III SA 362/95

OSK 1791/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak
Elżbieta Stebnicka /przewodniczący/
Stanisław Nowakowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
III SA/Łd 617/04 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-06-30
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2001 nr 6 poz 56
art. 37j ust. 2, art. 37j ust. 5
Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - t.j.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Barbara Adamiak, Stanisław Nowakowski (spr.), Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Krystyny P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Wydział III z dnia 30 czerwca 2004 r. sygn. akt III SA/Łd 617/04 w sprawie ze skargi Krystyny P. na decyzje Wojewody Ł. z dnia 2 października 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Skarbu Państwa /kasa Naczelnego Sądu Administracyjnego/ na rzecz adwokata z urzędu Bartosza K. kwotę 180 zł /słownie: sto osiemdziesiąt/ tytułem nie otrzymanego wynagrodzenia.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2004 r. III SA/Łd 617/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Krystyny B. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 2 października 2003 r. (...).
Sąd w uzasadnieniu wyroku przedstawił stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym, z którego wynika, że zaskarżoną decyzją z dnia 2 października 2003 r. (...) Wojewoda Ł. po rozpatrzeniu odwołania Krystyny B., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół /Dz.U. nr 154 poz. 1793/ w związku z art. 37j ust. 2,3 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Z. z dnia 16 lipca 2003 r. orzekającą o odmowie zmiany własnej decyzji ostatecznej z dnia 5 marca 2001 r. (...).
Z załączonych akt administracyjnych wynika, że Krystyna B. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. i złożyła wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego w dniu 29 grudnia 2000 r.
Decyzją z dnia 5 marca 2001 r. (...) Starosta Powiatu Z. orzekł o przyznaniu Krystynie B. prawa do zasiłku przedemerytalnego od 3 marca 2001 r. w wysokości 554,30 zł miesięcznie tj. 120 % kwoty zasiłku podstawowego, określonego wart. 24 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./.
Powołując się na inne sprawy toczące się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym Sąd podnosi, że Krystyna B. w dniu 15 stycznia 2003 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2003 r. (...) Wojewoda Ł. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu Z. z dnia 5 marca 2001 r. /3/II SA/Łd 447/03/ Ponadto w dniu 21 marca 2003 r. Krystyna B. złożyła podanie o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 5 marca 2001 r. Decyzją z dnia 12 listopada 2003 r. Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą wznowienia postępowania w tej sprawie /III SA/Łd 618/04/.
Następnie w dniu 9 lipca 2003 r. Krystyna B. złożyła wniosek o zmianę decyzji ostatecznej Starosty Powiatu Z. z dnia 5 marca 2001 r. (...) na podstawie art. 155 Kpa.
Decyzją z dnia 16 lipca 2003 r. (...) Starosta Powiatu Z. odmówił zmiany własnej decyzji ostatecznej z dnia 5 marca 2001 r. (...).
Odwołanie Krystyny B. nie odniosło zamierzonego skutku, ponieważ Wojewoda Ł. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
Organ odwoławczy podniósł, że art. 37j ust. 3 nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem powiat Z., którego mieszkanką jest Krystyna B., nie posiadał, w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania przez zainteresowaną - statusu powiatu uznanego za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym /vide: załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie określenia powiatów /gmin/ zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym - Dz.U. nr 110 poz. 1264; Dz.U. 2000 nr 120 poz. 1270; Dz.U. 2001 nr 151 poz. 1702/. W uzasadnieniu stwierdzono ponadto. iż zasiłek w wysokości 160% zasiłku podstawowego przysługuje osobie nie zamieszkałej w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami. Organ odwoławczy podzielił przy tym pogląd przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż określony w art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. warunek w postaci rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami odnosi się do jednego zakładu pracy z którego została zwolniona osoba występująca o podwyższony zasiłek. Podkreślił, że przepis art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. ma charakter wyjątkowy i nie może być interpretowany tak, jak przedstawiła to odwołująca. a mianowicie. że zwolnienie 100 osób winno dotyczyć wszystkich zakładów pracy w całym powiecie. Z odwołującą stosunek pracy został rozwiązany w dniu 21 grudnia 2000 r. i w okresie od 21 września 2000 r. do 21 marca 2001 r. w "Z." S.A. tj. w ciągu trzech miesięcy nie rozwiązano stosunków pracy ze 100 osobami. W związku z czym Krystynie B. nie przysługuje zasiłek w podwyższonej wysokości. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu administracji I instancji.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skarżąca wnosiła o uchylenie decyzji Wojewody Ł. z dnia 2 października 2003 r. Skarżąca podtrzymała całą swoją dotychczasową argumentację podkreślając, że to w jakiej wysokości wypłaca się zasiłek grupie ponad 100 osób zwolnionych w jednym terminie na terenie jednego powiatowego urzędu pracy nie jest sprawą indywidualną. Indywidualnie mogły być rozważane jedynie okoliczności prawa do zasiłku. Przyznanie zasiłku w podwyższonej wysokości tylko sześciu osobom narusza w jej ocenie zasadę równości wobec prawa określoną wart. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Podkreśliła także, że decyzje przyznające sześciu osobom, które złożyły skargi do NSA, zasiłku w podwyższonej wysokości, wydane zostały 2 miesiące po ukazaniu się Uchwały Składu Siedmiu Sędziów NSA z 21 października 2002 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniając zaskarżoną decyzję stwierdził m.in., że możliwość zastosowania art. 155 Kpa w konkretnej sprawie należy rozważać w świetle przepisów prawa materialnego w tym znaczeniu, iż zmiana lub uchylenie decyzji musi pozostawać w zgodności z tymi przepisami. Nadto wzruszenie decyzji na podstawie art. 155 Kpa dotyczy tylko takich decyzji, które mają charakter uznaniowy lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć z których każde jest zgodne z prawem. Przepis art. 155 Kpa nie upoważnia natomiast do naruszenia przepisu prawa materialnego i zastępowania go elementami oceny o charakterze słusznościowym, jakim jest interes społeczny lub słuszny interes strony. Uchylenie lub zmiana decyzji w oparciu o art. 155 Kpa może mieć miejsce jedynie wtedy gdy w przepisie prawa materialnego przewidziano pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze tego "luzu" wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W sytuacji natomiast, gdy przepis prawa materialnego przewiduje w sposób sztywny i bezwarunkowy jakieś rozwiązanie, to przepis art. 155 Kpa nie ma zastosowania. W przeciwnym razie, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, oznaczałoby to bowiem możliwość zmiany decyzji z naruszeniem prawa materialnego tylko w oparciu o względy słusznościowe określone w art. 155 Kpa, co jest rzeczą niedopuszczalną. Nadto wskazał, że pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 marca 1996 r. w sprawie III SA 362/95 /Monitor Podatkowy 1997 nr 3 str. 78/, z dnia 13 grudnia 1996 r. w sprawie III SA 1207/95 - Lex nr 274311, z dnia 17 grudnia 1997 r. w sprawie III SA 988/96 /Lex nr 35897/, z dnia 4 października 1999 r. w sprawie IV SA 1434/97 /Lex nr 48678/, z dnia 4 października I 999 r. w sprawie IV SA 1459/97 /Lex nr 47884/, który Sąd ten podzielił. Sąd pierwszej instancji podzielił także pogląd, który wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 21 października 2002 r. w sprawie OPS 10/02 /ONSA 2003 nr 2 poz. 44/ oraz w wyrokach z dnia 25 lipca 2001 r. w sprawie II SA 579/01 /nie publ./ jak i z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie II SA 1458/01/Lex nr 81822/, iż artykuł 37j ust. 5 odnosi się do zwolnień pracowników z przyczyn dotyczących zakładu pracy przez jednego pracodawcę.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego analiza przepisu art. 37j ust. 5 prowadzi do wniosku, że podwyższony zasiłek przedemerytalny przysługuje tylko wówczas, gdy zostało zwolnionych co najmniej 100 pracowników w ciągu 3 miesięcy u jednego pracodawcy. Przepis ten nie daje bowiem organowi administracji możliwości wyboru rozstrzygnięcia, ani też nie uprawnia go do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Przyznanie prawa do podwyższonego zasiłku jest możliwe tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w przepisie art. 37j ust. 5. Organ administracji jest związany treścią tego przepisu i nie może przyznać podwyższonego zasiłku w sytuacji gdy przesłanki te nie są spełnione. Nie może więc przyznać zasiłku w wysokości 160% licząc 100 osób zwolnionych w okresie trzech miesięcy ze wszystkich zakładów pracy na terenie całego powiatu, a nie u jednego pracodawcy. Przyjęcie odmiennego poglądu stanowiłoby naruszenie przepisu art. 37j ust. 5. Podkreśla raz jeszcze, że organ administracji na podstawie przepisu art. 155 Kpa nie może zmienić własnej decyzji naruszając przepis prawa materialnego i rozstrzygnięcie oprzeć na ocenie o charakterze słusznościowym jakim jest interes społeczny lub słuszny interes strony. Oznaczałoby to bowiem możliwość zmiany każdej decyzji z pominięciem obowiązujących przepisów w oparciu o względy słusznościowe co jest rzeczą niedopuszczalną.
Sąd nie podzielił zarzutów Krystyny P. co do naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji, ponieważ wyroki wydane na korzyść osób, które wykazały takie same bądź podobne stany faktyczne zapadły przed wydaniem uchwały NSA, a nadto poglądy wyrażone przez Sąd w tych sprawach nie oznaczają, że organy administracji winny przyznać podwyższony zasiłek również wszystkim pozostałym osobom zwolnionym ze "Z.", które nie wniosły skarg. Redakcja przepisu art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, budziła, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, w orzecznictwie szereg wątpliwości i niekiedy prowadziła do odmiennych rozstrzygnięć. Ten właśnie wzgląd zadecydował o podjęciu uchwały w składzie 7 Sędziów NSA.
Do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę złożyła Krystyna B., którą w jej imieniu sporządził i wniósł pełnomocnik z urzędu - adwokat. W skardze zarzuca się wyrokowi:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie naruszenie art. 37j ust. 3 ustawy Z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia skargi wskutek przyjęcia, że zasiłek emerytalny w wysokości 160% zasiłku podstawowego przysługuje tylko, jeżeli w ciągu 3 miesięcy zostało zwolnionych co najmniej 100 pracowników u jednego pracodawcy, podczas gdy brzmienie wskazanego przepisu nie upoważnia do takiego wniosku;
2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ w związku z art. 155 oraz 7 i 8 Kpa poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracyjny opisanych przepisów Kpa polegającego na przyjęciu, że funkcjonowanie w obrocie odmiennych rozstrzygnięć odnoszących się do takich samych stanów faktycznych nie narusza słusznego interesu, strony ani interesu społecznego oraz nieuwzględnieniu, że opisana sytuacja podważa zaufanie obywateli do organów Państwa oraz ujemnie wpływa na ich świadomość i kulturę prawną.
Mając powyższe na uwadze pełnomocnik wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę wyroku przez przyznanie Krystynie B. zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% zasiłku podstawowego, jak również o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone w żadnej części.
W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi, że wykładnia art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu dokonana przez organy administracji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna jako krzywdząca stronę i oczywiście sprzeczna z brzmieniem przepisu. art. 37j ust. 5 ustawy, gdyż mówi jedynie o zwolnieniu z przyczyn dotyczących pracodawcy więcej niż 100 osób na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Przepis ten nie mówi natomiast o tym, że zwolnienia mają dotyczyć jednego urzędu pracy. Interpretowanie przytoczonej regulacji w takim kierunku jest - zdaniem skarżącej - równoznaczne z dodawaniem nowych fragmentów nie zamieszczonych przez prawodawcę.
Wskazując na występującą, według skarżącej, nierówność podnosi się w skardze kasacyjnej, że nawet gdyby uznać za słuszną lansowaną przez organy administracyjne oraz Sąd wykładnię art. 37j, nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem, że interes skarżącej nie jest godny ochrony. Skoro bowiem istnieją wyroki NSA przyznające podwyższone zasiłki osobom w identycznej sytuacji jak skarżąca, to odmowa zmiany decyzji w sprawie Krystyny B. prowadzi - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasad uwzględnienia interesu społecznego oraz pogłębiana zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli.
Ten fragment rozważań pełnomocnik skarżącej tak zamyka: "Podsumowując nawet, gdyby przyjąć, że wykładnia art. 37j, jaka ostatecznie znalazła wyraz w uchwale składu 7 sędziów jest słuszna, twierdzenie, że interes skarżącej Krystyny B. nie zasługuje na ochronę jako sprzeczny z prawem i nieuwzględnienie na tej podstawie wniosku o zmianę decyzji ostatecznej budzi zasadnicze zastrzeżenie. Istnieje bowiem dylemat polegający z jednej strony na sprzeczności żądania skarżącej z wykładnią przepisu zawartą w niewiążącej w sprawie uchwale NSA z dnia 21 października 2002 r. oraz z drugiej strony na sprzeczności rozstrzygnięcia niekorzystnego dla skarżącej z podstawowymi zasadami procedury administracyjnej. Rozwiązywanie przedstawionego dylematu na niekorzyść Krystyny B. i to przez sędziów, którzy wcześniej podzielali przedstawiony przez nią pogląd budzi zdumienie i jest niewłaściwe także biorąc pod uwagę wyrażoną w Konstytucji zasadę państwa prawnego".
W nadesłanej odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Ł. wnosi o jej oddalenie stwierdzając w konkluzji, że nie ma żadnych podstaw, aby twierdzić, iż za uchyleniem zaskarżonej decyzji przemawia interes społeczny, skoro decyzja przyznająca skarżącej prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% zasiłku podstawowego określonego w art. 24 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, jest zgodna z przepisami prawa materialnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonując oceny decyzji administracyjnej odmawiającej zmiany decyzji na podstawie, której skarżąca nabyła prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % kwoty zasiłku, uznał, że decyzja jest prawidłowa, gdyż brak przesłanek do jej zmiany na podstawie art. 155 Kpa. Aby można było dokonać zmiany czy też uchylenia decyzji ostatecznej w trybie art. 155 Kpa muszą być spełnione następujące przesłanki: 1/ strona na podstawie decyzji administracyjnej nabyła prawo i wyraża zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji; 2/ przepisy szczególne nie sprzeciwiają się tej zmianie lub uchyleniu decyzji; 3/ za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanki te muszą istnieć łącznie, aby organ administracji mógł w oparciu o powołany przepis zmienić lub uchylić ostateczną decyzję, gdyż celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 Kpa nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z punktu widzenia czy za zmianą /uchyleniem/ przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.
Stan faktyczny niniejszej sprawy ustalony przez organ administracji, a oceniany przez sąd orzekający jest bezsporny. Skarżąca spełnia warunki do otrzymania zasiłku przedemerytalnego na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56/ jak również bezsporna jest okoliczność, że rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącą nastąpiło z przyczyn zakładu pracy. Natomiast skarżąca kwestionuje wysokość przyznanego zasiłku, twierdząc, że na podstawie art. 37j ust. 5 ustawy, winna otrzymać zasiłek przedemerytalny w wysokości 160 % kwoty bazowej. Decyzja, której zmiany żąda strona została wydana na podstawie art. 37j ust. 2 ustawy. W myśl art. 37j ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 120 % kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 z zastrzeżeniem art. 3 i 5 ustawy. Ustawą z dnia 30 marca 2000 r. - o zmianie ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. nr 31 poz. 384 ze zm./ został zmieniony ust. 5 art. 37j ustawy. W wyniku tej nowelizacji, która weszła w życie 6 maja 2000 r. przepis ten otrzymał następujące brzmienie: "zasiłek przedemerytalny, w wysokości określonej w ust. 3 przysługuje również osobie niezamieszkałej w powiecie /gminie/ uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Przepis ten w swej treści obowiązywał do dnia 31 grudnia 2000 r., gdyż w wyniku nowelizacji ustawą z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela, ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej /Dz.U. nr 122 poz. 1323/, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. Cały art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. - /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128/ otrzymał nowe brzmienie, w którym pominięto treść ust. 5. Ustawa ta po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (...) /Dz.U. nr 154 poz. 1793/ nie przewiduje już zasiłków przedemerytalnych, a jedynie świadczenia przedemerytalne, które przyznawane są nowych warunkach z tym, że stosownie do art. 11 ust. 2 tej ustawy, osoby które zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach. Dotyczy to osób zarejestrowanych w powiatowych urzędach pracy przed dniem 1 stycznia 2002 r. W sprawie niniejszej bezsporną okolicznością jest, że skarżąca została zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy po dniu 5 maja 2000 r., a zatem ocena jej uprawnień do ubiegania się o prawo do zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 37j ust. 5 tj. zasiłku w wysokości 160 % kwoty bazowej, jest dokonywana na podstawie tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji. Przepis art. 37j ust. 3 tej ustawy stanowi o zasiłku w podwyższonej wysokości dla osób zamieszkujących w dniu nabycia prawa do tego zasiłku w powiatach uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem i stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W myśl natomiast ust. 5 tego przepisu zasiłek przedemerytalny w tej wysokości przysługuje osobie, jeżeli stosunek pracy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Z przepisu art. 37 ust. 5 wynika zatem, że prawo do podwyższonego zasiłku przedemerytalnego ma osoba, która została zwolniona w grupie pracowników zakładu pracy obejmujących 100 osób w ciągu 3 miesięcy i praca przez te 100 osób wykonana była na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Pozostaje zatem do rozważenia czy określony w art. 37j ust. 5 warunek rozwiązania stosunku pracy /stosunku służbowego/ z przyczyn zakładu pracy w okresie nie dłuższym ni ż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami odnosi się do jednego zakładu pracy i to do tego zakładu pracy, z którego została zwolniona została osoba występująca o przyznanie zasiłku przedemerytalnego w podwyższonej wysokości. W przepisie tym chodzi o zakład pracy w znaczeniu pracodawcy w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy oraz art. 2 ust. 1 pkt 17 omawianej ustawy, a więc chodzi o jednostkę organizacyjną, która jest uprawniona do samodzielnego zatrudniania pracowników. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w przepisie tym wyraźnie użył słów "z przyczyn dotyczących zakładu pracy a nie "zakładów pracy", a zatem celem tego przepisu jest przyznanie podwyższonego zasiłku przedemerytalnego osobie, która znalazła się wśród 100 osób zwolnionych w jednym zakładzie pracy w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące, a nadto wykonujących pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Pogląd odmienny, a mianowicie że rozwiązanie stosunku pracy z co najmniej 100 pracownikami odnosi się do wielu zakładów pracy na terenie jednego powiatowego urzędu pracy, nie znajduje uzasadnienia w przepisie art. 37j ust. 5 ustawy. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w tym przedmiocie zajęte stanowisko w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2002 r., OPS 10/02 /ONSA 2003 Nr 2 poz. 44/. Mając powyższe na uwadze zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ polegający na błędnej wykładni art. 155 Kpa nie znajduje uzasadnienia. Interes społeczny czy słuszny interes strony jako przesłanka zastosowania art. 155 Kpa musi wynikać ze stanu faktycznego danej sprawy oraz stanu prawnego mającego zastosowanie w tej sprawie. Stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości. Z dowodu znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że w zakładzie pracy, w którym pracowała skarżąca i rozwiązano z nią stosunek pracy, w okresie 3 miesięcy nie rozwiązano stosunku pracy ze 100 osobami, a zatem nie został spełniony podstawowy warunek z art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. - o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./. W tej sytuacji nie można mówić, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniając decyzję organu naruszył przepisy proceduralne dokonując rozważań o braku przesłanek skutkujących możliwością zastosowania art. 155 Kpa. przez organ administracji. Nie można mówić również o naruszeniu art. 32 Konstytucji RP przez fakt, że w obrocie prawnym pozostaje 6 decyzji o odmiennym stanowisku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.