawodowej uszkodzenie słuchu pochodzenia zawodowego z poz. 15 wykazu chorób zawodowych utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W podstawie prawnej decyzji powołał przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. z 1983 r. Nr 65, poz. 294, zmiana w Dz. U. z 1989 r. Nr 61, poz. 364/.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że w związku ze zgłoszeniem dokonanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] w październiku 2001 r. rozpoczął dochodzenie w związku z podejrzeniem u W. S. uszkodzenia słuchu.
Ustalono, że w/w pracował w latach 1966-1993 w A. jako:
1/ ślusarz na W-43 (Ślusarnia) od 1966r do 1972r (z przerwą na wojsko w latach 1967-1969)
2/ ślusarz na W-62 (Ślusarnia-Chłodnia) od 1974 do 1986 roku,
3/ ślusarz na W-37 (Ślusarnia) od 1986 do 1993 roku.
W toku dochodzenia epidemiologicznego ustalono, że w/w narażony był na ponadnormatywny hałas w czasie całego przebiegu pracy zawodowej.
W związku ze zmianami strukturalnymi A. z dniem 1.04.1993 r. stał się pracownikiem B. Sp. z o.o. dalej pracując na tym samym stanowisku ślusarza tych samych warunkach środowiska pracy pracował do 30.09.1999r.
W ramach obowiązków zawodowych wykonywał czynności typu wiercenie elementów wiertarką stołową, ręczne prace ślusarskie podczas których był narażony na ponadnormatywny hałas pośredni pochodzący z procesu frezowania mis olejowych o dużych gabarytach. Gniazdo frezarek znajdowało się w bezpośrednim sąsiedztwie stanowiska jego pracy. Pomiary wykonywane w gnieździe frezarek i wiertarek wskazują na wielokrotne przekroczenie hałasu.
W zakładzie pracy pracownicy zaopatrzeni byli w środki ochrony słuchu oraz przechodzili regularne badania okresowe.
Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy [...] w wyniku przeprowadzonych badań nie rozpoznał u W. S. choroby zawodowej /orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia 27.05.2002 r./.
Z w/w orzeczeniem nie zgodził się zainteresowany i złożył wniosek o skierowanie go na badania lekarskie do Instytutu Medycyny Pracy.
Uwzględniwszy powyższy wniosek przeprowadzone badania w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego [...] w okresie od 21.10.2002 r. do 28.10.2002 r. oraz od 26.11.2002 r. do 29.11.2002 r. orzeczeniem z dnia 02.12.2002 r. potwierdziły orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
W odwołaniu do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] odwołujący W. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub o jej zmianę poprzez stwierdzenie u niego choroby zawodowej słuchu z pozycji 15 wykazu chorób.
Domagał się przeprowadzenia dodatkowego badania w Instytucie Fizjologii i Patologii Słuchu w W. lub z Instytucie Medycyny Pracy w Ł. w celu wykazania, że istniejący u niego niedosłuch powstawał w związku z wykonywaną pracą w hałasie ponadnormatywnym.
Rozpoznając odwołanie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] uzupełnił postępowanie dowodowe poprzez uzupełnienie opinii Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego [...] w aspekcie stawianych zarzutów w odwołaniu.
Opinia uzupełniająca Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego [...] z dnia 30.04.2003 r potwierdziła dotychczasową tezę o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wyjaśniając, że niewielkie obniżenie czułości słuchu (17 dB) w obu uszach u W. S., jest to jedynie odchylenie od normy, które mogło być spowodowane czynnikami pozazawodowymi np. stanami zapalnymi bakteryjnymi i wirusowymi, działaniem ubocznym leków, zmianami miażdżycowymi w naczyniach krwionośnych, podwyższonym stężeniem cholesterolu we krwi.
W tym stanie faktycznym sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] utrzymał w mocy decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej i powołał się na orzeczenia lekarskie potwierdzające o braku podstaw do stwierdzenia u W. S. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu o etiologii zawodowej.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że Inspektor Sanitarny nie jest władny ingerować w merytoryczną treść orzeczenia lekarskiego w celu zmiany rozpoznania dokonanego przez biegłych.
W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego skarżący W. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i stwierdzenie choroby zawodowej względnie uchylenie decyzji obu instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie;
1/ przepisów § 1 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych przez uznanie, że stopień stwierdzonego uszkodzenia słuchu nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skoro rozpoznano uszkodzenie słuchu i ustalono, że pracował w warunkach hałasu,
2/ naruszenie przepisów art. 75 § 1 i 78 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedopuszczenie wnioskowanego w odwołaniu dowodu z opinii specjalistycznego ośrodka zajmującego się patologią słuchu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
skarga jest nieuzasadniona.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi /art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271/.
Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postępowanie w sprawie chorób zawodowych w tej sprawie podlegało regulacjom rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm./, zwane dalej rozporządzeniem, bowiem postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu 23.10. 2001 r. /§ 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach - Dz. U. z 2002 r. Nr 132, poz. 1115/.
Ten akt prawny zawiera zarówno uregulowania o charakterze materialnym jak i przepisy procesowe.
Stosownie do § 1 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia , występujących w środowisku pracy.
Rozpoznanie chorób zawodowych należy do jednostek służby zdrowia wymienionych w § 7 ust. 1- 3, które wydają w tym zakresie stosowne orzeczenie przewidziane przepisem § 8.
Orzeczenie to nie jest równoznaczne z uznaniem choroby zawodowej.
Kwalifikacji prawnej schorzenia dokonuje właściwy inspektor sanitarny, na podstawie orzeczenia lekarskiego oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego decyzją o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia /§ 10 ust. 1 rozporządzenia/.
Do stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych przez uprawnioną jednostkę medyczną oraz ustalenie, że między warunkami pracy, a w szczególności występującymi w środowisku pracy czynnikami szkodliwymi dla zdrowia istnieje lub jest wysoce prawdopodobny związek przyczynowy. Ustalenie owego związku, bądź jego wykluczenie należy do kompetencji inspektora sanitarnego.
Inspektor Sanitarny podejmując decyzję na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że nie ma on prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia /vide; wyrok NSA z dnia 9 lipca 1998 r., II SA 634/98 publ. Pr. Pracy z roku 1998, Nr 12 poz. 38, wyrok NSA z dnia 24 lutego 1998 r. sygn. I SA 1520/97 publ. ONSA z 1998 r., Nr 4 poz. 150/.
Przedmiotem sporu, jest kwestia, czy niedosłuch rozpoznany u skarżącego jest chorobą zawodową.
W wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia w poz. 15, jako choroba zawodowa wymienione jest "uszkodzenie słuchu wywołane hałasem".
W sprawie zostało wykazane, że skarżący istotnie był narażony na hałas ponadnormatywny przez cały okres swojej pracy tj. od 1966 r. do 1999 roku.
Jest niesporne, że badające jednostki medyczne, uprawnione do rozpoznania choroby zawodowej nie rozpoznały u wymienionego w ogóle choroby słuchu, tym samym choroby zawodowej. Rozpoznały natomiast jedynie osłabienie słuchu uzasadniając w sposób wyczerpujący jego przyczynę /orzeczenie uzupełniające Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego [...] z dnia 30 kwietnia 2003 roku /k. 15 akt administracyjnych/.
Stwierdzone zmiany wg tego orzeczenia mogą być przyczyną przebytych infekcji bakteryjnych i wirusowych szczególnie w obrębie uszu i układu oddechowego, działaniem ubocznym niektórych lęków, zmian miażdżycowych w obrębie naczyń, szczególnie szyjnych, nadciśnieniem tętniczym, podwyższonym stężeniem cholesterolu we krwi oraz działaniem hałasu o ponadnormatywnym natężeniu. U skarżącego nie zostało stwierdzone uszkodzenie słuchu wywołane hałasem a jedynie osłabienie czułości narządu słuchu 17 dB tj. stanowiące niewielkie odchylenie od normy, które nie zalicza się do choroby a tym bardziej do choroby zawodowej.
W/w opinie jednostek medycznych uprawnione do rozpoznania chorób zawodowych jednoznacznie stwierdziły w oparciu o przeprowadzone badania oraz dokumentację medyczną brak podstaw do stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej u skarżącego choroby zawodowej.
Skarżący wprawdzie kwestionuje te orzeczenia, jednak nie stawia im żadnych dających się zweryfikować zarzutów.
Zarzuty podnoszone w skardze przez skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w ocenie Sądu nie znajdują wsparcia w materiale dowodowym sprawy dlatego też nie zostały uwzględnione.
Z przytoczonych względów Sąd skargę oddalił stosownie do art. 151 P.p.s.a.