III SA 1621/03

III SA 1621/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-09-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Dorota Wdowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Bosakirska
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) - ■ ; Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2004 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 roku nr [...] na podstawie art. 10 ust.1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /Dz.U. Nr 53, poz.549/ odmówił J. P. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej.
Po rozpoznania odwołania J. P., Komendant Główny Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2003 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
J. P. uzasadnił potrzebę posiadania broni palnej bojowej koniecznością zapewnienia własnego bezpieczeństwa. Miejsce jego zamieszkania graniczy z lasem. W dniu [...] stycznia 2003 roku dokonana kradzieży z włamaniem do jego domu.
Organy Policji nie uznały argumentów wnioskodawcy za wystarczające do wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. Niezadowalający stan bezpieczeństwa publicznego, wzrastająca fala przestępczości, ogólne poczucie zagrożenia nie mogą stanowić, w ocenie organów, jedynej przesłanki uzasadniającej wydanie pozwolenia na broń. Tylko szczególne i ponadprzeciętne zagrożenie osobiste może być podstawą przyznania stronie tak wyjątkowego uprawnienia jakim jest pozwolenie na broń. Organy Policji nie zostały przekonane o istnieniu realnego i stałego zagrożenia jego osoby. Zdarzenie z [...] stycznia 2003 roku aczkolwiek przykre nie może być wystarczającym dowodem aby otrzymać pozwolenie na broń, ponieważ nie było skierowane zdrowiu i życiu wnioskodawcy. Również zamieszkiwanie w pobliżu lasu nie stanowi takiej okoliczności albowiem wiele osób zamieszkuje w pobliżu lasu.
Od decyzji Komendanta Głównego Policji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J. P. zarzucając jej niezgodność z prawem i wnosząc o jej uchylenie. Ponownie powołał się na fakt zamieszkiwania na granicy z lasem, przypadki włamania do jego domu oraz inne niepokojące zdarzenia.
W odpowiedzi na skargę Komendant główny Policji wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sady administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw.
W świetle art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
J. P. zarzuca decyzji Komendanta Głównego Policji niezgodność z prawem. Nie wskazuje jednak, na czym ta niezgodność z prawem polega. Przywołuje tylko okoliczności, które, jego zdaniem, uzasadniają uwzględnienie wniosku
Trafnie organy Policji przyjęły, że podstawą materialnoprawną decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną bojową stanowi art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o to pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Oznacza to uznaniowy charakter decyzji. Jednakże uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu rozstrzygającego, w tym także odwoławczego, od zbadania wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie oparte zostało na należycie zgromadzonym materiale dowodowym. Organ właściwie ocenił przytoczone przez skarżącego okoliczności faktyczne w aspekcie zagrożenia życia lub zdrowia. J. P. nie udokumentował takiego zagrożenia. Zdarzenie, na które powołuje się skarżący było jednorazowe, incydentalne, skierowane przeciwko mieniu i podczas jego nieobecności Nie można na jego podstawie wyciągać wniosku o stałym i realnym zagrożeniu. Również miejsce zamieszkania nie może stanowić wystarczającego powodu dla udzielenia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. Jak słusznie zauważ organ wiele osób zamieszkuje w pobliżu lasu. Często świadomie dokonują takiego wyboru i nie czują się z tego powodu zagrożeni. Odczucia skarżącego o realnym zagrożeniu są więc subiektywne.
Wobec powyższego zaskarżona decyzja, wbrew opinii skarżącego, odpowiada prawu.
Z braku uzasadnionych podstaw, skargę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić