III SA/Łd 1016/04

III SA/Łd 1016/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-02-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Czesława Nowak-Kolczyńska
Krzysztof Szczygielski /przewodniczący/
Małgorzata Łuczyńska /sprawozdawca/
Teresa Rutkowska
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Sygn. powiązane
I OSK 645/05 - Wyrok NSA z 2005-12-16
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 9 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Asesor WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. I. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 101 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania M. I. statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 lutego 2004r. tj. od dnia zgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy w celu dokonania rejestracji, oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż z przedłożonych w dniu 26 lutego 2004r. przez M. I. dokumentów wynika, iż w okresie od 12.11.2002r. do 13.02.2004r. pobierała świadczenie rehabilitacyjne. Decyzją ZUS z dnia [...] 2004r. znak [...] orzeczono o zdolności M. I. do pracy, co zostało przez nią zakwestionowane w odwołaniu od tej decyzji z dnia [...] 2004r. Organ wskazał, iż rozstrzygnięcie powyższej kwestii jest zagadnieniem wstępnym rzutującym bezpośrednio na możliwość przyznania M. I. statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 lutego 2004r. oraz ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnego. Dodał, iż postępowanie podjęte zostanie po zakończeniu sprawy w Sądzie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.
Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., działając w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 97 § 2 k.p.a., podjął na żądanie strony postępowanie zawieszone postanowieniem z dnia [...] w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 lutego 2004r. oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W uzasadnieniu podano, iż w dniu 21 lipca 2004r. M. I. przedłożyła dokumenty, na podstawie których ustalono, iż ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania.
Dnia [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 71, art. 72, art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), wydał decyzję nr [...], orzekającą o przyznaniu M. I. statusu osoby bezrobotnej od dnia zgłoszenia się do PUP w celu rejestracji tj. od dnia 26 lutego 2004r. oraz przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnego na okres 184 dni od dnia 21 lipca 2004r., tj. od dnia przedstawienia wyroku Sądu Rejonowego w sprawie oddalenia odwołania przeciwko ZUS o prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu podniesiono, iż z przedłożonych przez M. I. dokumentów wynika, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy udokumentowała 365 dni okresów wymienionych w art. 71 ust. 1 i 2 i jednocześnie spełnione zostały warunki art. 2 ust. 1 pkt 2, a ogólny udokumentowany okres uprawniający do zasiłku wynosi 21 lat.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. I. wskazała, iż z powodu nieprzyznania jej przez ZUS dalszego świadczenia rehabilitacyjnego w dniu 26 lutego 2004 r. zgłosiła się do PUP w celu rejestracji i poinformowała wtedy, że złożyła do sądu odwołanie od decyzji ZUS o nieprzyznaniu jej świadczenia rehabilitacyjnego. Podała, że wówczas z urzędu zawieszono postępowanie w sprawie przyznania jej statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych a jednocześnie poinformowano ją, iż w przypadku wydania przez Sąd wyroku niekorzystnego dla niej zostanie uznana za osobę bezrobotną od dnia 26 lutego 2004 r. i zostanie jej wypłacone wyrównanie zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji tj. od dnia 26.02.2004r. Tymczasem po przedstawieniu wyroku Sądu przyznano jej status osoby bezrobotnej od dnia 26.02.2004r. natomiast zasiłek dla bezrobotnych dopiero od dnia 21 lipca 2004r. i tylko na 184 dni. W ocenie skarżącej takie postępowanie organu jest dla niej krzywdzące i niezgodne z prawem, gdyż w dniu rejestracji tj. 26 lutego 2004r. obowiązywała ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w myśl której zasiłek dla bezrobotnych przysługiwał na 365 dni. Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa do zasiłku od dnia 26 lutego 2004r. na okres 365 dni zgodnie z ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 71 ust. 1-2 i ust. 6, art. 73 ust. 1, art. 139 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zarówno z treści art. 13 ust. 1a obowiązującej do dnia 31 maja 2004r. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, jak i art. 33 ust. 2 aktualnie obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Podał, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, a warunkiem nabycia prawa do zasiłku jest przedłożenie przez osobę posiadającą status bezrobotnego, w dniu rejestracji, kompletu dokumentów niezbędnych do ustalenia jej uprawnień. Organ podniósł, iż w przypadku nieprzedłożenia w dniu rejestracji wymaganych dokumentów, prawo do zasiłku ustalane jest na podstawie art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1. Wskazał, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, a w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy pojęcie "bezrobotny" oznacza m.in. osobę zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, bądź, jeśli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy. Wojewoda [...] podniósł, iż M. I. składając odwołanie od decyzji w sprawie odmowy przyznania świadczenia rehabilitacyjnego podważyła swoją zdolność do pracy i kwestia ta została rozstrzygnięta dopiero wyrokiem Sądu, przedłożonym w PUP w dniu 21 lipca 2004r. Wobec powyższego, zdaniem organu, dopiero w dniu 21 lipca 2004r. możliwe było ustalenie, iż skarżąca spełnia warunki niezbędne do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, a w dalszej kolejności ocena uprawnień skarżącej do zasiłku i dlatego też prawo do zasiłku przysługuje skarżącej od dnia 21 lipca 2004r. w oparciu o przepis art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ podał, iż przepisy art. 73 ust. 1 powołanej wyżej ustawy weszły w życie od dnia 1 czerwca 2004r., w związku z czym osoby, które nabyły prawo do zasiłku po tym dniu, uzyskały je już na "nowych" zasadach, określonych w tych przepisach. Za słusznością takiej wykładni przepisów przemawia, w ocenie organu, treść art. 139 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowiący, iż zasady wypłacania zasiłków określone w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, obowiązują tylko w odniesieniu do zasiłków przyznanych przed dniem 1 czerwca 2004r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie wniosła M. I. Podała , iż w PUP zapewniano ją, że w przypadku wydania przez Sąd wyroku niekorzystnego zostanie jej wypłacone wyrównanie zasiłku od dnia rejestracji tj. od dnia 26 lutego 2004r. Była więc bardzo zaskoczona i rozgoryczona decyzją przyznającą jej zasiłek od dnia 21 lipca 2004 roku i tylko na okres 184dni. W rozmowie z pracownikiem działu prawnego dowiedziała się wówczas , że zmieniły się przepisy. Skarżąca podniosła, że gdyby w dniu rejestracji nie pokazała odwołania od decyzji ZUS wówczas otrzymałaby zasiłek dla bezrobotnych i nie musiała żyć przez 5 miesięcy za pożyczone pieniądze. Dodała, iż jej rodzina znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej.
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Mając na uwadze tak określoną kognicję i przyczyny będące podstawą uchylenia decyzji, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt zgłoszenia się w dniu 26 lutego 2004r. M. I. do Powiatowego Urzędu Pracy nr [...] w Ł. w celu rejestracji oraz wydania przez Prezydenta Miasta Ł. postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Powyższe, niekwestionowane w toku instancji przez skarżącą, postanowienie, podjęte zostało z uwagi na wniesienie przez skarżącą odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie odmowy przyznania świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż rozstrzygnięcie kwestii przysługiwania skarżącej uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego stanowi zagadnienie wstępne w sprawie przyznania jej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, a podjęcie zawieszonego postępowania nastąpi po zakończeniu sprawy w Sądzie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.
Powyższe stanowisko organu należy uznać za słuszne w świetle brzmienia, obowiązującego do dnia 31 maja 2004r., art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tj. Dz. U. z 2003r. Nr 58 poz. 514 z późn. zm.), zgodnie z którym przez "bezrobotnego" należy rozumieć osobę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 , niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem lit. g, nieuczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy, jeżeli spełnia warunki wymienione od lit. a) do j) tego przepisu. Wobec tego, iż skarżąca nie zgodziła się z treścią decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uznającej ją za zdolną do pracy i odmawiającej jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, zakwestionowała tym samym swoją zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia, o której mowa w powołanym wyżej przepisie. Organ zatrudnienia prawidłowo uznał, iż nie leży w jego kompetencji orzekanie o zdolności skarżącej do pracy i dlatego sprawę przyznania jej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku zawiesił do czasu rozstrzygnięcia tej sprawy przez Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.
Wyrok Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł., oddalający odwołanie skarżącej od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zapadł w dniu [...] 2004r.
Wobec powyższego Prezydent Miasta Ł. podjął zawieszone postępowanie i wydał, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 71, art. 72, art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), decyzję o przyznaniu M. I. statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 lutego 2004r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego na okres 184 dni od dnia 21 lipca 2004r., tj. od dnia przedstawienia wyroku Sądu Rejonowego w sprawie oddalenia odwołania przeciwko ZUS. Skarżąca uważa tę decyzję za krzywdzącą, gdyż została wprowadzona w błąd przez pracowników PUP nr [...] w Ł., którzy zapewniali ją, że w przypadku oddalenia odwołania przez Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, zostanie jej wypłacony zasiłek na 12 miesięcy od dnia 26 lutego 2004r. Należy zauważyć, iż ewentualne informacje udzielane skarżącej przez pracowników organu w dniu zgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy w lutym 2004r., mogły obejmować swoim zakresem jedynie obowiązujący stan prawny, ponieważ trudno było przewidywać w tym okresie, że od dnia 1 czerwca 2004r. wejdzie w życie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), która uchyli ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu a swoimi regulacjami uniemożliwi stosowanie przepisów dotychczasowych w sprawach wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy. Zgodnie, bowiem z art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jedynie sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych. Do pozostałych spraw, stosuje się przepisy ustawy nowej. Ponadto, art. 138 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż zasiłki, dodatki szkoleniowe oraz inne świadczenia z tytułu bezrobocia przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach, z wyjątkiem ich waloryzacji i zawieszania, które są dokonywane na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
Z uwagi na to, iż przed dniem wejścia w życie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. przed dniem 1 czerwca 2004r., nie został skarżącej przyznany zasiłek dla bezrobotnych, jak również nie zostało wszczęte w jej sprawie postępowanie odwoławcze, organ zatrudnienia nie miał podstaw, by zastosować w sprawie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, czego domagała się skarżąca.
Zdaniem Sądu, organy zatrudnienia prawidłowo przyznały skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 21 lipca 2004r., tj. od dnia przedłożenia przez skarżącą w Powiatowym Urzędzie Pracy wyroku Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalającego odwołanie od decyzji ZUS w sprawie odmowy przyznania świadczenia rehabilitacyjnego, gdyż art. 71 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyraźnie stanowi, iż w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1. Skoro, dokument potwierdzający fakt braku uprawnień skarżącej do świadczenia rehabilitacyjnego wpłynął do Powiatowego Urzędu Pracy w dniu 21 lipca 2004r., dopiero od dej daty można było uznać, iż skarżąca udokumentowała prawo do uzyskania zasiłku. Organ nie mógł przyznać skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnego na okres dłuższy niż 6 miesięcy, gdyż sprzeciwiłoby się to treści art. 73 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, iż okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekracza 125% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Zgodnie natomiast z obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 25 września 2003r. (M.P. Nr 47, poz. 703) przeciętna stopa bezrobocia na obszarze Powiatowego Urzędu Pracy Nr [...] w Ł. w dniu 30 czerwca 2003r. wynosiła 19,3 % i nie przekraczała 125 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju.
W tej sytuacji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.