III SA/Łd 128/25

III SA/Łd 128/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak
Katarzyna Ceglarska-Piłat /przewodniczący/
Paweł Dańczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 227
art. 1, art. 2, art. 3, art. 6a, art. 8, art. 15a, art. 60, art. 61, art. 89, art. 90, art. 91
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 572
art. 189a-189k
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Dnia 10 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2025 roku sprawy ze skargi L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 18 grudnia 2024 roku nr 1001-IOA.4246.17.2024.6.MF.UCS w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych z naruszeniem warunków zatwierdzonego regulaminu oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 18 grudnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 24 września 2024 r. w sprawie nałożenia na Ax. Spółkę z o.o. z siedzibą w G. (dawniej: Bx. Spółka z o.o. z siedzibą w G., dalej: strona, spółka, skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 3000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych na podstawie dokonanego zgłoszenia z naruszeniem warunków zatwierdzonego regulaminu, opisanych w protokole kontroli z 28 lutego 2024 r., sporządzonego w związku z czynnościami kontrolnymi przeprowadzonymi 23 stycznia 2024 r. w lokalu Cx. w Ł., przy ul. A. 38.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
28 lutego 2024 r. sporządzono protokół z kontroli celno-skarbowej przeprowadzonej wobec strony 23 stycznia 2024 r. w lokalu Cx. w Ł., przy ul. A. 38. Kontrola została przeprowadzona w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, zgodności tej działalności ze zgłoszeniem oraz z zatwierdzonym decyzją regulaminem, w zakresie organizacji turnieju gry w pokera poza kasynem gry, przez podmiot nieposiadający koncesji na prowadzenie kasyna gry.
Kontrola została przeprowadzona w związku ze zgłoszeniem z 10 stycznia 2024 r. dla organizowanego 23 stycznia 2024 r. w lokalu Cx. przy ul. A. 38 w Ł., turnieju gry w pokera poza kasynem gry pod nazwą "Dx.".
Strona posiada zatwierdzony decyzją Ministra Finansów Regulamin Turnieju gry w pokera "Dx." (Regulamin został zatwierdzony decyzją z 28 marca 2019 r., nr PS4.6853.9.2019, zmiany do tego Regulaminu zostały zatwierdzone decyzją z 15 lipca 2020 r., nr PS4.6843.14.2020). Z treści decyzji z 15 lipca 2020 r. wynika, że urządzanie turnieju gry w pokera poza kasynem gry będzie możliwe pod warunkiem dokonania zgłoszenia organizacji takiego turnieju dyrektorowi izby administracji skarbowej właściwemu ze względu na miejsce jego urządzania w terminie co najmniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia tego turnieju. Zgłoszenie to obejmuje: imię, nazwisko i adres osoby zgłaszającej albo nazwę i adres siedziby podmiotu zgłaszającego, nazwę turnieju gry w pokera, określenie czasu, w którym planuje się urządzanie turnieju gry w pokera oraz miejsca jego urządzania, przewidywaną liczbę uczestników, środki przedsięwzięte w celu uniemożliwienia dostępu niepełnoletnim uczestnikom.
W decyzji Ministra Finansów wskazano także, że do zgłoszenia, obok samego regulaminu, należy dołączyć aktualne zaświadczenie potwierdzające, że osoby o których mowa w art. 6a ust. 5 u.g.h. (organizujący turniej gry w pokera), nie były skazane prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe.
10 stycznia 2024 r. spółka złożyła zgłoszenie organizacji turnieju gry w pokera. W treści zgłoszenia wskazano, m.in.: czas zorganizowania turnieju, tj. 23 stycznia 2023 r., miejsce zorganizowania turnieju – Cx., ul. A. 38, Ł., przewidywaną liczbę uczestników (ok. 30 osób na każdą rozgrywkę turnieju eliminacyjnego; ok. 9 osób na każdą rozgrywkę turnieju czasowego), że rozgrywki prowadzone są w wydzielonym miejscu z informacją o turnieju tylko dla osób pełnoletnich, uczestnicy weryfikowani będą co do wieku z dowodu osobistego lub paszportu.
W regulaminie turnieju gry w pokera "Dx.", zatwierdzonym przez Ministra Finansów, zawarto definicję słowa turniej (§ 2 ust. 7 regulaminu), wskazując, że pojęcie to oznacza szereg następujących po sobie gier w pokera wg określonych niniejszym regulaminem oraz ustawą zasad, zgłoszony dyrektorowi izby administracji skarbowej właściwemu ze względu na miejsce urządzania turnieju.
Definiując pojęcie miejsce turnieju wskazano, że każdorazowo turniej organizowany jest poza kasynem gry w pokera. W miejscu wskazanym w art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy, w wydzielonym lokalu lub sali, do którego dostęp podczas trwania turnieju mają jedynie gracze, organizator oraz osoby wyznaczone przez organizatora (§ 2 ust. 8 regulaminu).
Warunki turnieju uregulowano w § 3 regulaminu. Zgodnie z tą częścią regulaminu, m.in. gra w pokera odbywa się na warunkach i zasadach określonych w niniejszym regulaminie, w ramach turnieju, zgodnie z przepisami ustawy. Turniej w pokera odbywa się w wydzielonym miejscu dostępnym wyłącznie dla pełnoletnich osób zaproszonych przez organizatora oraz we wskazanym przez organizatora czasie. Turniej odbywa się w miejscu i terminie określonym przez organizatora i wskazanym w zgłoszeniu dokonanym dyrektorowi izby administracji skarbowej właściwemu ze względu na miejsce urządzania turnieju. Miejsce i termin wskazane są w zgłoszeniu.
Prawa i obowiązki uczestników turnieju opisano w § 4 regulaminu. Zgodnie z § 4 ust. 4, ust. 5 i ust. 6 regulaminu organizator prowadzi rejestrację graczy, a także innych gości przebywających w miejscu turnieju. Rejestracja obejmuje sprawdzenie i zapisanie w rejestrze gości daty i godziny wejścia, a także danych osobowych obejmujących: imię i nazwisko; rodzaj i numer dokumentu potwierdzających wiek i tożsamość; numer PESEL, a w przypadku jego braku - datę urodzenia; adres zamieszkania; obywatelstwo. Gracz w czasie turnieju może posługiwać się wybranym przez siebie unikatowym identyfikatorem (nick-iem), służącym jego identyfikacji na liście uczestników, który odnotowany jest w rejestrze gości.
W przypadku turnieju czasowego w regulaminie wskazano, że składa się on z rozgrywek eliminacyjnych i rozgrywki finałowej, gdzie rozgrywki eliminacyjne odbywają się w określonych ramach czasowych. Ramy czasowe są ustalane przez organizatora przed rozpoczęciem turnieju czasowego (§ 7 ust. 1 i 2). Rozgrywki trwają od pierwszego rozdania do chwili upłynięcia czasu przeznaczonego na rozgrywkę, a gracz, który zgromadzi największą ilość żetonów, wygrywa daną rozgrywkę eliminacyjną. Zwycięzca danej rozgrywki eliminacyjnej uzyskuje awans do rozgrywki finałowej, która odbywa się raz w miesiącu (§ 7 ust. 3, 5, 6). Zgodnie z § 7 ust. 10 i 11 rozgrywka finałowa odbywa się po rozegraniu co najmniej 10 rozgrywek eliminacyjnych i trwa do chwili, gdy zostanie wyłoniony zwycięzca.
W protokole kontroli z 28 lutego 2024 r. wskazano, m.in. że:
• niezgodnie z regulaminem prowadzono listę gości przebywających w miejscu turnieju - w liście gości stwierdzono brak podania następujących danych: godziny wejścia gości, rodzaju dokumentu, jakim posługiwał się gość, nazwy miejscowości zamieszkania (dot. osoby z poz. 1 listy), obywatelstwa gościa,
• nie dotrzymano czternastodniowego terminu wynikającego z decyzji Ministra Finansów z 15 lipca 2020 r. na przesłanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zgłoszenia, o którym mowa w art. 6a ust. 3 u.g.h.,
• w zgłoszeniu turnieju gry w pokera poza kasynem gry:
• w pkt 3.2 - "Czas i miejsce zorganizowania turnieju" - podano nieprawidłową datę, tj. 23 stycznia 2023 r.
• w pkt 6 - "Data i podpis wnioskodawcy" - podano datę 9 stycznia 2023 r.
• doszło do naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych polegającego na załączeniu do zgłoszenia, o którym mowa w art. 6a ust. 2 pkt 2 u.g.h. nieaktualnego zaświadczenia o niekaralności wymaganego na podstawie art. 6a ust. 5 tej ustawy oraz decyzji Ministra Finansów z 15 lipca 2020 r.
Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi decyzją z 24 września 2024 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych na podstawie dokonanego zgłoszenia z naruszeniem warunków zatwierdzonego regulaminu, opisanych w protokole kontroli z 28 lutego 2024 r.
Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone w odwołaniu, w którym podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 2 ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 227, dalej: u.g.h.) oraz art. 91 u.g.h., a tym samym ich niewłaściwe zastosowanie. Jednocześnie wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Decyzja z 18 grudnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 24 września 2024 r.
W uzasadnieniu decyzji z 18 grudnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wyjaśnił, że przeprowadzona kontrola wykazała, że został niedotrzymany czternastodniowy termin na przesłanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zgłoszenia dotyczącego organizacji turnieju gry w pokera poza kasynem gry, wynikający z decyzji Ministra Finansów z 15 lipca 2020 r. Zgłoszenie dotyczące organizacji 23 stycznia 2024 r. (w zgłoszeniu nieprawidłowo podano datę 23 stycznia 2023 r.) turnieju gry w pokera wpłynęło do Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 10 stycznia 2024 r., złożono je drogą elektroniczną za pośrednictwem portalu biznes.gov.pl (data i godzina podpisania wniosku, do którego załączono zgłoszenie: 10 stycznia 2024 r. 04:15:51; data wpływu do IAS w Łodzi: 10 stycznia 2024 r. 04:16). Mając powyższe na uwadze, przy zachowaniu czternastodniowego terminu na przesłanie zgłoszenia, zdaniem organu odwoławczego turniej powinien odbyć się 24 stycznia 2024 r., natomiast odbył się 23 stycznia 2024 r.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że również w decyzji Ministra Finansów z 15 lipca 2020 r. zobligowano do przedłożenia wraz ze składanym zgłoszeniem, aktualnego zaświadczenia potwierdzającego, że osoby, o których mowa w art. 6a ust. 5 u.g.h., nie były skazane prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe. Strona przedłożyła zaświadczenie o niekaralności wystawione na Marcina Mamosa, natomiast straciło ono ważność 7 stycznia 2024 r. (zostało wystawione 7 lipca 2023 r.). Stąd też w ocenie organu odwoławczego doszło tu do naruszenia art. 56 ust. 3 u.g.h. oraz § 3 ust. 1 regulaminu.
Do kontroli przedłożono rejestr graczy i odrębną listę gości. Były one prowadzone w formie elektronicznej. W ocenie organu odwoławczego rejestr graczy sporządzono prawidłowo. Natomiast lista gości nie zawierała: godziny wejścia gościa (dot. poz. 1, poz. 2); rodzaju dokumentu potwierdzającego wiek i tożsamość (poz. 1, poz. 2); pełnego adresu zamieszkania - nie podano miejscowości (poz. 1); obywatelstwa (poz. 1, poz. 2). Tym samym doszło tu do naruszenia § 4 ust. 4 i ust. 5 regulaminu. Nie po raz pierwszy stwierdzono takie naruszenie. Również przy innej kontroli, gdzie przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi została wydana decyzja (znak [...]) wymierzająca spółce karę pieniężną, utrzymana następnie w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (decyzja znak [...]) stwierdzono podobne naruszenia.
Ponadto zgodnie z art. 6a ust. 3 u.g.h. oraz decyzją Ministra Finansów z 15 lipca 2020 r. zgłoszenie to obejmuje, m.in. określenie czasu, w którym planuje się urządzanie turnieju gry w pokera. Tym samym podmiot organizujący turniej gry w pokera poza kasynem gry zobligowany jest podać datę jego organizacji. Zdaniem organu odwoławczego ma to o tyle istotne znaczenie, że zarówno Minister Finansów, jak i naczelnicy urzędów celno-skarbowych sprawują nadzór nad przestrzeganiem prawa przez podmioty organizujące gry hazardowe. Nadzór ten realizowany jest za pomocą kontroli celno-skarbowych. Natomiast przedmiotowe zgłoszenie organizacji turnieju gry w pokera poza kasynem gry zawierało błędne dane, m.in. w pkt 3.2 zgłoszenia - "Czas i miejsce zorganizowania turnieju" jako datę jego organizacji wskazano 23 stycznia 2023 r., co mogło wprowadzać w błąd i utrudnić przeprowadzenie kontroli. Co więcej nieprawidłowe określenie terminu, w którym organizowany jest turniej, stanowi naruszenie § 3 ust. 3 regulaminu. Wskazanie nieprawidłowej daty mogło wynikać z oczywistej omyłki, natomiast od organizatora turnieju gry w pokera poza kasynem gry oczekuje się dochowania należytej staranności przy dokonywaniu zgłoszenia.
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi doszło dodatkowo do naruszenia § 7 ust. 2 regulaminu. W złożonym zgłoszeniu zawarto bowiem informacje dotyczące godziny rozpoczęcia turniejów. Wskazano także, że przewidywane zakończenie nastąpi ok. 2:00, bez doprecyzowania, jakiego turnieju ten czas zakończenia dotyczy. Nawet gdyby uznać, że wskazanie w zgłoszeniu przybliżonego czasu zakończenia rozgrywek dotyczyło turnieju czasowego, w przypadku turnieju czasowego rozgrywki eliminacyjne odbywają się w określonych ramach (godzinach), to podanie w sposób nieprecyzyjny czasu ich zakończenia nie można uznać za prawidłowe. Precyzyjne określenie godziny zakończenia rozgrywek eliminacyjnych ma znaczenie, gdyż rozgrywki te trwają od pierwszego rozdania do chwili upłynięcia czasu przeznaczonego na rozgrywkę. Na zakończenie każdej rozgrywki eliminacyjnej podliczana jest bowiem ilość żetonów zgromadzonych przez każdego gracza i na tej podstawie wyłaniany jest zwycięzca danej rozgrywki eliminacyjnej, awansujący do rozgrywki finałowej (odbywa się raz w miesiącu). Jednocześnie organ odwoławczy, mając na uwadze zakaz orzekania na niekorzyść strony oraz fakt, że wskazane turnieje czasowe nie odbyły się, stwierdzone naruszenie nie ma negatywnego wpływu na wysokość orzeczonej kary.
Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że decyzja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego Skarbowego w Łodzi została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Organ I instancji w decyzji wydanej w sprawie przytoczył okoliczności faktyczne istotne dla jej rozstrzygnięcia oraz dokonał ich oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wydana decyzja jest merytorycznie poprawna, a postępowanie przeprowadzone zostało w sposób staranny. Organ I instancji ustalił, jakie z zebranych dowodów były istotne dla udowodnienia danego faktu oraz miały znaczenie z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. Organ ten podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a materiał dowodowy rozpatrzono w sposób wyczerpujący. W prowadzonym postępowaniu dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Nie dopatrzono się zaniechań w tym zakresie. W rozstrzygnięciu wydanym w sprawie organ I instancji zawarł ocenę materiału dowodowego, jak i stanu faktycznego w świetle obowiązujących przepisów. Uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji jest logiczne i spójne oraz mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Ocena istotnych dla sprawy okoliczności i materiałów dowodowych nastąpiła zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.
Odnosząc się do powołanego w złożonym odwołaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) z 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12, oraz uchwały NSA z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, organ odwoławczy wskazał, że zapadły one w innym stanie prawnym, a mianowicie w czasie, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. miał następujące brzmienie: Karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Takie brzmienie tego przepisu obowiązywało do 31 marca 2017 r. Tak jak i wtedy obowiązywał art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. (obecnie ustawa o grach hazardowych nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej). Stąd też zarówno powołany wyrok, jak i podjęta uchwała nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż dotyczą de facto innych regulacji prawnych oraz innego stanu faktycznego (dotyczą w szczególności gier na automatach, a nie tak jak w niniejszej sprawie urządzania gier hazardowych z naruszeniem warunków zatwierdzonego regulaminu). Przy czym organ odwoławczy nie mógł zgodzić się ze spółką, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest stosowany, gdy mamy do czynienia tylko z nielegalną działalnością wiążącą się z uszczupleniem należności i podatku od gier. Jak bowiem stanowi art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2017 r., karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry. Organ odwoławczy zauważył, że to nie art. 2 ust. 5 u.g.h. miał zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu tylko art. 2 ust. 5a u.g.h.
Mając na uwadze stwierdzone przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi naruszenia, w ocenie organu odwoławczego zasadne w sprawie było zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (w brzmieniu obowiązującym w dacie stwierdzonych naruszeń). Jednocześnie z uwagi na fakt, że gra hazardowa urządzana była na obszarze ww. naczelnika urzędu, to on był właściwy do nałożenia tej kary. Odesłanie zawarte w art. 91 u.g.h. obligowało zaś ten organ do zastosowania w sprawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa.
Z powyższych względów za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 2 ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 90 ust. 1 oraz art. 91 u.g.h., a tym samym niewłaściwe ich zastosowanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podkreślił, że organ I instancji przeprowadził wszelkie czynności niezbędne i konieczne dla ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy. W tak ustalonym stanie faktycznym spółka naruszyła określone w zatwierdzonym regulaminie warunki. Tym samym kara nałożona w wysokości 3000 zł jest zgodna z wytycznymi określonymi w art. 90 ust. 1b pkt 1 u.g.h. Przy wymiarze kary zostały bowiem uwzględnione okoliczności określone w ww. przepisie. Wzięto pod uwagę aktualną sytuację finansową spółki, która w latach 2022-2023 odnotowała dodatnie wyniki finansowe (za rok 2022 zysk wyniósł 10 328,33 zł; za rok 2023 było to 4517,84 zł). Ustalono także, że spółka nie posiada zaległości podatkowych, nie prowadzi się wobec niej postępowań podatkowych. Uwzględniono skalę prowadzonej przez spółkę działalności oraz czas trwania naruszenia. Na wysokość wymierzonej kary miała wpływ również okoliczność, że stwierdzone naruszenia nie skutkowały uszczupleniami dla budżetu Skarbu Państwa.
Skargę do sądu na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi złożyła strona, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 2 ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 90 ust. 1 u.g.h. oraz art. 91 u.g.h., a tym samym ich niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że w istocie charakter sankcji określonej w art. 89 ust. 1 u.g.h. postrzega Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroku z 21 października 2015 r., sygn. P 32/12, stwierdził, że "kara pieniężna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, rekompensuje nieopłacony podatek od gier i inne należności uiszczane przez legalnie działające podmioty. Celem kary nie jest więc odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, ale przede wszystkim restytucja niepobranych należności i podatku od gier, a także prewencja. Kara pieniężna jest więc reakcją ustawodawcy na fakt czerpania zysków z nielegalnego urządzania gier hazardowych przez podmioty nieodprowadzające z tego tytułu podatku od gier, należności i opłat". Ponadto strona podniosła, że stanowisko w tej kwestii zajął NSA w uchwale z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono, że funkcje art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako przepisu penalizującego naruszenie zasad organizowania i urządzania gier na automatach określonych w art. 14 ust. 1 u.g.h., nie wyrażają się w represji i odwecie, jako reakcji na ich naruszenie, lecz samoistnie zmierzają do restytucji niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowania w ten sposób strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach. W uzasadnieniu uchwały odwołano się, m.in. do stanowiska projektodawcy uzasadniającego wysokość zaproponowanej kary, wyjaśniającego, że stanowiło to konsekwencję trudności w ustaleniu nielegalnie uzyskiwanego przychodu z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, stąd doszło do określenia jej wysokości w formie swoistego rodzaju ryczałtu. Mając na uwadze powyższe, strona stwierdziła, iż w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z nielegalnym urządzaniem gier, a w szczególności nie mamy do czynienia z jakimkolwiek uszczupleniem należności i podatku od gier na rzecz budżetu Państwa, albowiem każdy gracz zakupując bilet, otrzymuje potwierdzenie z kasy fiskalnej, a wszystkie transakcje są rejestrowane.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
10 lipca 2025 r. na posiedzeniu jawnym, które odbyło się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, pełnomocnik skarżącej poparł skargę. Złożył do akt informację Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 6 czerwca 2025 r. o zakończeniu 5 czerwca 2025 r. w lokalu skarżącej kontroli celno-skarbowej bez stwierdzenia nieprawidłowości. Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżącej oświadczył, że waga stwierdzonych naruszeń jest w jego ocenie znikoma i organ powinien był rozważyć zastosowanie w sprawie art. 189f k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 24 września 2024 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych z naruszeniem warunków zatwierdzonego regulaminu.
Na wstępie wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy 23 stycznia 2024 r., funkcjonariusze Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi przeprowadzili kontrolę w punkcie urządzania turniejów gry w pokera, mieszczącym się przy ul. A. 38 w Ł. Zakres kontroli obejmował zgodność działalności ze zgłoszeniem oraz z zatwierdzonym decyzją regulaminem, w zakresie organizacji turnieju gry w pokera poza kasynem gry, przez podmiot nieposiadający koncesji na prowadzenie kasyna gry.
W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości w zakresie przestrzegania regulaminu zatwierdzonego przez Ministra Finansów:
• niezgodnie z regulaminem prowadzono listę gości przebywających w miejscu turnieju - w liście gości stwierdzono brak podania następujących danych: godziny wejścia gości, rodzaju dokumentu, jakim posługiwał się gość, nazwy miejscowości zamieszkania (dot. osoby z poz. 1 listy), obywatelstwa gościa,
• nie dotrzymano czternastodniowego terminu wynikającego z decyzji Ministra Finansów z 15 lipca 2020 r. na przesłanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zgłoszenia, o którym mowa w art. 6a ust. 3 u.g.h.,
• w zgłoszeniu turnieju gry w pokera poza kasynem gry:
• w pkt 3.2 - "Czas i miejsce zorganizowania turnieju" - podano nieprawidłową datę, tj. 23 stycznia 2023 r.
• w pkt 6 - "Data i podpis wnioskodawcy" - podano datę 9 stycznia 2023 r.
• doszło do naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych polegającego na załączeniu do zgłoszenia, o którym mowa w art. 6a ust. 2 pkt 2 u.g.h. nieaktualnego zaświadczenia o niekaralności wymaganego na podstawie art. 6a ust. 5 tej ustawy oraz decyzji Ministra Finansów z 15 lipca 2020 r.
Zgodnie z art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, stosuje się odpowiednio również do kar pieniężnych, w myśl art. 91 u.g.h.
Jak stanowi art. 1 ust. 2 u.g.h. grami hazardowymi są gry losowe, zakłady wzajemne, gry w karty, gry na automatach.
W myśl art. 2 ust. 5a u.g.h. grami w karty są gry black jack, poker i baccarat, jeżeli są rozgrywane o nagrody pieniężne lub rzeczowe.
Stosownie do art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia.
W myśl art. 6a ust. 1 u.g.h. gra w pokera może być organizowana w kasynach gry lub poza kasynem gry przez podmioty urządzające gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry w następujący sposób:
1) w kasynie gry, jeżeli regulamin gry w pokera został uprzednio zaakceptowany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz:
a) gra jest prowadzona przez uprawnionego pracownika, a gracze grają przeciwko kasynu albo
b) w formie turnieju gry w pokera, jeżeli uczestnicy grają między sobą, a liczba uczestników wynosi co najmniej 10 osób oraz dokonano zgłoszenia organizacji takiego turnieju dyrektorowi izby administracji skarbowej właściwemu ze względu na miejsce urządzania turnieju gry w pokera;
2) poza kasynem gry w formie turnieju gry w pokera, jeżeli:
a) uczestnicy turnieju gry w pokera grają między sobą, a liczba uczestników turnieju wynosi co najmniej 10 osób,
b) dokonano zgłoszenia takiego turnieju gry w pokera dyrektorowi izby administracji skarbowej właściwemu ze względu na miejsce urządzania turnieju gry w pokera,
c) regulamin turnieju gry w pokera został uprzednio zaakceptowany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych,
d) podmiot urządzający turniej gry w pokera jest obowiązany zainstalować w miejscu organizacji gry system audiowizyjny, o którym mowa w art. 15b ust. 1.
Ustawodawca w treści przepisu art. 6a ust. 2 u.g.h. wskazał, iż gra w pokera może być urządzana w formie turnieju gry w pokera poza kasynami gry przez podmiot nieposiadający koncesji na prowadzenie kasyna gry, jeżeli:
1) wygraną są nagrody rzeczowe, a wartość nagród rzeczowych nie przekracza 50% kwoty bazowej, o której mowa w art. 70;
2) dokonano zgłoszenia organizacji takiego turnieju dyrektorowi izby administracji skarbowej właściwemu ze względu na miejsce urządzania turnieju gry w pokera;
3) regulamin turnieju gry w pokera poza kasynem gry został zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych;
4) gra w pokera odbywa się w wydzielonym miejscu dostępnym wyłącznie dla pełnoletnich osób zaproszonych przez organizatora.
W myśl przepisu art. 6a ust. 3 u.g.h. zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, obejmuje:
1) imię, nazwisko i adres zamieszkania osoby zgłaszającej albo nazwę, adres siedziby podmiotu zgłaszającego;
2) nazwę turnieju gry w pokera;
3) określenie czasu, w którym planuje się urządzenie turnieju gry w pokera, oraz miejsca jego urządzenia;
4) przewidywaną liczbę uczestników;
5) środki przedsięwzięte w celu uniemożliwienia dostępu niepełnoletnim uczestnikom.
Gra w pokera w formie turnieju gry w pokera poza kasynami gry, o której mowa w ust. 2, może być urządzana przez osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej (art. 6a ust. 4 u.g.h.).
Jak stanowi art. 6a ust. 5 u.g.h. organizujący turniej gry w pokera poza kasynem gry, o którym mowa w ust. 2, będący osobami fizycznymi lub członkami władz osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej nie mogą być skazani prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe.
Zgodnie z art. 15a u.g.h. w ośrodkach gier prowadzi się, na koszt podmiotu urządzającego grę, rejestrację gości. Rejestracja jest warunkiem wstępu gości do ośrodka gier (ust. 1). W celu dokonania rejestracji osoba kierująca ośrodkiem gier albo upoważniony przez nią pracownik ośrodka sprawdza tożsamość gościa ośrodka gier na podstawie dokumentu potwierdzającego jego wiek i tożsamość (ust. 2). Rejestracja gości obejmuje sprawdzenie i zapisanie w rejestrze gości daty i godziny wejścia gościa do ośrodka gier oraz jego danych osobowych, obejmujących:
1) imię i nazwisko;
2) rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego wiek i tożsamość;
3) numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL - datę urodzenia;
4) adres zamieszkania;
5) obywatelstwo (ust. 3). Gość ośrodka gier otrzymuje jednorazową kartę wstępu będącą potwierdzeniem dokonania rejestracji (ust. 4).
Jednym z warunków urządzania w formie turnieju gry w pokera poza kasynami gry przez podmiot nieposiadający koncesji na prowadzenie kasyna gry, jest zatwierdzenie przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych regulaminu turnieju gry w pokera poza kasynem gry.
Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.g.h. podmiot ubiegający się o koncesję lub zezwolenie przedstawia organowi właściwemu do ich udzielenia, do zatwierdzenia, projekt regulaminu urządzanej gry hazardowej. Regulamin gry hazardowej określa zasady tej gry oraz sposób spełniania warunków ustawowych związanych z jej urządzaniem (ust. 1a). Regulamin gry hazardowej, a także jego każdorazową zmianę, zatwierdza minister właściwy do spraw finansów publicznych, z wyjątkiem ust. 3 (ust. 2).
W myśl art. 61 ust. 1 u.g.h. regulamin gry hazardowej, z wyjątkiem ust. 2 i 3, określa:
1) nazwę podmiotu urządzającego grę lub turniej;
2) szczegółowe warunki i zasady gry lub turnieju, w tym określenie wygranych, terminu oraz miejsca gry lub turnieju;
3) prawa i obowiązki uczestników gry lub turnieju;
4) tryb i terminy rozpatrywania reklamacji oraz tryb i termin zgłaszania roszczeń zgłaszanych przez uczestników gry lub turnieju;
5) wysokość kapitału gry lub turnieju, przeznaczonego do natychmiastowej wypłaty wygranych.
Z akt sprawy wynika, iż Minister Finansów decyzją z 15 lipca 2020 r. zatwierdził zmiany w Regulaminie turnieju gry w pokera pod nazwą "Dx." urządzanego poza kasynem gry przez spółkę.
W tym miejscu należy podnieść, że nie jest sporny fakt, iż skarżąca, jak już wcześniej wskazano, w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych dopuściła się nieprawidłowości w zakresie przestrzegania regulaminu zatwierdzonego przez Ministra Finansów i tym samym podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Nie budzi również wątpliwości fakt, że skarżąca legitymuje się regulaminem zatwierdzonym zgodnie z ww. przepisami.
Jak stanowi art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry.
Zgodnie z art. 90 ust. 1 pkt 1 u.g.h. kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celno-skarbowego, na którego obszarze urządzana jest gra hazardowa lub znajduje się niezarejestrowany automat - w przypadkach, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1-4, 6 i 8 oraz ust. 3.
W myśl art. 89 ust. 4 pkt 2 lit. b u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - wynosi w odniesieniu do gier urządzanych bez dokonania wymaganego zgłoszenia - do 10 tys. zł, przy czym ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. c, pkt 2 i 8 naczelnik urzędu celno-skarbowego bierze pod uwagę sytuację finansową podmiotu podlegającego karze, skalę prowadzonej działalności oraz czas trwania naruszenia (art. 90 ust. 1b pkt 1 u.g.h.).
Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy skarżąca powinna podlegać karze pieniężnej z art. 89 ust. 4 pkt 2 lit. b u.g.h., skoro waga stwierdzonych naruszeń jest w jej ocenie znikoma i organ powinien był rozważyć wystąpienie przesłanek do odstąpienia od wymierzenia takiej kary, o których mowa w art. 189f k.p.a.
W kontekście powyższego sporu sąd podziela stanowisko wyrażane w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wskazujące, że przepisy Działu IVa k.p.a. (art. 189a–189k k.p.a.) mają charakter materialnoprawny i regulują kompleksowo zagadnienia zawiązane z nakładaniem kary pieniężnej, w tym z przesłankami wymiaru kary, możliwością odstąpienia od jej wymierzania, terminami przedawnienia nakładania i egzekwowania kary, odsetkami od zaległej kary, ulgami w jej wymierzaniu. Przepisy te mają zatem stanowić uzupełnienie regulacji przewidzianych w przepisach szczególnych, przy poszanowaniu zasady, że przepis szczególny ma pierwszeństwo przed przepisem ogólnym (por. uzasadnienie do projektu ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, nr druku 1183). Artykuł 189a k.p.a. stanowi, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu (§ 1), natomiast w § 2 wskazano, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Przepis zatem art. 189a § 2 k.p.a. in fine wprowadza swoistą regułę kolizyjną, w myśl której przepisów Działu IVa - odnośnie kwestii wymienionych w tym przepisie - nie stosuje w zakresie, w jakim kwestie te regulują przepisy odrębne, co oznacza, że przepisy odrębne nie mogą być modyfikowane regulacjami Działu IVa k.p.a. W przypadku natomiast, gdy przepisy odrębne w ogóle nie regulują zagadnienia wskazanego w art. 189a § 2 k.p.a., przepisy Działu IVa k.p.a. stosuje się wprost w oznaczonym zakresie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 628/18; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 53/20; a także Komentarz do art. 91 u.g.h., [w:] S. Radowicki (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o grach hazardowych, WKP 2019, LEX/el). Przepisy u.g.h. regulują materialnoprawne przesłanki wymiaru kary administracyjnej przy jednoczesnym braku uregulowań, np. w zakresie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, co w ocenie sądu daje podstawę do stosowania normy z art. 189f k.p.a. na tle spraw związanych z nakładaniem kar pieniężnych w trybie przepisów u.g.h.
Przepis art. 189d k.p.a. reguluje instytucję dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i stosownie do jego brzmienia: Wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana.
Przepis art. 189f k.p.a. reguluje instytucję odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i stosownie do jego brzmienia: Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna (§ 1); W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia (§ 2), przy czym organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia (§ 3).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, pomimo tego, że organ nie powołał w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 189d i 189f k.p.a., to nie miało to wpływu na wynik sprawy.
W zaskarżonym uzasadnieniu organ wskazał, że sytuacja finansowa skarżącej jest dobra, brak jest zagrożenia dla kontynuacji działalności spółki, czas trwania naruszeń zatwierdzonego regulaminu był krótki, a ponadto, że stwierdzone naruszenia regulaminu nie skutkowały uszczupleniami dla budżetu Skarbu Państwa. Powyższe okoliczności świadczą o przeanalizowaniu przez organ dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej za naruszenia przepisów u.g.h., jednakże zgodnie z brzmieniem art. 90 ust. 1b pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 4 pkt 2 lit. b u.g.h., fakt uregulowania w u.g.h., na zasadzie lex specialis, kwestii wymiaru kary wyklucza automatycznie możliwość zastosowania art. 189d k.p.a. Skoro bowiem przepisy u.g.h. regulują przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, to tym samym zgodnie z art. 189a § 2 pkt 1 przepis art. 189d k.p.a. nie mogły znaleźć w sprawie zastosowania. Warto również zwrócić uwagę, że ustawodawca, określając karę w art. 89 ust. 4 pkt 2 lit. b u.g.h., przewidział możliwość miarkowania kary pieniężnej i był to zabieg celowy, gdyż w innych przypadkach określił jej wysokość sztywno bez możliwości jej zmiany. Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie organ zastosował takie miarkowanie, nakładając na skarżącą karę pieniężną w wysokości 3000 zł, podczas gdy jej maksymalny przewidziany przepisem wymiar wynosi 10 000 zł. Organ zastosował więc dolne widełki kary pieniężnej, wynikające z art. 89 ust. 4 pkt 2 lit. b u.g.h., w powiązaniu z konkretnymi, w jego ocenie o niskim stopniu, naruszeniami regulaminu turnieju gry w pokera (po zmianach), w tym przypadku § 4 ust. 4, ust. 5 i ust. 6 (dotyczącego praw i obowiązków uczestników turnieju), oraz przepisów ustawowych, tzn. art. 6a ust. 3 i ust. 5 u.g.h. (dotyczącego organizacji gry w pokera) i art. 15a u.g.h. (dotyczącego rejestracji gości), o których to regulacjach była mowa wcześniej. Można zatem powiedzieć, że de facto poprzez ograniczenie dolegliwości kary organ z jednej strony miał wzgląd na relatywnie niski stopień stwierdzonych naruszeń, a jednocześnie uznał, że nie było podstaw do odstąpienia od wymierzenia tej kary, czy do jej ustalenia w jeszcze niższej wysokości.
Odnośnie zresztą do zarzutów sformułowanych przez pełnomocnika skarżącej podczas rozprawy przed sądem, należy zwrócić uwagę, że aby można było odstąpić w trybie art. 189f k.p.a. od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia prawa musi być znikoma, a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. W przypadku podmiotów, na które nakładana jest kara pieniężna na podstawie art. 89 u.g.h. nie można mówić o znikomej wadze naruszenia prawa. Mając na względzie charakter działalności hazardowej, przyjęty przez skarżącą regulamin turnieju w gry w pokera oraz przyjęte przez ustawodawcę zasady organizacji gier, w tym wprowadzone zakazy i ograniczenia w zakresie urządzania gier hazardowych, mają służyć ochronie istotnych dóbr, w szczególności ochronie społeczeństwa i obywateli przed negatywnymi skutkami uzależnienia od hazardu, naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych oraz regulaminu turnieju gry w pokera nie mogą być uznane za naruszenie prawa znikomej wagi. Mamy bowiem do czynienia z działalnością ściśle reglamentowaną przez Państwo, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od prawidłowych reguł funkcjonowania tej działalności powinny być oceniane restrykcyjnie. Dotyczy to zarówno reguł wynikających z materii ustawowej, jak i wchodzących w skład regulaminów gier zatwierdzanych przez właściwego ministra. Co więcej, w odniesieniu do ostatnich z wymienionych należy wręcz oczekiwać szczególnej dyscypliny stosowania ich postanowień, wszak są to regulacje pochodzące bezpośrednio od urządzających gry hazardowe, a co za tym idzie, podmioty te powinny dokładać wyjątkowej staranności, by reżim prawny, który poniekąd same sobie narzuciły, był przez nie przestrzegany. Państwo pozwalając bowiem na swoisty udział podmiotów uczestniczących w urządzaniu gier hazardowych w kreowaniu reguł funkcjonowania tej działalności, ma prawo oczekiwać, że reguły te nie będą naruszane.
W niniejszej sprawie nie można także stwierdzić spełnienia przesłanki zaprzestania przez skarżącą naruszenia prawa, bowiem skarżąca sama nie zaprzestała nielegalnej działalności polegającej na naruszeniu przepisów ustawy o grach hazardowych, lecz nastąpiło to w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, co uniemożliwiło jej dalsze kontynuowanie procederu.
Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 90 ust. 1 u.g.h. oraz art. 91 u.g.h., w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarówno przepisy art. 2 ust. 5 u.g.h., jak i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie miały w przedmiotowej sprawie zastosowania. Zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W niniejszej sprawie nie mieliśmy do czynienia z grami na automatach tylko z turniejem gry w pokera (o grze w pokera jest mowa w art. 2 ust. 5a u.g.h., który stanowi, że grami w karty są gry blackjack, poker i baccarat, jeżeli są rozgrywane o nagrody pieniężne lub rzeczowe.). Z kolei powołany przez skarżącą art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie obowiązywał w dacie stwierdzenia naruszeń, czyli 23 stycznia 2024 r. Obecnie brak takiej jednostki redakcyjnej w ustawie (przepis ten obowiązywał do 31 marca 2017 r.).
Po drugie od 1 kwietnia 2017 r. wprowadzono znaczące zmiany w ustawie o grach hazardowych, w tym w brzmieniu art. 89 u.g.h. Tak też art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. otrzymał następującą treść: Karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry. Jego poprzednie brzmienie odnosiło się do gier na automatach (czyli: Karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry).
Natomiast w uzasadnieniu złożonej skargi strona odrzuca możliwość zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., gdyż jak wskazuje, przepis ten jest stosowany tylko w sytuacji gdy mamy do czynienia z nielegalną działalnością, w tym wiążącą się z uszczupleniami należności i podatku od gier. Powołuje się przy tym na wyrok TK z 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12 oraz uchwałę NSA z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, pomijając przy tym zupełnie okoliczność, że zarówno wskazany wyrok, jak i podjęta uchwała dotyczą zupełnie innych zagadnień niż te będące przedmiotem prowadzonego postępowania. Odnoszą się one do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., ale w brzmieniu obowiązującym przed 1 kwietnia 2017 r. (czyli: Karze pieniężne podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry). Nie dotyczą zatem urządzającego gry hazardowe na podstawie dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, a z czym mieliśmy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Stąd też wyrok o sygn. akt P 32/12 i uchwała o sygn. akt II GPS 1/16 nie stanowią potwierdzenia prawidłowości stanowiska zajmowanego przez skarżącą. Nadto nie sposób zgodzić się z retoryką, w myśl której kara administracyjna miałaby mieć wyłącznie charakter kompensacyjny. Nie mamy przecież do czynienia z odszkodowaniem, lecz z instytucją, która w sensie semantycznym zawiera w sobie przede wszystkim element represyjny, jak i dyscyplinujący (odstraszający), służący zapobieganiu naruszeniom na przyszłość. To, iż jednocześnie kara taka wyraża się w aspekcie finansowym, dodatkowo rekompensując ewentualne uszczuplenia wpływów Skarbu Państwa w niczym nie umniejsza wcześniej wymienionych cech kary. Wskazać także trzeba żaden z adekwatnych w sprawie przepisów nie wskazuje bezpośrednio na powiązanie wymiaru kary z wartością potencjalnej lub rzeczywistej szkody po stronie Skarbu Państwa. Wymierzenie kary jest bowiem skutkiem obiektywnego stwierdzenia, że wystąpiły okoliczności świadczące o naruszeniu przez kontrolowany podmiot prawa. Waga tych naruszeń leży natomiast w sferze wymiaru kary.
Nie podzielając zatem argumentacji skarżącej odnośnie funkcji restytucyjnej kary administracyjnej, sąd pragnie na poparcie swojego stanowiska wskazać na prezentowany w zacytowanej przez skarżącą uchwale z 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 NSA pogląd, że wśród funkcji sankcji administracyjnej wyróżnia się, zasadniczo, jako podstawową, funkcję represyjną stanowiącą dolegliwość adresowaną do podmiotu, wobec którego jest stosowana.
Prowadzone postępowanie wykazało, że spółka urządzała gry z naruszeniem art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (w nowym brzmieniu), w związku z tym – jak już wcześniej wskazano – podlegała karze. Kary pieniężne przewidziane w art. 89 u.g.h. są karami administracyjnymi, które cechuje m.in. to, że są nakładane niezależnie od winy podmiotu naruszającego prawo oraz jego świadomości, co do bezprawności czynu. Uregulowana tym przepisem odpowiedzialność nie jest zależna od elementu zawinienia, ale jest odpowiedzialnością obiektywną, a zatem dla zastosowania powyższego przepisu znaczenie decydujące ma sam obiektywny fakt naruszenia prawa. Istotą kary wskazanej w tej regulacji jest zaś przede wszystkim przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa.
W ocenie sądu organ II instancji dokonał również prawidłowej oceny argumentów i dowodów przedstawianych przez stronę. Postępowanie to zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Należy uznać więc, że przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającymi z art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 192 o.p.
Z tych wszystkich względów stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić w całości.
d.cz.