III SA/Łd 164/25

III SA/Łd 164/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-09-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska /sprawozdawca/
Ewa Alberciak /przewodniczący/
Małgorzata Kowalska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1 § 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 § 1, art. 145 § 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 636
art. 100, art. 99, art. 106 ust. 3, art. 101, art. 102
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 256
art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d
Ustawa budżetowa na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r.
Dz.U. 2022 poz 1533
art. 9 ust. 1
Ustawa z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2666
art. 41 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 107 § 3, art. 6, art. 8, art. 80,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 7, art. 8, art. 32
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Dnia 4 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2025 roku sprawy ze skargi ze skargi S. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 23 grudnia 2024 roku nr 51/24 w przedmiocie odmowy przyznania podwyżki uposażenia za styczeń 2023 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 23 grudnia 2024 r., nr 51/2024, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu z 4 listopada 2024 r., nr 39/2024 o odmowie przyznania podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r.
W uzasadnieniu organ administracji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że funkcjonariusz S.B. został zwolniony ze służby z dniem 23 stycznia 2023 r. Policjant otrzymał uposażenie za miesiąc styczeń 2023 r. oraz otrzymał świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby, naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie jego wypłaty.
8 sierpnia 2023 r. były funkcjonariusz S.B. wniósł pozew do Sądu Rejonowego w Sieradzu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o zasądzenie od Skarbu Państwa – Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu uposażenia zasadniczego w kwocie 330 zł tytułem należnej podwyżki z odsetkami ustawowymi od dnia 3 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty.
Prawomocnym postanowieniem z 8 kwietnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Sieradzu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uznał się niewłaściwym do rozpatrzenia sprawy i przekazał ją według właściwości Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Łodzi.
Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi przekazał sprawę do Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu, który jest organem właściwym do jej rozpatrzenia w ramach postępowania administracyjnego.
Decyzją z 4 listopada 2024 r. Komendant Powiatowy Policji w Sieradzu odmówił przyznania skarżącemu podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r.
Od powyższej decyzji z 4 listopada 2024 r. skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił:
1. mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie;
2. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 80 i art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska skarżącego zawartym we wniosku z 8 sierpnia 2023 r. (pierwotnie w pozwie), a dotyczącym niekonstytucyjności – z powodu dyskryminacji – art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, co powoduje, że została naruszona również zasada pogłębienia zaufania obywateli do władzy publicznej, które to na ruszenie miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy;
3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, podczas gdy art. 41 ustawy okołobudżetowej jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP.
Organ drugiej instancji utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazał, że problematykę związaną z uprawnieniem funkcjonariusza policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w roku 2023 reguluje ustawa budżetowa na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. poz. 256) oraz ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. poz. 2666). Powyższe przepisy wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia ich uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. utrzymują w mocy kwotę bazową w wysokości 1 614,69 zł ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw, nie pozostawia wątpliwości co do wysokości uposażenia za styczeń 2023 r. Uposażenie strony wypłacone za styczeń 2023 r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także w terminie określonym i zgodnym z ustawą o Policji. Organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej interpretacji przepisów naliczając funkcjonariuszowi uposażenie za styczeń 2023 r. Wypłacając uposażenie, płatnik nie ma możliwości dowolnego kształtowania jego wysokości ani tym bardziej przesądzania o niekonstytucyjności przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Podwyżki nie mogą być przyznane w inny sposób niż wynika to z przepisów prawa. Tym samym nie ma również możliwości podwyższenia uposażenia policjantom, których ustawodawca nie przewidział w ustawie budżetowej i "okołobudżetowej" na rok 2023. Organ działa na podstawie i w granicach przepisów prawa oraz ma obowiązek stosować przepisy powszechnie obowiązujące, co do których uprawnione organy nie orzekały o sprzeczności z Konstytucją. Z konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 ust 1. Konstytucji RP) nie można wywodzić obowiązku wydania przez organ decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa, które są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości prawnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S.B. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 23 grudnia 2024 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zobowiązanie organu do wydania decyzji przyznającej skarżącemu podwyżkę uposażenia za styczeń 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Skarżący wniósł także o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:
1. mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie;
2. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 80 i art. 8 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego przejawiającej się w wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska strony zawartego we wniosku z 8 sierpnia 2023 r. (pierwotnie w pozwie) i w odwołaniu od decyzji, a dotyczącym niekonstytucyjności – z powodu dyskryminacji – art. 41 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, co powoduje, że została naruszona również zasada pogłębienia zaufania obywateli do władzy publicznej, które to na ruszenie miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy;
3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, podczas gdy art. 41 tej ustawy jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 23 grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu z 4 listopada 2024 r. o odmowie przyznania skarżącemu, byłemu funkcjonariuszowi Policji, podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r.
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 636), uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Powyższy przepis zawiera definicję pojęcia uposażenia policjanta. W myśl art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie (art. 99 ust. 2 ustawy o Policji). Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy o Policji). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy o Policji). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy o Policji). Przepis ten dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Z kolei zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Zatem możliwość kształtowania przez organy Policji uposażenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe określone w art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te wskazują w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje (por. m.in. wyroki NSA z 24 września 2014 r., I OSK 1317/13; z 24 stycznia 2025 r., III OSK 3269/23).
Zgodnie z treścią art. 101 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Stosownie do treści art. 102 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.
Na podstawie m.in. cyt. powyżej art. 101 ust. 2 i art. 102 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r., poz. 385). Zgodnie z § 1 cyt. rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie 1 marca 2023 r.
W niniejszej sprawie postępowanie zostało zainicjowane pozwem skarżącego z 8 sierpnia 2023 r. skierowanym do Sądu Rejonowego w Sieradzu, Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w którym jako były funkcjonariusz Policji wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu uposażenia zasadniczego w kwocie 330 zł z tytułu należnej podwyżki za miesiąc styczeń 2023 r., kiedy jeszcze pozostawał w służbie wraz z odsetkami ustawowymi od 3 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty.
Prawomocnym postanowieniem z 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Sieradzu, Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu powództwa, uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i przekazał ją według właściwości Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Łodzi celem rozpoznania i wydania decyzji.
Po rozpoznaniu sprawy, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi decyzją z 23 grudnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu z 4 listopada 2024 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r., poz. 256) oraz ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. poz. 2666).
W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z 15 grudnia 2022 r., zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 740,64 zł.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270).
Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej z dnia 17 grudnia 2021 r. na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1 614,69 zł.
Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. Zdaniem sądu organy Policji prawidłowo uznały, że na podstawie cyt. powyżej przepisów brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżącego i przyznania mu podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r., w sytuacji gdy z dniem 23 stycznia 2023 r. został on zwolniony ze służby w Policji, a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r.
Stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, tak jak wskazał organ, nie budzi wątpliwości i wynika z załączonych dokumentów. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżący pełnił służbę w Policji od 20 maja 2000 r. Raportem z 23 listopada 2022 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu o zwolnienie ze służby z dniem 23 stycznia 2023 r. Rozkazem personalnym z 27 grudnia 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w Sieradzu uwzględnił wniosek policjanta. 2 stycznia 2023 r. skarżący otrzymał ostatnią wypłatę uposażenia. Od 24 stycznia 2023 r. skarżącemu ustalono prawo do emerytury (decyzja Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 stycznia 2023 r. o ustaleniu prawa do emerytury i jej wysokości). Decyzją z 31 lutego 2023 r. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji ustalił prawo skarżącego do renty inwalidzkiej oraz jej wysokość od 24 stycznia 2023 r. Decyzją z 28 lutego 2023 r. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał waloryzacji emerytury skarżącego. Decyzją z 31 marca 2023 r. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji przyznał skarżącemu dodatkowo roczne świadczenie pieniężne w 2023 r.
W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych organy Policji prawidłowo zastosowały cyt. powyżej przepisy i odmówiły podwyższenia wysokości uposażenia za styczeń 2023 r., ponieważ zgodnie z cyt. powyżej art. 41 ust. 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. (tj. w wysokości 1 614,69 zł). Nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł obowiązuje do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji, ale w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Skarżący natomiast został zwolniony ze służby w Policji 23 stycznia 2023 r., a ostatnie uposażenie otrzymał 2 stycznia 2023 r. Słusznie wskazały organy Policji, że nie mogły pominąć przepisów ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i przyznać podwyżkę uposażenia funkcjonariuszom Policji, którzy tą ustawą nie zostali objęci.
Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez sąd w wyrokach 13 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 166/25 i z 16 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 167/25 wydanych w analogicznych sprawach, w których przedmiot kontroli sądu również stanowiła decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu z 4 listopada 2024 r. utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją.
Z powyższych względów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Zdaniem sądu, wbrew twierdzeniom pełnomocnika materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący, podjęto wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z zasadą ogólną praworządności (art. 6 k.p.a.), mającą walor zasady konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji RP), organy administracji mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. To zaś implikuje w szczególności powinność rozpoznawania i rozstrzygania spraw przez organy administracji na gruncie obowiązującego aktualnie (tj. na dzień orzekania przez dany organ) stanu prawnego. Z zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a., wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak przeprowadzonego postępowania, mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W celu realizacji tej zasady, konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli (por. m.in. wyrok NSA z 1 lutego 2024 r., I GSK 1710/22). W niniejszej sprawie powyższe zasady nie zostały naruszone.
Wyrażona natomiast w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu. Skuteczne zarzucenie naruszenia art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej, niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej.
Zdaniem sądu nie ma również podstaw, aby za uzasadniony uznać zarzut naruszenia art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i zastosowanie art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, w sytuacji gdy przepis ten jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 32 Konstytucji RP wszyscy są równi wobec prawa (ust. 1) oraz zakazuje się dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Konstytucyjna zasada równości nakazuje zatem nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, by nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają, oraz podmiotom, które jej nie posiadają. W każdym przypadku podmioty należące niewątpliwie do tej samej kategorii muszą być traktowane równo, a podmioty należące do istotnie różnych kategorii mogą być traktowane różnie (por. wyroki TK z 6 marca 2007 r., P 45/06, OKK ZU nr 3/A/ 2007, poz. 22 i z 23 listopada 2010 r., K 5/10, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106). Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego zróżnicowanie jest dokonywane. Nie wolno dokonywać zróżnicowania według dowolnie ustalonego kryterium. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Innymi słowy – wprowadzone różnicowanie musi mieć charakter racjonalnie uzasadniony. Kryterium zróżnicowania musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku nierównego traktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 23 listopada 2010 r., K 5/10; z 19 kwietnia 2011 r., P 41 /09, OTK ZU nr 3/A/2011, poz. 25; z 18 czerwca 2013 r., K 37/12, OTK ZU, nr 5/A/2013, poz. 60; z 5 listopada 2013 r., K 40/12, OTK ZU nr 8/A/2013, poz. 120; z 17 czerwca 2014 r., P 6/12, niepubl.). Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji RP. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., I OSK 2792/17).
Zdaniem sądu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wskazane wyżej wymagania konstytucyjne. Pracodawca, a w tym przypadku ustawodawca, ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Skarżący w tej dacie posiadał już prawo do emerytury i renty inwalidzkiej. Od 1 marca 2023 r. wysokość emerytury została znacząco zwaloryzowana.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
d.cz.