III SA 1852/03

III SA 1852/03 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2004-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Piotr Piszczek /sprawozdawca/
Wiesława Pierechod /przewodniczący/
Wojciech Czajkowski
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Sygn. powiązane
FSK 2026/04 - Wyrok NSA z 2005-05-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.) Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Anna Fic po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi T. P. na decyzje Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargi.
Uzasadnienie
Decyzjami z dnia 16.06.2003r. Izba Skarbowa OZ - stosownie do treści art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania T. P. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 14.03.2003r., określających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lata 1998-2000, postanowiła zaskarżone akty administracyjne utrzymać w mocy.
W motywach wskazano, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w Gospodarstwie Rolnym prowadzonym przez T. P. stwierdzono, iż podatnik dokonywał sprzedaży kwaszonej kapusty i ogórków, wyprodukowanych w gospodarstwie rolnym, odbiorcom prowadzącym działalność gospodarczą. Kisząc wykorzystywał w tym celu silosy i hale wchodzące w skład jego gospodarstwa rolnego.
Oceniając tę sytuację Organ dostrzegł, że sprzedaż kwaszonych warzyw, zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz.50 ze zm.), podlega opodatkowaniu wg stawki 7% (kwaszona kapusta i ogórki zakwalifikowane zostały do grupowania SWW 2464-3 do wyrobów przemysłu spożywczego - część II). Ponieważ podatnik dopiero 5.09.2000r. dokonał zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a przed tą datą nie prowadził ewidencji, o której mowa w art.27 ust.1 ustawy o VAT, przeto na podstawie rachunków otrzymanych od kontrahentów ustalono, że już w 1998r. podatnik przekroczył kwotę 80.000 zł. wartości sprzedaży towarów i tym samym utracił zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 14 ust.1 tejże ustawy i mimo to do 3.09.2000r. nie prowadził ewidencji określonej w art. 27 ust.4 ustawy podatkowej ani nie składał deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług za okresy miesięczne.
Wobec niewywiązania się przez podatnika z obowiązku podatkowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 14.03.2003r. określił wysokość zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące. Te akty administracyjne zostały utrzymane w mocy powołanymi na wstępie decyzjami Organu II-giej instancji.
W jednobrzmiących skargach T. P. zażądał uchylenia decyzji organów obu instancji wskazując, iż zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 7 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W motywach wskazał, że część kapusty i ogórków sprzedawał po zbiorach podmiotom gospodarczym, a pozostałe kisił i zbywał w terminach późniejszych. Następnie przedstawił stanowiska Organów obu instancji, by stwierdzić, że "sprzedaż art. żywnościowych pochodzących wyłącznie z własnych upraw winna być traktowana jako dokonywana w ramach działalności rolniczej, nawet jeżeli produkty zostały poddane procesowi naturalnego kwaszenia". Słuszność stanowiska potwierdza treść pisma Ministerstwa Finansów z dnia 4.04.2003r. (dotyczącego suszenia warzyw), które może być stosowane "przez analogię" w jego sytuacji. Skarżący podniósł, że w ramach podobnych metod pozyskiwał kwaszone warzywa pochodzące z własnych upraw.
W odpowiedzi na skargę - żądając oddalenia wniesionego środka zaskarżenia - podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargi nie są zasadne.
Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym i sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości miedzy innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), w którym wskazano iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako Pr. o p.p.s.a.).
Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nimi postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa.
Oceniając zaś argumenty podniesione w skardze trzeba stwierdzić, iż Organy obu instancji nie naruszyły prawa, a w szczególności art.7 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 8.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz.50 ze zm.). Warto wskazać, że w motywach rozstrzygnięć, a także w odpowiedzi na skargi wskazano obszernie dlaczego podjęto takie rozstrzygnięcia, a także jaki ustalono stan faktyczny. Wniesione zaś skargi, poza ogólnikowym zarzutem obrazy przepisów prawa materialnego, nie zawierają żadnych rzeczowych argumentów.
Należy w związku z tym wskazać - nie powtarzając słusznego stanowiska wyrażonego w motywach rozstrzygnięć (z uwzględnieniem sprostowania zawartego w odpowiedzi na skargę) - że wydane decyzje nie naruszają prawa. Jednocześnie załączona do skargi interpretacja Ministerstwa Finansów z dnia 4.04.2003r. odnosi się do art.2 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz.176 ze zm.), a więc nie może mieć zastosowania, nawet przez "analogię", do regulacji związanej z podatkiem od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Końcowo należy nadmienić, że sam Skarżący w dniu 5.09.2000r. dokonał - w związku z prowadzoną działalnością - stosownego zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego czym de facto uznał, iż jego wcześniejsze zachowanie nie było zgodne z obowiązującym prawem. Uznać więc należy, że sformułowane zarzuty pozostają w sprzeczności nawet z zachowaniem samego Skarżącego i zostały skonstruowane na użytek postępowania sądowoadministracyjnego.
Mając na względzie treść art.151 Pr. o p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.