III SA 3540/03

III SA 3540/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-11-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alojzy Skrodzki /sprawozdawca/
Andrzej Jagiełło /przewodniczący/
Dariusz Dudra
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Sędzia WSA Dariusz Dudra, Asesor WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2004 r. sprawy ze skarg J. Z. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] , [...], [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności nakazu płatniczego 1) uchyla zaskarżone decyzje, 2) stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2003r. uzupełnionym pismem z dnia [...] lipca 2003 r. skarżący zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o stwierdzenie nieważności nakazów płatniczych Wójta Gminy G. o numerach:
1) [...] ustalającego podatek od nieruchomości na 2000 r. w kwocie 355 zł,
2) [...] ustalającego podatek od nieruchomości na 2001 w kwocie 497 zł,
3) [...] ustalającego podatek od nieruchomości na 2002 w kwocie 497 zł.
Decyzjami z dnia [...] września 2003r. nr [...], nr [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - zwane dalej "Kolegium" odmówiło na podstawie art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003r., w zw. z art. 24 § 1 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na fakt, iż żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zostało złożone po upływie roku od dnia jej doręczenia.
Po złożeniu przez podatnika odwołania z dnia [...] października 2003r. Kolegium decyzjami z dnia [...] listopada 2003 r. o numerach [...],[...] i [...], utrzymało w mocy zaskarżone w odwołaniu decyzje.
Na powyższe decyzje skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w uzasadnieniu której podniósł, iż nakazy płatnicze nie spełniały wymogów decyzji określonych w art. 210 Ordynacji podatkowej. Brak uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz wskazania podstaw prawnych spowodował, w ocenie skarżącego, że spóźnił się z wniesieniem wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji Wójta Gminy G. Wobec powyższego skarżący uważa, iż powinno nastąpić stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 247 Ordynacji podatkowej i wznowienie postępowania, bowiem dowody na podstawie których ustalono w Gminie istotne dla sprawy kwestie okazały się fałszywe. Ponadto skarżący wskazuje, iż Kolegium zignorowało jego skargę z dnia [...] września 2003r. nie udzielając na nią odpowiedzi.
W piśmie z dnia [...] października 2004 r. strona podniosła ponadto, że Urząd Gminy nie przeprowadził postępowania podatkowego, pozbawił stronę udziału w postępowaniu podatkowym, naruszył zasadę wynikająca z art. 121 Ordynacji podatkowej o zaufaniu do organu prowadzącego postępowanie, nie zebrał materiału dowodowego, dokonał zmiany klasyfikacji gruntu na "grunty inne" nie wydając postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wyjaśniło, iż z wniosku z dnia [...] czerwca 2003 r. uzupełnionego pismem z dnia [...] lipca 2003r., wynikało, że podatnik zwrócił się o stwierdzenie nieważności decyzji wójta Gminy G. dotyczących podatku od nieruchomości za lata 2000, 2001 i 2002 naliczonego od działki o pow. [...] m2 położonej we wsi G. Tym samym wniosek ten dotyczył nakazów płatniczych ustalających podatnikowi wysokość podatku od nieruchomości na 2000 r (nakaz doręczono 1 marca 2000 r.), 200l r. nakaz doręczono 9 lutego 2001r.), i 2002 r.( nakaz doręczono 18 marca 2002 r.). Kolegium stwierdziło, że działało w oparciu o art. 249 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137. poz. 926 z późn. zm.) –zwanej dalej" Ordynacja podatkowa"- w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003r., zgodnie z którym organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia. Z treści powyższego przepisu wynika, iż w przypadku gdy przedmiotowe żądanie zostanie złożone po upływie wspomnianego terminu, który jest terminem nieprzywracalnym organ podatkowy zobligowany jest wyłącznie do wydania decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Oznacza to, iż decyzja ta nie stanowi podstawy do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, tj. pod kątem przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym wskazywane przez skarżącego zarzuty, w tym zarzut naruszenia art. 247 Ordynacji jak i inne formalne oraz merytoryczne błędy nakazu płatniczego, nie miały wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. W ocenie Kolegium bezpodstawne jest wskazywanie przez skarżącego argumentu, iż postępowanie powinno zostać wznowione albowiem przedmiotowe postępowanie dotyczyło odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się do zarzutu zignorowania skargi podatnika z dnia [...] września 2003r. Kolegium stwierdziło, iż pismo nazwane skargą przez podatnika było jego odpowiedzią na zawiadomienie Kolegium z dnia [...] września 2003r., na mocy którego podatnikowi wyznaczono 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze nie była to skarga dlatego też nie było podstaw do ustosunkowania się do tego pisma w formie aktu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje,
Przedmiotowa sprawa została rozpoznana przez niniejszy Sąd w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.).
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że wydana została z naruszeniem przepisów prawa proceduralnego, które dawało podstawę do wznowienia postępowania. Głównym powodem uchylenia zaskarżonych decyzji przez Sąd, było naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika, że Kolegium wydało zaskarżone decyzje zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji w tym samym składzie osobowym. Zgodnie z art. 132 § 1 pkt 6) Ordynacji podatkowej członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zwrot "decyzja zaskarżona" oznacza decyzję, od której wniesiono środek odwoławczy. Wobec tego "branie udziału w wydaniu" takiej decyzji odnosi się do członka kolegium, który orzekał w pierwszej instancji, a po wydaniu decyzji orzekał niejako "we własnej sprawie", a więc w sprawie wcześniej przez siebie rozstrzygniętej. Skutkiem prawnym niewyłączenia pracownika, w przypadku występowania okoliczności, których następstwem - zgodnie z art. 130 Ordynacji podatkowej- powinno być jego wyłączenie od udziału w sprawie, jest wadliwość postępowania, która pociąga za sobą - w przypadku decyzji ostatecznej - sankcje w postaci wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
Ze względu na powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe dające podstawy do wznowienia postępowania podatkowego, w związku z czym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.