III SA 1933/01

I SA/Łd 232/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Cezary Koziński
Ewa Cisowska-Sakrajda /przewodniczący/
Tomasz Furmanek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 240 par 1 pkt 5 i 7
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1151
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
Dz.U. 2023 poz 70
art. 1a ust. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.) Protokolant: Specjalista Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2025 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s we W. (dawniej: B Sp. z o.o. Sp. k.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 31 stycznia 2025 r. nr KO.400.594.2024 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczące podatku od nieruchomości za 2019 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Łd 232/25
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 31 stycznia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 25 października 2024 r., wydanej po wznowieniu postępowania, odmawiającej A Spółka z o.o. (przed przekształceniem B Spółka z o.o. Spółka komandytowa) z siedzibą we W. (dalej: Spółka, strona, podatnik, skarżąca) uchylenia w całości decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 września 2022 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r.
W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzją z dnia 2 grudnia 2019 r. Prezydent Miasta Bełchatowa określił spółce wysokość zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 8.682,00 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 9.866,00 m2, opodatkowane wg stawki 0,88 zł/m2, za okres 12 miesięcy.
Decyzją z dnia 20 lutego 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy ww. decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.
Po rozpatrzeniu skargi spółki na r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 180/20, oddalił skargę Spółki.
Pismem z dnia 2 kwietnia 2021 r. Spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z dnia 20 lutego 2020 r., w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19.
Decyzją z dnia 23 czerwca 2021 r., Kolegium odmówiło uchylenia decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 lutego 2020 r.,
Decyzją z dnia 9 września 2021 r. Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzję z dnia 23 czerwca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 913/21, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium Odwoławczego.
Decyzją z dnia 30 września 2022 r., po ponownym rozpatrzeniu odwołania spółki od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 czerwca 2021 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze: 1) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości, 2) uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 lutego 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Bełchatowa z dnia 2 grudnia 2019 r., w sprawie określenia spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 8.682,00 zł, 3) uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Bełchatowa z dnia 2 grudnia 2019 r., w sprawie określenia spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 8.682,00 zł, 4) określiło spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2019 r. w kwocie 4.045,00 zł.
Powyższe decyzja Kolegium z dnia 30 września 2022 r. nie została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wnioskiem z dnia 12 czerwca 2024 r., powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 i 7 w zw. z art. 241 § 1 oraz art. 244 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej (tj.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, ze zm. – dalej o.p.), spółka wystąpiła do Kolegium o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 września 2022 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w dniu 23 lutego 2024 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi wydał decyzję uchylającą w całości decyzję Starosty Bełchatowskiego z dnia 29 listopada 2023 r. w sprawie odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działek [...] i [...] położonych w obrębie [...] miasta B., polegającej na wpisaniu w miejsce użytku gruntowego oznaczonego symbolem Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, użytku Ls - lasy. Zdaniem Spółki istotne jest to, że Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi dokonał i wprowadził zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków dla działki [...] o pow. 0,2705 ha położonej w obrębie [...] miasta B. (w miejsce ujawnionych użytków RVI o pow. 0,1248 ha i Bp o pow. 0,1457 ha, wpisano RVI o pow. 0,1248 ha i LsV o pow. 0,1457 ha) oraz dla działki [...] o pow. 0,8409 ha położonej w obrębie [...] miasta B. (w miejsce ujawnionego użytku Bp o pow. 0,8409, wpisano LsV o pow. 0,8409 ha). Jak wskazano w uzasadnieniu tej decyzji, uchylone zmiany w ewidencji gruntów i budynków zostały wprowadzone w dniu 28 lutego 2017 r. czynnością materialno-techniczną. WINGIK podkreślił, iż zmiany «w ewidencji gruntów i budynków wprowadzone 28 lutego 2017 r. były błędne i nigdy w takim stanie faktycznym nie powinny być wprowadzone (str. 9 i n.). "Tak więc od samego początku, czyli od 28 lutego 2017 r., błędem organu administracji publicznej pierwszej instancji było dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków, gdyż nie istniały wówczas i nie istnieją obecnie przesłanki do wprowadzania takich zmian, co zostało potwierdzone przywróceniem przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi, dotychczasowych oznaczeń gruntów (czyli: Ls - lasy) wynikających wprost z przepisów prawa - w tym przypadku ustawy o lasach".
Opisane wyżej okoliczności, zdaniem Spółki, wypełniają znamiona określone w przepisie art. 240 § 1 pkt 7 o.p., stanowiąc przesłankę wznowienia postępowania podatkowego.
Postanowieniem z dnia 26 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wznowiło, postępowanie.
Decyzją z dnia 25 października 2024 r. SKO odmówiło uchylenia w całości decyzji ostatecznej SKO z dnia 30 września 2022 r.,
Od decyzji Kolegium z dnia 25 października 2024 r. strona wniosła odwołanie.
W ocenie Kolegium, decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 23 lutego 2024 r., nie może być uznana za przesłankę, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., bowiem w dacie wydania przez Kolegium weryfikowanej decyzji z dnia 30 września 2022 r. (jak również wydania przez Prezydenta Miasta Bełchatowa decyzji pierwotnej z dnia 2 grudnia 2019 r.,), nie istniała. Została wydana w dniu 23 lutego 2024 r., a więc po wydaniu ww. decyzji organów podatkowych.
Zdaniem Kolegium decyzja ta nie może być też uznana za przesłankę, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Organ powołując się na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2024 r. poz. 1151, ze zm., dalej w skrócie u.p.g.k.) i art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w 2019 r.) wywiodło, że dopiero zmiana w ewidencji gruntów i budynków dokonana przez powołany do tego inny organ, skutkować może odmienną kwalifikacją gruntu lub budynku.
W ocenie organu stwierdzenie przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w uzasadnieniu decyzji z dnia 23 lutego 2024 r., że zmiany w ewidencji gruntów i budynków, wprowadzone 28 lutego 2017 r. czynnością materialno-techniczną, były błędne i nigdy w takim stanie faktycznym nie powinny być wprowadzone, nie oznacza, tak jak oczekuje tego skarżąca, że decyzja z dnia 23 lutego 2024 r. ma moc wsteczną, a zmiany nią wprowadzone mogą stanowić podstawę do określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2019. Decyzja ta będzie miała znaczenie przy obliczaniu podatku od nieruchomości za rok 2024 i za lata następne, nie może natomiast stanowić podstawy do wzruszenia w trybie wznowienia postępowania, decyzji określającej wymiar podatku od nieruchomości za rok 2019.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 31 stycznia 2025 r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu w całości rozstrzygnięcie zarzucono naruszenie:
– art. 121, 122, 187 § 1, 194 § 1 o.p. w zw, z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego - ustawa z i 7 maja 1989 r., tj.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy;
– art. 240 § 1 pkt 5 i 7 o.p. - poprzez niezastosowanie ich w obliczu pojawienia się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję oraz wobec zmiany treści wpisu w ewidencji grantów i budynków (będącego podstawą wydanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 września 2022 r.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
– art. 120 o.p. poprzez niesłuszne przyjęcie istnienia podstawy prawnej do nałożenia na podatnika podatku od nieruchomości, gdy tymczasem na podstawie zebranego materiału dowodowego brak było podstaw prawnych do nałożenia podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów Podatnika;
– art. 2. 7 i 77 ust, 2 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie prawa wskutek nierozpoznania zarzutów Skarżącej, poprzez utrzymywanie sytuacji, w której podatnik od swoich grantów będących w rzeczywistości nieprzerwanie gruntami leśnymi (okoliczność bezsporna) obciążony zostaje zobowiązaniem podatkowym w podatku od nieruchomości, poprzez akceptowanie i praktykowanie przypadku, w którym organ podatkowy wywodzi skutki podatkowe z okoliczności powstałej w związku z działaniem niezgodnym z prawem innego organu administracji publicznej, a także poprzez odmawianie Spółce możliwości wzruszenia decyzji określającej wysokość jej zobowiązania w podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów podatnika będących niezmiennie gruntami leśnymi, gdy w rzeczywistości nie było podstaw prawnych do nałożenia podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów podatnika;
Strona wskazał również regulowanie obowiązków podatkowych podatnika w trybie dowolnego uznania urzędniczego jak również podtrzymała wszystkie argumenty przytoczone w uzasadnieniu złożonego przez odwołania
Mając na uwadze powyższe wniesiono o uwzględnienie skargi w całości, uchylenie decyzji obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a., jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w tej sprawie koncentruje się na tym, czy wskazana przez wnioskodawcę decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi z 23 lutego 2024 r., która zmieniła treść ewidencji gruntów i budynków w zakresie sposobu użytkowania gruntów opodatkowanych podatkiem od nieruchomości, generowała nowe okoliczności faktyczne, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., ewentualnie czy można taką zmianę potraktować za równoznaczną z przesłanką wynikającą z art. 240 § 1 pkt 7 o.p., to jest z wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji wydanej na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu. Jednocześnie Sąd zauważa, że tożsame zagadnienie było przedmiotem rozważań tutejszego Sądu w wyroku z dnia 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt I SA/Łd 70/25 (dotyczącym skargi spółki na decyzję w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 rok), które Sąd niniejszym składzie w pełni podziela i przyjmuje za swoje.
Rozpoznając tak zarysowaną istotę sporu, Sąd zauważa, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 o.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 o.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 o.p.
Rozgraniczenie zakresów obu rodzajów postępowań, a mianowicie postępowania zwykłego, w ramach którego wydana została ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 września 2022 r., od postępowania nadzwyczajnego, zakończonego zaskarżoną do sądu decyzją o odmowie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, objętej wnioskiem strony decyzji ostatecznej, ma istotne znaczenie dla prawidłowej oceny zasadności zarzutów skargi. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego nie może być bowiem wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p. i w tym zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej.
Sąd zauważa, że pewne kategorie ewentualnych wad postępowania zwykłego zakończonego decyzją mogą być zwalczane przez podatnika wyłącznie w ramach przysługujących mu w tej kategorii postępowań środkami zaskarżenia, poprzez złożenie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie poprzez wywiedzenie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu odwoławczego. W tym też postępowaniu strona nie doznaje żadnych ograniczeń w zakresie formułowania zarzutów, które mogą dotyczyć zarówno naruszeń prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.
Odmiennie natomiast kształtuje się sytuacja strony w postępowaniach nadzwyczajnych, gdyż są one z woli ustawodawcy ograniczone do oceny zaistnienia w sprawie określonych przesłanek ustawowych bądź ich braku. Nie wszystkie wady postępowania zakończonego decyzją objętą następnie postępowaniem wznowieniowym, mogą stanowić podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 240 § 1 o.p.
Zważywszy na powyższe ustalenia, Sąd wskazuje, że dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim ocena braku wskazywanych przez stronę przesłanek wznowienia postępowania podatkowego, wymienionych w art. 240 § 1 pkt 5 oraz pkt 7 o.p., była prawidłowa.
Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z treści cytowanego unormowania wynika, że nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 r., s. 543). W braku jednej z wymienionych cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać, by zaistniała przesłanka do wznowienia określona we wskazanym przepisie. Wyjaśnić należy, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody", to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżący, powołując się na tę podstawę wznowienia, nie wskazał żadnych nowych dowodów i okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p.
Podstawy tej nie może stanowić powoływany przez skarżącą we wniosku o wznowienie fakt wydania przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi decyzji z 23 lutego 2024 r. uchylającej w całości decyzję Starosty Bełchatowskiego z 29 listopada 2023 r. w sprawie odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działek nr [...] i [...]. Podstawy tej nie stanowi też wynikająca z powołanej decyzji Wojewódzkiego Inspektora NGK zmiana ewidencji gruntów i budynków tych działek.
Z akt tej sprawy wynika, że na podstawie zawiadomienia Starosty Bełchatowskiego z 28 lutego 2017 r. dokonano na wniosek C sp. z o.o., D sp. z o.o. i E sp. z o.o., współwłaścicieli działek nr [...] i [...], zmiany w ewidencji gruntów i budynków, polegającej na wprowadzeniu w odniesieniu do działki nr [...] w miejscu klasyfikacji gruntów leśnych oznaczonych jako użytek LsV o powierzchni 0,1457 ha, gruntów stanowiących zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy oznaczonych jako Bp o powierzchni 0,1457 ha, zaś w odniesieniu do działki nr [...] w miejscu klasyfikacji gruntów leśnych oznaczonych jako LsV o powierzchni 0,8409 ha, gruntów stanowiących zurbanizowane niezabudowane lub w trakcie zabudowy oznaczonych jako Bp o powierzchni 0,8409 ha. Na podstawie kolejnego zawiadomienia Starosty Bełchatowskiego z 5 kwietnia 2017 r. dokonano w odniesieniu do obu działek zmiany ich właściciela na B sp. z o.o. sp. k. Powyższe zapisy, tak w zakresie klasyfikacji gruntów (Bp), jak i własności działek (skarżąca), zawarte były w ewidencji gruntów i budynków przez cały 2023 r. Zmiana danych ewidencyjnych nastąpiła dopiero w rezultacie zawiadomienia Starosty Bełchatowskiego z 17 kwietnia 2024 r. o aktualizacji użytków, tj. w przypadku działki nr [...] w miejsce ujawnionych użytków Bp o pow. 0,1457 ha, wpisano ponownie użytek LsV o pow. 0,1457 ha, w przypadku zaś działki nr [...] w miejsce ujawnionego użytku Bp o pow. 0,8409, wpisano LsV o pow. 0,8409 ha.
Poza sporem pozostaje zatem, że w okresie objętym decyzją podatkową przez Kolegium z dnia 30 września 2022 r. (jak również wydania przez Prezydenta Miasta Bełchatowa decyzji pierwotnej z dnia 2 grudnia 2019 r.) w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do użytku gruntu widniały zapisy wprowadzone zawiadomieniem Starosty Bełchatowskiego z 28 lutego 2017 r. Nowe zapisy, które pojawiły się dopiero w 2024 r., nie mogły zatem stanowić nowych okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., ponieważ nie istniały w dniu wydania decyzji wymierzającej podatek od nieruchomości w 2019 r..
Z tej samej przyczyny za nową okoliczność, ani też nowy dowód, nie mogła być uznana decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 23 lutego 2024 r., zapadła w wyniku o odwołania spółki od decyzji Starosty Bełchatowskiego z 29 listopada 2023 r. odmawiającej aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do tych działek, polegającej na wpisaniu w miejsce użytku gruntowego Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy) użytku Ls (lasy). WINGK uchylił wprawdzie zaskarżoną decyzję Starosty Bełchatowskiego w całości i wprowadził zmianę w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z żądaniem strony, jednak — jak słusznie podkreśla Kolegium Odwoławcze — decyzja ta nie miała mocy wstecznej, ale działała jedynie na przyszłość. Zmiany wprowadzone tą decyzją miały zatem znaczenie przy obliczaniu podatku od nieruchomości za rok 2024 i za lata następne, nie mogły natomiast stanowić podstawy do wzruszenia w trybie wznowienia postępowania, decyzji określającej wymiar podatku od nieruchomości za 2019 r.
Podobnie za prawidłową uznać należy, dokonaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, ocenę braku przesłanki wznowienia postępowania podatkowego z art. 240 § 1 pkt 7 o.p.
Zgodnie z tym unormowaniem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Ustawodawca, stwierdza w art. 240 § 1 pkt 7 o.p. o innej decyzji lub orzeczeniu sądu, miał na uwadze akt administracyjny lub sądowy, który stanowił podstawę prawną, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej (wyrok NSA z 9 kwietnia 2003 r., III SA 1933/01, Mon.Pod. 2003/11, s. 39). W przepisie tym chodzi o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii, zawartej w decyzji administracyjnej lub w orzeczeniu sądowym, wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie, które stanowiły istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie podatkowej w sytuacji, gdy albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja podatkowa, albo nie mogłaby być wydana decyzja określonej treści, bez stanu prawnego lub faktycznego, ukształtowanego albo stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym lub sądowym innej, odrębnej sprawy (por. wyrok WSA z 20 stycznia 2010 r., I SA/Sz 822/09).
Dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków stanowią, na mocy art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawę wymiaru podatków, w tym podatku od nieruchomości. Obowiązek posługiwania się informacjami zawartymi w ewidencji, co do klasyfikacji gruntów, wynika również z treści art. 1a ust. 3 u.p.o.l. Organ podatkowy nie może zatem samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji. Dane wynikające z ewidencji stanowią jednak podstawę faktyczną, a nie prawną, wymiaru podatku. W cytowanej przez Kolegium uchwale z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi obejmuje informacje wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.). Powyższe przepisy wskazują na jedyne, uprawnione źródło pozyskania informacji o przedmiocie podatkowania. Obowiązek posługiwania się ewidencją przy ustalaniu elementów zobowiązania podatkowego, stanowi ustawowe ograniczenie kompetencji organów podatkowych do prowadzenia samodzielnych ustaleń dowodowych w tym zakresie. Wszystkie te dane stanowią jednak podstawę faktyczną, a nie prawną, decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości. W konsekwencji organy podatkowe słusznie przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania wymieniona art. 240 § 1 pkt 7 o.p.
W świetle powyższego, należało zaakceptować stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że podatnik nie przedstawił nowych dowodów, ani nowych okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p., ani też nie wskazał decyzji lub orzeczenia sądu, których uchylenie, zmiana, wygaszenie lub stwierdzenie nieważności mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji, zgodnie z art. 240 § 1 pkt 7 o.p.
W ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie wznowieniowe, nie naruszyły także pozostałych, wskazanych w skardze przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że stan faktyczny sprawy nie budził w istocie wątpliwości strony skarżącej. Treść skargi wskazuje, że podatnik nie zgadza się nie tyle z ustaleniami organów, ile z prezentowaną przez nie interpretacją art. 240 § 1 pkt 5 i 7 o.p. Zarzuty naruszenia zasad opisanych w art. 120-121 o.p. (legalizmu, zaufania oraz udzielania informacji) wynikają z odrzucenia przez organy podatkowe preferowanego przez spółkę rozumienia przepisów regulujących zasady i przesłanki wznowienia postępowania. Podobnie odwoływanie się przez spółkę do naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 194 § 1 o.p. oraz art. 21 ust. 1 u.p.g.k. było konsekwencją nieuprawnionego przyjęcia przez nią, że zachodziły w niniejszej sprawie podstawy do odrzucenia przez organy podatkowe treści ewidencji gruntów i budynków obowiązującej w roku podatkowym, to jest w 2023 r., na rzecz nowej treści tej ewidencji, obowiązującej od kwietnia 2024 r.
Nie są również uprawnione zarzuty naruszenia art. 2, art. 7 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, oparte na błędnym przekonaniu strony skarżącej, że sporne grunty podlegające opodatkowaniu, należało w 2019 r. uznać za grunty leśne. Organ odwoławczy słusznie podniósł w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 23 lutego 2024 r., która stanowiła impuls dla skarżącej spółki do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego, nie miała mocy wstecznej, to jest nie decydowała o przeznaczeniu spornych gruntów, a dalej o podstawie ich opodatkowania w 2019 r. Oddziaływanie tej decyzji obejmuje dopiero 2024 r. Opieranie się przez organy podatkowe na aktualnym brzmieniu ewidencji gruntów i budynków zapewnia ochronę konstytucyjnych praw podatnika i pozostaje w zgodzie także z zasadami praworządności (art. 7 Konstytucji RP) oraz władztwa daninowego państwa (art. 217 Konstytucji RP).
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
A.M.