III SA/Łd 162/25

III SA/Łd 162/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6262 Radni
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 40
art. 91, art. 25 ust. 2
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Sentencja
Dnia 10 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędzia WSA Anna Dębowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2025 roku sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Łasku z dnia 22 stycznia 2025 roku nr XI/137/2025 w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną oddala skargę.
Uzasadnienie
A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łasku z dnia 22 stycznia 2025 r. Nr XI/137/2025 w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Rady Miejskiej w Łasku.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
22 stycznia 2025 r. Rada Miejska w Łasku podjęła uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Rady Miejskiej w Łasku A.K., zatrudnioną na stanowisku Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Łodzi na podstawie powołania. Podstawę uchwały stanowił art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.) – dalej u.s.g.
W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że 20 grudnia 2024 r. do Rady Miejskiej w Łasku wpłynął wniosek Prezesa Głównego Urzędu Miar o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Rady Miejskiej w Łasku A. K.. Prezes Głównego Urzędu Miar poinformował, że radna jest zatrudniona na stanowisku Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Łodzi na podstawie powołania. Stosownie do treści art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2063. ze zm.), dyrektorów okręgowych urzędów miar powołuje i odwołuje Prezes Głównego Urzędu Miar oraz wykonuje w stosunku do nich inne czynności z zakresu prawa pracy. Odwołanie pracownika zatrudnionego na podstawie powołania nie wymaga, zarówno na gruncie przepisów ustawy Prawo o miarach, jak i ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.), uzasadnienia i może nastąpić w każdym czasie w drodze jego odwołania. Odwołanie takiego pracownika jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę.
Prezes Głównego Urzędu Miar jako przyczynę odwołania A. K. wskazał utratę zaufania w związku z napływającymi do niego skargami na działania zarządcze w zakresie zarządzania podległym personelem. Zdaniem Prezesa Głównego Urzędu Miar brak jest perspektyw na zażegnanie konfliktów personalnych w kierowanym przez stronę urzędzie. Ponadto, pomimo dwukrotnego uchylenia decyzjami Prezesa Głównego Urzędu Miar decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Łodzi dotyczących udostępniania w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej instrukcji wzorcowania, Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w Łodzi nadal kwestionuje wyrażone w decyzjach Prezesa Głównego Urzędu Miar stanowisko prawne. Takie działanie zaburza spójność działania organów administracji miar, kierowanej przez Prezesa Głównego Urzędu Miar. Zgodnie natomiast z treścią art. 16 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy Prawo o miarach, zadaniem Prezesa Głównego Urzędu Miar jest nadzorowanie i koordynacja służby miar w Polsce, w szczególności sprawowanie nadzoru nad organami administracji miar i kierowanymi przez nie urzędami oraz zapewnienie prawidłowości i spójności ich działania. W ocenie Prezesa Głównego Urzędu Miar powyższe okoliczności sprawiają, że strona nie daje rękojmi właściwej realizacji zadań Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Łodzi. Prezes podkreślił, że wskazane powody odwołana A. K. z zajmowanego stanowiska dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Łodzi nie mają związku z jej działalnością jako radnej Rady Miejskiej w Łasku.
Ponadto Rada Miejska w Łasku w uzasadnieniu ww. uchwały odwołała się do treści art. 25 ust. 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i wskazała, że celem regulacji art. 25 ust, 2 u.s.g. jest zapewnienie radnemu swobodnego sprawowania mandatu, a nie zabezpieczanie go przed utrata pracy. Rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie wyrażenia zgody na zwolnienie, nie powinna ingerować w prawo pracodawcy do "rozstania" się z pracownikiem, gdy ma to uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Ochrona stosunku pracy radnego jest uzasadniona wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. Rada Miejska w Łasku powołała się na wyroki NSA: z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1396/16, z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 3133/13, z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt 111 OSK 4443/21 i stwierdziła, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje teza, że przepis art. 25 ust. 2 u.s.g. powinien być interpretowany w ten sposób, że rada gminy ma obowiązek udzielić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, w każdym przypadku, za wyjątkiem sytuacji gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są okoliczności związane z wykonywaniem mandatu radnego.
Rada Miejska w Łasku uznała, po dokonaniu analizy wniosku Prezesa Głównego Urzędu Miar o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Rady Miejskiej w Łasku A. K., że podstawą rozwiązania stosunku pracy z radną nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radną mandatu i z tych powodów podjęła uchwałę o wyrażeniu zgody na rozwiązanie z radną stosunku pracy.
Skargę na powyższą uchwałę wniosła A. K.. zarzucając naruszenie art. 25 ust. 2 u.s.g. przez wyrażenie zgody na rozwiązanie przez pracodawcę stosunku pracy z radną Rady Miejskiej w Łasku, w sytuacji gdy wyłączoną przyczyną złożenia wniosku były zdarzenia związane z wykonywaniem przez skarżącą mandatu radnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały.
W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że wniosek Prezesa Głównego Urzędu Miar wskazywał na pozorne przyczyny mające uzasadnić wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy, podczas, gdy rzeczywistą przyczyną była przynależność skarżącej do radnych skupionych wokół Zjednoczonej Prawicy. Na skutek serii anonimowych donosów na jej osobę, wskazujących na kwestie polityczne oraz nacisków politycznych na Prezesa Głównego Urzędu Miar w Warszawie, Prezes w obawie przed skutkami politycznymi braku podjęcia działań mających na celu usunięcia skarżącej z zajmowanego stanowiska zdecydował się na złożenie wniosku zgodnie z pismem z dnia 12 grudnia 2024 r. Wskazane argumenty zostały przytoczone jedynie na potrzeby uzasadnienia odwołania jej ze stanowiska z przyczyn pozornie tylko innych niż polityczne. W Radzie Gminy w Łasku większość posiadają radni związani z koalicją rządzącą. Z tego powodu uchwała Nr XI/137/2025 z dnia 22 stycznia 2025 r. o wyrażeniu zgody miała charakter politycznego manifestu, a nie merytorycznej uchwały.
Ponadto skarżąca zarzuciła, że Rada Miejska wyrażając zgodę w uchwale zaniechała obowiązku zbadania zasadności podstaw, co znajduje wyraz w treści uzasadnienia uchwały. Rada Miejska ograniczyła się do czynności technicznej wyrażenia zgody uzasadniając, że nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, które wskazał wnioskodawca. Z treści uchwały nie wynika jednak w jaki sposób Rada Miejska oceniła zasadność wniosku na potrzeby podjęcia decyzji.
Jednocześnie skarżąca wskazała, że przed podjęciem ww. uchwały złożyła do Rady Miasta pismo z dnia 7 stycznia 2025 r. będące odpowiedzią na wniosek z dnia 12 grudnia 2024 r. Prezesa Głównego Urzędu Miar w Warszawie, w którym odniosła się do faktycznych przyczyn, jakie stały za wnioskiem. Jednak w uzasadnieniu uchwały próżno szukać jakiegokolwiek odniesienia się do tych argumentów lub nawet podjęcia analizy stanu faktycznego.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Łasku wniosła o jej oddalenie. Rada wskazała, że nie są jej znane jakiekolwiek zdarzenia związane w wykonywaniem przez skarżącą mandatu radnego i mające bezpośredni związek z decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar w Warszawie. Oceniając jego wniosek o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę ze skarżącą oparto się na treści uzasadnienia tego wniosku, zgodnie z którym przyczyny motywujące wolę rozwiązania umowy o pracę dotyczą wyłączenie kwestii zawodowych, m.in. utraty zaufania względem skarżącej, piastującej stanowisko Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar.
Na rozprawie w dniu 3 lipca 2025 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę. Skarżąca wyjaśniła, że odwołano ją ze stanowiska Dyrektora 7 lutego 2025 r. i wystąpiła z pozwem do Sądu Pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) obejmuje również inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności.
Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465, dalej u.s.g.). Zgodnie z tym przepisem, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.
Na wstępie zauważyć należy, że w uchwale 7 sędziów z 24 listopada 1992 r., w sprawie sygn. I PZP 55/92, OSNC 1993/7-8/116 - Sąd Najwyższy wskazał, że wyrażenie zgody przez radę gminy na rozwiązanie z radnym stosunku pracy jest pozostawione do swobodnej decyzji rady, z wyjątkiem sytuacji, gdy podstawą tego rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Artykuł 25 ust. 2 (zdanie drugie) ustawy o s.t. nakazuje radzie odmówić wówczas zgody na rozwiązanie stosunku pracy.
Z kolei w wyroku z dnia 5 czerwca 2014 r. w sprawie o sygn. II OSK 3133/13 (LEX nr 1519369), na który powołała się Rada Miejska w Łasku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro celem regulacji art. 25 ust. 2 u.s.g. jest zapewnienie radnemu swobodnego sprawowania mandatu, a nie zabezpieczenie go przed utratą pracy, to rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie wyrażenia zgody na zwolnienie, nie powinna ingerować w prawo pracodawcy do "rozstania" się z pracownikiem, gdy ma to uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Ochrona stosunku pracy radnego jest uzasadniona wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. Tak, więc w każdym przypadku niewyrażenia zgody przez radę gminy na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, powinno być wykazane, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu, determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę.
Powyższe prowadzi do wniosku, że powinno się wyraźnie oddzielić sferę interesów radnego, jako funkcjonariusza publicznego, posiadacza mandatu i członka organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, od sfery interesów pracowniczych radnego - pracownika. Dlatego też bezwzględna odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Innymi słowy przyjmuje się, że ochrona radnego ustanowiona została wyłącznie na użytek sytuacji, gdy pracodawca zamierza rozwiązać z nim stosunek pracy z przyczyn związanych z wykonywaniem mandatu i wówczas ustawodawca nakazuje radzie odmówienia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Przy zamiarze rozwiązania stosunku pracy z innych przyczyn, tj. niezwiązanych z wykonywaniem mandatu, jakiekolwiek by one nie były, ochrona radnego ma charakter relatywny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2016 r. sygn. II OSK 847/16, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).
Ponadto podkreślić należy, że uchwała rady o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie rozstrzyga o tym, że radny ma być zwolniony, a jedynie usuwa przeszkodę rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę, w razie wypowiedzenia umowy o pracę i ewentualnego sporu co do zasadności tej decyzji rozstrzygnięcie sporu będzie należało do właściwości sądu pracy.
W wyroku z 7 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. II OSK 923/18 (publ. jak wyżej) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 25 ust. 2 u.s.g. powinien być wykładany w ten sposób, że rada gminy nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, oraz że w związku z tym rada gminy jest uprawniona do oceny zasadności podstaw rozwiązania z radnym stosunku pracy tylko w takim zakresie, w jakim jest konieczny do wykazania, że podane przez pracodawcę przyczyny są pozorne, zaś rzeczywistymi przyczynami są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 25 ust. 2 u.s.g., w którym stanowi się po pierwsze, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem, a po drugie, że rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, nie należy odczytywać w ten sposób, że w sytuacji opisanej w zdaniu drugim tego przepisu rada ma obowiązek odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy, zaś w innych przypadkach jest to pozostawione jej uznaniu. Powyższe prowadziłoby do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych kosztem ich pracodawców, gdyż rada gminy mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, gdy to rozwiązanie nie ma żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. W związku z tym drugie zdanie art. 25 ust. 2 u.s.g. należy odczytywać jako wskazanie okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Taka wykładnia uwzględnia też to, że radny, jak każdy inny pracownik, będzie mógł przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego.
Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze przyjmowaną w orzecznictwie SN i NSA wykładnię art. 25 ust. 2 u.s.g., która przeszła ewolucję od stanowiska, które sprowadzało się do tego, że wyrażenie zgody przez radę gminy na rozwiązanie stosunku pracy z radnym jest pozostawione do swobodnej decyzji rady, z wyjątkiem sytuacji, gdy podstawą tego rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (tak w uzasadnieniu wyżej już przywołanej uchwały SN z 24 listopada 1992 r., w sprawie sygn. akt. I PZP 55/92) do ostatnio przyjmowanego sposobu wykładni, w którym podnosi się, że jeżeli podstawą odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada gminy ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę i nie może ograniczać się do oceny, czy podane przez pracodawcę powody uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym.
Oczywistym jest, że uchwała rady gminy w przedmocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie może być podjęta w sposób abstrahujący od motywów podanych przez pracodawcę, i że rada gminy jest uprawniona do oceny zasadności podstaw rozwiązania z radnym stosunku pracy tylko w takim zakresie, w jakim konieczny jest do wykazania, że podane przez pracodawcę przyczyny są pozorne, zaś rzeczywistymi przyczynami są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.
Przechodząc w tym miejscu na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Rada wykazała, że przyczyną rozwiązania stosunku pracy ze skarżącą nie są okoliczności związane z wykonywaniem mandatu radnego. Ochrona stosunku pracy radnej jest uzasadniona tylko w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. Celem art. 25 ust. 2 u.s.g. nie jest bowiem zapewnienie radnej nieusuwalności z pracy jaką wykonuje.
Rada wyrażając zgodę na rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącą oparła się na treści wniosku Prezesa Głównego Urzędu Miar z 12 grudnia 2024 r., z którego wynika m.in., że w związku z licznymi skargami na działania skarżącej, jako Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Łodzi, utracił zaufanie w stosunku do skarżącej, brak jest perspektyw na zażegnanie konfliktów personalnych w kierowanym przez skarżącą urzędzie, skarżąca nie daje rękojmi właściwej realizacji zadań Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Łodzi.
Zdaniem sądu, z uzasadnienia uchwały wynika, że Rada dokonała oceny stanowiska pracodawcy wyrażonego we wniosku i uznała, iż przyczyną rozwiązania stosunku pracy są wyłącznie kwestie zawodowe. Należy podzielić stanowisko Rady Miejskiej w Łasku, że wskazane przez pracodawcę okoliczności nie są związane ze sprawowaniem przez skarżącą mandatu radnej. Jednocześnie zauważyć trzeba, że Prezes Głównego Urzędu Miar powołuje i odwołuje dyrektorów okręgowych urzędów miar oraz wykonuje w stosunku do nich inne czynności z zakresu prawa pracy (art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach, Dz. U. z 2022 r. poz. 2063).
Istotna jest również okoliczność, że skarżąca w treści skargi nie wskazała na przyczyny wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy związane z wykonywaniem mandatu. Wprawdzie skarżąca powołała się na kwestie polityczne, ale nie wynikają one z wniosku pracodawcy i nie są związane z wykonywaniem mandatu. W ocenie sądu w treści wniosku, a następnie w zaskarżonej uchwale niewątpliwie wskazano na okoliczności będące podstawą rozwiązania stosunku pracy z radną. Natomiast weryfikacja tych okoliczności i ocena ich zasadności odwołania ze stanowiska należy do właściwego sądu pracy. Jedynie przed sądem pracy skarżąca będzie mogła (jak każdy inny pracownik) wykazywać, że powody rozwiązania z nią stosunku pracy, niezwiazane z wykonywaniem mandatu radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Sąd podkreśla, że to nie rolą rady jest rozstrzyganie sporów z zakresu prawa pracy i ocena okoliczności uzasadniających rozwiązanie stosunku pracy, gdyż oznaczałoby to wkraczanie w kompetencje sądu pracy. Odnosząc się do zarzutów skargi sąd wskazuje, że uchwała rady o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie rozstrzyga o tym, że radna ma być zwolniona, a jedynie usuwa przeszkodę rozwiązania stosunku pracy i pozwala na rozwiązanie stosunku pracy z radną przez pracodawcę, do którego należy ocena przyczyn wypowiedzenia, a później ocena ta należy do sądu pracy.
Zdaniem sądu uchwała odnosi się do obiektywnie weryfikowalnych argumentów, zawiera analizę wniosku Prezesa Głównego Urzędu Miar i ma oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy. Uznać zatem należało, że przesłanki, które stanowiły podstawę złożenia wniosku o wyrażenie zgody na odwołanie radnej są rzeczywiste, a podjęta uchwała nie ma charakteru blankietowego. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że wskazane we wniosku i uzasadnieniu uchwały argumenty mają charakter pozorny, a bezpośrednią przyczyną rozwiązania stosunku pracy jest przynależność do partii politycznej. Jak już powyżej zaznaczono, sama skarżąca również nie wskazała w skardze argumentów, które świadczyłyby o tym, że zaskarżona uchwała podjęta została w związku z czynnościami związanymi z wykonywaniem mandatu i ma charakter polityczny. W ocenie sądu takie okoliczności z ustalonego stanu faktycznego nie wynikają. Nie ma przy tym żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność rozwiązania stosunku pracy z radnym. Z uzasadnienia uchwały wprost wynika, że organ nadrzędny (przełożony) utracił do skarżącej zaufanie w związku z licznymi konfliktami z podwładnymi pracownikami, brak jest perspektyw na zażegnanie konfliktów personalnych w kierowanym przez skarżącą urzędzie, skarżąca nie daje rękojmi właściwej realizacji zadań Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Łodzi. Okoliczności te nie mają zatem związku z wykonywanym przez skarżącą mandatem radnej.
Wobec powyższego zaskarżona uchwała nie narusza treści art. 25 ust. 2 u.s.g.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi.
eg