III SA/Łd 1104/04

III SA/Łd 1103/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-07-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Krzysztof Szczygielski
Monika Krzyżaniak
Teresa Rutkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Dnia 28 lipca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Asesor Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant Asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2005 roku sprawy ze skargi D. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] zawarte w punkcie 1. decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...]
Uzasadnienie
III SA/Łd 1103/04
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. po ponownym rozpatrzeniu sprawy D. Ł. dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oraz wniosku Z. Ł. działającej jako pełnomocnik D. Ł. o zawieszenie postępowania w sprawie po pierwsze: odmówił zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia D. Ł. uprawnień do kierowania pojazdami wynikających z prawa jazdy kat. B do czasu jego powrotu do kraju oraz po drugie: cofnął D. Ł. uprawnienia do kierowania pojazdami wynikające z prawa jazdy kat. B Nr /.../ wydane w dniu [...] przez UMŁ.
Jako podstawę prawną orzeczenia organ wskazał art. 97 § 1, 98,104 k.p.a. oraz art. 140 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 58 poz. 515 ze zm. ).
Organ I instancji ustalił, że w dniu 15 maja 2002 r Komenda Miejska Policji w Ł. nadesłała do organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami skierowanie na badania lekarskie z dnia 6 maja 2002 r. D. Ł. w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W dniu 11 czerwca 2002 r. do organu wpłynęło też postanowienie Prokuratury Rejonowej Ł. o zatrzymaniu D. Ł. prawa jazdy z dniem [...], do którego załączono ten dokument.
Pismem z dnia 28 kwietnia 2004 r. organ wezwał stronę do doręczenia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, orzeczenia lekarskiego wydanego przez Przychodnię Konsultacyjno- Diagnostyczną WOMP w Ł. , pouczając, że niedoręczenie wskazanego orzeczenia lekarskiego spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień. W dniu 10 maja 2004 r. wpłynął wniosek Z. Ł. o zawieszenie postępowania do czasu powrotu syna do Polski. Pismem z dnia 18 maja 2004 r. Prokuratura Rejonowa Ł. poinformowała, że D. Ł. jest oskarżony o popełnienie czynu z art. 178 a § 1 k.k., a sprawa w Sądzie Rejonowym dla Ł. w Ł. ([...]) została zawieszona z uwagi na ukrywanie się oskarżonego, który jest poszukiwany listem gończym.
W tym stanie rzeczy organ I instancji uznał, że nie jest celowe ustalenie daty powrotu do kraju oraz miejsca pobytu D. Ł., skoro jego pełnomocnik – Z. Ł. stwierdziła, że nie jest jej znane miejsce pobytu syna.
W ocenie organu administracji nie ma podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie z urzędu , gdyż nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 97 § 1 k.p.a. Nie zaistniały też przesłanki do fakultatywnego zawieszenia postępowania ( art. 98 k.p.a.), gdyż postępowanie w sprawie skierowania na badania lekarskie, a następnie postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony.
Uznając, że nie ma możliwości zawieszenia postępowania w sprawie, Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym cofnął D. Ł. uprawnienia do kierowania pojazdami wynikające z prawa jazdy kat. B uznając, że nie wywiązał się on z nałożonego obowiązku poddania się badaniu lekarskiemu.
W odwołaniu pełnomocnik D. Ł. – Z. Ł. wnosiła o uchylenie decyzji organu I instancji i zawieszenie postępowania do czasu ustalenia przez Urząd miejsca pobytu D. Ł. i doręczenia mu decyzji nakładającej obowiązek przeprowadzenia badań lekarskich celem umożliwienia wywiązania się z obowiązku przeprowadzenia takich badań. Decyzji zarzuciła naruszenie prawa przez brak zawieszenia postępowania w sytuacji gdy miejsce pobytu D. Ł. nie jest znane i przez to uniemożliwienie mu wykonania badań lekarskich. Podniosła, że fakt, iż nie jest jej znane miejsce pobytu jej syna D. Ł. nie oznacza , że miejsca tego nie można ustalić. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany do prawidłowego doręczenia osobie decyzji nakładającej na nią określony obowiązek , w tym przypadku decyzji nakładającej obowiązek przeprowadzenia badań.
Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami , zawarte w punkcie 1 decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Ponieważ w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek ,nie można zawiesić postępowania. Kolegium podzieliło też pogląd wyrażony przez organ I instancji, że nie istnieją przesłanki określone w art. 97 § 1 k.p.a. do zawieszenia postępowania z urzędu. Z uwagi na niewłaściwe pouczenie strony o 14 – dniowym terminie odwoławczym SKO uznało, że pełnomocnik strony nie uchybił terminowi do wniesienia zażalenia mimo, że odwołanie wniesione zostało w terminie 14 dni zamiast 7.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik D. Ł. – Z. Ł. wnosiła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. i zwrot kosztów związanych z odwołaniem.
Zarzuciła naruszenie art. 97 k.p.a. przez niezastosowanie zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Prokuraturę Rejonową Ł.
W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Zaznaczyć należy, że w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami SKO wydało odrębną decyzję w dniu [...]. Decyzja ta stanowi przedmiot zaskarżenia w sprawie III S.A./Łd 1104/04.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W ocenie Sądu skargę należało uwzględnić.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Oznacza to , że sąd administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Decyzja zaś lub postanowienie, stosownie do art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ), podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi :
1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy
2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania
3/ inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia D. Ł. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Aby jednak można było rozważać istnienie podstaw do zawieszenia postępowania, konieczne jest aby wcześniej wystąpiła podstawa do wszczęcia postępowania administracyjnego. Zarówno organ I jak i II instancji nie wyjaśniły jednak w sposób dostateczny tej podstawowej okoliczności.
Z akt administracyjnych nie wynika czy “Skierowanie na badanie lekarskie" wydane przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Ł. z dnia [...] zostało doręczone D. Ł., a tym samym czy zostało zakończone postępowanie administracyjne w sprawie skierowania na badanie lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, które toczyło się na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 października 1999 r ( Dz. U. Nr 88, poz. 994).
W przedmiotowej sprawie z załączonych akt administracyjnych wynika, że Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego KMP w Ł. w dniu 6 maja 2002 r zarządził skierowanie D. Ł. na badania lekarskie w terminie 30 dni. Informację o tym przekazał do wiadomości Wydziału Komunikacji UMŁ ,a wpłynęła ona w dniu 15 maja 2002 r ( k –5 akt administracyjnych).
Z akt tych nie wynika natomiast aby skierowanie to zostało doręczone D. Ł. Zawarte w uzasadnieniu decyzji organu II instancji stwierdzenie, że skierowanie na badania lekarskie odebrała pełnomocnik strony Z. Ł. nie znajduje żadnego potwierdzenia w załączonych do akt dokumentach. Ponadto w dacie przesłania skierowania na badania lekarskie tj. w maju 2002 r. Z. Ł. nie była jeszcze pełnomocnikiem syna. Pełnomocnictwo załączone przez Z. Ł. do składanego odwołania udzielone zostało przez D. Ł. dopiero w dniu 12 grudnia 2002 r. W tym więc zakresie zarzuty podnoszone w odwołaniu przez pełnomocnika skarżącego mogą być zasadne.
Od tego zaś, czy skierowanie na badania lekarskie zostało doręczone skarżącemu zależy ocena czy rozpoczął bieg 30 dniowy termin do wykonania obowiązku nałożonego w tym skierowaniu .
Dopiero niewykonanie w wyznaczonym terminie przez D. Ł. dyspozycji zawartej w skierowaniu mogło stać się podstawą do wszczęcia przez organ administracji z urzędu kolejnego postępowania – o cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, o zawieszenie którego występowała Z. Ł. – pełnomocnik D. Ł..
Ustalenie zaś, że D. Ł. tego nakazu nie wykonał jest możliwe dopiero po ustaleniu, że skierowanie zostało mu doręczone. Skuteczne doręczenie stronie skierowania wydanego przez komendanta powiatowego policji, jest bowiem warunkiem uznania, że rozpoczął bieg 30 dniowy termin do wykonania obowiązku zgłoszenia się na badanie lekarskie, a tym samym, że zaistniała, po bezskutecznym upływie 30 dni, podstawa do wszczęcia przez organ administracji postępowania w przedmiocie cofnięcia D. Ł. uprawnień na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 b) ustawy. Okoliczność ta musi być wyjaśniona przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.
Ponieważ wskazane wyżej naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zachodziła podstawa do uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji .
Nie można natomiast podzielić zarzutu naruszenia przez organy administracji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez niezastosowanie zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu karnym. Wydanie przez sąd powszechny w postępowaniu karnym orzeczenia co do winy i kary za spowodowany wypadek drogowy nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie dotyczącej cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami z powodu nie wywiązania się z obowiązku poddania się badaniu lekarskiemu i doręczenia tego orzeczenia w określonym terminie.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.