III SA/Łd 1087/21

III SA/Łd 1087/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-06-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Monika Krzyżaniak /sprawozdawca/
Paweł Dańczak
Teresa Rutkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II GSK 2069/22 - Wyrok NSA z 2023-10-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 97 par. 1 pkt 4, art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 1212
art. 99 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 101 ust. 2, art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15 zzs4 ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Sentencja
Dnia 9 czerwca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 września 2021 roku nr SKO.4181.58.21 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 27 września 2021 r., numer SKO.4181.58.21, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1212; dalej: "u.k.p."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Starosty Zduńskowolskiego z 16 sierpnia 2021 r., znak: KT.5430.3.23.6.2021, w przedmiocie zatrzymania A.K. prawa jazdy kategorii B, nr [...], druk nr [...].
W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wskazał następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne:
Decyzją z dnia 14 kwietnia 2021 r., znak: KT.5430.3.23.3.2021, Starosta Zduńskowolski skierował A.K. na badanie lekarskie przeprowadzane
w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wymieniona decyzja została doręczona stronie postępowania w dniu
20 kwietnia 2021 r.
Następnie decyzją z dnia z dnia 16 sierpnia 2021 r., wydaną z urzędu, Starosta Zduńskowolski zatrzymał A.K. prawo jazdy kategorii B, nr [...], druk nr [...], ze względu na niewykonanie obowiązku wynikającego z decyzji z 14 kwietnia 2021 r.
A.K., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika odwołał się od ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu zarzucając organowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., polegające na niezapewnieniu uczestnikowi możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zawieszenie postępowania w sprawie. Wniósł także o wystąpienie do WOMP w Ł. o wyznaczenie terminu badania lekarskiego i powiadomienie o nim A.K. przebywającego w Szpitalu im. [...] w Ł. - Specjalistycznym Psychiatrycznym Zespole Opieki Zdrowotnej w Ł.
W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik skarżącego argumentował, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wydania decyzji o zatrzymaniu stronie prawa jazdy winno nastąpić po wykonaniu badania lekarskiego i wydaniu orzeczenia lekarskiego przez WOMP w Ł., do którego skarżący nie może stawić się ze względu na pobyt w szpitalu. Na badanie stawi się niezwłocznie po jego opuszczeniu. W tym stanie rzeczy zapadła decyzja jest przedwczesna i istnieje podstawa do zawieszenia postępowania w sprawie do czasu, kiedy przedmiotowe badanie będzie mogło zostać wykonane. Ponadto skarżący posiada prawo jazdy od 12 lat i nigdy nie spowodował wypadku samochodowego, jeździ bezpiecznie i przestrzega regulacji kierujących ruchem drogowym, zatem nie powoduje zagrożeń dla ruchu. Badanie lekarskie będzie mogło zostać przeprowadzone, gdy zostanie wyznaczony termin tego badania i zostanie powiadomiony o nim skarżący oraz Szpital, w którym przebywa. Wtedy to skarżący na badanie zostanie dowieziony.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołaniu stwierdziło, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Organ powołując treść art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 101 ust. 2, art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, wskazał, że Starosta Zduńskowolski decyzją z dnia 14 kwietnia 2021 r., skierował skarżącego na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2021 r. i nie wniósł on od niej odwołania. W terminie 3 miesięcy - licząc od wskazanej powyżej daty, tj. do dnia 14 lipca 2021 r. skarżący nie przedstawił Staroście Zduńskowolskiemu orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, co oznacza że została spełniona przesłanka wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. Zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu była zatem prawidłowa i uzasadniona w ustalonym stanie faktycznym i prawnym.
Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu organ stwierdził, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 21 lipca 2021 r., które zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 sierpnia 2021 r., zawierało ono pouczenie o możliwości skorzystania z uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Strona postępowania, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, z uprawnień tych w wyznaczonym terminie nie skorzystała, a zatem brak jest jakichkolwiek przesłanek do uznania, że art. 10 § 1 k.p.a. został naruszony przez organ pierwszej instancji.
Organ odwołując się następnie do treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowi art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p,, wyjaśniając, że na tle przedmiotowego przepisu nie występuje w niniejszej sprawie żadna nierozstrzygnięta kwestia prawna podlegająca kognicji innego organu lub sądu, a w szczególności taką kwestią nie jest przeprowadzenie badania lekarskiego, na które skarżący został skierowany. Organ podkreślił, że przepisy u.k.p. dotyczące badań kierowców mają charakter prewencyjny, co oznacza, że jeśli osoba skierowana na badanie lekarskie - ze względu na występujące uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia - nie może temu badaniu poddać się w określonym przez prawo terminie, to obowiązkiem starosty, niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy, jest wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Nie może bowiem być tolerowana sytuacja, w której osoba, w stosunku do której istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia, co do jej stanu zdrowia, nie poddaje się weryfikacji tych zastrzeżeń poprzez poddanie się badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu przez uprawnionego do badań lekarza w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy. Pobyt skarżącego w szpitalu może stanowić obiektywną przeszkodę do poddania się badaniu lekarskiemu, jednakże w świetle jednoznacznej dyspozycji art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p., okoliczność ta nie uzasadnia oczekiwania (ponad wyznaczony w art. 101 ust. 2 u.k.p. termin) na przedstawienie orzeczenia lekarskiego, jak również nie może być uznana za uzasadniającą odstąpienie przez starostę od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Na gruncie art. 102 ust. 1 3 lit. a u.k.p. przyczyna nieprzedstawienia wymaganych badań lekarskiej jest obojętna, starosta jest obowiązany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień nawet jeżeli nastąpi to z przyczyn niezależnych do osoby obowiązanej do poddania się badaniu.
Organ powołał się na pogląd wyrażony przez WSA w Krakowie w wyroku z 30 września 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 65/19, iż "przepis art. 101 u.k.p., wprowadzając ustawowe terminy wykonania obowiązków przez kierowców, nie przewiduje ich przedłużania czy usprawiedliwiania ich przekroczenia. Zatrzymanie prawa jazdy, jako instrument prewencyjny, jest efektem jedynie braku weryfikacji zastrzeżeń co do stanu zdrowia, stwierdzonych w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o skierowaniu na badania lekarskie. Sytuacja, gdy z różnych powodów skierowany nie ma możliwości poddania się badaniom, a w sytuacji izolacji również możliwości korzystania z uprawnień do kierowania, nie uzasadnia odstąpienia od wydania decyzji o zatrzymaniu, uzasadnianego poprzez wskazanie, że uprawniony z prawa jazdy i tak nie korzysta. Organy administracji właściwe w sprawie nie mają instrumentów monitorowania miejsca pobytu i zmian w sytuacji faktycznej kierowców, nie jest zatem możliwe nałożenie na nie obowiązku nadzorowania stanu faktycznego i uruchamiania postępowania w zależności od tego, czy zobowiązany uzyskał możliwość wykonania badań". Kolegium steierdziło, że oczekiwanie skarżącego, iż to organ administracji ustali termin badania lekarskiego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy jest pozbawione podstaw prawnych. Z przytoczonego powyżej art. 101 ust. 2 u.k.p. jednoznacznie wynika, że to obowiązkiem osoby skierowanej na badanie lekarskiej jest poddanie się temu badaniu, a zatem również jej obowiązkiem jest ustalenie we właściwym wojewódzkim ośrodku medycyny pracy konkretnego terminu badania.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik A.K. zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie organu w całości, zarzucając mu naruszenie:
1/ art. 10 & 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu;
2/ art. 101 ust. 2 w zw. art. 102 ust. 1 pkt. 3a u.k.p. - poprzez przyjęcie, że obiektywna niemożliwość poddania się badaniu lekarskiemu oznacza uchybienie temu obowiązkowi
Tym samym pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zwolnienie skarżącego z wpisu od skargi w całości.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, że immanentną częścią postępowania w przedmiocie wydania decyzji o zatrzymaniu stronie prawa jazdy jest konieczność poddania się badaniu lekarskiemu. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wydania decyzji o zatrzymaniu stronie prawa jazdy ma nastąpić po wykonaniu badania lekarskiego i wydaniu orzeczenia lekarskiego przez WOMP w Ł. - do którego A.K. nie może się stawić z uwagi na pobyt w szpitalu psychiatrycznym i gdzie się stawi niezwłocznie po opuszczeniu szpitala. A.K. przebywa w Szpitalu im. [...] w Ł. od dnia 20 kwietnia 2021 r. - dowód został załączony do wniosku o zawieszenie postępowania. Wydanie decyzji w niniejszej sprawie zależy od treści w/w orzeczenia lekarskiego. W tym stanie rzeczy zapadła decyzja jest w ocenie skarżącego zdecydowanie przedwczesna i istnieje podstawa do zawieszenia postępowania w sprawie do czasu – kiedy przedmiotowe badanie będzie mogło być wykonane. W/w Szpital nie wypuści A.K. na badanie kwalifikacyjne na jego żądanie - zrobi to natomiast na żądanie organu zlecającego - przedmiotowe badanie lekarskie może być bowiem przeprowadzone, gdy zostanie wyznaczony termin tego badania i zostanie powiadomiony o nim A.K. oraz Szpital, w którym przebywa. Wtedy skarżący na to badanie zostanie dowieziony. W innym przypadku strona podda się badaniu samodzielnie - co zresztą deklaruje - ale będzie to możliwe dopiero po wypisaniu w/w Szpitala. Tym samym pełnomocnik strony za zasadne przyjął twierdzenie, że z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. skarżący nie miał zapewnionej możliwości czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu. Skarżący nie uchybił obowiązkowi poddania się badaniu lekarskiemu, gdyż z w/w przyczyn nie mógł mu się poddać. Skoro przepisy nie przewidują możliwości uzasadnionego oczekiwania na przedstawienie badania lekarskiego - to jest to luka w przepisach - za którą nie może odpowiadać skarżący - identyfikująca naruszenie art. 101 ust. 2 w zw. art. 102 ust. 1 pkt. 3a u.k.p. na kanwie niniejszej sprawy.
Pełnomocnik strony wskazał, że niezasadne jest także twierdzenie z naruszeniem art. 101 § 3 k.p.a. - że zażalenie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania jest niedopuszczalne, skoro w/w przepis wyraźnie dopuszcza takie zażalenie, podobnie jak przyjęcie, że nie istnieje w sprawie podstawa do zwieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. zaś kwestia zdolności skarżącego do kierowania pojazdami nie stanowi zagadnienia wstępnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę w oparciu o wyżej przywołane kryteria sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada bowiem przepisom prawa.
Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowił art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm., dalej również: u.k.p.). W świetle wskazanego przepisu starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2.
Z kolei jak stanowi art. 101 ust. 2 u.k.p., osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3 (badanie lekarskie lub psychologiczne), jest obowiązana do:
1) poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu;
2) przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu;
3) uiszczenia opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia, o którym mowa w pkt 2.
Z powyższych przepisów wynika, że wyłącznymi przesłankami wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy są: posiadanie przez kierującego prawa jazdy, nałożenie na kierującego obowiązku wykonania badań lekarskich lub psychologicznych w określonym terminie, brak wykonania tego obowiązku, jak i przedłożenia w wyznaczonym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Podkreślić również należy, że decyzja w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i b u.k.p. nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest tzw. decyzją związaną, tj. taką, którą organ zobligowany jest wydać w razie stwierdzenia, że strona pomimo obowiązku nie poddała się badaniu lekarskiemu lub psychologicznemu i nie przedstawiła wymaganego orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zatrzymanie prawa jazdy, jako instrument prewencyjny, jest efektem braku weryfikacji zastrzeżeń co do stanu zdrowia, stwierdzonych w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o skierowaniu na badania lekarskie i psychologiczne. Oznacza to, że organ ma obowiązek orzec o zatrzymaniu prawa jazdy, gdy nie doszło do badań i nie jest rozstrzygnięte, czy posiadający uprawnienia jest w stanie bezpiecznie z nich korzystać (por. wyroki: NSA z 28 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 421/15, z 10 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2224/14, WSA w Krakowie z 19 października 2016 r. sygn. III SA/Kr 403/16, w Warszawie z 7 grudnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2088/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej: CBOSA).
Podkreślenia wymaga także fakt, że zatrzymanie prawa jazdy nie rodzi skutku pozbawienia uprawnień, a jedynie eliminuje z grona uczestników ruchu osoby, u których stwierdzono zastrzeżenia co do stanu zdrowia lub których stan zdrowia nie został zweryfikowany w ustawowym terminie. Konieczność skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest działaniem organów państwa w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a tym samym ochrony zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest to, że Starosta Zduńskowolski decyzją z 14 kwietnia 2021 r. skierował skarżącego, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W treści decyzji organ wskazał skarżącemu, że na badanie należy zgłosić się w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji o skierowaniu, zaś orzeczenie lekarskie należy przedstawić organowi kierującemu na badanie w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Wskazana decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 20 kwietnia 2021 r. Od przedmiotowej decyzji strona nie wnosiła odwołania, wobec czego decyzja ta stała się ostateczna.
Ponadto z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący nie poddał się wymaganym badaniom lekarskim w ustawowym terminie 30 dni, a w konsekwencji nie przedstawił Staroście orzeczenia lekarskiego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Z powyższych względów prawidłowo organ stwierdził, że w okolicznościach sprawy została spełniona przesłanka wydania decyzji o zatrzymaniu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie posiadanego prawa jazdy określona w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. Działając na podstawie powołanego przepisu ustawy, organ zobowiązany był do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii B, nr [...], druk nr [...]. Niepoddanie się badaniom lekarskiemu i nieprzedstawienie właściwemu organowi odpowiedniego orzeczenia w tym zakresie w przewidzianym prawem terminie stanowi bowiem niezbędny i wystarczający warunek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.
Podkreślić jednocześnie trzeba, że w świetle art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p., bez znaczenia pozostaje z jakich przyczyn strona nie stawiła się na badania w przewidzianym prawem terminie. Tym samym niezasadne są zarzuty skargi, w których pełnomocnik skarżącego podnosi, że skarżący nie mógł się stawić na badania lekarskie z uwagi na pobyt od dnia 20 kwietnia 2021 r. w szpitalu psychiatrycznym, co oznacza, iż wydana przez organ decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest przedwczesna. Jak już wcześniej wskazano, decyzja wydawana na podstawie art. 102 ust. 1 u.k.p. w sprawie zatrzymania prawa jazdy należy do tzw. decyzji związanych, przy wydawaniu których - w razie ziszczenia się odpowiednich przesłanek - organ nie ma jakiegokolwiek luzu decyzyjnego. Tym samym organ nie mógł wziąć pod uwagę, wydając decyzję, okoliczności pobytu skarżącego w terminie przewidzianym na wykonanie badania w szpitalu psychiatrycznym.
Wyjaśnić przy tym należy, że wskazany w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami termin ma charakter materialnoprawny, a zatem nie podlega przywróceniu. Sąd podziela przytoczony przez organ pogląd, wyrażony przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 30 września 2019 r. (sygn. akt III SA/Kr 65/19), zgodnie z którym: "przepis art. 101 u.k.p., wprowadzając ustawowe terminy wykonania obowiązków przez kierowców, nie przewiduje ich przedłużania czy usprawiedliwiania ich przekroczenia. Zatrzymanie prawa jazdy, jako instrument prewencyjny, jest efektem jedynie braku weryfikacji zastrzeżeń co do stanu zdrowia, stwierdzonych w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o skierowaniu na badania lekarskie. Sytuacja, gdy z różnych powodów skierowany nie ma możliwości poddania się badaniom, a w sytuacji izolacji również możliwości korzystania z uprawnień do kierowania, nie uzasadnia odstąpienia od wydania decyzji o zatrzymaniu, uzasadnianego poprzez wskazanie, że uprawniony z prawa jazdy i tak nie korzysta. Organy administracji właściwe w sprawie nie mają instrumentów monitorowania miejsca pobytu i zmian w sytuacji faktycznej kierowców, nie jest zatem możliwe nałożenie na nie obowiązku nadzorowania stanu faktycznego i uruchamiania postępowania w zależności od tego, czy zobowiązany uzyskał możliwość wykonania badań".
Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, w zaistniałej sytuacji brak było podstaw do zawieszenia przez organy orzekające postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Okoliczność przebywania przez skarżącego w szpitalu psychiatrycznym nie może być bowiem utożsamiane z występowaniem w sprawie zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania w oparciu o wskazany przepis. Organ prawidłowo zaznaczył, że zagadnienie wstępne, o którym mowa we wskazanym przepisie występuje, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia określonej kwestii prawnej przez inny organ lub sąd. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowi art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p, w myśl którego, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2. Tym samym organ II instancji prawidłowo uznał, że na tle przedmiotowego przepisu nie występuje w niniejszej sprawie żadna nierozstrzygnięta kwestia prawna podlegająca kognicji innego organu lub sądu, a w szczególności taką kwestią nie jest przeprowadzenie badania lekarskiego, na które skarżący został skierowany.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wskazać należy, że naruszenie to może odnieść skutek w postaci uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia tylko wówczas, gdy strona postępowania wykaże, że zarzucane uchybienie prawa uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i miało wpływ na wynik sprawy (por. wyroki: NSA z 13 grudnia 2021 r. sygn. akt II GSK 636/21, z 27 października 2021 r. sygn. akt III OSK 4262/21; WSA: w Kielcach z 8 maja 2014 r. sygn. akt: II SA/Ke 255/14, w Olsztynie z 19 grudnia 2013 r. w sygn. akt: II SA/Ol 1045/13; dostępne w CBOSA). Na stronie stawiającej zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. spoczywa zatem ciężar nie tylko wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy, ale także wskazania jakie konkretnie czynności procesowe istotne z punktu widzenia prowadzonego postępowania strona zamierzała jeszcze przeprowadzić, a naruszenie przez organ art. 10 k.p.a. uniemożliwiło jej przeprowadzenie tych czynności. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał na istnienie związku przyczynowego pomiędzy podniesionym naruszeniem art. 10 k.p.a., a treścią wydanej decyzji.
Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na badanie lekarskie jak również zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy były doręczone w sposób prawidłowy skarżącemu, a następnie ustanowionemu przez stronę w toku postępowania administracyjnego fachowemu pełnomocnikowi. W treści zawiadomień o wszczęciu postępowania skierowanych do strony zawarto pouczenie o możliwości wypowiedzenia się do co zebranych w sprawie dowodów oraz zgłoszenia ewentualnych żądań. Z możliwości tej strona nie skorzystała. Z tego względu zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie.
Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z przepisem art. 15 zzs⁴ ust. 2 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Z kolei art. 15 zzs⁴ ust. 3 stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Przeprowadzenie rozprawy zdalnej w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe z uwagi na brak oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej dotyczącego możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, zatem sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., w związku art. 15 zzs⁴ ust. 2 i ust. 3 ustawy COVID-19, orzekł o oddaleniu skargi.
is