III SA 2056/02

III SA 2056/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-08-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Głowacka-Klimas
Maria Jagielska /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Gronowski
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) NSA Stanisław Gronowski Sędziowie as. WSA Izabela Głowacka – Klimas Protokolant Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską - oddala skargę -
Uzasadnienie
6 III SA 2056/02
UZASADNIENIE
Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm. ), cofnął R. R. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej przyznane na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. dnia [...] czerwca 1995r. W uzasadnieniu podał, iż R. R. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2000r. został uznany winnym czynu z art. 158 § 1 k.k. i skazany na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres 3 lat i fakt ten, w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji, zobowiązywał wręcz organ administracji do cofnięcia pozwolenia na broń.
R. R. w złożonym odwołaniu od decyzji przyznał, że został skazany prawomocnym wyrokiem lecz za czyn, którego nie popełnił. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji ponieważ cofnięcie mu pozwolenia na broń jest dla niego karą dodatkową poza tą, którą orzekł sąd karny.
Powołał się na wieloletnią, łowiecką tradycję rodzinną oraz na swoje członkostwo w kole łowieckim nr [...] "Z", gdzie wskutek odebrania mu możliwości używania broni myśliwskiej pozbawiony zostanie realizowania statutowych uprawnień członka.
Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. W uzasadnieniu powtórzył za organem pierwszej instancji, że ustawa o broni i amunicji obliguje organ, który wydał pozwolenie na broń do jego cofnięcia w przypadku, gdy dana osoba budzi obawę, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności gdy została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Ustalenia Sądu Karnego stwierdzające udział R. R. w bójce, co i naraziło osoby uczestniczące na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, cieżkiego uszczerbku na zdrowiu oraz rozstroju zdrowia, wiążą organ administracyjny i stwarzają przekonanie o słuszności zastosowania wobec odwołującego się art. 18 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji. Organ nie uwzględnił argumentów strony, że pochodzi z rodziny o wielopokoleniowych tradycjach myśliwskich i cieszy się dobrą opinią w kole łowieckim i w miejscu zamieszkania, jako nie mających znaczenia decydującego dla przedmiotowej sprawy. Organ podkreślił, że pozwolenie zostało cofnięte wyłącznie w wyniku powzięcia informacji przez ten organ o fakcie skazania za czyn, o którym stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy
amunicji. Decyzja została sprostowana postanowieniem z dnia [...] lipca 2002r. w części dotyczącej przywołania organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji oraz w części dotyczącej prawidłowego pouczenia o prawie do złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
R. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie kwestionując faktu ukarania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] za udział w bójce podkreślił, że wcześniej nigdy nie był karany. Zarzucił organowi administracji, że w sposób subiektywny rozpatrzył sprawę nie uwzględniając opinii z Koła Łowieckiego i z miejsca zamieszkania. Podniósł, że odebranie mu prawa do posiadania broni myśliwskiej jest dla niego obok wyroku skazującego dodatkową karą i ogromną dolegliwością.
Udzielając odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podając, że w ocenie organów Policji, fakt popełnienia przestępstwa, za które został skazany skarżący, jest wystarczający do uznania, iż strona nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania broni i posługiwania się nią w przyszłości. Dodał, że art. 18 ust. 1 pkt 2 jest wiążący dla organu administracyjnego i w przedmiotowej sprawie musiała zapaść decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm. ) stanowi, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, iż skarżący został skazany za przestępstwo określone w art. 158 § 1 k.k. tj. za udział w bójce i że orzeczenie to, w dacie wydawania decyzji I instancji, było prawomocne, Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób, o których stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy musiało skutkować, zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Bez znaczenia więc dla przedmiotowej sprawy pozostawały opinie wystawione skarżącemu przez Koło Łowieckie i osobę sąsiadującą z nim w miejscu zamieszkania. Opinie te nie mogły, jak podał w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej Komendant Główny, wyeliminować obawy organu Policji co do umiejętności dysponowania bronią przez skarżącego w sposób bezpieczny i
zgodny z celem, dla którego udzielono mu pozwolenia na broń. Ustawa z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji umożliwia właściwemu organowi Policji dokonanie oceny osoby, której wydano pozwolenie na broń, czy nie należy ona do grona osób, o których stanowi art. 15 ust. 1 pkt 2 -6. Należy stwierdzić, że skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, jest wyeksponowane w zapisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy jako szczególnie istotna okoliczność, że wobec osoby tej istnieje uzasadniona obawa użycia przez nią broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Rozpoznając przedmiotową sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów art. 15 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz 549 z późn. zm. ). Nie podzielił też zarzutów zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie, że organ administracji naruszył przy wydawaniu zaskarżonej decyzji przepisy art. 7 i 10 KPA.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ppsa ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.