III SA 2792/97

II SA/Łd 116/07 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień /przewodniczący/
Arkadiusz Blewązka
Czesława Nowak-Kolczyńska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 25 kwietnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi S. C. i J. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. powołując w podstawie prawnej art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nakazał S. C. i J. C. dokonać rozbiórki wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 12,10m x 4,90m, usytuowanego w Ł. Nr 25 gm. Z.
Uzasadniając powyższe rozstrzygniecie organ wskazał, iż w trakcie oględzin ustalono, że przedmiotowy budynek ma konstrukcję murowaną z jednospadowym dachem krytym blachą, ukształtowanym ze spadkiem na teren działki właściciela budynku, usytuowany jest w granicy z działką sąsiednią. Właściciele przedmiotowego obiektu oświadczyli, iż został ona wybudowany w latach 1984-1985, jednak nie posiadają żadnej dokumentacji z nim związanej. Organ wyjaśnił, iż w celu ustalenia rzeczywistej daty powstania budynku wezwał stronę do przedłożenia wszelkiej dokumentacji potwierdzającej wybudowanie obiektu w latach 80, ponieważ żadne dokumenty nie zostały złożone poinformował właścicieli, iż postępowanie w przedmiocie popełnionej samowoli budowlanej prowadzone będzie w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 roku obowiązującej w dniu przeprowadzonych oględzin tj. w dniu [...], kiedy to stwierdzona została samowola. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż z uwagi na naruszenie przepisu art. 28 Prawa budowlanego podjął czynności mające doprowadzić do legalizacji popełnionej samowoli budowlanej i działając na podstawie art. 48 w/w ustawy, w dniu [...] wydał postanowienie, w którym zobowiązał właścicieli do przedłożenia w terminie do [...] dokumentów dających podstawę do legalizacji popełnionej samowoli, a określonych w powołanym przepisie. Jednakże pomimo upływu wyznaczonego terminu właściciele nie złożyli żadnej dokumentacji, co zobligowało organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego. Organ podkreślił, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, strona miała zapewniony czynny udział we wszystkich czynnościach postępowania jednak fakt niewywiązania się przez strony z nałożonego obowiązku obliguje do wydania decyzji o nakazie rozbiórki.
Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając nakaz rozbiórki obszernie opisał również postępowanie wyjaśniające prowadzone przed wydaniem tej decyzji, w toku którego przesłuchano szereg świadków, tak z rodziny J. i S. C., wezwanych na ich wniosek tj. matkę M. C., siostrę J. S., siostrę B. F., jak i świadków wezwanych z urzędu tj. właścicieli - obecnego J. K. i poprzedniego K. B. - nieruchomości sąsiadującej, w granicy której postawiony został sporny budynek. Zaznaczył, iż zeznania rodziny jednoznacznie przemawiały na korzyść właścicieli, zaś pozostałych świadków były niejednoznaczne, co spowodowało, iż wezwał na świadka osobę zaufania publicznego tj. sołtysa M. F. Świadek ten po zapoznaniu się z dokumentacją fotograficzną, zeznał, iż przedmiotowy budynek został wybudowany 10 lat temu tj. w [...]. Organ podał, iż zeznania sołtysa zostały zakwestionowane przez właścicieli, którzy jednak nie wskazali żadnych innych wiarygodnych świadków ani też nie przedłożyli żadnych dokumentów umożliwiających weryfikację. Wskazał nadto, iż w ramach prowadzonych czynności zmierzających do legalizacji wybudowanego obiektu ustalił, iż jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wystąpił również z zapytaniem czy i od jakiego okresu wnoszone są podatki od nieruchomości, w odpowiedzi organ podatkowy poinformował, iż budynki gospodarcze służące wyłącznie działalności rolniczej są zwolnione z podatku od nieruchomości. Reasumując obszerne uzasadnienie organ podkreślił, iż fakt niewywiązania się przez właścicieli z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] przesądził o wydaniu nakazu rozbiórki i ostatecznie uniemożliwił legalizację popełnionej samowoli budowlanej.
W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. i S. C. Zarzucając naruszenie art. 58 Prawa budowlanego oraz art. 77 i 80 Kpa w zakresie oceny dowodów i ustalenia przez to błędnego stanu faktycznego, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając strona wyjaśniła, iż postępowanie zostało wszczęte na skutek zawiadomienia M. B., z którym pozostaje w sporze i który nie uzyskał statusu zainteresowanego. Z tych powodów, zdaniem strony, zeznania K. B., teścia M. B. powinny być ocenione z dużą ostrożnością. Dodała, iż również zeznania J. K. nie są obiektywne, ponieważ też pozostaje z nim w sporze sąsiedzkim. Odnosząc się do zeznań sołtysa F. M., odwołujący zauważyli, iż jego zeznania nie mogą uzasadniać nakazu rozbiórki, bowiem podał on, iż budowa miała miejsce 10 lat temu tj. w 2006 roku, tak zostało wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zatem już po złożeniu przez Pana B. doniesienia, co jest nielogiczne. Ostatecznie skarżący podnieśli, iż uzasadnione jest przyjęcie za miarodajne zeznań matki M. C. (poprzedniej współwłaścicielki nieruchomości), J. S. i B. F.
Decyzją z dnia [...] Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kpa oraz art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie przytoczył całą obszerną argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i podzielił stanowisko tam zawarte, w szczególności dotyczące wiarygodności materiału dowodowego. Podkreślił, iż jest oczywiste, że zarówno odwołujący jak i ich świadkowie są osobami zainteresowanymi w sprawie, którym zależy, aby podstawą prawną orzekania w sprawie spornego budynku była ustawa Prawo budowlane z 1974 roku, która ma zastosowanie dla obiektów wykonanych samowolnie przed 1995 rokiem. Z tych względów ich zeznania nie są obiektywne, zasadnie zatem powołano sołtysa M. F. i na jego zeznaniach jako najbardziej wiarygodnych oparto się i prawidłowo przyjęto, że obiekt wykonano po 1994 roku, czyli w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. Przechodząc do analizy zastosowanych przepisów, będących podstawą wydanego nakazu rozbiórki, organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-30 tej ustawy. Jak ustalono w niniejszej sprawie sporny budynek o wymiarach 12,10m x 4,90m wymagał uzyskania pozwolenia na budowę (zgodnie z ustawą z 1994 roku), właściciele nie dysponowali taką decyzją, a pomimo to wybudowali obiekt. Wobec takich ustaleń organ miał podstawy do zastosowania art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, który nakazuje rozbiórkę obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem ust. 2 art. 48, który daje możliwość legalizacji takiego obiektu, jeśli spełnia wskazane w tym przepisie warunki. Organ wskazał, iż wypełniając dyspozycje powołanych przepisów organ I instancji ustalił, iż działka nr 178, na której znajduje się budynek, objęta jest aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania, a zapis w planie ustala przeznaczenie terenu jako niską zabudowę o funkcji mieszkaniowej i zagrodowej z możliwością wprowadzenia nieuciążliwej działalności gospodarczej (zaświadczenie Urzędu Miejskiego dnia [...]). Jak również to, iż usytuowany jest w granicy z działką sąsiednią w linii, której po przeciwnej stronie znajdują się budynki gospodarcze i nie narusza przepisów techniczno - budowlanych. Dalej organ odwoławczy podał, iż postępując zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia [...] właściciele zostali zobowiązani do przedłożenia w terminie do [...] dokumentów umożliwiających zalegalizowanie budynku. Ponieważ w terminie tym nie złożyli żadnej dokumentacji Powiatowy Inspektor prawidłowo zastosował art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i nakazał rozbiórkę spornego budynku. Reasumując Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, zaznaczył, iż zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów przeprowadzone zostało postępowanie wyjaśniające, które pozwoliło na uznanie, iż budowa miała miejsce w [...], co przesądziło o zastosowaniu przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 roku i uprawniło organ do zastosowania trybu określonego w art. 48 tej ustawy.
Odnosząc się do zarzutu odwołania dot. podania w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnej decyzji, iż z zeznań świadka F. wynika, iż budynek wybudowano w 2006 roku, wskazał iż podanie tego roku a nie roku [...] było oczywistą pomyłką, którą potwierdza treść protokołu znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. i J. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., zarzucili naruszenie art. 77 i art. 80 Kpa przez błędną ocenę dowodów z zeznań świadków i błędne ustalenia stanu faktycznego, art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Z uzasadnienia wypływa nadto zarzut naruszenia art. 107 §3 Kpa. Przedstawiając argumentację na poparcie swych wniosków skarżący podnieśli, iż materiał dowodowy sprawy nie został właściwie i obiektywnie oceniony, ponieważ argument, iż zeznawały osoby bliskie dla skarżących i z tego względu nie można im dać wiary, nie może się ostać. Strona skarżąca wskazała na dużą rozbieżność pomiędzy datą budowy podaną przez Pana B., sołtysa i poszczególnych członków rodziny. Podkreśliła, iż z uwagi na tę właśnie różnicę oraz istniejący spór sąsiedzki powinny być uważnie rozważone wszystkie zeznania w szczególności członków rodzinny, jako źródła najbardziej wiarygodnego.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w pełni podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, podkreślając, iż zarzuty strony nie wnoszą nic nowego do sprawy i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga jest bezzasadna, zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów prawa, a sądy administracyjne zostały zaś powołane do badania zgodności z prawem działania organów administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a"). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić w całości lub części (art. 145 § 1 ust.1 p.p.s.a.), stwierdzić jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a.). Ewentualnie stwierdzić, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 3 w/w ustawy). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.
Podkreślić należy także, iż sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które skutkowałyby jej uchyleniem.
Przedmiotem rozpoznanej przez Sąd skargi była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. nakazującą S. C. i J. C. dokonać rozbiórki wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 12,10m x 4,90m, usytuowanego w Ł. 25 gm. Z.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż w celu ustalenia rzeczywistej daty wybudowania przedmiotowego budynku, a następnie ustalenia, czy jest możliwa jego legalizacja, organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie wyjaśniające i wezwał stronę skarżącą do przedłożenia określonych dokumentów. Ponieważ strona pozostawiła wezwanie bez odpowiedzi organ przyjął, o czym stronę poinformował, iż czynności w sprawie będą prowadzone zgodnie z ustawą obowiązującą w dacie przeprowadzenia oględzin tj. w dniu [...]. Z uwagi na późniejsze sprzeciwy strony w tej materii, organ podjął dalsze działania w ramach postępowania wyjaśniającego. Odebrał wyjaśnienia od skarżących i przesłuchał zgłoszonych przez nich świadków tj. matkę M. C., siostrę J. S., siostrę B. F. Przesłuchał także w charakterze świadków obecnego i poprzedniego właściciela nieruchomości sąsiedniej, w granicy której stoi sporny budynek – J. K. i K. B. Rodzina skarżących zgodnie zeznała, iż budynek wybudowano w [...], zaś pozostali świadkowie oświadczyli, iż powstał w [...]. Wobec tak rozbieżnych zeznań, organ przesłuchał z urzędu dodatkowego świadka M. F., sołtysa wsi Ł. Powołany świadek zeznał, iż sporny budynek powstał w [...]. Organy nadzoru budowlanego obu instancji dały wiarę tym zeznaniom przyjmując podaną datę jako miarodajną i przesądzającą, iż w niniejszej sprawie będzie miała zastosowanie ustawa Prawo budowlane z 1994 roku. Należy zgodzić się z tym stanowiskiem organów nadzoru budowlanego, zwłaszcza że znajdują one potwierdzenie w zeznaniach bezpośrednich sąsiadów, chociaż skarżący tak w odwołaniu jak i skardze konsekwentnie podnosili, iż zarówno zeznania obecnego jak i poprzedniego właściciela sąsiedniej działki nie mogą być brane pod uwagę, z uwagi na konflikt sąsiedzki, którego są stronami. Jednakże nie przedstawili żadnych dowodów podważających te zeznania, a jedynie gołosłowne twierdzenia, że tylko zeznania ich, w tym matki, która mieszkała na nieruchomości gdzie znajduje się budynek, są prawdzie i tylko one winny być brane pod uwagę. Skarżący zgłaszali zastrzeżenia do zeznań wszystkich powołanych z urzędu świadków, ale pomimo wielokrotnej możliwości oraz informacji w tym przedmiocie, skarżący nie zgłosili żadnych innych świadków, nie przedłożyli również jakichkolwiek dokumentów, które potwierdziłyby ich twierdzenia. Negowali poczynione ustalenia nie przedstawiając żadnych argumentów przemawiających za ich stanowiskiem. Pamiętać natomiast trzeba, iż sami właściciele jak i powołani przez nich świadkowie, pozostający z nimi w bliskim stopniu pokrewieństwa, byli żywotnie zainteresowani w podjęciu korzystnego dla skarżących rozstrzygnięcia, jakie mogłoby zapaść w przypadku orzekania na podstawie ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. Zgodzić należy się z oceną organów nadzoru budowlanego, iż zeznania sołtysa M. F. są wiarygodne i znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy, a wiarygodności tego świadka nie kwestionowali też skarżący.
Zgodnie z art. 81 Kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W niniejszej sprawie strona skarżąca brała czynny udział w postępowaniu wyjaśniającym i mogła na każdym jego etapie stawiać swe wnioski, podnosić argumenty kwestionujące dokonane ustalenia i wskazywać na nowe okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia. Jednak, jak wskazane już zostało, strona nie podejmowała takich działań, zaś same twierdzenia, iż te, a nie inne zeznania są miarodajne, nie poparte żadnym materiałem dowodowym nie mogły mieć znaczenia dla podjętych ustaleń i rozstrzygnięcia. Ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne, zatem do podmiotu wywodzącego określone fakty należy wskazanie dowodów potwierdzających je oraz przyczyn, dla których zeznania innych osób należy pominąć (por. wyrok NSA z dnia 23 września 1989r., sygn.akt III SA 2792/97, publ. LEX Nr 44742; wyrok NSA z dnia 9 lipca 1999r., sygn.akt III SA 5417/98, publ. LEX Nr 39706). Obowiązkiem organu jest z kolei zebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a więc taki, gdy w przeświadczeniu tego organu wszelkie możliwości dowodowe zostały już wykorzystane. Winien on dążyć do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kpa) odmówić dowodowi wiarygodności, i wówczas wskazać przyczyny takiego działania. Sąd orzekający analizując akta administracyjne niniejszej sprawy nie dopatrzył się uchybień organu w tym zakresie i dlatego nie może podzielić stanowiska skarżących. Organ nadzoru budowlanego przeprowadził rzetelną ocenę w pełni zebranego materiału dowodowego i uzasadnił zaskarżoną decyzję w sposób wypełniający wskazania przepisu art. 107 §3 Kpa.
Drugą istotną kwestią, pochodną ustaleń poczynionych w postępowaniu wyjaśniającym jest zastosowanie przepisu art. 48 Prawa budowlanego jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Organy ustaliwszy, iż sporny budynek został wybudowany w [...], podjęły działania zmierzające do legalizacji popełnionej samowoli, jaką to możliwość przewidział ustawodawca w przepisie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Wyjaśnić należy, iż przepis ten, prawidłowo zastosowany w sprawie niniejszej, przewiduje procedurę zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej, jednakże jedynie w sytuacji, gdy jest ona zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów wykonawczych w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Należy zaznaczyć, iż Prawo budowlane w sposób rygorystyczny traktuje wypadki tzw. "samowoli budowlanej" i wymaga bezwzględnie, w wypadku jej stwierdzenia, usunięcia skutków sprzecznych z prawem budowlanym działań (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 1999r., sygn.akt IV SA 516/97, publ. System Informacji Prawnej LEX, LEX Nr 46659).
W sytuacji, gdy stwierdzonej samowoli nie można "naprawić" organ zobligowany jest do orzeczenia o nakazie rozbiórki. Zasadą ogólną powoływanej ustawy jest obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na realizację wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych i wykonywania wszelkich robót budowlanych chyba, że przepisy art. 29 i art. 30 ustawy, obowiązku uzyskania pozwolenia nie wymagają. Z uwagi na rozmiary i rodzaj spornego budynku, inwestycja ta w myśl art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, jak wynika z akt sprawy inwestorzy nie posiadali takiego pozwolenia na budowę, dlatego też w niniejszej sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia.
Podkreślić należy, co najistotniejsze w niniejszej sprawie, iż w myśl art. 48 ust. 4 w/w ustawy organ administracji wydaje decyzję o nakazie rozbiórki zawsze w sytuacji, gdy strona wezwana do przedłożenia dokumentów umożliwiających legalizację samowoli, w wyznaczonym terminie, dokumentów tych nie przedłoży. Obowiązek rozbiórki powstaje zatem z mocy samego prawa, z chwilą stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego, iż inwestorzy nie posiadają dokumentu potwierdzającego legalność dokonanych działań. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy skarżący kilkakrotnie byli wzywani do złożenia wymaganych dokumentów, z uwagi na konieczność wyjaśnienia kiedy sporny obiekt został wybudowany, jednak nigdy nie wywiązali się z tego obowiązku, pomimo iż całe postępowanie administracyjne toczyło się od [...].
Skarżący mieli zatem dużo czasu na podjecie działań zmierzających do odszukania przedmiotowych dokumentów. Nie budzi zatem wątpliwości, iż zaistniała "samowola budowlana", która nie mogła zostać zalegalizowana, ponieważ w ustalonym stanie faktycznym nie mogły zostać spełnione przesłanki określone w ust. 2 i ust. 3 art. 48 ustawy Prawo budowlane. Organ działając z urzędu ustalił jedynie, iż sporny budynek jest zgodny z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże ustalenia te nie mogły być wystarczające dla zalegalizowania obiektu. W świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego i niespornej okoliczności, niekwestionowanej przez strony tego postępowania, iż właściciele nie wypełnili obowiązku przedłożenia wymaganych dokumentów, organ zobligowany był do wydania zaskarżonej decyzji. Zarzuty skarżących w tej materii nie znajdują uzasadnienia i oparcia w zebranym materiale dowodowym, tym bardziej, iż okoliczności, które spowodowały dopuszczenie się samowoli budowlanej nie mają znaczenia dla podjęcia orzeczenia o rozbiórce, aspekty społeczne czy trudna sytuacja inwestorów nie mogą sankcjonować działania niezgodnego z przepisami prawa (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn.akt IV SA 987/96, publ. LEX Nr 47178).
Istotne pozostaje jedynie to, iż strona skarżąca nie zastosowała się do wskazań organu i tym samym spowodowała konieczność wydania nakazu rozbiórki.
Reasumując powyższe wywody należy wskazać, iż organy nadzoru budowlanego prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne i zachowały wszelkie wymogi postępowania dowodowego. W tak ustalonym stanie faktycznym zarzuty strony nie znajdują uzasadnienia, a kontrola zaskarżonej decyzji uprawnia Sąd do stwierdzenia, iż decyzja ta nie narusza przepisów prawa.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.