III SA/Łd 110/11

III SA/Łd 110/11 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2011-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-03-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Furmanek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 8 poz 66
art. 15 ust. 2 pkt 2 ppkt 2 lit. c
Ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy podwyższenia podstawy emerytury oddala skargę.
Uzasadnienie
Dowódca [...], po rozpoznaniu zażalenia A. F. na postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wskazał, że kapitan A. F. zwrócił się do Dowódcy J.W. [...] o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że nabył prawo do podwyższenia emerytury o 1 % z tytułu wykonania w 2002 r. liczby skoków spadochronowych przewidzianych wykazem norm i zadań.
Organ I instancji zaskarżonym postanowieniem odmówił wydania zaświadczenia o nabyciu prawa do podwyższenia emerytury, gdyż nie można jednoznacznie stwierdzić, czy wnioskodawca pełnił służbę w charakterze skoczka spadochronowego. W opisie – parametrach zajmowanego stanowiska służbowego brak specjalności wojskowej "skoczka spadochronowego".
W zażaleniu A. F. wskazał, że przez sformułowanie "skoczek spadochronowy" należy rozumieć osobę wykonującą skoki spadochronowe. W związku z tym ze względu na wykonywanie przez niego skoków spadochronowych w 2002 r. był skoczkiem spadochronowym. Podniósł też, że użyte w art.15 ust.2 pkt 2 ppkt 2 lit.c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym sformułowanie "w charakterze skoczka spadochronowego" nie jest tożsame ze sformułowaniem "na stanowisku skoczka spadochronowego". W ocenie strony w siłach zbrojnych nie występuje specjalność wojskowa "skoczek spadochronowy". Z punktu widzenia art.15 ustawy nie jest istotna nazwa ani specjalność stanowiska, a jedynie rodzaj wykonywanego zadania.
Oceniając zażalenie organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art.15 ust.2 pkt 2 ppkt 2 lit.c ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz.U z 2004 r. Nr8, poz.66 ze zm.) podwyższenie emerytury z tytułu pełnionej w charakterze skoczka spadochronowego wymaga spełnienia dwóch warunków: faktycznego wykonywania skoków ze spadochronem oraz wykonywania ich w charakterze skoczka spadochronowego.
Skarżący w 2002 r. wykonał skoki spadochronowe przewidziane wykazem norm i zadań. Nie wykonał ich jednak w charakterze skoczka spadochronowego. Ponadto stanowisko zajmowane przez żołnierza musi być stanowiskiem skoczka. Jak wynika z rozkazu Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] w sprawie funkcjonowania i szkolenia wojsk w 2002 r. obowiązkowym szkoleniem spadochronowym mieli być objęci żołnierze zawodowi zajmujący stanowiska oznaczone określonymi symbolami i tylko o tej grupie można powiedzieć, że wykonywali je w charakterze skoczka spadochronowego.
Wydaje się, że przynależność do tej grupy czyni zadość warunkowi określonemu w rozporządzeniu – zajmowania stanowiska skoczka, wnioskodawca do tej grupy nie należał. Pozostali żołnierze mogli zostać dopuszczeni do skoków, zgodnie z obowiązującym Regulaminem Wykonywania Skoków Spadochronowych i faktycznie je wykonać, ale nie w ramach swoich obowiązków służbowych.
A. F. został wyznaczony na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] na stanowisko "starszy oficer – komendant stanowiska dowodzenia w Dowództwie [...]. Stanowisko to zostało oznaczone symbolem 01201 i nie obejmowało obowiązku wykonywania skoków spadochronowych.
A. F. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stwierdził, że nie ma możliwości łączenia pojęcia "w charakterze" z pojęciem "stanowisko, specjalność wojskowa" powołując się na stanowisko Sejmu, Senatu co do warunków stanowiących podstawę do podwyższenia emerytury dla żołnierzy. Istotą jest rodzaj wykonywanych zadań, a nie zajmowane stanowisko czy specjalność.
Zarzucił, że organy obu instancji w postanowieniach powoływały się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższenia emerytur wojskowych (Dz.U Nr 21, poz.110), mimo iż Trybunał Konstytucyjny uznał art.15 ust.6 ustawy, który był podstawą do wydania rozporządzenia za niezgodny z Konstytucją.
Dowódca [...] wniósł o oddalenie skargi. Podał, że w dniu wydania postanowienia przez organ II instancji rozporządzenie nadal obowiązywało. Co do pozostałych zarzutów wyjaśnił, że skarżący nie spełniał przesłanek określonych w art.15 ust.2 pkt 2 ppkt 2 lit.c ustawy emerytalnej, bo nie pełnił służby "w charakterze skoczka".
Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie było prowadzone z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności. Organ I instancji dysponował dowodami w postaci dokumentów znajdujących się w teczce akt personalnych skarżącego. Zapoznał się też z dokumentami dostarczonymi przez wnioskodawcę.
Organ odwoławczy przeprowadził postępowanie dowodowe w ograniczonym zakresie – załączenie do akt wyciągu z [...] nr [...] z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 22 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 tegoż artykułu ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl art.145 § 1 p.p.s.a Sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia z przyczyn określonych w art.156 kpa lub innych przepisach.
Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia należy go ocenić w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie K 15/09, w którym Trybunał uznał, że art. 15 ust.6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U z 2004 r. Nr 8, poz.66 ze zm.) jest niezgodny z art.92 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny wyrok o niezgodności art.15 ust.6 nie jest równoznaczny ze stwierdzeniem niezgodności z Konstytucją wydanego na podstawie tego przepisu rozporządzenia, to zgodnie z ogólnosystemowymi regułami kolizyjnymi, rozporządzenie traci moc obowiązującą. Derogacja delegacji ustawowej sprawia, że traci moc również wykonawczy wydany na podstawie tego przepisu.
Trybunał Konstytucyjny orzekł o odroczeniu terminu utraty mocy obowiązującej przepisu art.15 ust.6 o 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP.
Jednak w art.1 pkt 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 20101 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U Nr 167, poz.1130 ) uchylono ust.6 art.15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin. Jednocześnie w art.3 tejże ustawy postanowiono , że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.15 ust.6 zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art.15 ust.6 a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin.
Dlatego też zarzuty skargi w tej części nie zasługują na uwzględnie4nie.
Nawet, gdyby w dniu wydania zaskarżonego postanowienia wymienione rozporządzenie już nie obowiązywało to i tak nie miałoby to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż skarżący nie spełnia przesłanki niezbędnej do podwyższenia emerytury o 1 % określonej w art.15 ust.2 pkt 2 lit.c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin.
Przepis ten stanowi, że emeryturę podwyższa się o 1 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w charakterze skoczków spadochronowych i saperów.
Używając określenia "w charakterze skoczków spadochronowych" ustawodawca wskazał, że służba objęta tym wnioskiem ma polegać na pełnieniu obowiązków, wykonywaniu czynności charakterystycznych la skoczka spadochronowego. I tak jak twierdzi organ w odpowiedzi na skargę czynności te muszą wynikać z nałożonych na niego we właściwej formie obowiązków służbowych. Charakter służby i wynikające z niego warunki odbywania służby, jej specyfika, w konsekwencji powodują powstanie prawa do podwyższenia podstawy wymiaru emerytury w wysokości określonej w ustawie.
Jak wykazało postępowanie dowodowe A. F. nie odbywał służby w charakterze skoczka spadochronowego. Nie wynikało to ani z przypisanej mu w 2002 r. specjalności wojskowej stanowiska, czy też z zakresu i rodzaju nałożonych na niego obowiązków. Został wyznaczony na stanowisko starszy oficer – komendant stanowiska dowodzenia w dowództwie [...]. Oceny tej nie zmienia fakt wykonania w 2002 r. w ramach szkolenia określonej ilości skoków spadochronowych.
Z tych też względów Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a oddalił skargę.
jm