III SA 1604/02

III SA 1604/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-06-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Maria Jagielska /przewodniczący/
Stanisław Gronowski
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska, Sędziowie NSA Stanisław Gronowski, Asesor WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.), Protokolant Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2002r. Komendant Stołeczny Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Panu A. H. pozwolenia na broń palną gazową. Postępowanie zostało wszczęte z uwagi na fakt powzięcia przez organy policji informacji, że Pan A. H. zmienił miejsce zamieszkania, o czym nie powiadomił pisemnie organów Policji właściwych z uwagi na nowe miejsce zamieszkania, mimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 26 ustawy o broni i amunicji z dnia 19 czerwca 1999r. (Dz. U. Nr 53 poz. 549).
Pismem z dnia [...] czerwca 2002r. Komendant Stołeczny Policji poinformował Pana A. H. o przysługujących mu w zw. z toczącym się postępowaniem uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a.
Pismem z dnia [...] marca 2002r. Pan A. H. poinformował Komendanta Stołecznego Policji, że jego zdaniem "nie naruszył art. 26 ustawy o broni i amunicji, gdyż organem właściwym ze względu na jego miejsce zamieszkania jest ten sam organ policji. Ustawa nie precyzuje, co oznacza dokładnie ten termin, a zezwolenie na broń wydaje Wojewódzki/Stołeczny Komendant Policji, a on nie wyprowadził się poza granice miasta czy województwa."
Pan A. H. podniósł ponadto, że zawsze dopełnia obowiązku meldunkowego. Ponadto wyraził zdziwienie nadgorliwością, ale i szybkością działania Komendy Stołecznej, niespotykaną w innych sprawach oraz dodał, że w takiej sprawie nie zamierza dodatkowo angażować własnej energii ani zajmować czasu policji.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r. Komendant Stołeczny Policji cofnął Panu A. H. pozwolenie na posiadanie broni gazowej. Decyzja powyższa została wydana w oparciu o art. 18 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji z dnia 19 czerwca 1999r. (Dz. U. Nr 53 poz. 549) oraz art. 104 k.p.a.
W uzasadnieniu powyższej decyzji podano między innymi, że jak wynika z zebranego materiału dowodowego, strona naruszyła obowiązek zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca zamieszkania, o którym mowa w art. 26 ustawy o broni i amunicji. Pismem z dnia [...] grudnia 2001r. strona została wezwana w celu zmiany adnotacji dotyczącej miejsca zameldowania, na podjęte wezwanie nie zgłosiła się. W związku z powyższym wszczęto postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń gazową.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Pan A. H.. Domagał się uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania w sprawie. Decyzji zarzucił naruszenie art. 26 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7 w zw. z art. 77 i art. 8 k.p.a.
W uzasadnieniu odwołania zacytował treść art. 26 ustawy o broni i amunicji i podniósł między innymi, że skoro decyzję w tej sprawie wydaje Komendant Stołeczny Policji, jako organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania, to obejmuje to każde miejsce zamieszkania na terenie W.. Gdyby przeprowadził się do K., to mógłbym się pogodzić z tą interpretacją przepisu, ale ul. [...] i [...] znajdują się w W., a nawet w jednej dzielnicy. Ponadto przepis nie stanowi, gdzie trzeba zgłosić zmianę miejsca zamieszkania.
Decyzją z [...] czerwca 2002r. [...] Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji z dnia 19 czerwca 1999r. (Dz. U. Nr 53 poz. 549) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podał między innymi, że faktem jest, że art. 26 ustawy o broni i amunicji nie nakłada na stronę obowiązku osobistego stawiennictwa, w sprawie nią regulowanej. Do zachowania jej dyspozycji wystarczające jest przesłanie informacji drogą pocztową bądź elektroniczną z zachowaniem formy pisemnej. Strona jednak tego warunku nie wypełniła.
Wyjaśnić należy, iż pomimo tego, że strona zmieniła miejsce zamieszkania na terenie tej samej miejscowości, która podlega temu samemu organowi Policji, nie zwalnia jej to z obowiązku powiadomienia tegoż organu o zmianie stałego zameldowania. Ustawodawca nie przewidział możliwości zwolnienia strony z obowiązku ustalonego art. 26 ustawy o broni i amunicji. Nie ustala też, że obowiązek powstaje tylko wtedy, gdy posiadający pozwolenie na broń zmieni miejsce zamieszkania poza województwo, w którym mieszkał.
Tak więc argumenty Pana H. zawarte w odwołaniu są wyłącznie jego luźną, niczym nie uzasadnioną, interpretacją przepisów. Pan H. nie stosując się do wezwań organu I instancji w celu osobistego wyjaśnienia sprawy oraz nie składając pisemnej informacji o zmianie miejsca zamieszkania dał wyraz lekceważącej postawie wobec obowiązującego prawa. Nie dał tym samym Komendantowi Stołecznemu Policji szansy na zachowanie mu uprawnień do posiadania pozwolenia na broń.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Pan A. H. – zwany dalej skarżącym. Decyzji Komendanta Policji zarzucił:
1. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na zaskarżoną decyzję tj. art. 2, 7, 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 18 ust. 3 w zw. z art. 26 ustawy o broni i amunicji poprzez nadinterpretację tego przepisu
2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 w zw. z art. 77, art. 6-8.
W uzasadnieniu skargi podniósł między innymi, że: wbrew obowiązującej Konstytucji wskazującej na istnienie w Polsce demokratycznego państwa prawa, organy policji dowolnie oraz w sposób nieuprawniony interpretują zapis art. 26 ustawy o broni i amunicji, zapominając o logice zapisu i ratio legis ustawodawcy. Następnie zacytował przepis art. 26 ustawy o broni i amunicji. Dalej skarżący stwierdził, że istotą tego przepisu było ewidencjonowanie osób w przypadku, gdy zmienili oni województwo. W przypadku, gdy takiej zmiany nie było, zgodnie z literalnym brzmieniem tego zapisu, taki obowiązek nie istniał. Skarżący ponadto zauważył, że przepis art. 18 ust. 3 ustawy o broni i amunicji stanowi uznaniowość dla organów administracji. W przypadku naruszenia art. 26 ustawy o broni i amunicji organ może cofnąć, a nie musi. Zdaniem skarżącego skoro wobec obywatela nie było innych zastrzeżeń, to nie można było skorzystać z uprawnień ponad potrzebę. W żadnym cywilizowanym państwie urzędnicy opłacani z publicznych podatków nie działają wbrew obywatelom. Należy stwierdzić, że organ nadużył swoich uprawnień (w ramach przepisu administracyjnego) i wbrew całokształtowi materiału dowodowego zdecydował cofnąć decyzję o pozwoleniu na broń.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że art. 18 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, uprawnia organy Policji do wycofania pozwolenia na broń osobie, która nie wywiązała się z obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca zamieszkania, o którym mowa w art. 26. W październiku 2000r. organ I instancji uzyskał informację, że Pan A. H. nie zamieszkuje pod adresem znanym temu organowi. Po ustaleniu aktualnego adresu Komendant Stołeczny Policji wysłał do skarżącego pismo, w którym wezwał do uregulowania spraw związanych ze zmianą miejsca zamieszkania. Następnie, w lutym 2002r., zawiadomił go o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, informując, że może zgłosić się w celu złożenia wyjaśnień. Skarżący jednak nie był zainteresowany skorzystaniem ze swoich uprawnień i wyjaśnieniem powodów, dla których nie wywiązał się z obowiązku określonego w art. 26 ustawy o broni i amunicji. Dopiero po otrzymaniu informacji o zakończeniu postępowania przesłał pismo, w którym stwierdził, że Policja zna przecież jego adres, skoro wysyła korespondencję, a stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie wyczerpuje dyspozycji art. 26. Fakt posiadania przez organ Policji aktualnego adresu strony był wynikiem przeprowadzenia przez ten organ stosownych czynności. Nie ulega natomiast żadnej wątpliwości, że Pan A. H. nie wypełnił ciążącego na nim z mocy prawa obowiązku zawiadomienia o zmianie miejsca zamieszkania.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. nr 153, poz. 1271 ze zm.) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Należy przede wszystkim stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje kontroli decyzji administracyjnych pod względem ich legalności, a więc ich zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Zaskarżone decyzje nie podlegają również ocenie sądu pod względem ich słuszności, czy celowości.
Jeżeli chodzi o pozwolenia na broń to właściwymi do wydawania merytorycznych rozstrzygnięć w tym zakresie, w formie decyzji administracyjnych , uprawnione są właściwe organy policji, co wynika z przepisów wyżej przytaczanej ustawy o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53 poz. 549 z 1999r. ze zm.).
Istotnym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest wyjaśnienie ratio legis art. 26 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu następującym:
"Osoba posiadająca pozwolenie na broń jest obowiązana w razie zmiany miejsca zamieszkania zawiadomić o tym fakcie pisemnie, w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zamieszkania, organ Policji właściwy ze względu na nowe miejsce zamieszkania". Zdaniem skarżącego istotą tego przepisu było ewidencjonowanie osób w przypadku, gdy zmienili miejsce zamieszkania na inne województwo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił jednak argumentacji skarżącego. Zdaniem Sądu prawidłowa jest interpretacja powyższego przepisu dokonana przez organy policji
Istota powyższej regulacji prawnej sprowadza się do konieczności zawiadomienia właściwego organu policji (ze względu na nowe miejsce zamieszkania) o każdej zmianie miejsca zamieszkania, niezależnie do tego czy właściwy jest ten sam organ policji, który był właściwy w stosunku do poprzedniego miejsca zamieszkania. Za taką interpretacją przemawia chociażby fakt, że ustawodawca nie przewidział żadnych możliwości zwolnienia strony z obowiązku ustalonego w art. 26 ustawy o broni i amunicji. Przepis nie ustala również, że obowiązek ten powstaje jedynie, gdy posiadający pozwolenie na broń zmieni miejsce zamieszkania poza województwo, w którym mieszkał dotychczas.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o powyższej interpretacji przepisu art. 26 ustawy o broni i amunicji może świadczyć również brzmienie art. 10 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz.U. Nr 6 poz. 43 z 1983 ze zm.) w oparciu o przepis, której zostało wydane skarżącemu pozwolenie na broń. Przepis ten wyraźnie wskazuje na konieczność zawiadomienia organów policji o zmianie miejsca zamieszkania.
Pozwolenie na broń jest uprawnieniem reglamentowanym przez prawo i udzielanym tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Jest to uprawnienie wyjątkowe. Dlatego też oczekuje się, że osoby posiadające pozwolenie na broń będą bezwzględnie stosować się do obowiązujących przepisów prawnych. Skarżący nie sprostał niestety tym wymaganiom.
W przedmiotowej sprawie znamienny jest również fakt, że skarżący mimo wielokrotnych wezwań organów policji ([...] grudnia 2001r. pismo skierowane do skarżącego przez wszczęciem postępowania administracyjnego, [...] luty 2002r., [...] marca 2002r.) nie uregulował spraw związanych ze zmianą miejsca zamieszkania, a więc nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku pisemnego powiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania.
Powyższe świadczy o tym, że organy policji dążyły do wyjaśnienia, dlaczego skarżący nie dopełnił obowiązku z art. 26 ustawy o broni i amunicji. Skarżący nie skorzystał jednak z uprawnień przysługujących mu zgodnie z przepisami k.p.a.
Zgodnie z art. 18 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999r. (Dz. U. Nr 53 poz. 549) o broni i amunicji "Właściwy organ policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca zamieszkania, o którym mowa w art. 26"
Powyższy przepis pozwala na dokonanie przez organ oceny, czy powyższe naruszenie – z art. 26 ma skutkować cofnięciem pozwolenia na broń.
Ocena powyższa nie podlega pod względem słuszności, jak już wskazano na wstępie uzasadnienia, kontroli sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje jedynie legalność powyższej decyzji, a więc jej zgodność z prawem. Skoro skarżący nie zawiadomił organu policji o zmianie miejsca zamieszkania to, jak wykazano powyżej, organ Policji nie naruszył prawa cofając skarżącemu pozwolenie na broń gazową, a więc zaskarżona decyzja zasługuje na pozostawienie jej w obrocie prawnym.
Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również naruszenia przepisów Konstytucji, które podnosi skarżący w swej skardze, gdyż wszystkie działania policji podjęte w powyższej sprawie były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
W powyższej sprawie brak również naruszenia art. 6,7,8 i 77 k.p.a. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, że organy Policji działały zgodnie z powyższymi przepisami w granicach obowiązującego prawa.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy.
Mając powyższe na uwadze zgodnie z art. 151 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.