III SA/Łd 121/25

III SA/Łd 121/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska /sprawozdawca/
Joanna Wyporska-Frankiewicz /przewodniczący/
Małgorzata Kowalska
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 33, art. 56, art. 57, art. 58, art. 67, art. 77, art. 85, art. 172, art. 188
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 111
art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1373
art. 73
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r.  Prawo Celne (t. j.)
Sentencja
Dnia 26 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 roku sprawy ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 17 grudnia 2024 r. znak: 1001-IOC.4303.1.2024.9.EA w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty długu celnego i różnicy między prawidłową, a wykazaną kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 17 grudnia 2024 r., znak: 1001-IOC.4303.1.2024.9.EA, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania P.C., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 24 września 2024 r., znak: 368000-CZC-3.4303.21.2024.IF o zmianie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym nr [...] z 27 kwietnia 2022 r. w polu 33 (kod towaru) z 8429 59 00 00 na 8427 20 11 00, określeniu niezaksięgowanej kwoty należności celnych przywozowych w wysokości: 6 616,00 zł i powiadomieniu o kwocie należności celnych, orzeczeniu, że P.C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Agencja Celna A., są dłużnikami solidarnie odpowiedzialnymi za uiszczenie niezaksięgowanej kwoty należności celnych przywozowych w wysokości 6 616,00 zł, określeniu różnicy między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w prawidłowej wysokości (36 253,00 zł) a kwotą podatku już wykazaną (34 731,00 zł) według zgłoszenia celnego w wysokości 1 522,00 zł, orzeczeniu, że P.C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Agencja Celna A., są podatnikami solidarnie odpowiedzialnymi za uiszczenie różnicy między podatkiem wynikającym z tej decyzji, a podatkiem wykazanym w zgłoszeniu celnym w kwocie 1 522,00 zł.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 27 kwietnia 2022 r. P.C., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P.C. z siedzibą w [...], działając przez przedstawiciela pośredniego Agencję Celną A. złożył zgłoszenie celne uzupełniające do procedury dopuszczenia do obrotu towaru opisanego jako "Ładowarka teleskopowa z osprzętem - 1 szt. JCB 533-105 S/N: JCBAH7GEG2469141", dla którego zadeklarował kod 8429 59 00 00 Wspólnej Taryfy Celnej (zwanym dalej kodem TARIC), ze stawką celną 0% od wartości celnej towaru. Zgłoszenie zostało przyjęte i zaewidencjonowane pod numerem [...], a towar objęto procedurą dopuszczenia do obrotu. Organ pierwszej instancji przeprowadził kontrolę celno-skarbową w firmie P.C. w zakresie prawidłowości klasyfikacji towarów zgłoszonych do pozycji HS 8428 i 8429 taryfy celnej w okresie od 1 stycznia 2022 do 18 stycznia 2024 r. (do dnia rozpoczęcia kontroli). Ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w Protokole Kontroli Celno-Skarbowej z 15 kwietnia 2024 r.
Pismem z 31 lipca 2024 r. organ pierwszej instancji zawiadomił P.C. oraz A.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Agencja Celna A., o podstawach wydania decyzji w sprawie określenia niezaksięgowanej kwoty należności celnych przywozowych z tytułu importu towarów zgłoszenia celnego z 27 kwietnia 2022 r. oraz w sprawie określenia różnicy między kwotą podatku VAT z tytułu importu w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną i wyznaczył termin do przedstawienia stanowiska w sprawie.
Decyzją z 24 września 2024 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi zmienił dane w zgłoszeniu i w konsekwencji tych zmian określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych przywozowych w wysokości 6 616 zł w związku z zaklasyfikowaniem towaru do kodu TARIC 8427 20 11 00, ze stawką celną erga omnes 4,5% od wartości celnej, a także określił różnicę między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną, w wysokości 1 522 zł oraz orzekł o solidarnej odpowiedzialności P.C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Agencja Celna A. do uiszczenia określonych należności.
W odwołaniu od tej decyzji P.C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Skarżący zarzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
a. art. 121, art. 122 w związku z art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p. poprzez bezkrytyczną i jednostronną ocenę materiału dowodowego i dowolne oparcie poczynionych ustaleń na tej części materiału dowodowego, z której wynikały okoliczności dla podatnika niekorzystne, przy jednoczesnym pominięciu tej jego części, która jednoznacznie potwierdzała fakt, że podatnik był uprawniony do zaklasyfikowania produkowanego przez siebie produktu do kodu CN 8429;
b. art. 121 § 1 w związku z art. 197 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób powodujący utratę jakiegokolwiek zaufania do organów podatkowych polegające na opieraniu wydanej decyzji wyłącznie na "zdaniu" organu w sytuacji, w której klasyfikacja sprzętu mechanicznego, posiadającego wiele wymiennych głowic, mającego bardzo uniwersalne zastosowanie powinna zostać dokonana w oparciu o opinię biegłego;
2. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 56 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 57 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10 października 2023 r. ze zm.), zwanego dalej "u.k.c.", poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym zaklasyfikowaniu sprowadzanych towarów do kodu celnego CN 8427 w sytuacji, w której towar ten powinien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8429.
Organ drugiej instancji wskazał dalej, że stan faktyczny został ustalony w oparciu o materiał dowodowy obejmujący zgłoszenie celne z 27 kwietnia 2022 r., fakturę nr [...] z 8 kwietnia 2022 r., protokół z kontroli celno-skarbowej z 15 kwietnia 2024 r., zastrzeżenia do protokołu celno-skarbowego skarżącego z 26 kwietnia 2024r., pismo Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 8 maja 2024 r. informujące skarżącego o nieuwzględnieniu zastrzeżeń do protokołu i podtrzymaniu w całości stanowiska zawartego w protokole z 15 kwietnia 2024 r., pismo skarżącego z 2 września 2024 r., w którym przedstawił swoje stanowisko w sprawie co do zadeklarowanej w zgłoszeniu klasyfikacji taryfowej do pozycji CN 8429.
W ocenie organu drugiej instancji zgłoszony towar to wózek widłowy, samobieżny, wyposażony w urządzenie podnoszące – ramię teleskopowe, służące do udźwigu ciężkich towarów, maksymalnie 3,3 t na wysokość 10,22 m, przy maksymalnym zasięgu 6,83 m oraz w osprzęt w postaci wideł, służących do przenoszenia ładunku, z napędem na 4 koła i miejscem dla kierowcy. Podstawową funkcją wózka jest ładowanie, czyli wykonywanie czynności typu: podnoszenie i przenoszenie rzeczy celem załadunku, rozładunku, ułożenia w odpowiednim miejscu, na dużej wysokości – co zapewnia odpowiednio silne teleskopowe ramię. W zgłoszeniu celnym z 27 kwietnia 2022 r. zadeklarowano kod 8429 59 00 00 Wspólnej Taryfy Celnej. Pozycja 8429 obejmuje spycharki czołowe, spycharki skośne, równiarki, niwelatory, zgarniarki, koparki, czerparki, ładowarki, podbijarki mechaniczne i walce drogowe, samobieżne. Urządzenie zwane ładowarką teleskopową, według definicji Urzędu Dozoru Technicznego (m. in.: https://star.edu.pl/kurs-ladowarki-teleskopowe), to wózek jezdniowy podnośnikowy z mechanicznym napędem podnoszenia i zmiennym wysięgiem, posiadający zamocowaną platformę, widły lub urządzenia innego rodzaju przeznaczone do swobodnego manipulowania ładunkami, przystosowane do unoszenia ładunków spaletyzowanych i niespaletyzowanych, na wysokość pozwalającą na składowanie i pobieranie ładunków, a także układanie w gniazdach (https://dzwignice.inf/baza-wiedzy/srtykuly/ladowarki_teleskopowe). Ponadto na stronie https://kursy-udt.pl/sa-ladowarki-teleskopowe wskazano, że ramię urządzenia jest przeznaczone do przenoszenia ładunków, a swoją budową przypomina teleskop. Za pomocą ramienia swobodnie można je wydłużyć i pracować na wysokości w pionie i poziomie. Ładowarki teleskopowe mają szerokie zastosowanie w wielu branżach. Konkretne zastosowanie maszyny zależy od jej typu i założonego osprzętu. Wymienne części znacznie poszerzają zastosowanie ładowarek teleskopowych, dzięki temu są to maszyny niezwykle uniwersalne. Mając na uwadze zasadnicze przeznaczenie wózka do ładowania, wykonywania czynności takich jak: podnoszenie i przenoszenie rzeczy celem załadunku, rozładunku, ułożenia w odpowiednim miejscu, często na dużej wysokości, zgłoszony towar nie mieści się w zakresie pozycji 8429, obejmującej spycharki czołowe, spycharki skośne, równiarki, niwelatory, zgarniarki, koparki, czerparki, ładowarki, podbijarki mechaniczne i walce drogowe, samobieżne. Urządzenie, które w dniu zgłoszenia wyposażone było w widły, nie służy do robót ziemnych, wykonywania wykopów i ubijania ziemi. W realiach rozpatrywanej sprawy, wózek wyposażony w urządzenie podnoszące, o wysokości podnoszenia 10,22 m, posiadający widły, spełnia wymogi klasyfikacyjne zgodnie z 1 Ogólną regułą interpretacji Nomenklatury scalonej określoną w załączniku I Nomenklatura scalona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. UE L 256, s. 1 z 7 września 1987 r.), zwanego dalej "rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87", dla towarów z pozycji 8427 Wspólnej Taryfy Celnej. W związku z powyższym, według organu drugiej instancji, należało go zakwalifikować do kodu TARIC 8427 20 11 00 obejmującego wózki widłowe; inne wozy i wózki transportu wewnętrznego wyposażone w urządzenia podnoszące lub przenoszące, - pozostałe wozy i wózki samobieżne, - - o wysokości podnoszenia 1 m lub większej,- - - wózki widłowe terenowe i inne wozy i wózki podnośnikowe, ze stawką celną erga omnes 4,5% od wartości celnej towaru. Podstawą klasyfikacji taryfowej są Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej 1, 3b i 6, uwaga 8 do działu 84, brzmienie pozycji 8427 i podpozycji 8427 20 11. Potwierdzeniem ustalonej klasyfikacji taryfowej towaru są niżej wskazane pomocniczo Wiążące Informacje Taryfowe m.in. o numerach:
- FRBTIFR-BTI-2022-02592 z 2 maja 2022 r. i FRBTIFR-BTI-2022-08613 z 18 stycznia 2023 r., z treści których wynika, że towary w postaci samobieżnych wózków przemysłowych wyposażonych w urządzenie podnoszące, będące maszynami wszechstronnymi o szerokim spektrum działania, zdolne do podniesienia ciężkich ładunków na wysokość od 4,8 m do 14,8 m; wózek może być wyposażony w inne akcesoria; zaklasyfikowane zostały do kodu 8427 20 11 WTC;
- ATBTI2022000352-DEC z 11 sierpnia 2022 r. i NLBTI2021-1015 z 16 lutego 2022 r., dotyczące wózka samojezdnego, czterokołowego, (tzw. sztywna ładowarka teleskopowa), z napędem na 4 koła, kabiną z miejscem dla kierowcy, wyposażonym tylko w widły lub dostarczany z odpowiednim osprzętem (widły, widły do palet, ramiona, szczypce, łopaty itp.), przeznaczonego do załadunku, rozładunku, podnoszenia i przenoszenia towarów, który został zaklasyfikowany do kodu 8427 20 11 WTC;
- BEBTIDT.50.015.801 z 4 września 2024 r., dotyczący tzw. sztywnej ładowarki teleskopowej, maszyny wyposażonej w 4 koła, układ kierowniczy, do użytku z hydraulicznie sterowanym ramieniem teleskopowym o wysokości podnoszenia 1 m lub większej i z zamocowanymi na nim widłami, zaklasyfikowanej do kodu 8427 20 11 WTC.
Następnie organ drugiej instancji podniósł, że w zgłoszeniu celnym zgłaszającym jest A.B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Agencja Celna A. Wobec tego, że zgłoszenie celne zostało dokonane przez przedstawiciela pośredniego, dłużnikiem, oprócz zgłaszającego, jest również P.C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P.C., tj. osoba, na rzecz której dokonano zgłoszenia celnego. Ze zgłoszenia celnego oraz faktury wynika, że towar przywieziono z Wielkiej Brytanii. Jednakże kraj produkcji nie jest tożsamy z krajem pochodzenia towaru, w rozumieniu reguł pochodzenia. Samo "pochodzenie" towaru, nie uprawnia do korzystania ze stawki preferencyjnej. Importer w momencie przywozu nie wniósł o zastosowanie preferencyjnej stawki celnej. Świadczy o tym brak wskazania w zgłoszeniu celnym w polu 36 właściwego kodu preferencji. Natomiast interpretacja zapisów widniejących na tabliczkach znamionowych prowadzi jedynie do konkluzji, że towar ma brytyjskie pochodzenie – został wyprodukowany w Wielkiej Brytanii. Świadczy to co najwyżej o niepreferencyjnym, brytyjskim pochodzeniu, którego ustalenie nie pozwala na zastosowanie preferencyjnych stawek celnych. Zmiana klasyfikacji taryfowej zgłoszonego towaru pociąga za sobą zmianę stawki celnej oraz kwoty należności celnych przywozowych i w konsekwencji wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Podstawą do naliczenia kwoty należnego cła jest wartość celna towaru (147 029,00 zł) ustalona na podstawie: faktury z 8 kwietnia 2022 r. na kwotę 25 830,00 GBP (25 830,00 GBP x kurs waluty z dnia zgłoszenia celnego 5,6574 zł = 146 130,64 zł) i zadeklarowanych kosztów transportu – 897,90 zł. Niezaksięgowana kwota należności celnych w wysokości 6 616 zł została określona w następujący sposób: podstawa opłaty 147 029,00 zł x 4,5% (stawka celna erga omnes) = 6 616 zł. Z chwilą powstania długu celnego powstaje obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, stosownie do art. 19a ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "ustawą o VAT". W związku ze zmianą wysokości cła została określona różnica w wysokości 1 522 zł między kwotą podatku od importu towarów objętych zgłoszeniem celnym w prawidłowej wysokości 36 253 zł, a wykazaną w zgłoszeniu celnym kwotą podatku 34 731 zł, w następujący sposób: podstawa opłaty (opodatkowania podatkiem VAT) – kwota 157 621 zł, która obejmuje: wartość celną towaru w wysokości 147 029 zł, należne cło w wysokości 6 616 zł, koszty transportu, o których mowa w art. 30b ust. 5 ustawy o VAT w wysokości 3 976,20 zł. Do obliczenia kwoty podatku zastosowano stawkę podatku 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1, art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, czyli 157 621 zł x 23%. Prawidłowa zatem kwota podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów według zgłoszenia celnego wynosi 36 253 zł.
Organ drugiej instancji odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, zawierał dowody określające rodzaj importowanego towaru oraz jego obiektywne cechy i właściwości. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi dokonał wnikliwej i wyczerpującej analizy całego materiału dowodowego, w sposób logiczny i przekonujący wyjaśnił, z jakich powodów uznał klasyfikację do pozycji 8429 WTC wózka samobieżnego, wyposażonego w urządzenie podnoszące – ramię teleskopowe, służące do udźwigu ciężkich towarów, oraz w osprzęt w postaci wideł. Nie kwestionuje się faktu, że dla celów handlowych i usługowych, sprowadzony towar określany jest jako ładowarka teleskopowa. Organy celne są jedynym organem uprawnionym do ustalania prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru celny i żadna opinia, także biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 o.p., nie może przesądzać tej kwestii. Dokonywanie klasyfikacji taryfowej stanowi wyłączną domenę organów celno-skarbowych, które posiadają stosowne kompetencje do taryfikowania importowanych towarów. Zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiąże się z dokonaniem określonych ustaleń faktycznych z zastosowaniem przepisów Nomenklatury Scalonej. Mogą zachodzić przypadki potrzeby zasięgnięcia opinii biegłego w szczególnie skomplikowanych sytuacjach faktycznych, jednak okoliczności niniejszej sprawy do takich nie należą. Organ pierwszej instancji dokonał klasyfikacji taryfowej zgodnie z obowiązującymi zasadami zawartymi w Ogólnych regułach interpretacji Nomenklatury scalonej, kierując się informacjami zawartymi w Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu oraz w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 i publikowanych w Dzienniku Urzędowym serii C i publikowanych w Dzienniku Urzędowym serii C (Dz. U. E. 2015/C nr 76 ze zm.). Organ pierwszej instancji ustalił, że przedmiotem importu był wózek widłowy, z ramieniem teleskopowym, dla którego właściwa jest klasyfikacja do pozycji CN 8427, do kodu 8427 20 11 00 Wspólnej Taryfy Celnej, obejmującego wózki widłowe terenowe i inne wozy i wózki podnośnikowe, ze stawką celną 4,5% od wartości celnej towaru. Podstawową funkcją maszyny jest ładowanie. Przeznaczenie towaru jasno zostało określone chociażby na branżowych stronach internetowych, gdzie szczegółowo opisano ten rodzaj pojazdu, określając go jako rodzaj wózka widłowego, który zgodnie z treścią Not Wyjaśniających, klasyfikuje się do pozycji 8427. Nawet możliwość zainstalowania innego osprzętu nie zmienia głównego przeznaczenia urządzenia, którym jest podnoszenie i przenoszenie bardzo ciężkich ładunków na bardzo duże wysokości. Organ pierwszej instancji obszernie odniósł się w tym zakresie w swojej decyzji. Wskazał również, że może wykonywać pewne czynności, polegające na kopaniu czy też wierceniu w ziemi, ale w żadnym przypadku nie można stawiać tezy, że jest to podstawowa lub dominująca rola tejże maszyny. Na tę wskazuje obecność teleskopowego ramienia, które służy do podnoszenia, przenoszenia towarów i np. układania jednej palety na drugiej. Podstawowe różnice pomiędzy poszczególnymi modelami polegają na możliwym dopuszczalnym udźwigu i dopuszczalnej wysokości podnoszenia towarów. Różnice pomiędzy nimi nie odnoszą się w ogóle do faktu siły, np. wiercenia czy też ubijania ziemi. Zgodnie z treścią uwagi 8 do działu 84 Wspólnej Taryfy Celnej, maszynę, która jest wykorzystywana do więcej niż jednego celu, należy przy klasyfikacji traktować tak, jak gdyby jej przeznaczenie podstawowe było jedyne. Nawet gdyby uznać, że maszyna może być wykorzystywana zarówno do podnoszenia, ładowania i np. do kopania oraz wiercenia, to podstawowym jej przeznaczeniem jest podnoszenie i przenoszenie nawet bardzo ciężkich towarów, celem załadunku, rozładunku, ułożenia w odpowiednim miejscu, często na dużej wysokości, co zapewnia odpowiednio silne teleskopowe ramię, a nie opcjonalne, możliwe do zastosowania inne elementy służące, np. do wiercenia.
Odnosząc się do decyzji WIT, mających według skarżącego stanowić potwierdzenie prawidłowej klasyfikacji w zgłoszeniu celnym, organ drugiej instancji wyjaśnił, że dokument WIT nr [...] dotyczy innego niż sporny pojazdu, który jest wyposażony tylko i wyłącznie w łyżkę, szuflę, służącą do nabierania/ładowania ziemi. Pojazd nie jest wyposażony w elementy służące do przenoszenia i podnoszenia takie jak widły, widły do palet, ramiona, szczypce. Dokument WIT nr [...] zawiera uzasadnienie, które odbiega od zapisów zawartych w notach wyjaśniających, gdyż wymienione wyposażenie jakie ten pojazd posiada nie służy do robót ziemnych, wykonywania wykopów, kopania i ubijania ziemi. Co najwyżej posiada marginalną właściwość takiej maszyny, tj. ładowanie łyżką np. ziemi – ale nie służy do robót ziemnych (wiercenie, kopanie w ziemi, ubijanie itp.). Nieuwzględnienie powyższych dokumentów WIT przez organ celny nie wynika z negatywnego nastawienia do importera, a jedynie z prawnej oceny przedłożonego materiału dowodowego. Decyzje WIT węgierskich organów celnych z 25 kwietnia 2024 r. o nr HUBTIHU190000-2023-1633955394, HUBTIHU190000-2023-2051878663, HUBTIHU190000-2023-2970058078, HUBTIHU190000-2023-1956330649, HUBTIHU190000-2023-2900055836 dotyczyły samojezdnych ładowarek kołowych z przednim wysięgnikiem teleskopowym, sprzęgłem sworzniowym (zaczepem), co ważne, bez wymiennych akcesoriów. W związku z powyższym, nie można nimi posiłkować się w sprawie, w której sporny towar wyposażony jest w widły. W dniu przyjęcia zgłoszenia celnego urządzenie nie było wyposażone w osprzęt przeznaczony do robót ziemnych, wykonywania wykopów i ubijania ziemi. Możliwość zamontowania do teleskopowego ramienia innego osprzętu nie zmienia faktu, że podstawową funkcją jest ładowanie, czyli wykonywanie czynności typu: podnoszenie i przenoszenie rzeczy celem załadunku, rozładunku, ułożenia w odpowiednim miejscu i często na dużej wysokości. Zgodnie z art. 33 ust. 2 lit. a u.k.c. – decyzja WIT lub decyzja WIP wiąże w zakresie klasyfikacji taryfowej lub ustalania pochodzenia towarów organy celne w stosunku do posiadacza decyzji jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały zakończone po dniu, w którym decyzja staje się skuteczna. Stanowią one pewne źródło pomocnicze dla organów celnych i importerów – jednakże same w sobie nie stanowią podstawy prawnej do taryfikacji. Dla potrzeb klasyfikacji taryfowej znaczenie prawne mają jedynie Noty Wyjaśniające, rozporządzenia klasyfikacyjne oraz Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej i tylko te podstawy prawne brał pod uwagę organ celny dokonując rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W związku z prowadzoną polityką firmy związaną z importem i eksportem tego rodzaju towaru, zapewnieniem jednolitości i poprawności stosowanych przepisów celnych nomenklatury towarowej dla potrzeb celnych na terenie UE, importer ma prawną możliwość wystąpienia do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej, która wiązałaby organy celne w stosunku do posiadacza decyzji i posiadacza decyzji, w stosunku do organów celnych (art. 33 u.k.c.). Inną korzyścią posiadania takiej decyzji jest ułatwienie zarządzania przedsiębiorstwem w zakresie kalkulacji przewidywanych zysków, ponieważ gwarantuje właściwe naliczanie należności celnych. Podstawową stawką określoną w Taryfie Celnej jest stawka erga omnes, która została zastosowana w tej sprawie, natomiast zastosowanie stawki preferencyjnej, czyli uprzywilejowanej, wymaga spełnienia odpowiednich warunków, określonych przepisami prawa. Importer, czy to przy dokonaniu zgłoszenia celnego, czy też w toku trwania kontroli celno-skarbowej, jak i po jej zakończeniu, nie wniósł o zastosowanie preferencyjnej stawki celnej dla zaimportowanego towaru.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, P.C. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a. art. 121, art. 122 w związku z art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p. poprzez bezkrytyczną i jednostronną ocenę materiału dowodowego oraz dowolne oparcie poczynionych ustaleń na tej części materiału dowodowego, z której wynikały okoliczności dla podatnika niekorzystne, przy jednoczesnym pominięciu tej jego części, która jednoznacznie potwierdzała fakt, że podatnik był uprawniony do zaklasyfikowania "produkowanego przez siebie produktu" do kodu CN 8429;
b. art. 121 § 1 o.p. w związku z art. 197 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób powodujący utratę jakiegokolwiek zaufania do organów podatkowych polegające na opieraniu wydanej decyzji wyłącznie na "zdaniu" organu w sytuacji, w której klasyfikacji sprzętu mechanicznego, posiadającego wiele wymiennych głowic, mającego bardzo uniwersalne zastosowanie powinna zostać dokonana w oparciu o opinię biegłego;
2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 56 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 57 u.k.c. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieuzasadnionym zakwalifikowaniu sprowadzanego towaru do kodu celnego CN 8427 w sytuacji, w której towar ten powinien zostać zakwalifikowany do kodu CN 8429.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie 26 czerwca 2025 r. pełnomocnik organu administracji wniósł o jej oddalenie i oświadczył, że skarżący nie złożył wniosku o zastosowanie preferencyjnej stawki celnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W wypadku niestwierdzenia tego rodzaju naruszeń, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 17 grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 24 września 2023 r. w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty długu celnego i określenia różnicy między prawidłową a wykazaną kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.
W wyniku przeprowadzonej w niniejszej sprawie kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego w stopniu, który obligowałby do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Istota sporu w sprawie dotyczy klasyfikacji do kodu CN towaru nabytego przez skarżącego w Wielkiej Brytanii, objętego zgłoszeniem celnym z 27 kwietnia 2022 r., nr [...] Według tego zgłoszenia towar został wysłany z Wielkiej Brytanii (poz. 15), a ma pochodzić z EU (poz. 34). Został w nim opisany jako ładowarka teleskopowa z osprzętem (poz. 31). Zadeklarowana przez skarżącego wartość towaru to 25 839 GBP (poz. 22), kurs waluty 5,6574 (poz. 23), zaś kod towaru to 8429 59 00 00 Wspólnej Taryfy Celnej (TARIC) (poz. 33) bez cła.
Zadeklarowany w zgłoszeniu celnym kod CN 8429 59 00 00, znajduje się w dziale 84 (Reaktory jądrowe, kotły, maszyny i urządzenia mechaniczne; ich części), sekcji XVI (Maszyny i urządzenia mechaniczne; sprzęt elektryczny; ich części; urządzenia do rejestracji i odtwarzania dźwięku, urządzenia telewizyjne do rejestracji i odtwarzania obrazu i dźwięku ora części i wyposażenie dodatkowe do tych artykułów) załącznika I Nomenklatura scalona do rozporządzenia do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87. Pozycja 8429 obejmuje spycharki czołowe, spycharki skośne, równiarki, niwelatory, zgarniarki, koparki, czerpaki, ładowarki, podbijarki mechaniczne i walce drogowe, samobieżne, zaś w ramach tej pozycji podpozycja 8429 59 00 to pozostałe.
Natomiast zdaniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, mając na uwadze treść 1, 3b i 6 Ogólnej reguły interpretacji Nomenklatury scalonej oraz uwagi 8 do działu 84, towar powinien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8427 20 11 00, obejmującego wózki widłowe, inne wozy i wózki transportu wewnętrznego wyposażone w urządzenia podnoszące lub przenoszące, - pozostałe wozy i wózki samobieżne, - - o wysokości podnoszenia 1 m lub większej, - - - wózki widłowe terenowe i inne wozy podnośnikowe ze stawką celną 4,5% od wartości celnej towaru.
Jest to bowiem wózek widłowy samobieżny wyposażony w urządzenie podnoszące – ramię teleskopowe, służące do udźwigu ciężkich towarów, maksymalnie 3,3 t na wysokość 10,22 m przy maksymalnym zasięgu 6,83 m oraz w osprzęt w postaci wideł, służący do przenoszenia ładunku z napędem na 4 koła i miejscem dla kierowcy. Podstawową funkcją wózka jest ładowanie, czyli wykonywanie czynności typu podnoszenie i przenoszenie rzeczy celem załadunku, rozładunku, ułożenia w odpowiednim miejscu, na dużej wysokości, co zapewnia odpowiednio silne teleskopowe ramię.
Przechodząc do oceny prawidłowości dokonanej przez organy klasyfikacji taryfowej towaru objętego zgłoszeniem celnym z 27 kwietnia 2022 r. wskazać należy, że zgodnie z art. 56 ust. 1 u.k.c., podstawą należnych należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna. Inne środki, ustanowione w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, stosowane są w odpowiednich przypadkach zgodnie z klasyfikacją taryfową danych towarów. Wspólna Taryfa Celna obejmuje Nomenklaturę scaloną towarów, określoną w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87 (art. 56 ust. 2 lit. a) u.k.c.).
Stosownie do treści art. 57 u.k.c "Klasyfikacja taryfowa" towarów do celów stosowania Wspólnej Taryfy Celnej polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze scalonej, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane (ust. 1). "Klasyfikacja taryfowa" towarów do celów stosowania środków pozataryfowych polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze scalonej lub innej nomenklaturze ustanowionej przepisami unijnymi, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze scalonej, lub która dodaje do niej dalsze podpodziały, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane (ust. 2). Podpozycja lub dalszy podpodział, określone zgodnie z przepisami ust. 1 i 2, wykorzystywane są do celów stosowania środków związanych z tą podpozycją (ust. 3). Komisja może przyjąć środki w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów zgodnie z ust. 1 i 2 (ust. 4).
Zgodnie z art. 58 ust. 1 u.k.c. Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych środki dotyczące jednolitego zarządzania kontyngentami taryfowymi i plafonami taryfowymi, o których mowa w art. 56 ust. 4, oraz środki dotyczące zarządzania nadzorem nad dopuszczaniem do obrotu lub wywozem towarów, o których mowa w art. 56 ust. 5. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 285 ust. 4. Komisja przyjmuje środki, o których mowa w art. 57 ust. 4, w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 285 ust. 4 (ust. 2).
Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, Komisja ustanawia nomenklaturę towarową, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną" lub w skrócie "CN", która spełnia jednocześnie wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów. W myśl art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 Nomenklatura Scalona obejmuje: a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego; b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna; c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN. Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku I. We wspomnianym załączniku ustanowiono stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej i w razie konieczności dodatkowe jednostki statystyczne, a także inne niezbędne informacje. Załącznik zawiera umowne stawki celne. Jednakże w każdym przypadku, gdy stawki autonomiczne są niższe od stawek umownych albo w przypadku gdy stawki umowne nie mają zastosowania, we wspomnianym Załączniku podano również stawki autonomiczne (art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87).
Stosownie do treści art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 Komisja ustanawia Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich, zwaną dalej "Taric", która spełnia wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego, polityki handlowej, rolnej i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów. Taryfa ta opiera się na Nomenklaturze Scalonej i obejmuje: a) środki zawarte w niniejszym rozporządzeniu; b) dodatkowe podpodziały wspólnotowe, nazywane "podpozycjami Taric", potrzebne do wprowadzenia w życie szczególnych środków wspólnotowych wymienionych w załączniku II; c) wszelkie inne informacje konieczne do wprowadzenia w życie numerów kodowych Taric lub dodatkowych numerów kodowych określonych w art. 3 ust. 2 i 3 oraz do zarządzania tymi numerami kodowymi; d) stawki celne i inne opłaty przywozowe i wywozowe, włączając zwolnienia celne i preferencyjne stawki celne dla konkretnych towarów w przywozie lub wywozie; e) środki przedstawione w załączniku II stosowane do przywozu i wywozu konkretnych towarów.
W myśl art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 każda podpozycja CN posiada ośmiocyfrowy numer kodowy: a) pierwsze sześć cyfr stanowi numery kodowe odnoszące się do pozycji i podpozycji nomenklatury Systemu Zharmonizowanego; b) siódma i ósma cyfra określają podpozycje CN. Gdy pozycja lub podpozycja Systemu Zharmonizowanego nie jest dalej dzielona do celów wspólnotowych, siódma i ósma cyfra to "00". Podpozycje Taric są identyfikowane poprzez dziewiątą i dziesiątą cyfrę, które wraz z numerami kodów określonymi w ust. 1 stanowią numery kodów Taric. W przypadku braku podpodziału wspólnotowego dziewiątą i dziesiątą cyfrą kodu będą cyfry "00" (art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87). W wyjątkowych przypadkach można stosować dodatkowe czterocyfrowe kody Taric w celu zastosowania szczególnych środków wspólnotowych, które nie są zakodowane lub są zakodowane częściowo za pomocą dziewiątej i dziesiątej cyfry (art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87).
Jak stanowi art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku w formie rozporządzenia pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi zgodnie z art. 1, jako wynik środków przyjętych przez Radę lub Komisję. Rozporządzenie podlega opublikowaniu nie później niż do 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia następnego.
Przy ustalaniu prawidłowej klasyfikacji towaru do danej pozycji CN w pierwszej kolejności należy kierować się Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, zamieszczonymi w części pierwszej załącznika nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87.
Najważniejszą z nich jest reguła 1 stanowiąca, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne, a do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następnymi regułami, tj. regułami od 2 do 6.
Zgodnie z regułą 2:
a) Wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.
b) Wszelkie informacje zawarte w treści pozycji o materiale lub substancji odnoszą się do tego materiału lub substancji bądź w stanie czystym, bądź w mieszaninie lub w połączeniu z innymi materiałami lub substancjami. Również każda informacja o wyrobach z określonego materiału lub substancji odnosi się także do wyrobów wykonanych w całości lub w części z tego materiału lub substancji. Klasyfikowanie wyrobów stanowiących mieszaniny lub składających się z różnych materiałów lub substancji należy ustalać według zasad określonych w regule 3.
Reguła 3 stanowi, że jeżeli stosując regułę 2 b) lub z innego powodu, towary na pierwszy rzut oka są klasyfikowalne do dwóch lub więcej pozycji, klasyfikacji należy dokonać w następujący sposób:
a) pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. Jednak, gdy dwie lub więcej pozycji odnosi się tylko do części materiałów lub substancji zawartych w mieszaninie lub w wyrobie złożonym lub tylko do części artykułów w zestawie pakowanym do sprzedaży detalicznej, pozycje te należy uważać za jednakowo właściwe w odniesieniu do tych towarów, nawet gdy jedna z nich daje bardziej pełne lub bardziej dokładne określenie tego towaru;
b) mieszaniny, wyroby złożone składające się z różnych materiałów lub wytworzone z różnych składników oraz wyroby pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej, które nie mogą być klasyfikowane przez powołanie się na regułę 3 a), należy klasyfikować tak, jak gdyby składały się one z materiału lub składnika, który nadaje im ich zasadniczy charakter, o ile takie kryterium jest możliwe do zastosowania;
c) jeżeli towary nie mogą być klasyfikowane przez powołanie się na regułę 3 a) lub b), należy klasyfikować do pozycji, pojawiającej się w kolejności numerycznej jako ostatnia z tych, które jednakowo zasługują na uwzględnienie.
Towary, które nie mogą być klasyfikowane zgodnie z powyższymi regułami, powinny być klasyfikowane do pozycji odpowiednich dla towarów, do których są najbardziej zbliżone (reguła 4).
W myśl reguły 5 oprócz powyższych postanowień, w odniesieniu do niżej wymienionych wyrobów należy stosować następujące reguły:
a) futerały do aparatów fotograficznych, instrumentów muzycznych, broni, przyborów kreślarskich, naszyjników oraz podobne opakowania, specjalnie dostosowane do przechowywania wyrobów lub ich kompletów, nadające się do długotrwałego użytkowania i występujące z wyrobami, do których są przeznaczone, należy klasyfikować razem z wyrobami, gdy są one normalnie z nimi sprzedawane. Reguły tej jednak nie stosuje się do opakowań, które całemu wyrobowi nadają zasadniczy charakter;
b) z zastrzeżeniem postanowień zawartych w regule 5 a), opakowania i pojemniki opakowaniowe, jeżeli są zazwyczaj stosowane do tego rodzaju towarów, należy klasyfikować razem z tymi towarami. Postanowienie to nie ma jednak zastosowania, jeżeli opakowania nadają się w sposób oczywisty do ponownego użytku.
Jak stanowi reguła 6, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.
Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej zostały ułożone sekwencyjnie, w związku z czym zastosowanie kolejnej z nich uzależnione jest od uprzedniego wyeliminowania możliwości zastosowania uprzedniej reguły. Gdy pierwsza reguła nie jest możliwa do zastosowania w sprawie, należy korzystać z reguł od 2 do 6. W celu zagwarantowania pewności prawa i ułatwienia kontroli, kryterium decydującego dla klasyfikacji taryfowej towarów należy upatrywać w obiektywnych cechach i właściwościach towarów, określonych w brzmieniu pozycji CN i w uwagach do sekcji lub działów. Wspólna Taryfa Celna (WTC) ma charakter wyczerpujący. Ze względu na brak możliwości wymienienia i opisania wszystkich towarów, które mogą różnić się między sobą oraz zmieniać, w pozycjach taryfowych często stosuje się sformułowania otwarte. Nie zmienia to jednak faktu, że do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy, z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. W celu zapewnienia właściwej interpretacji Nomenklatury Scalonej, na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 wydawane są Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej UE. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej mogą odwoływać się do Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS), jednakże nie zastępują tych ostatnich, uważane są za ich dopełnienie oraz są stosowane w połączeniu z nimi. Noty wyjaśniające nie są co prawda źródłem prawa powszechnie obowiązującego, ale mają one charakter informacji instytucji i organów Unii Europejskiej, są zatem ważnym środkiem służącym ujednoliceniu podejścia do ustalenia przeznaczenia towaru i wyjaśnieniu zakresu poszczególnych pozycji CN. Na ich znaczenie dla wykładni WTC i jej jednolitej interpretacji wielokrotnie wskazywał Trybunał Sprawiedliwości, wskazując, że pomimo, iż nie wiążą one prawnie, przyczyniają się w istotny sposób do interpretacji poszczególnych pozycji (por. wyrok TS z 27 kwietnia 2006 r. w sprawie C-15/05 Kawasaki Motors Europe, Opublikowano: ZOTSiS 2006/4/I-3657).
Obecnie obowiązująca wersja Not wyjaśniających do Nomenklatury scalonej, opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C nr 119 z 29 marca 2019 r. Z przedmowy do wymienionego wyżej aktu prawnego również wynika, że Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej mogą odwoływać się do Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, lecz nie zastępują tych ostatnich. Powinny być uważane jako uzupełniające i używane w połączeniu z nimi. Ta wersja Not wyjaśniających do Nomenklatury scalonej obejmuje, a tam, gdzie jest to właściwe, zastępuje te opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C, aż do dnia 4 stycznia 2019 r. Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej publikowane w Dzienniku Urzędowym serii C po tej dacie pozostają w mocy i będą zawarte w Notach wyjaśniających do Nomenklatury scalonej po przeglądzie.
Mając na uwadze, że spór dotyczy klasyfikacji towaru – objętego zgłoszeniem celnym z 27 kwietnia 2022 r. do działu 84 załącznika I Nomenklatura scalona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 wskazać należy, że według uwagi 8 do tego działu maszynę, która jest wykorzystywana do więcej niż jednego celu, należy przy klasyfikacji traktować tak, jak gdyby jej przeznaczenie podstawowe było jedyne.
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić że zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiąże się z dokonaniem określonych ustaleń faktycznych, w tym wypadku dotyczących jego zasadniczego, podstawowego przeznaczenia.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. – Prawo celne (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1373) postępowanie w sprawie prowadzone było w oparciu o stosowane odpowiednio przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
Jak wynika z akt sprawy organy administracji obu instancji dokonując kwestionowanej obecnie przez skarżącego klasyfikacji towaru do kodu CN 8427 20 11 00 wózków widłowych terenowych i innych wozów podnośnikowych, oparły się, m. in. na dokumentach złożonych przez samego skarżącego, w tym zdjęciu przedstawiającym ładowarkę teleskopową wyposażoną w widły służące do podnoszenia i przenoszenia ładunków, palet. Z faktury zakupu towaru z 8 kwietnia 2022 r. wynika, że został on zakupiony w Wielkiej Brytanii. W fakturze towar został opisany jako "telehandler" i "Pallet Forks", czyli ładowarka teleskopowa i widły paletowe. Na zdjęciu tabliczki znamionowej oprócz oznaczenia zawierającego litery "JCB" widnieje napis "JC Bamford Excavators Limited Lakesside Works Rocester Uttoxeter United Kingdom", a więc oznaczenie nazwy brytyjskiego producenta i jego siedziby w Wielkiej Brytanii. Potwierdza to dodatkowo prawidłowość ustalenia przez organy obu instancji, że krajem pochodzenia towaru jest Wielka Brytania a nie Unia Europejska, jak zadeklarowano w zgłoszeniu celnym.
Skarżący nie przedstawił dowodów podważających prawidłowość ustaleń organów obu instancji.
W ocenie sądu organy administracji wyjaśniły wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne niezbędne do wydania rozstrzygnięcia. Podjęto wszelkie działania w celu wyjaśnienia sprawy, zapewniając skarżącemu udział w postępowaniu. Stan faktyczny sprawy został ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu z poszanowaniem zasad dotyczących przeprowadzania dowodów i uprawnień skarżącego w postępowaniu (art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p.). Zebrane w postępowaniu dowody zostały poddane analizie. Zdaniem sądu zebrany materiał dowodowy jest kompletny, został wnikliwie rozpatrzony i oceniony zgodnie z wymogami doświadczenia oraz logiki. Nie przekroczono zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwoliła w pełni wyjaśnić istotne okoliczności faktyczne sprawy poprzez ustalenie zasadniczego, podstawowego przeznaczenia towaru objętego zgłoszeniem celnym z 27 kwietnia 2022 r., tj. podnoszenie i przenoszenie towarów celem załadunku, rozładunku, ułożenia w odpowiednim miejscu za pomocą wideł i ramienia teleskopowego, a następnie dokonać w sposób prawidłowy klasyfikacji towaru, zgodnie z 1, 3b i 6 Ogólną regułą interpretacji Nomenklatury scalonej oraz 8 uwagą do działu 84 załącznika nr I Nomenklatura scalona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, do kodu CN 8427 20 11 00 właściwego dla wózków widłowych terenowych i innych wozów podnośnikowych. W uzasadnieniach wydanych decyzji organy administracji przytoczyły okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wyjaśniły podstawę prawną decyzji z przytoczeniem właściwych przepisów prawa (art. 210 § 4 o.p.).
Należy w tym miejscu wyjaśnić, że dokonywanie klasyfikacji taryfowej stanowi domenę organów celnych, aktualnie organów celno-skarbowych. To te organy posiadają stosowne kompetencje do taryfikowania importowanych towarów. W nauce przyjmuje się, że rolą biegłego nie jest dokonywanie wykładni przepisów prawa i subsumcji stanu faktycznego sprawy. Jest to wyłączna kompetencja organu (por. B. Dauter, w: S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. X. 2017, WKP 2017, s. 1128). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest w tym zakresie pogląd, że zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiąże się z dokonaniem określonych ustaleń faktycznych z zastosowaniem przepisów Nomenklatury Scalonej (por. wyroki NSA: z 21 lutego 2018 r., I GSK 228/16; z 30 stycznia 2020 r., I GSK 701/17; z 21 lutego 2018 r., I GSK 485/16). W sprawach celnych do klasyfikacji taryfowej uprawniony jest jedynie organ i żadna opinia także biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 o.p. nie może przesądzać tej kwestii (por. wyrok NSA z 24 maja 2012 r., I GSK 870/11). Przypadki potrzeby zasięgnięcia opinii biegłego mogą zachodzić w szczególnie skomplikowanych sytuacjach faktycznych (por. wyrok NSA z 16 lutego 2023 r., I GSK 420/19).
W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka jednak nie miała miejsca.
Dodać też należy, że skarżący nie wystąpił o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej (WIT), która wydawana jest wyłącznie na wniosek strony składany na piśmie i adresowany do właściwego organu celnego.
Jak stanowi bowiem art. 33 ust. 1 u.k.c., organy celne, na wniosek, wydają decyzję w sprawie wiążącej informacji taryfowej ("decyzję WIT"), lub decyzję w sprawie wiążącej informacji o pochodzeniu ("decyzję WIP").
W myśl art. 33 ust. 2 u.k.c. decyzja WIT lub decyzja WIP wiąże jedynie w zakresie klasyfikacji taryfowej lub ustalania pochodzenia towarów:
a) organy celne w stosunku do posiadacza decyzji jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały zakończone po dniu, w którym decyzja staje się skuteczna;
b) posiadacza decyzji, w stosunku do organów celnych, ze skutkiem od dnia, w którym powiadomienie o decyzji zostanie mu doręczone lub zostanie uznane za doręczone.
Decyzja WIT lub decyzja WIP są ważne przez okres trzech lat od dnia, w którym stały się skuteczne (art. 33 ust. 3 u.k.c.).
Zgodnie z art. 33 ust. 4 u.k.c. do celów stosowania decyzji WIT lub decyzji WIP, w kontekście konkretnej procedury celnej, posiadacz decyzji musi być w stanie udowodnić, że:
a) w przypadku decyzji WIT - zgłoszone towary odpowiadają pod każdym względem towarom określonym w decyzji;
b) w przypadku decyzji WIP - dane towary oraz okoliczności decydujące o nabyciu pochodzenia odpowiadają pod każdym względem towarom i okolicznościom określonym w decyzji.
Moc wiążąca WIT odnosi się więc wyłącznie do spraw, w których je wydano. W innych sprawach, nawet o zbliżonych stanach faktycznych, mają one znaczenie wyłącznie takie jak orzecznictwo sądowe, literatura przedmiotu i inne źródła poznania prawa (por. wyrok NSA z 15 marca 2007 r., I GSK 900/06).
W niniejszej sprawie zgłoszenie towaru do procedury dopuszczenia do obrotu z deklarowanym kodem CN 8429 59 00 00 dla ładowarki teleskopowej było działaniem nieprawidłowym.
Skarżący nie wystąpił o preferencyjne traktowanie taryfowe towaru na podstawie umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony (Dz. U. UE .L 149, s. 10 z 30 kwietnia 2021 r.) ani w momencie dokonania zgłoszenia, ani później.
Stosownie do art. 85 ust. 1 u.k.c., kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Zgodnie z art. 77 ust. 2 u.k.c. dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. W myśl art. 77 ust. 3 u.k.c. dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. Jeżeli zgłoszenie celne dotyczące jednej z procedur, o których mowa w ust. 1, zostaje sporządzone na podstawie danych powodujących, że nie zostają pobrane w całości lub części należności celne przywozowe, osoba, która dostarczyła dane wymagane do sporządzenia zgłoszenia i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, jest również dłużnikiem.
Przepis art. 172 ust. 2 u.k.c. stanowi, że data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest datą, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych.
Zgłoszenie celne ma ze swej istoty charakter deklaracji zawierającej oświadczenie wiedzy odnośnie do zgłaszanego towaru, jego wartości i pochodzenia, z czym z kolei wiąże się uprawnienie organów celnych do ewentualnego zweryfikowania (również następczego) tego zgłoszenia w celu ustalenia prawidłowości zawartych w nim danych (art. 188 u.k.c.), w kontekście zastrzeżenia zawartego w art. 67 u.k.c.
Dokonanie ustalenia przez organy administracji, że towar należy zaklasyfikować do innego kodu, niż uczynił to skarżący, skutkowało zasadnie określeniem niezaksięgowanej kwoty długu celnego według stawki celnej 4,5% oraz podatku od towarów i usług według stawki 23%. Określenie tych należności nastąpiło w sposób prawidłowy.
Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
d.j.