III SA 2868/02

III SA 2868/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-02-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Antoni Hanusz /sprawozdawca/
Grzegorz Krzymień
Małgorzata Długosz-Szyjko /przewodniczący/
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie NSA (del.) Antoni Hanusz (spr.), Grzegorz Krzymień, Protokolant Grażyna Cikowska, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r. sprawy ze skargi J. T._ "M." na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatek od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2002 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń, luty, marzec i czerwiec 2001 r., kwotę zaległości podatkowych za te miesiące wraz z odsetkami za zwłokę, Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w S..
Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji Izby Skarbowej w W., skarżący nie miał prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, gdyż podatek ten wynikał z faktur VAT, które nie były potwierdzone kopią u sprzedawcy. Zdaniem Izby Skarbowej została tym samym spełniona przesłanka z § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245, ze zm.).
Izba Skarbowa w W. przychyliła się także to stanowiska organu kontroli skarbowej, iż w przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie miała prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur, które zostały wystawione przez podatnika nie uprawnionego do wystawiania faktur VAT. Została zatem spełniona przesłanka z § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów.
Powyższą decyzję Izby Skarbowej w W. strona zaskarżyła wnosząc skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący podniósł, iż Izba Skarbowa w W. naruszyła art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż organ kontroli skarbowej oraz organ odwoławczy nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Wynikiem powyższego naruszenia było, zdaniem skarżącego, błędne przyjęcie, iż posiadane przez niego faktury VAT nie były potwierdzone kopią u sprzedawcy lub też zostały wystawione przez podatnika nie zarejestrowanego dla celów podatku od towarów i usług.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o jej oddalenie, bowiem jej zarzuty uznała za bezzasadne i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i §2 ustawy z dnia 25 czerwca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi, decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jest uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie poza sporem istniał fakt, że skarżący obniżył podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur zakwestionowanych przez Inspektora Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w S. oraz Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Zdaniem Sądu wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie naruszył ani art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, ani też art. 122 tejże ustawy.
W przedmiotowej sprawie zarówno organ kontroli skarbowej jak i organ odwoławczy w sposób jak najbardziej uzasadniony zastosowały § 50 ust. 4 pkt 2 oraz pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245, ze zm.). Zgodnie z pierwszym z powyższych przepisów, jeżeli nabywca posiada faktury VAT lub faktury VAT korygującą niepotwierdzoną kopią u sprzedawcy, wówczas faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Natomiast drugi z powołanych wyżej przepisów rozporządzenia Ministra Finansów, stanowi, iż w przypadku gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.
W niniejszej sprawie organ kontroli skarbowej a także Izba Skarbowa, w sposób zgodny z przepisami postępowania podatkowego ustaliły, iż spełnione zostały przesłanki wskazane w cytowanych wyżej przepisach, w związku z czym trafnie zastosowały konsekwencje wynikające z tych przepisów polegające na pozbawieniu podatnika prawa do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.
Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Natomiast orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 tejże ustawy.