III SA 267/03

III SA 267/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-06-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogdan Lubiński /przewodniczący/
Bogusław Dauter /sprawozdawca/
Jolanta Sokołowska
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Dnia 2 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Bogusław Dauter (spr.), Asesor WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Michał Gwardyś, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2004 roku sprawy ze skargi J. R. i S.R. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2003 Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. Uchyla zaskarżoną decyzję; 2. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; 3. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych ([...] złotych, trzydzieści groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 roku, skierowaną do skarżących J. i S. R. , Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję, wydaną przez Urząd Skarbowy w G. po przeprowadzeniu w spółce "R" [...] kontroli w zakresie prawidłowości rozliczania się z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 roku.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na treść artykułu
23 ust. 1 pkt 45 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 roku Nr 90, poz. 416 z późn. zm.), podzielił stanowisko Urzędu Skarbowego uznając, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie tych środków we własnym zakresie, odliczonym od podstawy opodatkowania albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek innej formie. W konsekwencji Izba odmówiła uznania za koszty uzyskania przychodu spółki w 1996 roku kwoty, obejmującej odpisy amortyzacyjne od środków trwałych, objętych ulgą inwestycyjną w latach
1994 i 1995, czego domagali się skarżący.
Ponadto Izba Skarbowa, w odpowiedzi na zarzut nieprawidłowego naliczenia odsetek za zwłokę, wskazała na przepis art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz na art. 53 § 4 w/w ustawy.
Na przedmiotową decyzję J. i S. R. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 22 ust. 1 oraz
art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i wnosząc
o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy uznania za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych za rok 1996, a także podnosząc kwestię wysokości naliczonych odsetek za zwłokę.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie w części dotyczącej wysokości naliczonych odsetek za zwłokę, zaś w pozostałej części o jej uznanie.
Działając w niniejszej sprawie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Sąd, podzielając argumentację przedstawioną w skardze, przychylił się do wniosku Izby Skarbowej o uwzględnienie skargi w części dotyczącej uznania za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, zakupionych w latach 1994 i 1995, częściowo w ramach ulgi inwestycyjnej.
Skarżący słusznie domagali się uznania za koszty uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia środków trwałych, zarachowanych
w koszty w 1996 roku i naliczonych od wartości początkowej środków,
tj. nie pomniejszonej o odliczenia, dokonane z tytułu ulgi inwestycyjnej w 1994 i 1995 roku. Za takim przyjęciem przemawiała treść paragrafu 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 stycznia 1994 r. w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego (Dz. U. z 1996 roku Nr 39, poz. 171), zawierającego zasadę, że odliczenia wydatków inwestycyjnych dokonane
w roku podatkowym, traktowane na równi z odpisami amortyzacyjnymi, nie zmniejszają podstawy do ustalania odpisów amortyzacyjnych według zasad określonych w odrębnych przepisach.
Sąd uznał jednak za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,
a zatem także w części objętej skargą w zakresie wysokości naliczonych odsetek za zwłokę. Sąd miał w tym względzie na uwadze treść przepisu art. 53 § 1 ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.), który stanowi, że podstawą do naliczenia odsetek za zwłokę są zaległości podatkowe. W powyższym kontekście fakt uznania przez Izbę Skarbową
w W. argumentacji skarżących w kwestii uwzględnienia kosztów uzyskania przychodu, a w konsekwencji uchylenie przez Sąd decyzji organu odwoławczego
w powyższym zakresie, skutkowało w sposób bezpośredni koniecznością ponownej oceny wysokości należnych odsetek za zwłokę.
Dodatkowo Sąd zauważył, że podczas rozprawy skarżący wniósł o uznanie rozstrzygnięcia organu podatkowego w przedmiocie naliczonych odsetek, jednak
z zastrzeżeniem określonej kwoty.
Mając na względzie powyższą argumentację i działając na podstawie
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) Sąd orzekł jak w sentencji.